I OSK 516/06

I OSK 516/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Jolanta Rajewska
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Jolanta Rajewska Anna Łuczaj (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1924/05 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2006 roku, sygn. akt II SA/Wa 1924/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez W. G. decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 156 k. p. a., decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia 10 grudnia 2002 roku nr [...] przyznającej ppłk W. G. dodatek dla personelu latającego w wysokości 175% uposażenia bazowego, tj. w kwocie 2191 złotych. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 marca 2002 roku nr [...] ppłk W. G. został zwolniony ze stanowiska służbowego zastępcy dowódcy [...] Eskadry Lotnictwa Taktycznego i wyznaczony na stanowisko służbowe Komendanta Wojskowego Ośrodka Szkolenia Kondycyjnego w [...]. Decyzją z dnia 10 grudnia 2002 roku nr [...] Dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej przyznał oficerowi od dnia 14 maja 2002 roku dodatek dla personelu latającego w wysokości 175% uposażenia bazowego, tj. w kwocie 2191 zł. Jednocześnie w decyzji postanowiono, iż powyższa kwota będzie podlegała zmniejszeniu w miarę wzrostu uposażenia na nowym stanowisku służbowym. Zdaniem Ministra decyzja ta naruszała przepis § 8 ust. 3 pkt 3 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem dowódca jednostki wojskowej mógł przyznać żołnierzowi zawodowemu na nowym stanowisku służbowym uprzednio otrzymywany dodatek o charakterze stałym w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy uposażeniem należnym na nowym stanowisku służbowym, a uposażeniem pobieranym na poprzednio zajmowanym stanowisku. Tymczasem Dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej przyznał oficerowi dodatek dla personelu latającego w wysokości przysługującej skarżącemu na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym nie uwzględniając wynikającego z przeniesienia służbowego wzrostu uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. W. G. mianowany na stanowisko służbowe Komendanta Wojskowego Ośrodka Szkolenia Kondycyjnego w [...] miał przyznane uposażenie według stanowiska służbowego według grupy uposażenia u - 13. W tej sytuacji przyznanie dodatku służbowego nie pomniejszonego o wysokość uposażenia na nowym stanowisku służbowym stanowiło rażące naruszenie § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do zasadniczego uposażenia żołnierzy.
W dniu 11 lipca 2005 roku W. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, iż naruszono przepis art. 10 § 1 i art. 64 § 4 k. p. a. – nie zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej nr [...] z dnia 10 grudnia 2002 roku, a także nie zapewniono udziału w postępowaniu przez zapoznanie z zebranymi w sprawie dowodami. Ponadto zdaniem skarżącego treść przepisu § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do zasadniczego uposażenia żołnierzy nie uzasadnia twierdzenia, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k. p. a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podniósł, iż treść § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy wyraźnie wskazuje, że w przypadku zaistnienia zdarzenia w nim opisanego żołnierzowi przysługiwał dodatek w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami otrzymywanymi na poprzednio zajmowanym stanowisku, a uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami otrzymywanymi na nowym stanowisku, czego jednak decyzja Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia 10 grudnia 2002 roku nie uwzględniała. Organ przyznał, że nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, ale oficer nie przedstawił nowych faktów i dowodów, które wskazywałyby, iż brak zawiadomienia miał wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję W. G. zarzucił naruszenie art. 10 § 1 k. p. a. przez przyjęcie, że w razie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie zachodzi konieczność zawiadomienia strony oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a. poprzez przyjęcie, iż zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia 10 grudnia 2002 roku.
Zdaniem skarżącego z treści § 8 ust. 3 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia wynika, że celem przepisu było zapewnienie żołnierzom przeniesionym ze względu na interes służby wynagrodzenia nie niższego niż otrzymywane na poprzednio zajmowanym stanowisku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powołując się na poglądy doktryny Sąd podkreślił, iż przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a. powinna być stosowana ostrożnie, aby nie służyła podważeniu wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Odstępstwa od tej zasady powinny być traktowane ściśle i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Rażące naruszenie prawa występuje, gdy decyzja jest ewidentnie, w sposób nie budzący wątpliwości sprzeczna z prawem, a stan bezprawia jest nie do pogodzenia z funkcjami społeczno - gospodarczymi danej regulacji.
