I OSK 612/23

I OSK 612/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer
Iwona Bogucka /przewodniczący/
Maciej Dybowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 371/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-11-24
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art.12 ust 1 pkt 3 i ust 3 oraz art 40a ust 2 pkt 3 i 4 lit b
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2070
art. 2 ust 1 pkt 2 oraz art 15 ust 1 i 3
Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 371/22 w sprawie ze skargi A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 371/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił skargę A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (k. 51, 56-75 akt III SA/Lu 371/22).
Skargę kasacyjną wywiodło A. (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowane przez r. pr. J.N., zaskarżając wyrok III SA/Lu 371/22 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów prawa administracyjnego - art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej pgk) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2070 ze zm., dalej uirzp lub ustawa o informatyzacji) przez ich niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy decyzji I instancji i organu odwoławczego w przedmiocie opłaty zryczałtowanej za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wykorzystanych do wykonania pracy geodezyjnej o nadanym identyfikatorze ID [...] na kwotę 2.802,50 zł, wskazaną w dokumencie obliczenia opłaty nr 2118/2022 z 14 marca 2022 r., mimo że A. jest z naliczenia i uiszczenia tej opłaty na mocy ustawy zwolnione.
Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...]; zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie, na podstawie art. 187 ppsa, zagadnienia prawnego co do interpretacji przepisu art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne dotyczącego zgłaszanych w trybie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. j pgk prac geodezyjnych.
Pismem z 31 stycznia 2023 r. skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (k. 82-86, 92 akt III SA/Lu 371/22).
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zrezygnował z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadził swoją wypowiedź tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku pierwszej instancji.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że na posiedzeniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. prócz przedmiotowej sprawy I OSK 612/23 były rozpoznane sprawy ze skarg kasacyjnych tego samego skarżącego A.: I OSK 551/23 (wyrok WSA w Lublinie z 29 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 382/22); I OSK 550/23 (wyrok WSA w Lublinie z 29 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 378/22); I OSK 549/23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 373/22); I OSK 546/23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 361/22); I OSK 547/23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 366/22); I OSK 548/23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 371/22); I OSK 611/23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 364/22); I OSK 613/23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 376/22). Wskazanymi wyrokami Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] oddalił skargi A. na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stan faktyczny w przedmiotowych sprawach był zbliżony a stan prawny tożsamy, podobnie jak uzasadnienia decyzji i uzasadniania wyroków Sądu I instancji, również w skargach kasacyjnych sformułowany został ten sam zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, w takich okolicznościach zarówno rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i uzasadniania są zbliżone.
W skardze kasacyjnej sformułowano jeden zarzut - na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa administracyjnego: art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne przez jego niezastosowanie i naliczenie opłaty zryczałtowanej w kwocie 2.802,50 zł za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w związku ze zgłoszeniem prac geodezyjnych mających na celu sporządzenie projektu scalenia gruntów.
Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny a istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy A. będące jednostką budżetową, działając jako wykonawca prac geodezyjnych w ramach postępowania o scalenie gruntów, zwolnione jest z obowiązku uiszczenia opłaty za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 15 ustawy o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 ppsa. Art. 174 pkt 1 ppsa przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego: błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej, wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 ppsa dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii należy dokonać wykładni powołanych przepisów, w pierwszej kolejności ustalając relacje zachodzące pomiędzy powołanymi ustawami. Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne w art. 15 ust. 1 stanowi, że podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych (ust. 2). Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę usprawnienia realizacji zadań publicznych, zapewnienia szybkiego i bezpiecznego dostępu do danych oraz zabezpieczenia wykorzystania danych do celów realizacji zadań publicznych (ust. 3). W oparciu o powyższą delegację ustawową wydano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym (Dz.U. z 2018 r. poz. 29, dalej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r.), którego § 3 ust. 1 stanowi: dane zgromadzone w rejestrze udostępnia się na warunkach, w sposób, w zakresie i w terminie określonym w przepisach, na których podstawie jest prowadzony rejestr. Dokonując wykładni art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. zauważyć należy, że wynikająca z niego norma prawna ma charakter nie tyle ogólny, co blankietowy bowiem dotyczy zarówno podmiotów prowadzących istniejące rejestry publiczne, jak również będzie miała zastosowanie do rejestrów publicznych, które dopiero mogą powstać. Dokonując wykładni art. 15 uirzp, by prawidłowo zastosować wynikającą z niego normę prawną do danego stanu faktycznego, niezbędne jest odniesienie się do przepisów szczególnych na podstawie których prowadzonych jest dany rejestr publiczny. To te przepisy szczególne dotyczące danego rejestru publicznego regulują zasady, warunki, sposoby udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym.
