I OSK 6/07

I OSK 6/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech
Jerzy Krupiński /sprawozdawca/
Joanna Runge -Lissowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
II SA/Ol 248/06 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2006-07-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
art.47 a i b
Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 24 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Anna Lech NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 248/06 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego budynkowi 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. D. wynagrodzenie w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 248/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...], nr [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wniosku R. M. o nadanie numeru porządkowego budynkowi zlokalizowanemu na terenie Pracowniczego Ogrodu Działkowego "[...]", oznaczonego jako działka nr [...], w obrębie [...] miasta O..
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.
Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] umorzono postępowanie w sprawie wniosku R. M. o nadanie obiektowi budowlanemu numeru porządkowego, powołując przesłankę bezprzedmiotowości. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż postępowanie w sprawie nadania numeru porządkowego nieruchomości - art. 47a ust. 2 i art. 47 b ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.) następuje z urzędu lub na wniosek właściciela nieruchomości tj. osoby fizycznej lub prawnej ujawnionej w katastrze nieruchomości. Jednocześnie podkreślił, iż użytkownikiem wieczystym działki nr [...] położonej w obrębie [...], pod adresem: [...] jest Polski Związek Działkowców w Warszawie i tenże jedynie, jako wykazany w katastrze nieruchomości, jest uprawniony do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. M. zarzucając, iż jest ona niezgodna z obowiązującymi przepisami. Wywiódł, powołując się w tym zakresie na § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. U. Nr 243, poz. 2432), zwanego dalej rozporządzeniem, wydanego na podstawie art. 47b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.), iż jako osoba faktycznie władająca nieruchomością gruntową jest uprawniony do złożenia wniosku o oznaczenie nieruchomości numerem porządkowym. Podniósł, że przysługuje mu inne niż własność prawo rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości, a nieruchomość ta jest jego własnością w rozumieniu przepisów art. 13 ust. 2 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych. Stwierdził także, iż fakt niewykazywania jego prawa rzeczowego w katastrze nieruchomości spowodowany jest nierzetelnym prowadzeniem ewidencji przez organy administracji.
Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, powołując się na § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, iż w świetle obowiązującego stanu prawnego nie sposób nadać R. M. przymiotu osoby uprawnionej do wystąpienia o nadanie numeru porządkowego nieruchomości. Organ wskazując, że uprawnionymi do złożenia wniosku są zarówno właściciel nieruchomości, jak i osoba faktycznie władająca nieruchomością, przyjął, iż na równi z właścicielem nieruchomości należy traktować jej użytkownika wieczystego, a za przyjęciem takiego poglądu przemawia fakt, iż w obowiązującym ustawodawstwie generalnie uprawnienia użytkownika wieczystego ukształtowane są na podobieństwo właściciela. Ponadto stwierdził, iż wnioskodawca nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, iż jest właścicielem budynku, i że stanowi on odrębną od gruntu nieruchomość. Przepisy powoływanej przez odwołującego ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych nie dopuszczały możliwości wznoszenia przez użytkowników działek budynków mieszkalnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie R. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zastosowało błędną interpretację przepisów, polegającą na przyjęciu założenia, że w obowiązującym ustawodawstwie uprawnienia użytkownika wieczystego gruntu są ukształtowane na podobieństwo uprawnień właściciela, jednakże pozostają "tylko" prawami majątkowymi. Wywiódł, że prawa majątkowe Polskiego Związku Działkowców w Warszawie, to de facto prawa majątkowe wszystkich jego członków, stąd też i jego. Zdaniem skarżącego sam związek powinien pełnić tylko funkcję swoistego administratora działek, skoro beneficjentami wszystkich praw, także tych majątkowych, są działkowcy. Skoro przysługują mu takie prawa jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o nadanie numeru porządkowego. Zakwestionował stanowisko organu, o nie uznaniu jego uprawnień właścicielskich do nieruchomości budynkowej. Podał, powołując się na art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o o pracowniczych ogrodach działkowych, że ustawa przewidywała budowę budynków przekraczających normy powierzchniowe, ustalone w statucie związku jak i w wydanym na jego podstawie regulaminie pracowniczych ogrodów działkowych. Podniósł, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, że