I OSK 568/17

I OSK 568/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-03-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Czesława Nowak-Kolczyńska /przewodniczący/
Jolanta Rudnicka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Ol 1327/16 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2016-12-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 72, art, 73 ust. 1
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 186 poz 1322
§ 4 ust. 1 pkt 5
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Ź. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 1327/16 w sprawie ze skargi S. Ź. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1327/16, oddalił skargę S. K. Ź. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 6 lutego 2015 r. S. Ź. – na podstawie art. 156 §1 pkt 2 i 4 k.p.a. – wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Olsztyna z dnia [...] kwietnia 2012 r. dotyczącej zarejestrowania pojazdu marki Toyota [...] pod numerem rejestracyjnym [...] na J. Ź., wskazując że jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. Podał, że faktura VAT potwierdzająca nabycia pojazdu przez J. Ź. została podrobiona oraz, że na fakturze widnieje podpis osoby, która takiej faktury nigdy nie wystawiała.
Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Olsztyna z dnia [...] kwietnia 2012 r. dotyczącej zarejestrowania pojazdu marki Toyota [...] pod numerem rejestracyjnym [...] na J. Ź.
Kolegium wskazało, że wnioskodawca jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, który został na zarejestrowany na niego decyzją Prezydenta Olsztyna z dnia [...] listopada 2007 r. Następnie pojazd ten został zarejestrowany na J. Ź. na mocy decyzji, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności. Podstawę faktyczną tej decyzji stanowiła faktura VAT z dnia [...] marca 2012 r., a podstawę prawną – art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zatem nie została wydana bez podstawy prawnej. Zdaniem organu nie miało także miejsca rażące naruszenie tego przepisu, gdyż decyzja wydana została na podstawie dokumentów, z których wynikało, że J. Ź. jest właścicielem pojazdu, tj. faktury VAT wystawionej przez [...] S. K. Ź., podpisanej przez osobę upoważnioną w ramach tej działalności do reprezentowania właściciela (pieczątka – [...] S. K. Ź.; z upoważnienia K. M.).
Odnosząc się do zarzutu podrobienia faktury Kolegium wskazało, że w postępowaniu nadzorczym nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Nie jest zatem dopuszczalne w tym postępowaniu rozważanie, czy organ powinien powziąć wątpliwość co do autentyczności podpisu lub co do zakresu umocowania sprzedającego. Nie ma przy tym możliwości poszerzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie rozstrzyganej w postępowaniu zwykłym, ani możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a zatem rozstrzygania o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danej sytuacji prawnej. Odnosząc się do wskazywanej przez wnioskodawcę drugiej podstawy do stwierdzenia nieważności, polegającej na skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) Kolegium wskazało, że taka wada prawna decyzji zachodzić będzie wówczas, gdy podmiot do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż postępowanie wszczęte zostało na wniosek J. Ź., która przedłożyła niezbędne do jego rozpatrzenia dokumenty i do niej skierowana została decyzja wydana w sprawie. Wyjaśniono przy tym, że nawet w przypadku, gdyby organ dokonał odmiennej oceny przedstawionych dowodów i stwierdził, że przeniesienie prawa własności przedmiotowego pojazdu budzi wątpliwości, również adresatem rozstrzygnięcia w tym postępowaniu byłaby J. Ź. Organ wskazał ponadto, że z analizy akt sprawy wynika, iż decyzja będąca przedmiotem postępowania nie jest dotknięta którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w całości w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył S. Ź. reprezentowany przez radcę prawnego
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1327/16, oddalił skargę.
Sąd zgodził się z Kolegium, że organ rejestrujący pojazd prawidłowo zastosował art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ustalając, że wnioskodawczyni jest właścicielem pojazdu z uwagi na przedłożoną przez nią fakturę VAT. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu, a takim – stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186 poz. 1322 ze zm.) – jest faktura VAT potwierdzająca nabycie pojazdu.
Sądu I instancji wskazał, że zarzuty podnoszone przez skarżącego zmierzają do wykazania, że przedmiotowa faktura była podrobiona, bądź też została wystawiona przez osobę do tego nieuprawnioną. Zatem de facto skarżący dąży do wykazania, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o rejestracji pojazdu nie ustalono istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych związanych ze sprzedażą rejestrowanego pojazdu. Takie natomiast okoliczności mogą co najwyżej stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania.
