I OSK 549/23

I OSK 549/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer /sprawozdawca/
Iwona Bogucka /przewodniczący/
Maciej Dybowski
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 373/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-11-22
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 40a ust 2 pkt 4 lit b
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2070
art. 15
Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Biura Geodezji w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 373/22 w sprawie ze skargi Wojewódzkiego Biura Geodezji w Lublinie na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 22 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 373/22 oddalił skargę Wojewódzkiego Biura Geodezji w Lublinie na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 22 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy nieodpłatnego udostępnienia danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz ustalenie opłaty za udostępnienie wnioskowanych materiałów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Wojewódzkie Biuro Geodezji w Lublinie, zarzucając naruszenie przepisów prawa administracyjnego a mianowicie art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2070 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i naliczenie opłaty w kwocie 9.108,80 zł za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, pomimo że Wojewódzkie Biuro Geodezji w Lublinie jest z naliczenia i uiszczenia tej opłaty na mocy ustawy zwolnione.
Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie;
2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Ponadto wniesiono o rozpoznanie, na podstawie art. 187 p.p.s.a., zagadnienia prawnego co do interpretacji przepisu art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne dotyczącego zgłaszanych w trybie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. j ustawy p.g.k. prac geodezyjnych.
W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2023 r. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej, wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja - będąca przepisem szczególnym - modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że na posiedzeniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. oprócz przedmiotowej sprawy I OSK 549/23 były rozpoznane sprawy ze skarg kasacyjnych tego samego skarżącego Wojewódzkiego Biura Geodezji w Lublinie, tj. I OSK 551/23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 382/22) i I OSK 550 /23 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 378/22). Wskazanymi wyrokami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargi Wojewódzkiego Biura Geodezji w Lublinie na decyzje Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zarówno stan faktyczny i prawny w przedmiotowych sprawach był tożsamy, podobnie jak uzasadnienia decyzji i uzasadniania wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, również w skargach kasacyjnych sformułowany został ten sam zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, w takich okolicznościach zarówno rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i uzasadniania są tożsame.
W skardze kasacyjnej sformułowany został jeden zarzut mianowicie na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa administracyjnego a mianowicie art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez jego niezastosowanie i naliczenie opłaty zryczałtowanej w kwocie 3788,70 złotych za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w związku ze zgłoszeniem prac geodezyjnych mających na celu sporządzenie projektu scalenia gruntów.
Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny a istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżące kasacyjnie Wojewódzkie Biuro Geodezji będące jednostką budżetową działając jako wykonawca prac geodezyjnych w ramach postępowania o scalanie i wymianę gruntów zwolnione jest z obowiązku uiszczenia opłaty na udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 15 ustawy o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne.
Dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii należy dokonać wykładni powołanych wyżej przepisów, w pierwszej kolejności ustalając relację jakie zachodzą pomiędzy powołanymi ustawami. Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne w art. 15 ust. 1 stanowi, że podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Ust. 2. Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych. Ust. 3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę usprawnienia realizacji zadań publicznych, zapewnienia szybkiego i bezpiecznego dostępu do danych oraz zabezpieczenia wykorzystania danych do celów realizacji zadań publicznych. W oparciu o powyższą delegację ustawową wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym , którego § 3 ust. 1 stanowi, dane zgromadzone w rejestrze udostępnia się na warunkach, w sposób, w zakresie i w terminie określonym w przepisach, na których podstawie jest prowadzony rejestr. Dokonując wykładni art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. po pierwsze zauważyć należy, że wynikająca z niego norma prawna ma charakter nie tyle ogólny co blankietowy albowiem dotyczy zarówno podmiotów prowadzących istniejące rejestry publiczne, jak również będzie miała zastosowanie do rejestrów publicznych, które dopiero mogą powstać. Po drugie dokonując wykładni powołanego art. 15, aby prawidłowo zastosować wynikającą z niego normę prawną do danego stanu faktycznego, niezbędne jest odniesienie się do przepisów szczególnych na podstawie których prowadzonych jest dany rejestr publiczny. To te przepisy szczególne dotyczące danego rejestru publicznego regulują zasady, warunki, sposoby udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym.
