I OSK 568/19

I OSK 568/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik
Iwona Bogucka
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Po 698/18 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2018-10-17
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2067
art. 132 ust. 3 pkt 3, art. 132a pkt 1, art. 135f ust. 7 pkt 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt II SA/Po 698/18 w sprawie ze skargi R. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary nagany 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. K. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 698/18 oddalił skargę R. K. (dalej: "skarżący") na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary nagany.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że 22 grudnia 2017 r. do Komendanta Miejskiego Policji w [...] z Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo [...], którego załącznik stanowiła korespondencja skarżącego - funkcjonariusza z Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w [...], adresowana do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Mariusza Błaszczaka. W treści swojej korespondencji skarżący opisał okoliczności zdarzenie z [...] lipca 2017 r., jakie miało miejsce w siedzibie Komendy Miejskiej Policji w [...]. Wskazał, że około godziny 9:00-10:00, w trakcie pełnienia służby, do pokoju socjalnego, w którym przebywał, wszedł podinsp. R. P. - Zastępca Naczelnika Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w [...] i doszło między nimi do wymiany zdań na temat hymnu Polski. Następnie skarżący nie miał już kontaktu z przełożonym, dopiero koło godziny 14:00, idąc korytarzem Wydziału, usłyszał podniesiony głos podinsp. R. P., który dochodził z pokoju Naczelnika Wydziału. Skarżący usłyszał, jak podinspektor użył obraźliwych określeń prawdopodobnie wobec jego osoby. Po chwili z pokoju wyszli Naczelnik Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w [...] podinsp. A. N. i podinsp. R. P. Zastępca Naczelnika tegoż Wydziału. Skarżący oznajmił podinsp. R. P., że słyszał co ten powiedział i zapewne ta wypowiedź dotyczyła jego osoby. Oświadczył, że nie wolno obrażać podwładnego takimi słowami. Podinsp. R. P. zwrócił się bezpośrednio do skarżącego, mówiąc podniesionym głosem, pełnym nienawiści i pogardy, używając obraźliwych wobec niego określeń. Świadkami zdarzenia byli: podinsp. A. N., asp. szt. J. S., asp. szt. S. C., asp. A. S..
Skarżący podniósł, że od [...] do [...] lipca 2017 r. podinsp. R. P. nie przeprosił go za naruszenie jego godności osobistej. [...] lipca 2017 r. skarżący zawiadomił Komendanta Miejskiego Policji w [...] o naruszeniu zasad etyki zawodowej przez podinsp. R. P. Następnie otrzymał informację, że sprawę przekazano do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w [...]. Dodał, że nie otrzymał żadnej informacji o tym czy postępowanie jest nadal prowadzone, czy jest zakończone. Jeżeli jest zakończone, to czy wobec policjanta, który naruszył jego godność osobistą, zostały wyciągnięte konsekwencje służbowe, a jeśli tak, to czy kara była adekwatna do popełnionego czynu. Co było powodem nazwania go w taki sposób. Czy w trakcie postępowania dyscyplinarnego podinsp. R. P. był nagradzany pieniężnie lub w inny sposób. Świadkiem zdarzenia był Naczelnik Wydziału podinsp. A. N., który nie reagował i nie podjął żadnych czynności wobec swojego zastępcy podinsp. R. P., używającego w jego obecności wulgarnych słów i poniżającego godność osobistą podwładnego. Czy wobec Naczelnika podinsp. A. N. wszczęto jakiekolwiek postępowanie.
Przed skierowaniem przez skarżącego ww. pisma do Ministra Wydział Kontroli KMP w [...] przeprowadził już czynności wyjaśniające dotyczące okoliczności ww. zdarzenia. Całość zgromadzonych w sprawie materiałów przekazano do Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w [...] celem wdrożenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko podinsp. R. P. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017, poz. 2067 ze zm.), polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.
