I OSK 573/07

I OSK 573/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stankowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Gd 32/07 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2007-02-05
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "G." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2007 r. , sygn. akt III SA/Gd 32/07 odrzucające skargę "G." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Gd 32/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - w skrócie p.p.s.a.), odrzucił skargę "G." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów.
W motywach uzasadnienia Sąd podał, że zgodnie z art. 221 p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z kolei w myśl § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisów przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193), wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - 200 zł. W niniejszej sprawie adwokat wnoszący skargę zamiast 200 zł uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł, co w ocenie Sądu równoznaczne jest z jego nieuiszczeniem.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Sp. z o.o. "G." z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- naruszenie norm postępowania wyrażonych w treści art. 3 § 2 pkt 1, 4 i 8, art. 106 § 3, art. 134 § 1, art. 135 i art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż rzeczywistym przedmiotem skargi był akt administracyjny lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez uprzedniego zbadania akt sprawy przedstawionej pod rozstrzygnięcie i ustalenia rzeczywistego przedmiotu zaskarżenia, wobec powinności Sądu wyjścia poza granice skargi i podjęcia odpowiednich środków (przeprowadzenie dowodu z dokumentów w sytuacji, gdy było to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości polegających na ustaleniu rzeczywistego przedmiotu zaskarżenia), służących merytorycznemu rozstrzygnięciu przedstawionej sprawy, czego skutkiem była wadliwa subsumpcja i wynikający z niej wniosek o nieuiszczeniu wpisu;
- naruszenie art. 221 w związku z art. 49 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie nieuwzględniającej ratio legis, rozszerzającej wykładni treści tego przepisu, stanowiącego wyjątek od ogólnej reguły wzywania stron do opłacania pism procesowych lub uzupełnienia , poprawienia skargi w celu usunięcia stwierdzonych przez sąd braków formalnych w sytuacji pozwalającej - w oparciu o art. 134 § 1 i art. 135 tejże ustawy - ustalić, iż w świetle wątpliwości wobec formalnych przejawów działalności organu, wpis stały odpowiada wartości wymaganej od przedmiotu skargi przedłożonej Sądowi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż w świetle zarzutów i wniosków skargi wskazujących, iż jej przedmiotem może być zarówno akt lub czynność, jak i bezczynność organu, Sąd był obowiązany do zbadania stanu faktycznego i ustalenia rzeczywistego przedmiotu skargi, mając do dyspozycji możliwość przeprowadzenia z urzędu dowodu z pism organu, w celu wyjaśnienia istotnych wątpliwości, niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie dokonał takich ustaleń, co zdaniem skarżącej narusza art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz uchybia treści art. 134 §1 i art. 135 ustawy.
Naruszenie art. 3 § 2 pkt 1, 4 i 8 oraz art. 221 p.p.s.a w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów spowodowane było uznaniem, iż pismo organu należy uznać za akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i w konsekwencji powyższego uznania stwierdzenie, iż wpis od skargi winien zostać uiszczony w wysokości 200 zł w oparciu o § 2 ust 1 powołanego rozporządzenia, w sytuacji, gdy rzeczywistym przedmiotem skargi była bezczynność organu w rozumieniu pkt 8 art. 3 § 2 ustawy w zakresie czynności lub aktu w rozumieniu art. pkt 4 i 1 tego przepisu, od której to skargi wymagany jest wpis w wysokości 100 zł.
Podkreślono, że w przypadku uznania, iż pełnomocnik skarżącej wniósł niewłaściwą opłatę, Sąd mimo wątpliwości co do przedmiotu skargi, powinien wezwać pełnomocnika do uiszczenia wpisu lub w oparciu o art. 49 § 1 p.p.s.a do ewentualnego uzupełnienia lub poprawienia pisma w celu nadania mu właściwego biegu pod rygorem przewidzianym w tym przepisie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, iż skarga została wniesiona na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta [...].
W niniejszej sprawie należy rozważyć czy przedmiot skargi stanowi "inną czynność" z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czy też jak to podnosi autor skargi kasacyjnej przedmiotem skargi jest bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Ustawową podstawę pobierania opłaty za kartę pojazdu stanowi przepis art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2005 nr 108 poz. 908 ze zm.). Przepis ten stanowi, że kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje właściwy w sprawach rejestracji kierownik rejonowego urzędu rządowej administracji ogólnej przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na mocy art. 77 ust. 4 pkt 2 prawa o ruchu drogowym, do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat za kartę pojazdu upoważniony został minister właściwy do spraw transportu. Na podstawie tego upoważnienia wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. nr 137 poz. 1310). Według przepisu § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Dla określenia charakteru zaskarżonego aktu znaczenie ma także przepis § 1 ust. 1 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. nr 192 poz. 1878 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, organ rejestrujący pobiera określone przepisami opłaty stosownie do prowadzonego postępowania. Opłata za kartę pojazdu należy do opłat publicznoprawnych, stanowiących dochody powiatu określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. nr 203 poz. 1966). Nie ma podstaw do stosowania wobec opłaty za kartę pojazdu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz ustalania obowiązku uiszczenia opłaty w formie decyzji administracyjnej.
Obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. Organ administracji jest tylko zobowiązany, przed wydaniem karty pojazdu, do pobrania opłaty, którą według przepisu prawa osoba rejestrująca pojazd ma obowiązek uiścić, bez wydania wcześniej jakiegokolwiek aktu konstytutywnego lub deklaratywnego ze strony organu rejestrującego.
Odmowa zwrotu nadpłaty za karty pojazdu podjęta została przez organ administracji publicznej i odnosi się do obowiązku publicznoprawnego. Pismo Prezydenta Miasta [...] zawierające jego stanowisko należy więc do zakresu administracji publicznej. Dotyczy ono obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki uznania zaskarżonego aktu za czynność materialno-techniczną unormowaną w art. 3 § 2 pkt p.p.s.a. W konsekwencji należy przyjąć, że wyartykułowana przez Prezydenta Miasta [...] w piśmie odmowa zwrotu nadpłaty za karty pojazdu, która to opłata została pobrana na podstawie art. 77 ust. 3 prawa o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, stanowi czynność materialno-techniczną, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie można zatem zgodzić się ze stwierdzeniem, że w przedmiotem skargi jest bezczynność organu w rozumieniu pkt 8 art. 3 § 2 p.p.s.a. w zakresie czynności lub aktu w rozumieniu art. pkt 4 i 1 tego przepisu.
W związku z powyższym nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji zaniechał dokonania oceny stanu faktycznego sprawy w pełnym zakresie, naruszając tym samym art. 106 § 3, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a
Zarzut naruszenia art. 221 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a należy uznać za całkowicie chybiony. Przepis art. 221 p.p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przepis ten stanowi, iż wpis od pism wnoszonych przez adwokatów lub radców prawnych, które podlegały opłacie stałej winien być wniesiony bez wezwania wraz z pismem, które temu wpisowi podlegało. Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej w innej wysokości niż określonej w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazać należy, ze w przedmiotowej sprawie skarga podlegała opłacie stałej w wysokości 200 zł - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisów przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro w przedmiotowej sprawie skargę składał adwokat i nie opłacił przy jej wniesieniu wpisu w należytej wysokości, który w przedmiotowej sprawie był wpisem stałym, to w takiej sytuacji zgodnie z art. 221 p.p.s.a skargę należało odrzucić, a Sąd I instancji nie miał obowiązku wzywania pełnomocnika do jego uzupełnienia.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.