W rozpoznawanej sprawie przepisami szczególnymi jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i zawarte w art. 40a i art. 40b zasady udostępniania danych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Art. 40a pgk w ust. 1 wprowadza generalną zasadę, zgodnie z którą Organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Zgodnie z ust. 2 Nie pobiera się opłaty za: 1) udostępnianie zbiorów danych: wskazanych w lit. a do lit. j; 2) udostępnianie w postaci elektronicznej zbiorów danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego: we wskazanych w lit. a do lit. d celach; 3) udostępnianie wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych materiałów zasobu - w przypadku prac geodezyjnych lub prac kartograficznych wykonywanych w celu realizacji określonych w ustawie zadań organów administracji geodezyjnej i kartograficznej lub Głównego Geodety Kraju, po podpisaniu umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego obejmującego takie prace, a w przypadku prac scaleniowych lub wymiennych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. z 2023 r. poz. 1197) po podpisaniu porozumienia na wykonanie takich prac; dodano ustawą z dnia 7 października 2022 r. Dz.U. 2022 poz. 2185, w życie weszło w dniu 10 listopada 2022 r.; 4) udostępnianie danych na podstawie: a) art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej, b) art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; 5) pierwsze udostępnienie podmiotowi władającemu siecią uzbrojenia terenu zbiorów danych powiatowej bazy GESUT, dotyczących sieci uzbrojenia terenu znajdującej się we władaniu tego podmiotu, po otrzymaniu przez starostę od tego podmiotu opinii, o której mowa w art. 28e ust. 1 pkt 1; 6) udostępnianie materiałów zasobu w związku ze zgłoszeniem prac, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, lub jego uzupełnieniem; 7) udostępnianie zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją gruntów i budynków, o których mowa w art. 25 ust. 2 i 3, w postaci elektronicznej; 8) udostępnianie w postaci elektronicznej kartograficznych opracowań specjalnych w postaci map tyflologicznych. Art. 40b pgk dotyczy opłat za poszczególne czynności i zwolnienia z tych opłat.
Przed odniesieniem się do treści art. 40a pgk, a konkretnie uregulowanych w tym przepisie przypadków zwolnień z ponoszenia opłat za udostępnienie materiałów z zasobu należy jeszcze raz zwrócić uwagę na relacje zachodzące pomiędzy tym przepisem a art. 15 uirzp. Na powyższą relację zwrócił uwagę D. Felcenloben, podnosząc, że przepisy art. 40a i 40b pgk w obowiązującym brzmieniu weszły w życie z dniem 12 lipca 2014 r. Z tego powodu brak jest podstawy do odwoływania się w tym przypadku do zasady lex posterior derogat legi priori. Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne została uchwalona 17 lutego 2005 r., zaś art. 40a i 40b pgk zostały odpowiednio znowelizowane i dodane na mocy noweli do tej ustawy, która weszła w życie z dniem 12 lipca 2014 r. Wskazał, że dokonując zestawienia przywołanych regulacji prawnych oraz odwołując się do reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali, należy uznać, że w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r., przepisy art. 40a i 40b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne mają pierwszeństwo wobec normy art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji podmiotów publicznych (D. Felcenloben, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Wolters Kluwer 2024 s. 750, uw. 2 oraz D. Felcenloben, Ewidencja gruntów i budynków. Zagadnienia materialne i procesowe, Wolters Kluwer 2022 s. 728, uw. 8.1). Przechodząc do wykładni art. 40a pgk i wymienionych w ust. 2 (a wskazanych wyżej) przypadków w których nie pobiera się opłaty zauważyć należy, że ustawodawca wskazując powyższe przypadki zastosował różne kryteria. Są to zarówno kryteria podmiotowe, przedmiotowe jak również kryterium celowościowe, czy też kryterium podstawy prawnej. Wymieniając w art. 40a ust. 2 pgk w których nie pobiera się opłat ustawodawca nie określa w ten sam sposób przedmiotu tych opłat, a tym samym zakresu zwolnienia z opłat. W art. 40 ust. 2 pgk ustawodawca generalnie stanowi, że nie pobiera się opłaty za udostępnienie zbiorów danych z wskazanych rejestrów. Z art. 40a ust. 2 pkt 3 pgk wynika, że w przypadku wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych (prac wykonywanych w celu realizacji określonych w ustawie zadań organów administracji geodezyjnej i kartograficznej lub Głównego Geodety Kraju, po podpisaniu umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego obejmującego takie prace) nie pobiera się opłaty za udostępnienie materiałów zasobu. Również w przypadku wskazanym w art. 40a ust. 2 pkt 6 pgk nie pobiera się opłaty za udostępnienie materiałów zasobu w związku ze zgłoszeniem prac, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, lub jego uzupełnieniem. Prace o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b pgk to prace wykonywane przez wykonawcę prac geodezyjnych, które zgłaszane są Głównemu Geodecie Kraju. Z art. 40a ust. 2 pkt 3 i pkt 6 pgk wynika, że wykonawcy prac geodezyjnych (o których mowa w pkt 3 i 6) zwolnieni są z opłat za udostępnienie materiałów zasobu, a nie z opłat za dane z rejestrów. Zakres art. 40a ust. 2 pkt 3 w wyniku nowelizacji ustawą z dnia 7 października 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2185), która weszła w życie w dniu 10 listopada 2022 r. został rozszerzony i objął również wykonawców prac scaleniowych lub wymiennych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. z 2023 r. poz. 1197) po podpisaniu porozumienia na wykonanie takich prac. Powyższa zmiana stanu prawnego miała miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji z [...] r.
W skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 40a ust. 2 pkt 4 pgk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 15 uirzp. Zgodnie z powołanym art. 40a ust. 2 pgk nie pobiera się opłaty za: pkt 4) udostępnienie danych na podstawie art. 15 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zarzut ten jest niezasadny. Jak wskazano wcześniej, wynikający z art. 15 uirzp obowiązek zapewnienia przez podmiot prowadzący rejestr publiczny nieodpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze innemu podmiotowi publicznemu w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań, realizowany jest na podstawie przepisów szczególnych, na podstawie których prowadzonych jest dany rejestr publiczny. To te przepisy szczególne dotyczące danego rejestru publicznego regulują zasady, warunki, sposoby udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym; to z tych przepisów wynika jakie podmioty i w jakim zakresie mogą być zwolnione z obowiązku ponoszenia opłat. W przypadku określonych wykonawców prac geodezyjnych zwolnienie z opłat zostało uregulowane w art. 40a ust. 2 pkt 3 i 6 pgk i obejmuje zwolnienie z opłat za udostępnienie materiałów zasobu. Natomiast inni wykonawcy prac geodezyjnych nie objęci zakresem podmiotowym art. 40a ust. 2 pkt 3 i 6 pgk, nie są objęci zwolnieniem z opłat za udostępnienie materiałów zasobu. Dlatego nie można takiego zwolnienia wywieść z art. 40a ust. 2 pkt 4 pgk w zw. z art. 15 uirzp, którego zakres podmiotowy nie obejmuje wykonawców prac geodezyjnych, a zakres przedmiotowy obejmuje zwolnienie z opłat za udostępnienie danych z rejestru, a nie opłat za udostępnienie materiałów zasobu. Dokonana nowelizacja art. 40a ust. 2 pkt 3 pgk, która weszła w życie 10 listopada 2022 r., a która polegała na rozszerzeniu zakresu podmiotowego wykonawców prac geodezyjnych objętych zwolnieniem z opłat za udostępnienie materiałów zasobów o wykonawców prac scaleniowych lub wymiennych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. z 2023 r. poz. 1197) po podpisaniu porozumienia na wykonanie takich prac potwierdza prawidłowość dokonanej wykładni.
Nietrafne są rozważania Sądu I instancji dotyczące nie złożenia przez skarżącego wniosku o jakim mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o informatyzacji w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym. Art. 15 ust. 1 nie dotyczy sytuacji realizowania prac geodezyjnych w przypadku zgłoszenia przez wykonawcę prac geodezyjnych polegających na sporządzeniu projektu scalenia i wymiany gruntów na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. j pgk, co wynika z zupełnie odmiennego i odrębnego uregulowania udostępniania materiałów zasobu wykonawcom prac geodezyjnych. Wykonawcy prac geodezyjnych (a takim wykonawcą w sprawie jest skarżący) korzystają ze zwolnienia za udostępnienie materiałów zasobu przewidzianego w art. 40a ust. 2 pkt 3 i 6 pgk. Należy jeszcze raz wyraźnie zaznaczyć, że to ustawodawca rozróżnił skutki i zakres jaki wywołuje udostępnienie materiałów zasobu wykonawcy prac geodezyjnych, od udostępnienia danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji, przepis ten nie dotyczy zgłoszenia prac geodezyjnych przez wykonawcę tych prac.
Odnosząc się do wniosku o wystąpienie o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie siedmiu sędziów z uwagi na występujące w sprawie zagadnienie prawne odnośnie interpretacji art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne dotyczącego zgłaszanych w trybie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. j pgk prac geodezyjnych należy wskazać, że zgodnie z art. 187 § 1 ppsa, jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Oznacza to, że wystąpienie o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie następuje w każdej sprawie, ale zależy od wystąpienia zagadnienia prawnego, które budzi poważne wątpliwości, przy czym decyzja w tym zakresie pozostawiona jest składowi orzekającemu. W rozpoznawanej sprawie skład orzekający takich wątpliwości nie miał, a zatem brak było podstaw do zastosowania powołanego przepisu.
Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.
Rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 182 § 2 i 3 ppsa.