9 sierpnia 2017 r. Komendant Miejski Policji w [...] przeprowadził z podinsp. A. N. udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą, obowiązanego, jako przełożony, do zapewnienia podległym policjantom właściwych warunków wykonywania zadań i rozwoju zawodowego oraz dbania o atmosferę pracy i dobre stosunki międzyludzkie. Notatkę włączono do akt osobowych funkcjonariusza na okres jednego roku.
Na podstawie materiałów przekazanych przez Wydział Kontroli KMP w [...] do Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w [...], wszczęto przeciwko podinsp. R. P. postępowania dyscyplinarne. [...] października 2017 r. Komendant Miejski Policji w [...] wydał orzeczenie nr [...], na podstawie którego uznano winę podinsp. R. P. w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpiono od ukarania.
[...] listopada 2017 r. skarżący sporządził pismo do Ministra Błaszczaka Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym zawarł skargę dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec podinsp. R. P. oraz prośbę o kontroli przedmiotowej sprawy.
W wyniku stwierdzenia naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 132 ust. 4b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017r., poz. 2067 ze zm.), [...] stycznia 2018 r. postanowił przeprowadzić rozmowę dyscyplinującą. Skarżący, po wysłuchaniu Komendanta Miejskiego Policji w [...], w żaden sposób nie ustosunkował się do treści zarzutu zawartego w notatce dyscyplinarnej oraz oświadczył, że nie podpisze żadnej notatki.
W związku z powyższym, [...] lutego 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...], wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, zarzucając skarżącemu pominięcie drogi służbowej.
Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] uznał skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej, tj. tego, że [...] listopada 2017 r. w [...] nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku służbowego w ten sposób, że pomijając drogę służbową wysłał Pocztą Polską pismo dotyczące postępowania dyscyplinarnego [...] prowadzonego wobec podinsp. R. P. do Mariusza Błaszczaka - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, czym naruszył § 1 pkt. 5 i § 4 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz.Urz. KGP z 2013 r., poz. 99), tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Jednocześnie wymierzył skarżącemu karę nagany.
W uzasadnieniu orzeczenia organ ocenił m.in., że pismo skarżącego z [...] listopada 2017 r. dotyczyło spraw służbowych i przy jego przekazywaniu powinna zostać zachowana droga służbowa. Podał, że analiza przedmiotowego pisma nie pozwala na przyjęcie, że zaistniały jakiekolwiek przesłanki pozwalające skarżącemu na pominięcie drogi służbowej, o których mówi § 4 ust. 2 i 6 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Ponadto organ stwierdził, że mając na uwadze wszystkie okoliczności zdarzenia, warunki osobiste, opinię służbową, zasadnym będzie wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany. Organ odniósł się też do wniosków dowodowych składanych przez skarżącego, uznając je za pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazał, że skarżący wiedział o toczącym się wobec R. P. postępowaniu dyscyplinarnym, gdyż był w tej sprawie [...] września 2017 r. przesłuchiwany w charakterze świadka. Pismo do Ministra sporządził natomiast [...] listopada 2017 r. Zdaniem organu niezasadne są twierdzenia skarżącego o zaistnieniu w sprawie przesłanki uzasadniającej pominięcie drogi sądowej, tj. że w sprawie miało miejsce popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Gdyby bowiem tak było, skarżący winien taką informację przekazać niezwłocznie, a nie po 4 miesiącach od zdarzenia. Zdaniem organu nie zaistniało więc żadne nowe przestępstwo, które mogłoby uzasadnić pominięcie drogi służbowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Komendant Miejski Policji w [...], jako przełożony dyscyplinarny, był władny do rozpatrzenia pisma skarżącego i zawartych w nim pytań odnośnie postępowania dyscyplinarnego. Z tych względów bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] z oskarżenia prywatnego skarżącego przeciwko R. P.
Skarżący złożył od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem z [...] maja 2018 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w [...].
Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego materiał bezsprzecznie potwierdza, że skarżący, wbrew obowiązującym przepisom, wysłał pismo do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z pominięciem drogi służbowej.
