I OSK 610/05

I OSK 610/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Małgorzata Stahl /sprawozdawca/
Zdzisław Kostka
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Rozgraniczenie nieruchomości
Sygn. powiązane
III SA/Lu 408/04 - Wyrok WSA w Lublinie z 2005-02-18
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędziowie NSA Zdzisław Kostka, Małgorzata Stahl (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. – małoletniej reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lutego 2005r. sygn. akt III SA/Lu 408/04 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie na rzecz D. K. kwotę 395 zł (słowni: trzysta dziewięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 lutego 2005 r.III SA/Lu 408/04,po rozpoznaniu skargi D. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów obrębu Z. – oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja eliminuje rozbieżności w treści dokumentacji geodezyjnej, na podstawie której założono operat ewidencji gruntów. Rozbieżności polegały na niezgodności pomiędzy mapą ewidencyjną a protokołami granicznymi znajdującymi się w operacie pomiarowym wsi [...], z których wynika że granica między obrębami [...] i [...] na odcinku objętym aktualizacją przebiega z punktu granicznego nr 277 przez punkty 278,279 do punktu nr 280 i stanowi ją krawędź rowu. Powyższe potwierdza szkic graniczny stanowiący cześć protokołu. Natomiast mapa ewidencyjna na tym odcinku wykazuje zamiast linii granicznej biegnącej wzdłuż rowu - drogę.
Sąd I instancji powołał się na przepisy art. 20 ust.1 pkt 1 i art. 22 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(Dz. U. z 2000 r. ,Nr 100,poz. 1086)oraz na przepisy § 45 -49 ,oraz § 54 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454). W myśl tych przepisów starosta zapewnia przeprowadzenie okresowych weryfikacji danych ewidencyjnych w zakresie zgodności tych danych z treścią dokumentów źródłowych. Niezgodności stwierdzone w wyniku weryfikacji podlegają usunięciu w trybie przewidzianym dla aktualizacji operatu. Sąd podzielił stanowisko organu, że usuwając stwierdzone niezgodności w trybie aktualizacji danych obrębu [...], wprowadzono zmiany w operacie ewidencji gruntów [...] które nie naruszają granic działek i praw własności skarżącej oraz osób, których działki przylegają do granic działki nr 284 oraz działki nr 311.Zaskarżona decyzją wprowadzono udokumentowane zmiany do bazy danych ewidencyjnych, które znajdują potwierdzenie w dokumentacji geodezyjnej. Zarzuty iż działka nr 284 powinna być uwzględniona w ewidencji gruntów wsi [...], nie znajdują potwierdzenia w świetle dowodów.
Zdaniem Sądu, nieuzasadniony był także zarzut dotyczący przekroczenia granic uznania administracyjnego z uwagi na fakt, że w wyniku aktualizacji podejmowana jest decyzja związana. Czynności podejmowane w trybie aktualizacji mają charakter techniczny i administracyjny i służą temu, by operat ewidencyjny spełniał wymogi prawem przewidziane. Dane ewidencyjne stanowią podstawę planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, ewidencji gospodarstw rolnych. Ewidencja jest podstawą udzielania informacji o gruntach, budynkach i lokalach, wchodzi w skład terenowych i krajowych zestawień zbiorczych. W tej sytuacji zarzut sankcjonowania fizycznej likwidacji odcinka drogi jest chybiony w postępowaniu aktualizacyjnym. Zaskarżona decyzja nie doprowadziła do likwidacji drogi. "Droga " ta nie jest drogą w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r.(Dz. U. z 2000, Nr 71,poz.838)i nie może być zlikwidowana w sposób administracyjny. Wskazany odcinek drogi przebiega po nieruchomości prywatnej i wszelkie roszczenia mają charakter cywilnoprawny.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. Sąd uznał za nieuzasadnione, stwierdzając że w omawianej sprawie nie miał zastosowania art. 106 k.p.a. a zatem nie go nie naruszono, nie uchybiono też zasadzie praworządności, dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy i załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu stron.
Radca prawny Ł. K., działając w imieniu przedstawiciela ustawowego D. K., zaskarżył powyższy wyrok. W skardze kasacyjnej zarzucił wyrokowi naruszenie: przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 79 § 1 i 2 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w związku z art. 106 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego - § 8 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że strona nie była zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin(wizji terenowej) a tym samym została pozbawiona prawa uczestniczenia w postępowaniu dowodowym. Z tej wizji sporządzono jedynie notatkę służbową a nie protokół. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę § 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia, który nakłada na starostę obowiązek zasięgnięcia opinii właściwego miejscowo organu do spraw zagospodarowania przestrzennego i właściwej jednostki statystyki publicznej przy dokonywaniu podziału na obręby i określenia ich granic, co nie miało miejsca w sprawie. Pominięcie tego przepisu przez Sąd doprowadziło do stwierdzenia, że art. 106 k.p.a. nie miał zastosowania.
Pełnomocnik podniósł, że na tak poważne uchybienia Starosty Powiatu [...] zwróciła uwagę Najwyższa Izba Kontroli w wystąpieniach pokontrolnych z dnia 5 i 18 listopada 2004 r. a nie zwrócił uwagi Sąd.
W skardze kasacyjnej polemizowano także ze stanowiskiem Sądu, podnosząc że chociaż droga o jakiej mowa jest drogą wewnętrzną to jednak jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważyło następuje.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) w związku z art. 79 § 1 i art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego należy uznać za uzasadnione. Jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu weryfikacyjnym ( uruchomionym wskutek działań m.in. przedstawiciela ustawowego strony J. K.) przeprowadzono oględziny na gruncie ale nie uczestniczyli w nim wszyscy zainteresowani ( którzy – jak wynika z raportu NIK - m.in. kwestionowali istnienie na gruncie niektórych punktów granicznych).Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu nieuczestniczenia J. K. w postępowaniu dowodowym i do zarzutu naruszenia art. 106 k.p.a. poprzez niezasięgnięcie opinii wymaganej przepisem § 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38,poz.454)w sytuacji, gdy wprowadzone zmiany m.in. dotyczą granic obrębów. W aktach sprawy znajduje się raport NIK z którego wynika, że m.in. w zakresie objętym przedmiotem sprawy doszło do wielu uchybień Starosty [...]. Ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej wymagało zatem rozważenia nie tylko materiału normatywnego ale także stanu faktycznego do którego powołane przepisy miały zastosowanie, w tym ustaleń NIK. Brak rozważań Sądu w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej czyni te zarzuty uzasadnionymi.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.