Polski Związek Działkowców w Warszawie jest "nieprawnym użytkownikiem wieczystym gruntu", gdyż przeniesienie owego użytkowania nastąpiło w oparciu o niekonstytucyjne przepisy, co daje podstawy ustalenia nieważności umowy przeniesienia użytkowania wieczystego gruntu na rzecz tego Związku. Nadto wyraził pogląd, że utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji, odmawiającej nadania numeru porządkowego nieruchomości, jako realizacji prostej czynności materialno - technicznej, ma w stosunku do niego charakter szykan, oraz że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję przekroczyło swoje kompetencje, czym naruszyło art. 7 ustawy zasadniczej. Zaskarżona decyzja, mająca charakter swoistego wywłaszczenia, rażąco narusza także art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, a w konsekwencji istotę prawa własności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż R. M. jest jednym z użytkowników Pracowniczego Ogrodu Działkowego "[...]", położonego na terenie O., w obrębie geodezyjnym nr [...] i oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o powierzchni [...] ha. Działka ta jest własnością Gminy O., a Polski Związek Działkowców jest jej użytkownikiem wieczystym. Na użytkowanym przez R. M. gruncie stoi budynek, w którym chciałby się on zameldować, w związku z czym domaga się nadania temu budynkowi numeru porządkowego. Działka nr [...] posiada już numer porządkowy. Sąd wyjaśnił, iż kwestie dotyczące numeracji porządkowej nieruchomości w miejscowościach regulują przepisy art. 47 a i art. 47 b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. U. Nr 243, poz. 2432). Natomiast sam sposób oznaczania numerów porządkowych oraz oznaczania nimi nieruchomości został określony szczegółowo w § 2 - § 8 rozporządzenia. Sąd zwrócił uwagę, iż w § 9 ust. 2 rozporządzenia jest mowa o wniosku właściciela lub osoby faktycznie władającej nieruchomością, stąd też, koniecznym jest wyjaśnienie pojęcia nieruchomości, i jak słusznie zinterpretował to organ, zastosowanie ma tu art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego. Mając na uwadze definicję nieruchomości zawartą w powyższym przepisie Sąd uznał, iż zarówno działka (grunt), jak i budynek stanowią jedną nieruchomość, wykazaną w rejestrze gruntów jako działka nr [...], obręb [...], a skarżący nie jest jej właścicielem, a jedynie władającym częścią nieruchomości - zabudowaną budynkiem mieszkalnym. W świetle przepisu art. 47b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, R. M. jako osoba niebędąca właścicielem przedmiotowej nieruchomości, nie jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o oznaczenie nieruchomości numerem porządkowym. Kolegium właściwie przyjęło, że na równi z właścicielem nieruchomości należy traktować jej użytkownika wieczystego, a przemawia za tym fakt, że w obowiązującym ustawodawstwie generalnie uprawnienia użytkownika są ukształtowane na podobieństwo uprawnień właściciela. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie z takim wnioskiem mogliby wystąpić jedynie Gmina (właściciel) i Polski Związek Działkowców (użytkownik wieczysty). Sąd uznał także, iż w świetle przepisu art. 191 K.c. R. M. nie jest właścicielem ani władającym nieruchomością budynkową, co do której domaga się nadania numeru porządkowego. Powoływany przez skarżącego przepis art. 13 ust. 2 nieobowiązującej już ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych nie uzasadnia stwierdzenia, że przedmiotowy budynek stanowi nieruchomość w znaczeniu przepisów prawa cywilnego. Sąd wskazując na obecnie obowiązującą ustawę z dnia 8 lipca 2005 r., której regulacjom podlegają pracownicze ogrody działkowe, wyjaśnił, iż użytkownicy ogrodów byli i są uprawnieni do budowy na ich terenie altan ogrodowych, a więc obiektów nie związanych trwale z gruntem, czyli nie będących w znaczeniu cywilnoprawnym ruchomościami. Za takim stanowiskiem przemawiają również przepisy powołanych ustaw, w tym art. 6 § 1 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych oraz art. 13 ust. 4 obecnie obowiązującej ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, wprowadzające zakaz wykorzystywania działek na cele mieszkaniowe i określające jednocześnie społeczne przeznaczenie ogrodów działkowych. Wzniesienie na działce w rodzinnym ogrodzie działkowym budynku o charakterze mieszkalnym jest sprzeczne z ustawą. Skarżący ma świadomość, że nie jest właścicielem nieruchomości, co do której wnosi o nadanie numeru, bowiem z tego właśnie powodu nie mógł skutecznie przeprowadzić legalizacji budowy przedmiotowego obiektu. Czynność prawna ustanawiająca Związek użytkownikiem wieczystym nie została w żaden sposób podważona, co wynika też z wpisu w rejestrze gruntów. Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych dotyczy wyłącznie opłat i podatków i nie wpływa na zmianę stosunków własnościowych. Skoro wnioskodawca nie był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o nadanie numeru porządkowego, to w takiej sytuacji należało wydać decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie.
Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik R. M.. Zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie przepisów art. 13 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych oraz art. 47 a ust. 2 i art. 47 b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości, a w konsekwencji nie przyznanie skarżącemu prawa do złożenia wniosku o nadanie numeru porządkowego budynkowi położonemu na terenie Pracowniczego Ogrodu Działkowego "[...]", podczas gdy skarżący zgodnie z powołanymi przepisami ma prawo, jako właściciel obiektu i osoba faktycznie nim władająca do złożenia takowego wniosku. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego wywiedziono, iż przepis art. 13 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, aktualny w chwili złożenia przedmiotowego wniosku, był jednym z wyjątków od zasady superficies solo cedit. Pełnomocnik skarżącego podniósł także, iż R. M. nabył budynek, który został wybudowany w 1996 r. Budynek ten spełnia wszystkie niezbędne wymogi do zamieszkiwania w nim przez cały rok. Ponadto wnioskodawca ponosi koszty związane z jego utrzymaniem, w tym opłaca podatek od nieruchomości. W ocenie pełnomocnika skarżącego budynek ten stanowi niewątpliwie nieruchomość, która powinna mieć urządzoną księgę wieczystą, jednakże nawet brak takiej księgi nie stanowi przeszkody w nadaniu mu numeru porządkowego. Podniósł, iż skarżący uważa się za właściciela budynku, a z faktu że faktycznie włada budynkiem wynika, iż był uprawniony do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Zgodnie z § 3 rozporządzenia każda nieruchomość powinna mieć jeden numer porządkowy, a tym samym numerem porządkowym oznacza się również budynki położone na nieruchomości, nawet gdy stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Nie nadanie numeru porządkowego uniemożliwia wnioskodawcy zameldowanie się w tym miejscu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej R. M. sformułowano zarzut naruszenia prawa materialnego. Zarzut ten może przybierać dwojaką postać, a mianowicie postać błędnej wykładni konkretnej normy prawa materialnego, albo postać tzw. błędu subsumcji, czyli wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie zastosowanej przez sąd normy materialnoprawnej. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa nie obejmuje zarzutu błędnej wykładni, co wynika z odmiennej treści każdego z tych pojęć i alternatywnego ujęcia każdej z postaci naruszenia prawa materialnego. Jeżeli skarżący zamierza zakwestionować zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia obydwu postaci naruszenia prawa materialnego, to powinien wyraźnie każdą z tych postaci wskazać i przytoczyć zarzuty odnoszące się odpowiednio do każdej z nich (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 956/05, zb. LEX nr 266353). W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 24/06, zb. LEX nr 266229).
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 13 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych oraz art. 47 a ust. 2 i art. 47 b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.) w zw. z § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (D. U. nr 243, poz. 2432) - poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie powyższych przepisów, polegające na nie uznaniu prawa skarżącego do złożenia wniosku o nadanie numeru porządkowego budynkowi położonemu na terenie Pracowniczego Ogrodu Działkowego "[...]", podczas gdy skarżący jako właściciel obiektu i osoba faktycznie nim władająca był uprawniony do złożenia przedmiotowego wniosku.
Dokonując oceny tak zgłoszonego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać należy, iż autor kasacji w uzasadnieniu skargi nie wywodzi na czym polegała błędna wykładnia Sądu w zakresie powołanych przepisów. Wskazuje jedynie, nie polemizując w żaden sposób ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd w zaskarżonym wyroku, iż wnioskodawca - R. M. uważa się za właściciela przedmiotowego budynku i faktycznie nim włada, stąd też wywodzi uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o nadanie numeru porządkowego. Tak przedstawiona argumentacja skargi nie może skutecznie podważać ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji, bowiem skarżący zarzucając błędną wykładnię powołanych przepisów winien podać okoliczności, które świadczyłyby o tej formie naruszenia prawa materialnego przez Sąd. Tym nie mniej odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 13 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, to jak trafnie zauważył Sąd I instancji, przepis ten, obecnie już nie obowiązujący, nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten nie uzasadnia bowiem twierdzenia, iż przedmiotowy obiekt (w przekonaniu skarżącego budynek mieszkalny) znajdujący się na działce wnioskodawcy, stanowi odrębną nieruchomość w znaczeniu przepisów prawa cywilnego. Nadto powołany przepis nie miał zastosowania do budynków mieszkalnych, a wskazywał jedynie, iż nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych użytkownika działki, stanowią jego własność. Krańcowo przyjąć można, iż w okresie obowiązywania mógł on stanowić podstawę prawną różnego rodzaju roszczeń cywilnoprawnych wyłaniających się na tle użytkowania działki położonej na terenie ogrodów działkowych, ale nie stanowił i nie mógł stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia dotyczącego kwestii porządkowej, związanej z nadaniem nieruchomości numeru porządkowego (policyjnego). Wskazanie w kasacji jako naruszenie prawa materialnego naruszenia przepisu, który nie miał i nie mógł mieć zastosowania w sprawie, nie może być w postępowaniu kasacyjnym skutecznie uwzględnione.
Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 47 a ust. 2 i art. 47 b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości. Przepisy powyższe regulują postępowanie dotyczące oznaczenia nieruchomości numerem porządkowym. Jak wynika z powyższych uregulowań, nadanie numeru porządkowego dokonywane jest w formie czynności z zakresu administracji publicznej i jest to czynność o charakterze technicznym, dlatego też postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości w oparciu m. in. o aktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości, wynikający z odrębnych dokumentów. Stąd też Sąd I instancji miał prawo oceniać jedynie legalność aktów administracyjnych wydanych w granicach rozpoznawanej sprawy, nie mogąc w ramach postępowania sądowoadminisatrcyjnego wkraczać w kompetencje innych organów czy sądów w zakresie, przykładowo, ustalania istnienia po stronie wnioskodawcy prawa własności określonej działki gruntu, bowiem jest to roszczenie o charakterze cywilnoprawnym i należy do właściwości sądu powszechnego. Podobnie podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty dotyczące funkcjonalności czy stanu technicznego spornego budynku, nie mogą skutecznie podważać prawidłowości stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji, a wcześniej przez zajmowanego przez organy administracyjne, bowiem organ prowadzący uproszczone postępowanie dotyczące nadania numeru porządkowego nie jest uprawniony do zastępowania organu nadzoru budowlanego w zakresie legalizacji lub dopuszczenia do użytkowania budynku, co do którego został złożony wniosek. Trafne było także stanowisko organów administracyjnych, co do konieczności uzyskania przez osobę ubiegająca się o nadanie numeru porządkowego nieruchomości budynkowej odpowiedniego wpisu w ewidencji prowadzonej przez właściwy miejscowo organ prowadzący sprawy ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).
Zatem uznać należało, iż Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego i dokonując właściwej ich wykładni, trafnie przyjął, że wnioskodawca jako osoba na obecnym etapie postępowania nieuprawniona, nie mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o nadanie numeru porządkowego dla przedmiotowej nieruchomości.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 19 i § 18 ust. 2 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).