Sąd pierwszej instancji przytoczył przepis § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy i stwierdził, że celem tego przepisu było zapewnienie żołnierzowi zawodowemu otrzymywania uposażenia zasadniczego na nowym stanowisku w kwocie i wysokości co najmniej takiej samej jak na poprzednio zajmowanym stanowisku. W ocenie Sądu pierwszej instancji z treści decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej nr [...] z dnia 10 grudnia 2002 roku przyznającej W. G. dodatek dla personelu latającego w wysokości 175% uposażenia bazowego, tj. w kwocie 2191 zł wynika, iż chciano zapewnić oficerowi na nowym stanowisku uposażenie nie niższe niż na uprzednio zajmowanym. Decyzja wskazywała, iż dodatek ten będzie ulegał zmniejszeniu wraz z odpowiednim wzrostem uposażenia na nowym stanowisku, a zatem decyzja ta w swej treści zawierała postanowienia § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, choć zastosowane w sposób mogący budzić wątpliwości. Mimo to taka interpretacja przepisu nie wskazuje na rażące naruszenie prawa przez Dowódcę Wojsko Lotniczych i Obrony Powietrznej w decyzji z dnia 10 grudnia 2002 roku.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Minister Obrony Narodowej, reprezentowany przez radcę prawnego J. M.
Minister Obrony Narodowej zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) przez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż dopuszczalne było przyznanie żołnierzowi zawodowemu, wyznaczonemu na nowe stanowisko służbowe, w związku z koniecznością zapewnienia ciągłości dowodzenia jednostką wojskową, dodatku dla personelu latającego w wysokości otrzymywanej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Minister Obrony Narodowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Obrony Narodowej przytoczył obowiązujący do dnia 30 czerwca 2004 roku przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy (t. j. Dz. U. z 2002 roku, Nr 76, poz. 693 ze zm.). Podniósł, że przepisy tego aktu prawnego, w zakresie dodatków, których otrzymywanie uzasadnione było szczególnymi warunkami, właściwościami służby wojskowej, przewidywały wypłatę stosownego dodatku wyłącznie w okresie spełniania przez żołnierza określonych przesłanek, np. w zakresie otrzymywania dodatku dla personelu latającego – dodatek ten był wypłacany przez okres wykonywania przez żołnierza zawodowego lotów na wojskowych statkach powietrznych, określonych
w indywidualnym planie szkolenia i treningu ciągłego ( § 17 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia). W przypadku, gdy żołnierz zaprzestał wykonywania lotów na wojskowych statkach powietrznych, np. w wyniku przeniesienia na inne stanowisko służbowe, tracił prawo do otrzymywania tego dodatku. Od powyższej zasady ustanowiono wyjątek w § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Regulacja ta w sposób jednoznaczny określała wysokość tego dodatku jako różnicę pomiędzy uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymywanym na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, a uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym na nowym stanowisku. Dodatkowo w § 8 ust. 4 rozporządzenia postanowiono, że dodatek ten podlegał zmniejszeniu w miarę wzrostu uposażenia na nowym stanowisku służbowym. Intencją ustawodawcy było zapewnienie żołnierzowi przeniesionemu na nowe stanowisko służbowe - wskutek zaistnienia okoliczności, o których mowa w § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia - dotychczasowego poziomu uposażenia przez kontynuację wypłaty dodatku o charakterze stałym mimo, iż żołnierz nie spełniał przesłanek do otrzymywania dodatku.