Ponadto Sąd wyjaśnił, że organ administracji nie mógł rażąco naruszyć art. 96 K.c., gdyż wydając przedmiotową decyzję organ stosował przepisy prawa administracyjnego, a nie prawa cywilnego. Co więcej, w razie zaistnienia sporu dotyczącego kwestii cywilnoprawnych uprawnionym do jego rozstrzygnięcia jest wyłącznie sąd cywilny, a nie organ administracji. Zatem organ dokonujący rejestracji pojazdu nie tylko nie ma obowiązku, ale wręcz nie jest uprawniony do prowadzenia ustaleń w zakresie prawa własności, a rejestracji pojazdu dokonuje wyłącznie w oparciu o przedłożone dokumenty. Na marginesie Sąd wskazał, że zarówno z oświadczeń pełnomocnika skarżącego, jak i pełnomocnika uczestniczki postępowania, złożonych na rozprawie przed Sądem wynika, iż skarżący dotychczas nie legitymuje się jakimkolwiek orzeczeniem sądu cywilnego rozstrzygającego co do kwestii prawa własności przedmiotowego pojazdu. Tym bardziej dla Sądu niezrozumiałe jest zarzucanie organowi administracji, że nie poczynił ustaleń co do tej kwestii w toku postępowania administracyjnego, tym bardziej, że nie należy to do jego kompetencji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], wydanej przez podinspektora Wydziału Komunikacji U.M. Olsztyna, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie także pod nieobecność skarżącego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a, poprzez niewłaściwe zastosowanie go w niniejszej sprawie w związku z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 8 i 80 k.p.a., przejawiające się brakiem właściwej kontroli organów administracji, zaakceptowaniem błędów organów administracji popełnionych przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i niezastosowaniem właściwego środka w postaci stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, polegające na przyjęciu przez Sąd stanowiska organów administracji, że faktura VAT na podstawie której wnioskodawczym dokonała przerejestrowania pojazdu na jej dane osobowe potwierdza nabycie przez nią pojazdu i jako właścicielka pojazdu jest ona uprawniona do jego rejestracji i w konsekwencji zaakceptowanie przez Sąd faktu naruszenia przez organy administracji zasady prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania i swobodnej oceny dowodów, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że osoba która wystawiła fakturę, a która nie jest właścicielem pojazdu posiadała umocowanie do jego sprzedaży. Miało to istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż nie doszło do zbycia pojazdu na rzecz wnioskodawczyni, a w związku z tym decyzja w przedmiocie rejestracji pojazdu została wydana na wniosek osoby niebędącej właścicielem pojazdu (nieuprawnionej do złożenia wniosku) i w konsekwencji nie została doręczona stronie, co stanowi o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.;
b) art. 3 § 1, art. 145 § 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie go w niniejszej sprawie w związku z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7 i 80 k.p.a. przejawiające się brakiem właściwej kontroli organów administracji, zaakceptowaniem błędów organów administracji popełnionych przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego oraz brakiem rozpoznania zarzutów skargi, polegające na przyjęciu przez Sąd, że zarzuty skargi zmierzają do wykazania, że przedmiotowa faktura była podrobiona, bądź też została wystawiona przez osobę do tego nieuprawnioną i w związku z tym skarżący zmierza do wykazania, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o rejestracji nie ustalono istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych związanych ze sprzedażą rejestrowanego pojazdu, podczas gdy skarżący nie wskazywał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niepełny, twierdził natomiast, że organ administracji dokonał niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż nie wynika z niego, aby doszło do sprzedaży pojazdu na rzecz wnioskodawczyni. Miało to istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż Sąd nie rozpoznał zarzutu skargi i nie dokonał oceny, czy z przedmiotowej faktury wynika nabycie pojazdu przez wnioskodawczynię, uznając wadliwie, że zarzuty skargi zarzucają braki w ustaleniu stanu faktycznego, nie zaś w ocenie zgromadzonych dowodów;
c) przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie go w niniejszej sprawie przejawiające się brakiem wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku z jakich powodów Sąd doszedł do przekonania, że z faktury zakupu pojazdu, którą wnioskodawczyni przedłożyła w celu rejestracji pojazdu, a która wystawiona została przez osobę inną niż właściciel pojazdu wynika, że wnioskodawczyni skutecznie nabyła pojazd. Miało to istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż tak sporządzone uzasadnienie uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku, albowiem Sąd nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że osoba która nie posiada prawa do rzeczy może ją skutecznie zbyć.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w niniejszej sprawie kluczowe jest, czy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, który stanowił podstawę do zarejestrowania pojazdu na dane wnioskodawczym wynika, że nabyła ona pojazd. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, z faktury VAT nie wynika, aby wnioskodawczyni nabyła pojazd, gdyż wystawca faktury nie był właścicielem pojazdu, a z akt sprawy nie wynika, aby posiadał jakiekolwiek prawa do sprzedaży pojazdu. Zdaniem skarżącego wydanie decyzji o rejestracji pojazdu na wniosek osoby, która nie jest jego właścicielem, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.
Skarżący kasacyjnie wskazał, że tylko na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez S. Ź. wystawcy faktury K. M., uprawnione jest stwierdzenie, że doszło do zbycia pojazdu na rzecz J. Ź. Zatem, wobec braku takiego pełnomocnictwa w aktach sprawy o rejestrację pojazdu nie można uznać, że właścicielką pojazdu jest J. Ź., bowiem faktura potwierdzająca ten fakt została wystawiona przez podmiot, któremu nie przysługiwało prawo własności pojazdu, bądź prawa do sprzedaży samochodu.
Podkreślono, że w konsekwencji powyższych uchybień decyzja [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. skierowana została do osoby, która nie była właścicielem pojazdu, w związku z czym nie mogła też być stroną w sprawie.