W ocenie organu w świetle obowiązujących przepisów nie można mieć wątpliwości, że skarżący zgodnie z treścią przedstawionego mu zarzutu, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku służbowego w ten sposób, że pomijając drogę służbową wysłał Pocztą Polską pismo dotyczące postępowania dyscyplinarnego [...] prowadzonego wobec podinsp. R. P. do Mariusza Błaszczaka - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pismo to dotyczyło spraw służbowych i przy jego przekazywaniu powinna zostać zachowana droga służbowa. Jednak, jak wynika z pieczątek znajdujących się na kopercie oraz samym piśmie, wpłynęło ono bezpośrednio do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] grudnia 2017 r. Brak natomiast adnotacji o wpływie do sekretariatu Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Analiza treści powyższego pisma doprowadziła organ do przekonania, że nie zaistniały żadne przesłanki pozwalające skarżącemu na pominięcie drogi służbowej, o których mówi § 4 ust. 2 i 6 Zarządzenie Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Organ zwrócił uwagę, że co prawda z pisma skarżącego z [...] marca 2018 r. wynika, iż w Prokuraturze Rejonowej [...] w [...] złożył on zawiadomienie o popełnieniu przez R. P. przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., to jednak prokurator odmówił wszczęcia śledztwa w tej sprawie. Prokuratura nie dopatrzyła się więc znamion czynu zabronionego z art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza) przez R. P.
Organ zwrócił nadto uwagę, że drogę służbową można pominąć także w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej lub nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej przez bezpośredniego przełożonego. Jednakże w takiej sytuacji informację taką można przekazać jedynie kolejnemu wyższemu przełożonemu a nie bezpośrednio Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Za bezzasadny organ uznał zarzut, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest organem Policji ani nie pełni w strukturze Policji roli przełożonego w stosunku do skarżącego. Zdaniem organu, choć Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie pełni żadnych funkcji w strukturze Policji, jest ściśle związany z resortem Policji. Wynika to chociażby z art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej.
Końcowo organ wskazał, że toczące się postępowanie przeciwko R. P. z oskarżenia prywatnego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej pominięcia drogi służbowej. Organ podał również, że informacja o zdarzeniu z [...] lipa 2017r. nie została nierozpatrzona. Wobec R. P. toczyło się postępowanie dyscyplinarne zakończone stwierdzeniem winy i odstąpieniem od ukarania. Natomiast z Naczelnikiem Wydziału Techniki Kryminalistycznej KMP w [...] została przeprowadzona rozmowa dyscyplinująca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając złożoną przez skarżącego skargę stwierdził, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji odpowiada prawu.
W ocenie Sądu organy zasadnie uznały skarżącego za winnego niedopełnienia obowiązków służbowych, tj. czynu, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący z pominięciem drogi służbowej wysłał pismo bezpośrednio do Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji. Pismo to winno zostać przekazane z zachowaniem drogi służbowej Komendantowi Miejskiemu Policji. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie zaprzeczał tej okoliczności. Weryfikując zarówno treść samego pisma, jak i zgromadzony materiał dowodowy, Sąd doszedł do wniosku, że nie zaistniały żadne przesłanki pozwalające na pominięcie przez skarżącego drogi służbowej. Sąd analizował czy skarżący działał w okoliczności kontratypowej, tj. czy naruszając jedno dobro chronione (§ 1 pkt 5 zarządzenia nr 30) bronił inne dobro chronione zarządzeniem nr 850 - zachowanie przełożonych względem podwładnych. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że o zdarzeniu wiedział Naczelnik Wydziału A. N., który będąc obecnym w czasie zajścia [...] lipca 2017 r. nie zareagował i nie podjął żadnych czynności. Skarżący [...] lipca 2017 r. zawiadomił o zdarzeniu Komendanta Miejskiego Policji o naruszeniu etyki zawodowej przez R. P. Informacja została przekazana do Wydziału Kadr i Szkolenia. Wszczęte zostało zarówno postępowanie wobec A. N., jak i R. P. W postępowaniu przeciwko podinsp. R. P. skarżący został poinformowany, że istnieje podejrzenie popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego i sprawę skierowano do wydziału Kadr i Szkolenia KMP celem wdrożenia czynności z rozdziału 10 ustawy o Policji, [...] września 2017 r. był przesłuchany, a następnie [...] października 2017 r., w trakcie odprawy służbowej, został przeproszony przez podinsp. R. P. Skarżący nie przyjął przeprosin. Sąd podał także, że z akt sprawy wynika, że postępowanie wobec podinsp. R. P. zostało zakończone [...] października 2017 r. - uznano jego winę w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpiono od ukarania. O zakończeniu postępowania dyscyplinarnego wobec podinsp. R. P. skarżący nie został powiadomiony, miał bowiem w tym postępowaniu status świadka. Następnie skarżący pismem z [...] listopada 2017 r. zwrócił się z pismem do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o przeprowadzenie kontroli przedmiotowej sprawy. W piśmie tym skarżący opisał zdarzenie z [...] lipca 2017 r. Wskazał, że nie został poinformowany przez Komendanta Miejskiego Policji o wynikach postępowania oraz jakie konsekwencje zostały wyciągnięte wobec jego przełożonego. Wniósł o przeprowadzenie w tej sprawie kontroli przez Ministra. Pismo to zostało zaadresowane do Mariusza Błaszczaka - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jako adresat widnieje skarżący - Technik Kryminalistyki Wydział Techniki Kryminalistycznej KMP w [...]. Pismo zostało więc wysłane przez skarżącego jako policjanta – a nie jako osobę prywatną. Jako adres zwrotny skarżący wskazał adres Komendy, w której pełni służbę. Pismo zostało wysłane bezpośrednio do Ministerstwa, o czym świadczy pieczęć z Kancelarii Głównej MSW opatrzona datą [...] grudnia 2017 r.
Zdaniem Sądu, w świetle wyżej wskazanych okoliczności, trudno uznać, aby skarżący działał w okoliczności kontratypowej. Nie miał bowiem żadnych podstaw, by sądzić, że zgłaszana przez niego sprawa, dotyczącą zachowania zarówno podinsp. R. P., jak i Naczelnika podinsp. A. N., nie została rozpoznana. W ocenie Sądu okoliczność, że skarżący nie akceptował wyniku postępowań dyscyplinarnych, nie uzasadniała naruszenia przez niego zasad postępowania i pominięcia drogi służbowej. Co słusznie zostało stwierdzone w obu orzeczeniach organów, złożenie przez skarżącego zawiadomienia o popełnienia przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. pozostawało bez wpływu na toczące się wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne. Nie wskazywało to bowiem na podnoszony przez skarżącego argument, że pozostawał w przekonaniu, iż czyn R. P. wyczerpuje znamiona czynu ściganego z oskarżenia publicznego i tym samym uzasadniał skierowanie pisma do Ministra z pominięciem drogi służbowej. Organy słusznie zważyły, że gdyby faktycznie takie przekonanie skarżący miał, zobowiązany były zawiadomić o tych okolicznościach niezwłocznie, a nie po upływie czterech miesięcy od zdarzenia. Nadto z treści pisma do Ministra nie wynika, by jego intencją było zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. W piśmie tym skarżący wskazywał na naruszenie godności osobistej i wnosił o kontrolę przedmiotowej sprawy. Uczynił to mając wiedzę o toczącym się postępowaniu wobec R. P. i po oficjalnych przeprosinach. Okoliczność, że na dzień wysłania pisma do Ministra skarżący nie był usatysfakcjonowany wynikami postępowania dyscyplinarnego wobec R. P. nie oznacza, że dobro Policji wymagało naruszenia przez niego zasad zachowania drogi służbowej. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostawało również postępowanie z oskarżenia prywatnego skarżącego wobec R. P. Okolicznościom związanym z tym postępowaniem karnym nikt nie zaprzeczał. Nadto toczyły się one niezależnie od postępowania dyscyplinarnego wobec R. P.