W rozpoznawanej sprawie tymi przepisami szczególnymi jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i zawarte w art. 40a i art. 40b zasady udostępniania danych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Powołany art. 40a w ust. 1 wprowadza generalną zasadę, zgodnie z którą Organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Zgodnie z ust. 2 Nie pobiera się opłaty za: 1) udostępnianie zbiorów danych: wskazanych w lit. a do lit. j; 2) udostępnianie w postaci elektronicznej zbiorów danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego: we wskazanych w lit. a do lit. d celach; 3) udostępnianie wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych materiałów zasobu - w przypadku prac geodezyjnych lub prac kartograficznych wykonywanych w celu realizacji określonych w ustawie zadań organów administracji geodezyjnej i kartograficznej lub Głównego Geodety Kraju, po podpisaniu umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego obejmującego takie prace, a w przypadku prac scaleniowych lub wymiennych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1197) po podpisaniu porozumienia na wykonanie takich prac; dodano ustawą z dnia 7 października 2022 r. Dz. U. 2022.2185, w życie weszło w dniu 10 listopada 2022 r.; 4) udostępnianie danych na podstawie: a) art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej, b) art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; 5) pierwsze udostępnienie podmiotowi władającemu siecią uzbrojenia terenu zbiorów danych powiatowej bazy GESUT, dotyczących sieci uzbrojenia terenu znajdującej się we władaniu tego podmiotu, po otrzymaniu przez starostę od tego podmiotu opinii, o której mowa w art. 28e ust. 1 pkt 1; 6) udostępnianie materiałów zasobu w związku ze zgłoszeniem prac, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, lub jego uzupełnieniem; 7) udostępnianie zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją gruntów i budynków, o których mowa w art. 25 ust. 2 i 3, w postaci elektronicznej; 8) udostępnianie w postaci elektronicznej kartograficznych opracowań specjalnych w postaci map tyflologicznych. Z kolei wspomniany art. 40b dotyczy opłat za poszczególne czynności i zwolnienia z tych opłat.
Przed odniesieniem się do treści art. 40a, a konkretnie uregulowanych w tym przepisie przypadków zwolnień z ponoszenia opłat za udostępnienie materiałów z zasobu należy jeszcze raz zwrócić uwagę na relacje zachodzące pomiędzy tym przepisem a art. 15 ustawy. Na powyższą relację zwrócił uwagę D. Felcenloben, podnosząc, że przepisy art. 40a i 40b p.g.k. w obowiązującym brzmieniu weszły w życie z dniem 12 lipca 2014 r. Z tego też powodu brak jest podstawy do odwoływania się w tym przypadku do zasady lex posterior derogat legi priori. Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne została bowiem uchwalona 17 lutego 2005 r., zaś art. 40a oraz 40b p.g.k. zostały odpowiednio znowelizowane i dodane na mocy noweli do tej ustawy, która weszła w życie z dniem 12 lipca 2014 r. Wskazał także, że dokonując zestawienia przywołanych regulacji prawnych oraz odwołując się do reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali, należy uznać, że w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. przepisy art. 40a i 40b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne mają pierwszeństwo wobec normy art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji podmiotów publicznych (D. Felcenloben, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz. Warszawa 2024 Wolters Kluwer s. 750 oraz D. Felcenloben, Ewidencja gruntów i budynków. Zagadnienia materialne i procesowe. Warszawa 2022 Wolters Kluwer s. 728). Przechodząc zaś do wykładni art. 40a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i wymienionych w ust. 2 (a wskazanych wyżej) przypadków w których nie pobiera się opłaty zauważyć należy, że ustawodawca wskazując powyższe przypadki zastosował różne kryteria są to zarówno kryteria podmiotowe, przedmiotowe jak również kryterium celowościowe, czy też kryterium podstawy prawnej. Nadto zauważyć należy, że wymieniając w art. 40a ust. 2 przypadki w których nie pobiera się opłat ustawodawca nie określa w ten sam sposób przedmiotu tych opłat, a tym samym zakresu zwolnienia z opłat. Mianowicie w art. 40 ust. 2 ustawodawca generalnie stanowi, że nie pobiera się opłaty za udostępnienie zbiorów danych z wskazanych rejestrów. Natomiast z art. 40a ust. 2 pkt 3 wynika, że w przypadku wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych (prac wykonywanych w celu realizacji określonych w ustawie zadań organów administracji geodezyjnej i kartograficznej lub Głównego Geodety Kraju, po podpisaniu umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego obejmującego takie prace) nie pobiera się opłaty za udostępnienie materiałów zasobu. Również w przypadku wskazanym w art. 40a ust. 2 pkt 6 nie pobiera się opłaty za udostępnienie materiałów zasobu w związku ze zgłoszeniem prac, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, lub jego uzupełnieniem. Zaznaczyć należy, że prace o których mowa w powołanym art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b to prace wykonywane przez wykonawcę prac geodezyjnych, które zgłaszane są Głównemu Geodecie Kraju. Z powołanego art. 40a ust. 2 pkt 3 i pkt 6 wynika, że wykonawcy prac geodezyjnych (o których mowa w pkt 3 i pkt 6) zwolnieni są z opłat za udostępnienie materiałów zasobu, a nie z opłat za dane z rejestrów. Jak zaznaczono wcześniej zakres art. 40a ust. 2 pkt 3 w wyniku nowelizacji ustawą z dnia 7 października 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 2185), która weszła w życie w dniu 10 listopada 2022 r. został rozszerzony i objął również wykonawców prac scaleniowych lub wymiennych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2023 r., poz. 1197) po podpisaniu porozumienia na wykonanie takich prac. Powyższa zmiana stanu prawnego miała miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 21 czerwca 2022 r.
W skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 40a ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 15. Zgodnie z powołanym art. 40a ust. 2 nie pobiera się opłaty za: pkt 4) udostępnienie danych na podstawie art. 15 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zarzut ten jest niezasadny jak wskazano wcześniej, wynikający z art. 15 obowiązek zapewnienia przez podmiot prowadzący rejestr publiczny nieodpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze innemu podmiotowi publicznemu w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań, realizowany jest na podstawie przepisów szczególnych na podstawie których prowadzonych jest dany rejestr publiczny. To te przepisy szczególne dotyczące danego rejestru publicznego regulują zasady, warunki, sposoby udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, to z tych przepisów wynika jakie podmioty i w jakim zakresie mogą być zwolnione z obowiązku ponoszenia opłat. W przypadku określonych wykonawców prac geodezyjnych zwolnienie z opłat zostało uregulowane w art. 40a ust. 2 pkt 3 i pkt 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i obejmuje zwolnienie z opłat za udostępnienie materiałów zasobu. Natomiast inni wykonawcy prac geodezyjnych nie objęci zakresem podmiotowym art. 40a ust. 2 pkt 3 i pkt 6 nie są objęci zwolnieniem z opłat za udostępnienie materiałów zasobu. Dlatego też nie można takiego zwolnienia wywieść z art. 40a ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 15, którego zakres podmiotowy nie obejmuje wykonawców prac geodezyjnych, a zakres przedmiotowy obejmuje zwolnienie z opłat za udostępnienie danych z rejestru, a nie opłat za udostępnienie materiałów zasobu. Dokonana nowelizacja art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, która weszła w życie 10 listopada 2022 r., a która polegała na rozszerzeniu zakresu podmiotowego wykonawców prac geodezyjnych objętych zwolnieniem z opłat za udostępnienie materiałów zasobów o wykonawców prac scaleniowych i wymiennych wskazuje na trafność powyższej wykładni.
W konkluzji zaznaczyć należy, że art. 15 ust. 1 nie dotyczy sytuacji realizowania prac geodezyjnych w przypadku zgłoszenia przez wykonawcę prac geodezyjnych polegających na sporządzeniu projektu scalenia i wymiany gruntów na podstawie art.12 ust. 1 pkt 3 lit. j ustawy Prawo geodezyjne kartograficzne, co wynika z zupełnie odmiennego i odrębnego uregulowania udostępniania materiałów zasobu wykonawcom prac geodezyjnych. Wykonawcy prac geodezyjnych (a takim wykonawcą w sprawie jest skarżący kasacyjnie) korzystają ze zwolnienia za udostępnienie materiałów zasobu przewidzianego w art. 40a ust. 2 pkt 3 i pkt 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy jeszcze raz wyraźnie zaznaczyć, że to ustawodawca rozróżnił skutki i zakres jaki wywołuje udostępnienie materiałów zasobu wykonawcy prac geodezyjnych, od udostępnienia danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji, przepis ten nie dotyczy zgłoszenia prac geodezyjnych przez wykonawcę tych prac. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia wskazanych wyżej przepisów materialnoprawnych jest niezasadny.
Odnosząc się do wniosku o wystąpienie o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie siedmiu sędziów z uwagi na występujące w sprawie zagadnienie prawne odnośnie interpretacji art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne dotyczącego zgłaszanych w trybie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. j p.g.k. prac geodezyjnych należy wskazać, że zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a., jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Oznacza to, że wystąpienie o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie następuje w każdej sprawie, ale zależy od wystąpienia zagadnienia prawnego, które budzi poważne wątpliwości, przy czym decyzja w tym zakresie pozostawiona jest składowi orzekającemu. W rozpoznawanej sprawie skład orzekający takich wątpliwości nie miał, a zatem brak było podstaw do zastosowania powołanego przepisu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.