W ocenie Ministra Obrony Narodowej, uwzględniając sposób określania wysokości dodatku (jako różnicę między uposażeniami), jak też charakter tego dodatku (jako wyjątek od zasady zaprzestania wypłacania dodatku, w przypadku nie wykonywania czynności uzasadniających jego otrzymywanie), nie można podzielić stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku, iż na podstawie § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia możliwe było przyznanie żołnierzowi zawodowemu dodatku w wysokości innej niż stanowiącej różnicę pomiędzy porównywanymi uposażeniami. Prowadziłoby to bowiem do wniosku, iż nie jest rażącym naruszeniem prawa przyznanie należności pieniężnej w wysokości wyższej niż wynikająca z postanowień danej normy prawnej. Z tych względów przyznanie przez Dowódcę Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej ppłk W. G. dodatku dla personelu latającego w kwocie 2191 zł miesięcznie zamiast w prawidłowej wysokości, tj. w kwocie 1588 zł miesięcznie kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. G., reprezentowany przez radcę prawnego J. M., wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem W. G., interpretacja § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) przedstawiona w skardze kasacyjnej jest błędna i sprzeczna z intencjami ustawodawcy. Nie jest dopuszczalna sytuacja, w której przeniesiony żołnierz znalazłby się w sytuacji gorszej niż na poprzednio zajmowanym stanowisku. Strona powołała się na orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego w zakresie przesłanki "rażącego naruszenia prawa".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.
Wnoszący skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.).
Powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego jest usprawiedliwiony, a to z następujących względów.
Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia
10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez Dowódcę Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Nr [...], tj.
10 grudnia 2002 roku - żołnierz przeniesiony na stanowisko, na którym pobierany dotychczas dodatek o charakterze stałym nie przysługuje lub przysługuje w niższej kwocie miesięcznej, do czasu uzyskania na nowym stanowisku służbowym uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym co najmniej równego z dotychczas otrzymywanym, otrzymuje ten dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywanymi uposażeniami, jeżeli wyznaczenie na nowe stanowisko służbowe nastąpiło ze względu na konieczność zapewnienia ciągłości dowodzenia (kierowania) jednostką wojskową, pododdziałem lub komórką organizacyjną albo jeżeli to wynika z modelu przebiegu służby (drogi rozwojowej) żołnierza zawodowego.
Regulacja zawarta przepisie § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia ma charakter szczególny. Stanowi bowiem wyjątek od zasady wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy (t. j. Dz. U z 2002 roku, Nr 76, poz. 693 ze zm.).
W myśl art. 15 ust. 1 tejże ustawy – w brzmieniu obowiązującym w dniu 10 grudnia 2002 roku - żołnierze zawodowi otrzymują dodatki do uposażenia: kwalifikacyjny, specjalny oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo miejscem pełnienia służby. Rodzaje i wysokość dodatków do uposażenia zasadniczego oraz warunki ich przyznawania i wypłacania zostały określone w drodze powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej - art. 45 ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 48 ust. 2 ustawy dnia 17 grudnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy.
Stosownie do § 17 ust 1 tegoż rozporządzenia żołnierzowi zawodowemu, który wykonuje loty na statkach powietrznych określone w indywidualnym planie szkolenia i treningu ciągłego, przysługuje dodatek dla personelu latającego (...). A zatem uprawnienie do tego dodatku związane jest z wykonywaniem lotów na statkach powietrznych.
Szczególny charakter § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia przejawia się w tym, iż żołnierzowi pomimo przeniesienia na stanowisko, na którym nie przysługuje pobierany dotychczas dodatek o charakterze stałym (lub przysługuje w niższej kwocie miesięczne) nadal przysługuje ów dodatek, przy czym w wysokości określonej w § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia nie zaś ustalonej w myśl § 17 rozporządzenia. Uprawnienie do dodatku nie jest w tym przypadku powiązane z zajmowanym stanowiskiem służbowym, lecz wynika z faktu zaistnienia niekorzystnej różnicy między uposażeniami zasadniczymi wraz z dodatkami stałymi na dotychczas zajmowanym stanowisku i stanowisku, na które żołnierz został przeniesiony. Celem tego przepisu jest przeciwdziałanie negatywnym skutkom finansowym, jakie może nieść ze sobą przeniesienie żołnierza na inne stanowisko służbowe, przy czym przepis ten określa jednoznacznie zakres i sposób ustalania tych negatywnych skutków finansowych, a tym samym i sposób ustalenia wysokości przedmiotowego dodatku.