Następnie Sąd stwierdził, że kara wymierzona skarżącemu jest adekwatna do popełnionego przez niego czynu. W ocenie Sądu wybór kary został należycie uzasadniony i poprzedzony przeprowadzeniem właściwego postępowania dyscyplinarnego, w którym prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy, okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej oraz wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności, które powinny mieć wpływ na rodzaj kary.
Na powyższy wyrok skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- naruszenie prawa materialnego tj.:
art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż swym zachowaniem dopuścił się popełnienia deliktu dyscyplinarnego, podczas gdy w świetle stanu faktycznego mógł mieć przekonanie, co do popełnienia przez R. P. czynu z oskarżenia publicznego, albowiem takie postępowanie się toczyło, a nadto z uwagi na okoliczność iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest organem Policji, a więc skierowanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pisma nie stanowi pominięcia drogi służbowej;
art. 132 a pkt 1 ustawy o Policji, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w sytuacji, w której skarżący zwrócił się do zewnętrznego organu niezależnego od struktur policji w sprawie, która jego zdaniem miała charakter czynu zabronionego ściganego z oskarżenia publicznego, doszło do popełnienia czynu dyscyplinarnego w sposób zawiniony, gdy tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało to miejsca;
- naruszenie przepisów postępowania, tj.:
art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji, przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, które zmierzały do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy;
art. 141 ust. 4 zd. 1, art. 145 ust. 1 pkt 1 a i c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm., dalej: "p.u.s.a."), przez niewłaściwe zastosowanie i wydanie wyroku na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego pomijającego okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli okoliczności złożenia zawiadomienia o popełnienie czynu zabronionego ściganego z oskarżenia publicznego i prowadzenie postępowania przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...] o sygn. [...] oraz złożenie zażalenie na decyzję o odmowie wszczęcia śledztwa oraz prowadzenie postępowania z oskarżenia prywatnego.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi przez uchylenie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] oraz Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] oraz umorzenie postępowania. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na rzecz pełnomocnika organu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. W ocenie organu skarga kasacyjna skarżącego nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a więc zarzutach zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że błędna wykładnia lub błędne zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i uchybienie to może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości.
Zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" zawiera regulację materialnoprawną odpowiedzialności policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Jedynie w art. 135 lit. p ust. 1 powołanej ustawy o Policji następuje odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego.
Uznanie przez organ dyscyplinarny, że policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na rzeczniku dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1, 135a ust. 1 ustawy o Policji). Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek przeprowadzenia dowodów odnosi się jedynie do tych dowodów, z których wynikają okoliczności istotne z punktu widzenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w sprawie. Następnie przełożony dyscyplinarny, na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, wydaje orzeczenie określone w art. 135j ust. 1 - 4 cyt. ustawy. Są to warunki niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie policjantowi winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej. Ponadto zauważyć należy, iż zgodnie z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest konieczne dla późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może nasuwać żadnych wątpliwości.
Stosownie do art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy.
