I OSK 599/05

I OSK 599/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Oświata
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
II SA/Rz 892/04 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2004-12-17
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 176, art. 180
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Ogólnikowe powołanie się przez skarżącą na naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi, ponieważ nie można w takim wypadku ustalić granic zaskarżenia. Uchybienie to powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej.
Sentencja
I OSK 599/05 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ewy R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Rz 892/04 o odrzuceniu skargi na czynności Komisji Konkursowej w przedmiocie odrzucenia oferty zgłoszonej w konkursie na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół w N. postanawia odrzucić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2004 r., II SA/Rz 892/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Ewy R. na czynności Komisji Konkursowej w przedmiocie konkursu na dyrektora Zespołu Szkół w N. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej, gdyż czynności Komisji Konkursowej nie należą do działań podjętych w sferze wykonywania administracji publicznej, a wyłącznie tego rodzaju działania organów władzy wykonawczej mogą zostać poddane kontroli sądu administracyjnego. O takim zakresie działania sądu decyduje przede wszystkim unormowanie zawarte w art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W tej sytuacji ustalenie przez Sąd, że przedmiotem skargi jest działanie organu administracji publicznej nienależące do sfery zadań z zakresu administracji spowodowało odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Sąd I instancji w całości podzielił pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia z dnia 29 sierpnia 2001 r. III RN 123/01 /OSNP 2002 nr 12 poz. 282/, że czynności urzędowe podejmowane przez organy gminy lub z ich umocowania przez powołane w tym celu komisje konkursowe zmierzające do powierzenia stanowiska dyrektora szkoły publicznej szkoły podstawowej mają w przeważającej mierze charakter czynności z zakresu prawa pracy, a spory na tle legalności postępowania konkursowego należą do kategorii spraw o roszczenie związane ze stosunkiem pracy /art. 476 par. 1 pkt 1 Kpc/. SN w uzasadnieniu tego postanowienia podkreślił ponadto, iż uznaje za trafne stanowisko zaprezentowane w zdaniu odrębnym do postanowienia SN z dnia 13 stycznia 2000 r. III RN 123/99 /OSNP 2000 nr 21 poz. 779/. Stwierdzono w nim, że czynności związane z powierzeniem stanowiska dyrektora szkoły publicznej choć mają pewne aspekty z zakresu publicznej administracji samorządowej, to jednak wyraźnie dominuje w nich charakter czynności z zakresu prawa pracy, zmierzających do nawiązania stosunku pracy na stanowisku dyrektora szkoły w drodze zgodnego oświadczenia woli pracodawcy i pracownika. Dopuszczenie kontroli sądowoadministracyjnej czynności konkursowych powodowałoby dwutorowość postępowania mającego ocenić prawidłowość wyłonienia dyrektora szkoły, a temu sprzeciwiają się założenia art. 177 Konstytucji RP, według którego sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Natomiast żaden z przepisów ustaw wprost nie przewiduje kompetencji sądów administracyjnych w tych sprawach.
W skardze kasacyjnej Ewa R. reprezentowana przez adwokata zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że czynności Komisji Konkursowej o odrzuceniu oferty na stanowisko dyrektora Szkoły, nie mogą być przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, tj. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Wskazując na powyższe podstawy skargi - wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Ponadto skarżąca na podstawie art. 182 par. 2 p.p.s.a zrzekła się rozprawy.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że argumenty Sądu I instancji, iż sprawa będąca przedmiotem jej skargi nie może być przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie. Trudno jest przyjąć, aby sprawę tę miał rozpatrywać sąd powszechny, czyli sąd właściwy dla stosunków prawa pracy, jeżeli skarżąca została pozbawiona możliwości udziału w konkursie, czyli możliwości wstąpienia w sferę tych stosunków. Skoro taka sytuacja powstała w wyniku niewłaściwie przeprowadzonego postępowania konkursowego, powinna zostać poddana kontroli sądu administracyjnego. Skarżąca podniosła ponadto, że w niniejszej sprawie Zarząd Powiatu nie wskazał jej żadnej drogi odwoławczej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja Konkursowa wniosła o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania. W uzasadnieniu Komisja Konkursowa podniosła, że skarga kasacyjna nie spełnia wymogów p.p.s.a, ponieważ nie wskazuje jakie przepisy postępowania naruszył Sąd I instancji, a jedynie ogranicza się do sformułowania ogólnego zarzutu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada przedstawionym wymogom, zawartym w art. 174 i 176 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony, a nie ograniczyć się jedynie do przytoczenia przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji. Konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało - por. T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, s. 139. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty pogwałcenia przepisów prawa materialnego lub p.p.s.a., jak i odsyłanie do pism procesowych zawartych w aktach sprawy. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W post. z 15.03.2004 r., FSK 258/04 /Przegląd Podatkowy 2004 nr 7 poz. 53/ podkreślono, że autor skargi ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Nie stanowi przytoczenia podstawy powtórzenie treści art. 174 p.p.s.a. Autor skargi ma wskazać jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający sąd i na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego skarżonym orzeczeniem, a jego uzasadnienie wykazywać ma istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy. Należy podkreślić, że naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organem administracji publicznej. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. W szczególności nie można się ograniczać do stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub, że naruszył przepisy postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując taki zarzut należy określić, poprzez wskazanie oznaczenia liczbowego i aktu normatywnego, w którym został zawarty dany przepis, jaki konkretny przepis prawa został naruszony.
W tej sytuacji ogólnikowe powołanie się przez skarżącą na naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi, ponieważ nie można w takim wypadku ustalić granic zaskarżenia. Uchybienie to powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.