I OSK 612/07

I OSK 612/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Dzbeńska /sprawozdawca/
Jan Paweł Tarno /przewodniczący/
Małgorzata Pocztarek
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1679/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-12-20
Skarżony organ
Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 1 i 2 , art. 175 par. 1-3, art 176, art. 183 par. 1 i 2 oraz art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 8, art. 9 oraz art. 73 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Ewa Dzbeńska ( spr.) Protokolant Anna Harwas po rozpoznaniu w dniu 5 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1679/06 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania odpisów dokumentów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1679/06 oddalił skargę K. G. na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wydania odpisów dokumentów.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w P. (dalej "Prezes KRUS") po rozpatrzeniu wniosku K. G. z dnia [...] na podstawie art. 73 § 1 i 2 kpa postanowił wydać z akt sprawy uwierzytelnione odpisy żądanych orzeczeń komisji lekarskich.
Na skutek wniosku K. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym orzeczeniem, Prezes KRUS postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...].
W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że wnioskodawcy wydano już wszystkie żądane dokumenty medyczne znajdujące się w aktach rentowych, na co wskazuje protokół odbioru dokumentacji z dnia [...] oraz z dnia [...]. Odnośnie kwestii wydania dokumentów za okres od [...] r. do [...] r. organ stwierdził, iż najstarsza dokumentacja medyczna sięga[...] r., a zatem wniosek w tym przedmiocie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na powyższe postanowienie K. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w aktach rentowych znajdowały się dokumenty za okres [...]-[...] r., bowiem osobiście je widział. Ponadto stwierdził, iż od [...] r. nie był badany przez lekarza psychiatrę i wobec tego kwestionuje treść wydanych przez komisje lekarskie zaświadczeń o jego stanie zdrowia.
W odpowiedzi na skargę Prezes KRUS wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę K. G. wskazał, że stosownie do art. 73 § 2 kpa strona może żądać wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów wszystkich dokumentów, warunkiem jednakże skuteczności takiego wniosku jest istnienie ważnego interesu. Uzyskanie uwierzytelnionych odpisów - potwierdzonych kopii kserograficznych lub wydruków komputerowych - pozostaje w ten sposób pod kontrolą organu administracyjnego.
Sąd podał, że w niniejszej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] wystąpił o wydanie uwierzytelnionych odpisów orzeczeń obwodowych komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia. Rozpatrując powyższy wniosek organ trafnie uznał, iż mieści się on w granicach art. 73 § 2 kpa i postanowił wydać odpisy żądanych dokumentów. Orzeczenie powyższe zostało wykonane, bowiem [...] wydano stronie odpisy [...] orzeczeń komisji lekarskich, a zatem żądanie zostało uwzględnione w granicach wniosku.
Sąd I instancji wskazał jednocześnie, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł dodatkowo o wydanie pełnej dokumentacji lekarskiej za okres od [...] r. do [...] r. Za bezsporne uznano, iż najwcześniejsze orzeczenie komisji lekarskiej wydane skarżącemu pochodzi z [...] r., a zatem nie obejmuje okresu wskazywanego w powyższym wniosku. Organ, działając na zasadzie art. 73 § 2 kpa, wydaje odpisy z akt sprawy tych dokumentów, które składają się na te akta, dlatego wydał wszystkie żądane odpisy orzeczeń, które były w jego posiadaniu. Nie było natomiast możliwe uwzględnienie żądania co do tych dokumentów, które fizycznie nie zostały włączone do określonych akt. Wskazano, że nie można wykluczyć, iż pewne dokumenty, które są przedmiotem żądania istnieją, nie mniej jednak ich brak w aktach KRUS uniemożliwia uwzględnienie żądania skarżącego.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r. skargę kasacyjną wniósł K. G. działając przez pełnomocnika - adw. M. M., wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 73 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że wydanie dokumentów znajdujących się aktualnie w aktach wyczerpuje dyspozycję tego przepisu. Jednocześnie zarzucono naruszenie zasad wyrażonych w art. 8 i 9 kpa tj. pogłębiania zaufania do organów administracyjnych oraz informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej za nieprawidłowy uznano pogląd Sądu I instancji, że skoro w aktach brakuje pewnych dokumentów, to znosi to obowiązek określony w art. 73 § 2 kpa. Rzeczą oczywistą, zdaniem skarżącego, jest, iż organ winien dysponować całością dokumentacji stanowiącej podstawę o orzekaniu w przedmiocie stanu zdrowia K. G., zaś ewentualne braki w tej dokumentacji, jak zaginięcie dokumentów, odłączenie ich od sprawy, powinny być w aktach wskazane w sposób nie budzący wątpliwości i nie rodzący podejrzeń co do ich celowego ukrycia, jak nastąpiło w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych.
Sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie p.p.s.a.). Powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom ma dać gwarancję sporządzenia skargi kasacyjnej odpowiednio do wymogów określonych w art. 176 oraz art. 174 pkt 1 i 2 cyt. ustawy. Zgodnie z treścią art. 174 powołanej ustawy p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Dla spełnienia formalnych wymogów skargi kasacyjnej niezbędne jest precyzyjne wskazanie konkretnych przepisów prawa, które w ocenie skarżącego zostały naruszone wraz z podaniem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i innych jednostek redakcyjnych.
W przypadku postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, koniecznym jest wykazanie istotnego wpływu zarzucanego uchybienia na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 w tej sprawie nie występują.
Wskazane w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia określają kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaki powinien on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia przy czym Sąd ten nie jest uprawniony do konkretyzowania, korygowania i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej.
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna powołuje art. 73 § 2 kpa oraz art. 8 i art. 9 kpa. Zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest niezasadny. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają charakter procesowy i regulują wyłącznie postępowanie przed organami administracji publicznej. Wprawdzie sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem ocenia, czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa, w tym przepisami regulującymi postępowanie, w którym akt ten został wydany, to jednak w postępowaniu sądowoadministracyjnym do weryfikacji zaskarżonego aktu, bezpośrednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania. Kontroli tej Sąd administracyjny dokonuje w ramach zakreślonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a naruszenia przepisów tej ustawy autor skargi nie wskazał. Jeśli zamiarem skarżącego było podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, to powinien wskazać jaki konkretny przepis powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd I instancji naruszył akceptując uchybienie procesowe organów administracji publicznej. Sam zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bez powiązania go z przepisami cytowanej ustawy nie pozwala przyjąć tego zarzutu jako podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 tej ustawy.
Z tych względów uznając, ze skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.