Zakres postępowania dowodowego, które winno poprzedzać wydanie przez organ administracji rozstrzygnięcia, wyznaczają przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę tego rozstrzygnięcia. To bowiem z nich wynika, jakie okoliczności istotne w sprawie determinują możliwość ich zastosowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżącemu postawiony został zarzut naruszenia dyscypliny służbowej, polegający na pominięciu drogi służbowej przez wysłanie pisma dotyczącego sprawy służbowej bezpośrednio do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wobec tak sformułowanego zarzutu w sprawie należało ustalić, czy pismo zostało wysłane, czy zostało wysłane przez skarżącego jako funkcjonariusza Policji, czy zostało skierowane bezpośrednio do Ministra, jaka była jego treść, czy pozostawało w związku ze służbą oraz, co w świetle zarzutu naruszenia powyższego przepisu najistotniejsze, czy zaistniały okoliczności pozwalające na pominięcie przez skarżącego drogi służbowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie zostały ustalone wszystkie te okoliczności, które były istotne dla postawienia skarżącemu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej. Zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego wnioski dowodowe odnosiły się natomiast do okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podlegały one ocenie przez rzecznika dyscyplinarnego, który wnioski te oddalił, następnie organów dyscyplinarnych obu instancji, a finalnie Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko Sądu pierwszej instancji i organów dyscyplinarnych w tej materii. Punktem wyjścia do oceny przydatności zgłoszonych przez skarżącego dowodów, dla ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, winna być analiza treści pisma skarżącego skierowanego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z pisma tego nie wynika, aby intencją skarżącego było zawiadomienie Ministra o popełnieniu przez innego policjanta przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub przestępstwa skarbowego, a tylko wówczas skarżący mógłby działać z pominięciem drogi służbowej. W piśmie tym, jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżący wskazywał jedynie na naruszenie jego godności osobistej przez podinsp. R. P. i wnosił o kontrolę przedmiotowej sprawy. A sprawa wiązała się z postępowaniem dyscyplinarnym wszczętym wobec R. P. i jej wynikiem. Złożenie przez skarżącego zawiadomienia o popełnieniu przestępstw z art. 226 § 1 k.k. pozostawało bez wpływu na toczące się wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne. Nie stanowiło bowiem potwierdzenia stanowiska skarżącego o pozostawaniu w przekonaniu, że czyn R. P. wyczerpuje znamiona czynu ściganego z oskarżenia publicznego. Gdyby tak w istocie było, skarżący zobowiązany był zawiadomić o tych okolicznościach niezwłocznie, a nie po upływie czterech miesięcy. Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostawało też postępowanie z oskarżenia prywatnego skarżącego wobec R. P.. Toczyło się ono niezależnie od postępowania dyscyplinarnego wobec R. P., a okolicznościom związanym z postępowaniem karnym nikt nie zaprzeczał. Nie miały one jednak związku z czynem skarżącego polegającym na pominięciu drogi służbowej.
Reasumując, skoro okoliczności, które miały być zgłoszonymi wnioskami dowodowymi wykazane, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zarzut naruszenia art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji nie zasługiwał na uwzględnienie.
Nie mógł zostać uwzględniony także kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami szczegółowo wymienionymi w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie podnoszono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Taki stan rzeczy w sprawie niniejszej nie występuje. Analiza zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., tak, jak został postawiony w skardze kasacyjnej, w relacji do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że jest on bezpodstawny. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uniemożliwia kontroli instancyjnej tego orzeczenia. Poza tym strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jak ewentualne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy.
W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi jednak o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Strona nie zgadzając się z poglądami prezentowanymi przez Sąd pierwszej instancji może zwalczać je zarzutami naruszenia prawa materialnego, a nie zarzutem opartym o art. 141 § 4 p.p.s.a., jak czyni to w rozpoznawanej sprawie.
Nie mogły być również uwzględnione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 151 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Przeto w "czystej" postaci zarzuty naruszenia ww. przepisów są zasadne wówczas, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej. A następnie także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia omawianych przepisów. Jeśli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji ocenił, że nie zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu, to nie można sądowi oddalającemu skargę zarzucić naruszenia przepisu, który dawał podstawę do takiego działania, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej (por. wyroki NSA z: 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14). Art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. nie był w sprawie stosowany, nie mógł zatem zostać naruszony. Skarga została oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej takiego powiązania, o jakim mowa powyżej, art. 151 p.p.s.a. z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej, czy też przepisami prawa materialnego nie dokonał – ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - co czyni zarzut jego naruszenia nieskutecznym. Strona skarżąca kasacyjnie wiąże natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jednak również zarzut naruszenia tego przepisu okazał się nieskuteczny.