Przepis § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia wyraźnie nakazuje, aby badając skutki finansowe przeniesienia żołnierza na inne stanowisko służbowe uwzględniać nie tylko wysokość uposażenia zasadniczego na obu stanowiskach ale także wysokość dodatków o charakterze stałym przysługujących żołnierzowi na nowym i uprzednio zajmowanym stanowisku. Przepis § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy na nowym stanowisku żołnierzowi nie przysługuje dotychczas otrzymywany dodatek stały lub przysługuje w niższej kwocie miesięcznej i to pod warunkiem, że istnieje różnica pomiędzy wysokością uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na nowym i dotychczas zajmowanym stanowisku. Różnica ta stanowi nie tylko przesłankę zachowania przedmiotowego dodatku, ale i określa nową wysokość tego dodatku. To zaś oznacza, iż do czasu uzyskania na nowym stanowisku służbowym uposażenia - rozumianego jako suma uposażenia zasadniczego i dodatków o charakterze stałym - co najmniej równego z uposażeniem otrzymywanym na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym - rozumianym również jako suma uposażenia zasadniczego i dodatków o charakterze stałym – żołnierzowi przysługuje dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywanymi uposażeniami.
Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w warunkach opisanych w hipotezie § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia żołnierz otrzymuje dotychczasowy dodatek stały w wysokości różnicy między porównywanymi uposażeniami rozumianymi jako suma uposażenia zasadniczego i dodatków o charakterze stałym. Cytowany przepis nie przewiduje innej możliwości porównania uposażenia. Żołnierz po przeniesieniu na nowe stanowisko służbowe, na którym nie przysługuje dodatek dla personelu latającego zachowuje dalej prawo do tego dodatku z tym, że dodatek ten zostaje przekształcony w świadczenie niejako "terminowe" - przysługujące do czasu zrównania uposażeń na nowym i dotychczas zajmowanym stanowisku.
Z powyższych względów nie sposób zaakceptować poglądu Sądu pierwszej instancji, iż celem omawianego przepisu jest zapewnienie żołnierzowi zawodowemu otrzymywania uposażenia zasadniczego na nowym stanowisku w kwocie i wysokości co najmniej takiej samej jak na poprzednio zajmowanym stanowisku. Dokonując takiej wykładni § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Sąd pierwszej instancji błędnie utożsamia uposażenie żołnierza tylko z uposażeniem zasadniczym, pomijając dodatki o charakterze stałym. Taka wykładnia nie znajduje oparcia w przepisach powołanej wyżej ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego i jest sprzeczna z literalnym brzmieniem § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy ( Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Przepisy dotyczące uposażenia żołnierzy muszą być wykładane i stosowane ściśle z ich brzmieniem. Nie ma tu zatem miejsca na wykładnię rozszerzającą uprawnienia, czy też wykładnię celowościową ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2002 roku, II SA 2094/01, LEX nr 82789 ).
Nadto Sąd pierwszej instancji, formułując powyższy pogląd, zdaje się nie dostrzegać, iż W. G. na nowym stanowisku służbowym otrzymał uposażenie zasadnicze wyższe niż uposażenie zasadnicze otrzymywane na dotychczasowym stanowisku służbowym.
Jednocześnie należy podkreślić, iż - wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji - stwierdzenie zawarte w decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia 10 grudnia 2002 roku nr [...], iż orzeczony dodatek będzie ulegał zmniejszeniu wraz z odpowiednim wzrostem uposażenia na tym stanowisku nie stanowi wypełnienia dyspozycji przepisu § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Wzrost uposażenia na nowym stanowisku nie spowoduje, iż orzeczony decyzją dodatek obniży się do wysokości, w jakiej powinien zostać pierwotnie orzeczony, albowiem kwota, o jaką nastąpi obniżenie dodatku będzie odpowiadała wyłącznie kwocie wzrostu uposażenia.
Z tych względów podzielić należy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji.