I OSK 592/07

I OSK 592/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Małgorzata Pocztarek /sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Sygn. powiązane
IV SA/Gl 136/06 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2006-12-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
art. 24 ust. 1pkt 1
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 136/06 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 136/06, po rozpoznaniu skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...].
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...], o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) dodatek mieszkaniowy przysługuje jedynie osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których mają tytuł prawny lub nieposiadającym takiego tytułu, ale oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Kolegium podniosło, że lokalem mieszkalnym w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 773, ze zm., zwanej dalej ustawą o ochronie praw lokatorów) jest lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a nie jest nim pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób takie jak pomieszczenia znajdujące się w budynkach internatów, bursach, pensjonatach, hotelach lub innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Z akt sprawy wynika, że strona posiada miejsce hotelowe w K., przy ul. [...] nr [...]. Zdaniem organu pomieszczenie zajmowane przez H. K. nie jest zatem lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, znajduje się bowiem w budynku o charakterze hotelowym i przeznaczone jest jedynie do krótkotrwałego pobytu osób.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi H. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd zwrócił przede wszystkim uwagę na niejednolitość stanowisk organu obu instancji co do przyczyn, dla których należało odmówić skarżącemu prawa do dodatku mieszkaniowego. Brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego był przyczyną odmowy prawa do tego świadczenia w decyzji wydanej w pierwszej instancji, zaś w postępowaniu odwoławczym uznano, że lokal zajmowany przez skarżącego nie ma charakteru mieszkalnego, a zatem nie jest objęty treścią normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Nie podjęto rozważań natomiast co do braku tytułu prawnego do lokalu.
Sąd wskazał, że art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych zawiera zamknięty katalog osób uprawnionych do dodatku mieszkaniowego ze względu na stosunek prawny, w jakim osoby te pozostają do zajmowanego przez siebie lokalu mieszkalnego. Jednocześnie ustawodawca użył w tym przepisie pojęć nie definiowanych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, takich jak "lokal mieszkalny", "najem", "podnajem", czy lokal "zamienny albo socjalny". W ocenie Sądu oczywistym zatem jest, że analiza przesłanek musi być dokonywana w pryzmacie przepisów regulujących wskazane pojęcia. Aktem prawnym, który pozwala na zdefiniowanie pojęć użytych w treści art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest obecnie ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego uchylająca ustawę z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787). Sąd dokonując analizy przedstawionej tam definicji legalnej "lokalu mieszkalnego" podzielił stanowisko zaprezentowane przez Kolegium, że za lokal taki nie można uważać pomieszczeń przeznaczonych do krótkotrwałego pobytu osób, a jedynie pomieszczenia służące do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.
Sąd podkreślił, że z akt sprawy nie wynika jednak, czy pobyt skarżącego w pomieszczeniach należących do Zespołu Hoteli [...] jest pobytem krótkotrwałym, czy też zaspokaja jego potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. Z informacji uzyskanej od skarżącego, a przedstawionych organowi wynika, że nie posiada on żadnego stałego miejsca zamieszkania, poza zajmowanym pomieszczeniem należącym do zasobów Zespołu Hoteli. Przebywa tam na stałe, ponosząc comiesięczną odpłatność z tytułu zamieszkania, a także ryczałtowo za zużytą wodę.
W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe legitymowałoby do przyjęcia, że skarżący zajmuje lokal w celu zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb mieszkaniowych, a w konsekwencji, lokal ten odpowiada definicji przedstawionej w treści art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów.
Ponadto stanowisko organu pierwszej instancji, co do braku po stronie skarżącego tytułu prawnego do zajmowanego przez niego lokalu jest co najmniej przedwczesne. Jak wynika z informacji przedstawionej Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w K. przez Kierownika Zespołu Hoteli [...] w K. (k. 4 akt administracyjnych), skarżący ponosi stałą, miesięczną odpłatność za użytkowanie pomieszczenia położonego w budynku należącym do Zespołu Hotelowego. Z informacji tej wynika również, że "po dniu wejścia w życie ustawy o ochronie lokatora i dodatkach mieszkaniowych Dyrekcja Szpitala nie jest zainteresowana zawieraniem umowy z nowo przyjętymi mieszkańcami". Mając na względzie treść art. 5 wskazanej przez kierownictwo Zespołu Hotelowego ustawy, tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego jest umowa o odpłatne używanie lokalu mieszkalnego zawarta na czas oznaczony lub nieoznaczony. Sąd wskazał, że żaden z przepisów tego aktu prawnego nie nakłada na strony zwane w ustawie "właściciel" i "lokator", zawarcia umowy na piśmie. Umowa pisemna ad probationem wymagana jest przez ustawodawcę w treści jej art. 6d i art. 9 ust. 2 (najemca może wprowadzić w lokalu ulepszenia tylko za zgodą wynajmującego i na podstawie pisemnej umowy określającej sposób rozliczeń z tego tytułu oraz w razie podwyższania opłat niezależnych od właściciela jest on obowiązany do przedstawienia lokatorowi na piśmie zestawienia opłat wraz z przyczyną ich podwyższenia). Umowa pisemna ad solemnitatem przewidziana została w art. 8a ust. 3, art. 11 ust. 1 (wypowiedzenie wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia). Z powyższego wynika, że umowa o odpłatne używanie lokalu mieszkalnego nie wymaga ani dla swojej skuteczności ani też w celach dowodowych formy pisemnej i może zostać zawarta również w sposób dorozumiany. Istotą tej umowy jest z jednej strony odpłatność, a z drugiej możliwość używania lokalu mieszkalnego na pewien czas.
Zdaniem Sądu fakt używania za zgodą właściciela, przez skarżącego pomieszczeń należących do Zespołu Hoteli, za wyznaczoną przez właściciela odpłatnością powoduje, że pozostaje on w określonym stosunku prawnym. Dokonując literalnej wykładni nazwy właściciela budynku, w którym położony jest zajmowany przez skarżącego lokal, można byłoby przyjąć, że między stronami doszło w sposób dorozumiany do zawarcia umowy hotelowej. Ustawa o dodatkach mieszkalnych nie ma zastosowania do lokali hotelowych, a w tym przypadku stanowisko organu odwoławczego byłoby słuszne.
W ocenie Sądu zważywszy jednak na występujące w sprawie okoliczności, a także treść art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, nasuwa się poważna wątpliwość co do takiego założenia. Zarówno stwierdzenie braku tytułu prawnego do zajmowanego przez skarżącego lokalu jak i charakter prawny łączący skarżącego z właścicielem lokalu oparto wyłącznie na opisanej wyżej informacji (k. 4 akt administracyjnych). Informacja ta jednak nie pozwala na ustalenie statusu Zespołu Hoteli [...], a w konsekwencji na rozstrzygnięcie sprawy. Jest wysoce prawdopodobne, że budynki wchodzące w skład Zespołu Hoteli spełniały rolę hoteli pracowniczych, które poddane były w pełni przepisom ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 ze zm.).
Sąd powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące problemu czy zamieszkanie w hotelu pracowniczym prowadziło do umowy najmu (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1985 r., III CZP 66/85 – OSNCP 1986, z. 11, poz. 178, uchwała powiększonego składu SN z dnia 21 listopada 1986 r., III CZP 59/86 – OSNCP 1987, z. 7, poz. 88, uchwała z dnia 16 października 1998 r., III CZP 95/98, niepubl.) i podkreślił, że mimo zmian w regulacji prawnej, jaka nastąpiła po wejściu w życie ustawy o ochronie praw lokatorów, bez wyjaśnienia charakteru stosunku prawnego w jakim pozostaje skarżący z właścicielami zajmowanego przez niego lokalu, a także bez wyjaśnienia statusu lokali mieszkalnych oddawanych do używania w Zespole Hoteli [...] w K. sprawa nie może zostać rozstrzygnięta. Nadal bowiem wątpliwe jest, by Zespół Hoteli przy [...] należał do zakładów, o których mowa w treści art. 846 i nast. k.c. Nie wyjaśniono również, czy w ramach orzeczonej eksmisji skarżącego z mieszkania uprzednio zajmowanego nie został mu przyznany lokal socjalny.
Zdaniem Sądu obowiązki organów administracji wynikające z treści art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. zostały tym samym naruszone, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na obie wydane w sprawie decyzje. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazane wyżej okoliczności powinny zostać w sposób jednoznaczny ustalone i poddane wszechstronnej analizie, co pozwoli dopiero na podjęcie trafnej, znajdującej oparcie w obowiązujących przepisach decyzji administracyjnej.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zaskarżając go w całości. Kolegium opierając skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) zarzuciło naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz punktu 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że organy administracji publicznej, w których kompetencjach leży rozpatrywanie wniosków o dodatki mieszkaniowe są zobowiązane do badania statusu budynku, w którym znajduje się lokal objęty wnioskiem oraz stosunku prawnego łączącego właściciela lokalu z osobą zajmującą ten lokal i ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium nie kwestionując rozważań Sądu pierwszej instancji co do ewentualnego statusu Zespołu Hoteli [...] w K., jak również rozważań na temat stosunku prawnego łączącego skarżącego z właścicielem zajmowanego pomieszczenia stwierdziło, że organy administracji publicznej nie mają w tej materii żadnych uprawnień. Skarżący zajmuje pomieszczenie w Zespole Hotelowym Szpitala, zatem kwestia oceny, czy łączący strony stosunek prawny, z uwagi na spełnienie określonych przesłanek, wyczerpuje znamiona umowy najmu, czy jak twierdzi właściciel zajmowanego pomieszczenia, jest to jedynie miejsce hotelowe, należy do drogi postępowania sądowego. Wynik tego postępowania będzie wiążący zarówno dla zarządcy domu, w gestii którego znajduje się pomieszczenie zajmowane przez osobę zainteresowaną, jaki i dla organów administracji publicznej orzekających w sprawie dodatku mieszkaniowego.