Oceniając zasadność zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należy zwrócić uwagę, że przepis ten jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyroki NSA z: 11 maja 2012 r., I OSK 70/12; 26 lutego 2009 r., II FSK 1660/07; 23 listopada 2010 r., I GSK 445/10). Ponadto, skoro przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej"). Na żaden z tych sposobów naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w skargach kasacyjnych nie wskazano.
Niezasadność zarzutów naruszenia prawa procesowego oznacza, że przy ocenie skuteczności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy brać pod uwagę stan faktyczny sprawy przyjęty w przedmiotowej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Błędne zastosowanie prawa materialnego polega na tzw. błędzie subsumpcji, tj. wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być zatem dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego, ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a nie na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
W ramach zarzutu naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, skarżący wskazuje, że w przedstawionych przez niego okolicznościach faktycznych przepis ten, zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa, nie mógł znaleźć zastosowania.
Niezasadność tak postawionego zarzutu wynika z tego, że nie odnosi się on do stanu faktycznego przyjętego przez organ, którego skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionował, lecz nawiązuje do okoliczności faktycznych przedstawianych przez skarżącego.
Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ, zaaprobowanymi przez Sąd pierwszej instancji, skarżący jako funkcjonariusz Policji, z pominięciem drogi służbowej, wysłał pismo odnoszące się ściśle do spraw służbowych, bezpośrednio do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w sytuacji niezaistnienia przesłanek pozwalających na rezygnację z drogi służbowej wynikających w sposób jednoznaczny z przepisów zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 30 z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Przyjęto również, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie będąc organem Policji, jest przełożonym Komendanta Głównego Policji, który jest przełożonym wszystkich policjantów i sprawuje nadzór nad działalnością Policji. W sytuacji gdy sprawa opisana w piśmie z [...] listopada 2017 r. dotyczyła zdarzenia zaistniałego wewnątrz struktur Policji, to skarżącego, chcącego przedstawić swoje wnioski Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, obowiązywała droga służbowa.
Powinność zachowania drogi służbowej związana jest z funkcjonowaniem organizacji hierarchicznej w Policji, co znajduje potwierdzenie w powyższym zarządzeniu Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. Organizacja hierarchiczna to stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji (§ 1 pkt 6 zarządzenia). Zgodnie z § 2 pkt 3 zarządzenia funkcjonowanie organizacji hierarchicznej polega m. in. na stosowaniu drogi służbowej oraz określonych w zarządzeniu sposobów i metod wykonywania czynności przez przełożonych oraz podwładnych. Droga służbowa to – w myśl § 1 pkt 5 zarządzenia – sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji lub dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, jak również przekazywanie rozkazów, poleceń lub wytycznych od przełożonego uprawnionego do ich wydawania, przez kolejnych niższych przełożonych do podwładnego. Policjanci i pracownicy Policji są zobowiązani do zachowania drogi służbowej, a przepisy szczegółowo określają w jakich sytuacjach drogę służbową można pominąć. Policjanci mają – co do zasady – obowiązek zachowania drogi służbowej we wszystkich sprawach służbowych, a nie tylko w sprawach osobowych. Sprawą służbową jest natomiast sprawa pozostająca w związku ze stosunkiem służbowym.
Uwzględniając powyższe zasadnym jest uznanie, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne pozwalały na przyjęcie, że skarżący dopuścił się deliktu dyscyplinarnego polegającego na niedopełnieniu obowiązku służbowego.
Stosownie do art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.
Również i ten przepis w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy został zastosowany w sposób prawidłowy. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, i stanowiska tego skarżący kasacyjnie nie poważa, funkcjonariuszowi znana była treść ww. zarządzenia Komendanta Głównego Policji, zaś staż w służbie w Policji uzasadniał oczekiwanie profesjonalnej realizacji nałożonych na skarżącego obowiązków. Rezygnując z zachowania drogi służbowej, skarżący musiał co najmniej przewidywać możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godził się na to. Zasadnym było zatem przyjęcie, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne z winy umyślnej.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w trybie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.