Skarżący podniósł, że Sąd nie wskazał podstawy prawnej oraz nie wyjaśnił, z jakich przyczyn doszedł do przekonania, że przedmiotowa faktura, wbrew zarzutom skargi, została wystawiona przez osobę uprawnioną do sprzedaży pojazdu, w związku z czym potwierdza nabycie pojazdu. Sąd poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że słusznie organ rejestrujący uznał, że wnioskodawczyni jest właścicielem pojazdu z uwagi na przedłożoną fakturę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.
Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów określonych jako naruszenie przepisów art.3 §1 i art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art.7, 8 i 80 k.p.a. należy stwierdzić, że nie są na tyle zasadne, aby mogły stanowić podstawę uwzględnienia skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej naruszenie przez organ administracji art. 7,8 i 80 k.p.a. uzasadnia błędnym przyjęciem, że faktura VAT - na podstawie której wnioskodawczyni dokonała przerejestrowania pojazdu - potwierdza nabycie przez nią pojazdu i tym samym, że jako właścicielka pojazdu jest ona uprawniona do jego rejestracji, co – w ocenie skarżącego – błędnie również zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Dalej skarżący wywiódł, że skoro nie doszło do zbycia pojazdu, a w związku z tym decyzja została wydana na wniosek osoby niebędącej właścicielem i w konsekwencji nie została doręczona stronie, to istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji określona w art.156 §1 pkt 2 i 4 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor, powołując się na art.73 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązek dokonania rejestracji na wniosek właściciela wywodzi z tego właśnie przepisu.
Zgodnie z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia 11 kwietnia 2012 r. ( Dz.U. tj.2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Dokumenty, które mogą stanowić podstawę rejestracji określa art. 72 wymienionej ustawy, wskazując, w ust.1 pkt 1 na dowodu własności pojazdu. Dowodem własności pojazdu jest faktura VAT, co wynika § 4 ust. 1 pkt 5, obowiązującego w dniu rejestracji, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186 poz. 1322 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie właśnie załączona do wniosku o rejestrację pojazdu faktura VAT stanowiła dowód własności pojazdu, stanowiący podstawę jego rejestracji. W aktach sprawy znajduję się faktura VAT z dnia [...] marca 2012 r., z której wynika, że w miejscu wystawcy znajduje się pieczątka firmy [...] S. Ź. z adresem firmy, numerem NIP i Regon, wystawiona przez K. M. fz zaznaczeniem " z upoważnienia". W tej sytuacji w żadnym razie nie można zarzucić organowi rejestracyjnemu, że dopuścił się rażącego naruszenia prawa lub wydania decyzji bez podstawy prawnej. Trzeba mieć na względzie, że postępowanie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji, który rządzi się określonymi regułami, odmiennymi, aniżeli postępowanie zwykłe. W postępowaniu prowadzonym w trybie art.156 §1 k.p.a. z przyczyn wskazanych w pkt 2 i 4 tego przepisu nie prowadzi się postępowania dowodowego, tak jak w zwykłym postępowaniu, lecz jedynie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenia się, czy kwestionowana przez stronę decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad określonych w art.156 §1 k.p.a.
Słusznie zauważył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, że zarzuty podnoszone przez skarżącego zmierzały do wykazania, że faktura była podrobiona bądź też została wystawiona przez nieuprawnioną osobę, ale tego rodzaju zarzuty mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Od dawna ugruntowane w orzecznictwie jest stanowisko, zgodnie z którym tryby nadzwyczajne – stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania nie są konkurencyjne, nie mogą być stosowane zamienne. Są określone przesłanki stwierdzenia nieważności i odrębne podstawy wznowienia postępowania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie ma kompetencji do czynienia ustaleń, co do tego, czy faktura była podrobiona, czy też wystawiona przez nieupoważnioną osobę. Nie można zgodzić się z prezentowanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzeniem, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił z jakich przyczyn doszedł do przekonania, że przedmiotowa faktura została wystawiona przez osobę uprawnioną. Sąd bowiem stwierdził jedynie, że dowodem nabycia własności jest faktura VAT, natomiast w postępowaniu nieważnościowym nie bada się czy została ona podrobiona lub wystawiona przez nieuprawnioną osobę. Jest bowiem prawnie oczywiste, że są inne drogi postępowania i inne organy do tego powołane. Czyni to także niezasadnym kolejne zarzuty skargi naruszenia art.3 §1, art.145 §1 lit. c w zw. z art.134 §1 p.p.s.a. w zw. z art.7 i 8 k.p.a. Nie można bowiem podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że "organ administracji dokonał niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż nie wynika z niego, aby doszło do sprzedaży pojazdu na rzecz wnioskodawczyni." A contrario można też powiedzieć, że nie wynika z zebranego materiału dowodowego, aby nie doszło do sprzedaży pojazdu na rzecz wnioskodawczyni.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie wyroku spełnia wszystkie wymogi tego przepisu. Sąd pierwszej instancji wskazał zarówno podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak również w jasny i wyczerpujący sposób wyjaśnił zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji i dokonał kontroli decyzji organu, stwierdzając, że kwestionowana decyzja z 11 kwietnia 2012 r. nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych, które wymienia art.156 §1 k.p.a., a które stanowią podstawy stwierdzenia nieważności.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.