W odniesieniu do ustawy o dodatkach mieszkaniowych Kolegium wskazało, że art. 2 ust. 1 tej ustawy enumeratywnie wymienia te osoby, które zamieszkując konkretny lokal mieszkalny i ponosząc z tego tytułu określone wydatki, mogą ubiegać się o dodatek mieszkaniowy. Podstawą ubiegania się o przedmiotowe świadczenie jest złożenie w organie pierwszej instancji wniosku (art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych), którego wzór stanowi zał. nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Wniosek ten wypełnia osoba zainteresowana dodatkiem mieszkaniowym potwierdzając dane w nim zawarte własnoręcznym podpisem. Kilka pozycji we wniosku o dodatek mieszkaniowy potwierdza zarządca domu, w którym znajduje się lokal mieszkalny, którego dodatek mieszkaniowy ma dotyczyć i jest to wymóg formalny potwierdzający istniejący stan prawny. Wśród danych potwierdzanych przez zarządcę domu jest informacja dotycząca tytułu prawnego do zajmowanego mieszkania przez osobę składającą wniosek (pkt 4 wniosku). Zarządca domu, potwierdza powyższą okoliczność na podstawie dokumentów które znajdują się w jego posiadaniu, a których wnioskodawca nie ma obowiązku składać wraz z wnioskiem. Jeśli zarządca domu odmawia potwierdzenia wniosku lub potwierdza w nim dane nieprawdziwe, osoba zainteresowana może swoich praw dochodzić na drodze postępowania sądowego, a nie w postępowaniu administracyjnym. Organ administracji publicznej, do którego wpłynął wypełniony wniosek o dodatek mieszkaniowy wraz z deklaracją o wysokości dochodów orzeka na podstawie informacji wynikających z tych dokumentów; nie może kwestionować danych potwierdzonych przez zarządcę domu. W kwestiach spornych może jedynie pouczyć stronę o przysługującej jej drodze sądowej, celem dochodzenia swoich praw.
Nakazanie przez Sąd organom obu instancji badanie kwestii statusu Zespołu Hoteli [...], jak również charakteru stosunku prawnego istniejącego pomiędzy skarżącym, a właścicielem zajmowanego przez niego pomieszczenia stanowi naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz punktu 4 zał. nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych.
Ponadto przytoczone przecz Sąd pierwszej instancji orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczy stanu prawnego, w którym pracownik zajmuje w hotelu pracowniczym swojego pracodawcy pomieszczenie hotelowe, które w ocenie sądu można uznać za lokal mieszkalny, a stosunek prawny zakwalifikować jako umowę najmu. W przedmiotowej sprawie skarżący nie jest i nigdy nie był pracownikiem Szpitala. Kolegium wyjaśniło, że skoro wydając zaskarżoną decyzję uznało, iż zajmowane przez skarżącego pomieszczenie nie ma charakteru lokalu mieszkalnego, to bezprzedmiotowe było ustalanie, czy strona posiada tytuł prawny do tego pomieszczenia w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
W konkluzji skargi kasacyjnej Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli kasacyjnej jest ściśle uzależniony i wyznaczony przez podstawy na jakich oparta została skarga kasacyjna. Podstawy te określone zostały w przepisie art. 174 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na:
1) zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie przywołuje w swej podstawie wyłącznie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 743 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organy administracji publicznej, w których gestii leży rozpatrywanie wniosków o dodatki mieszkaniowe, są zobowiązane do badania statusu budynku, w którym znajduje się lokal oraz badania stosunku prawnego łączącego właściciela z osobą zajmującą lokal.
W myśl ww. przepisu dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych. Powyższy przepis określa zakres podmiotowy ustawy, czyli określa krąg osób, do których ustawa znajduje zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uwzględniając skargę H. K. stanął na stanowisku, iż organy administracji publicznej nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszyły art. 77, 77 i 80 k.p.a. Innymi słowy Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż ocena zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem jest niemożliwa wobec budzącego wątpliwości, niejednoznacznego stanu faktycznego sprawy. Odwołanie się przez Sąd pierwszej instancji do treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nastąpiło wyłącznie w celu wykazania organowi, iż ustalony przez niego stan faktyczny sprawy jest wątpliwy, bowiem opiera się na niepełnym materiale dowodowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie mógł dokonać wykładni art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a przede wszystkim wypowiedzieć się, czy przepis ten znajduje zastosowanie do skarżącego, ponieważ jak stwierdził, organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
W tej sytuacji postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, bez jednoczesnego postawienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, nie może być skuteczny.
O wadliwej wykładni prawa materialnego, jako podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. można bowiem mówić tylko w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy jest jednoznaczny. Tylko bowiem wtedy możliwa staje się ocena prawidłowości orzeczenia, czy też zastosowania bądź niezastosowania przez Sąd administracyjny określonej normy prawa materialnego.
W wyroku z dnia 14 października 2004 r. FSK 568/04 ONSAiWSA 2005/4/67, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym nie można skutecznie postawić w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył Sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Z podobną sytuacją mamy właśnie do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdzie autor skargi kasacyjnej kwestionuje uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skargi H. K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., uzasadniając ten zarzut naruszeniem przez Sąd prawa materialnego i nie stawiając jednocześnie Sądowi pierwszej instancji zarzutu niewłaściwego zastosowania ww. przepisu.
Z tych względów skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku, co na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkowało jej oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny.