I OSK 509/08

I OSK 509/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łukaszewska-Macioch
Joanna Banasiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
III SA/Lu 534/07 - Wyrok WSA w Lublinie z 2007-12-31
I OSK 509/09 - Postanowienie NSA z 2009-10-28
II SAB/Wa 171/08 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2009-01-20
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 174 pkt 1 i 2 i 133, art 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
art 20 ust 2 pkt 1 i 51, art 22 ust 2
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
art 74 ust 3
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch sędzia del. WSA Monika Nowicka Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Nadleśnictwa Biłgoraj Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 534/07 w sprawie ze skargi Nadleśnictwa Biłgoraj Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 534/07 oddalił skargę Nadleśnictwa Biłgoraj Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r., Nadleśnictwo Biłgoraj w Biłgoraju wystąpiło o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków przez wykreślenie 96,06 ha lasów byłego Państwowego Funduszu Ziemi dopisanych, bez zachowania formy prawem przewidzianej, do pozycji rejestrowych tegoż Nadleśnictwa w obrębach: J., L. i N. Wójt Gminy P., decyzją z dnia [...] września 2006 r., odmówił wprowadzenia żądanych zmian. Od decyzji tej wniesiono odwołanie i następnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. uchylił powyższą decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r.(data wydania decyzji podana omyłkowo) Wójt Gminy P. ponownie odmówił wprowadzenia wnioskowanych zmian do ewidencji gruntów, zaś organ odwoławczy uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia [...] marca 2007 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...] Wójt Gminy P. po raz kolejny odmówił wprowadzenia wnioskowanych zmian.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania Lasów Państwowych Nadleśnictwa Biłgoraj od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w sprawie odmówienia wprowadzenia zmian w operatach ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej P. przez wykreślenie zarządu Lasów Państwowych Nadleśnictwa Biłgoraj nad niektórymi lasami i gruntami leśnymi, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego: pkt I - zaskarżoną decyzję uchylił w całości i pkt II - odmówił wprowadzenia zmian w operatach ewidencji gruntów i budynków przez wykreślenie Zarządu Lasów Państwowych Nadleśnictwo Biłgoraj nad wymienionymi działkami leśnymi i gruntami leśnymi w obrębie N. i L. i pkt III - w obrębie J. wykreślił z pozycji rejestrowej Nr G. [...] - Skarb Państwa Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe w zarządzie Nadleśnictwa Biłgoraj i przeniósł do pozycji rejestrowej Skarbu Państwa wyszczególnione działki leśne.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sprawy są lasy i grunty leśne o powierzchni 96,06 ha położone w obrębach N. o powierzchni 5,95 ha w 11 działkach ewidencyjnych, L. o powierzchni 88,87 ha w 142 działkach oraz J. o powierzchni 1,24 ha w 5 działkach ewidencyjnych. Wykaz tych działek zawarty jest w zestawieniu znajdującym się w aktach sprawy pod nazwą "Działki nie znajdujące się w rejestrze gruntów Nadleśnictwa Biłgoraj" sporządzonym przez to Nadleśnictwo i przekazanym do Gminy. Organ podał, że ustalono, iż działki położone w obrębach L. i N. zostały zapisane w pozycjach Nadleśnictwa Biłgoraj podczas zakładania operatów ewidencji gruntów, dla obrębu N. operat został założony w 1967 r., dla obrębu L. w 1968 i 1972 r. O czynnościach ustalenia stanu władania gruntami do założenia ewidencji, wykonawcy zawiadamiali także właściwe nadleśnictwa.
Wobec braku możliwości ustalenia kiedy i na jakiej podstawie dokonano wpisu wymienionych działek w pozycji Nadleśnictwa Biłgoraj w obrębie J. orzeczono o wprowadzeniu zmian przez ich wykreślenie i przeniesienie do pozycji Skarbu Państwa do czasu przekazania Nadleśnictwu z zachowaniem obowiązującej procedury.
Organ odwoławczy uznał, że zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o lasach, w zarząd Lasów Państwowych przechodzą lasy i grunty przeznaczone do zalesienia, znajdujące się w zasobach PFZ. Wymienione w pkt II lasy (obręb N. i L.) od czasu założenia ewidencji gruntów nie znajdowały się w zasobie PFZ i nie zachodziła potrzeba ich protokólarnego przekazania.
Na powyższą decyzję Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Biłgoraj wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że nie można podzielić zarzutów skarżącego, które opierają się na założeniu, że nie jest on we władaniu gruntów, ponieważ nie doszło do formalnego ich przekazania z Państwowego Funduszu Ziemi. Według Sądu należy zgodzić się z organem, który wskazał, że podnoszone przez skarżącego procedury przekazania nieruchomości określone na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 349 ze zm.), nie miały zastosowania do przedmiotowych gruntów. Grunty te były od czasu założenia ewidencji opisane jako będące we władaniu nadleśnictw Państwowych Gospodarstw Leśnych. Skoro więc lasy stanowiły własność Skarbu Państwa i były w zarządzie Lasów Państwowych, a nie w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, to nie miały do nich zastosowania przepisy art. 74 ust. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), bowiem przepis ten dotyczy lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, znajdujących się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi. W konsekwencji skarżący nietrafnie powołuje się na wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1995 r. w sprawie II SA 2133/93 (ONSA 1996/12/78), bowiem dotyczy on zupełnie innej sytuacji.
Zdaniem Sądu, uznać natomiast trzeba, że skarżący uzyskał prawo do nieruchomości na podstawie art. 76 ustawy o lasach, zgodnie z którym prawa i zobowiązania, należące na podstawie dotychczasowych przepisów do organizacji gospodarczej skupiającej przedsiębiorstwa lasów państwowych pod nazwą Lasy Państwowe, stają się odpowiednio prawami i zobowiązaniami jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych. Odmowa dokonania zmiany w ewidencji gruntów jest zasadna w sytuacji, gdy organ był w stanie ustalić podstawę wpisu. Tam, gdzie nie był w stanie tego uczynić uwzględnił żądanie skarżącej i zmienił treść wpisów w ewidencji w obrębie J. (pkt III decyzji).
Sąd z urzędu zauważył, że forma decyzji jest częściowo wadliwa. Skoro rozstrzygnięcia organów obu instancji w zakresie wpisów w obrębach N. i L. są zgodne (odmowne) - organ odwoławczy nie powinien był uchylać rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w całości, lecz powinien był decyzję organu pierwszej instancji w tym zakresie utrzymać w mocy, natomiast uchylić ją jedynie w części. Wskazane uchybienie nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro jej meritum jest trafne. Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarzut naruszenia w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 8 i 10 § 1 K.p.a. również nie został uwzględniony. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że nie gromadził w sprawie żadnych nowych dowodów ani też nie prowadził dodatkowego, czy też uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ pierwszej instancji, ponadto skarżący nie wykazał w swojej skardze konkretnego wpływu wskazanych uchybień na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Biłgoraj, zaskarżając wyrok w całości i jako podstawy kasacyjne wskazując:
I. Naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj.:
1. Art. 29 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. z 1949 r. Nr 63, poz. 494 ze zm.) w związku z art. 76 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) polegającą na uznaniu, że nieruchomości wymienione w pkt II decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] zostały przekazane w zarząd i użytkowanie jakiemukolwiek państwowemu gospodarstwu leśnemu w sytuacji, gdy nie było w aktach sprawy dokumentu protokolarnego przekazania tych nieruchomości przez Ministra Leśnictwa na rzecz jakiegokolwiek przedsiębiorstwa lasów państwowych i gdy przepis art. 29 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym warunkował przekazanie przedsiębiorstwom lasów państwowych w zarząd i użytkowanie majątku nieruchomego tylko na podstawie protokolarnego przekazania przez Ministra Leśnictwa.
2. Art. 2 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 1955 r. Nr 6, poz. 32) w związku z art. 29 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym przez uznanie, że można było podać w ewidencji gruntów jako osobę władającą gruntami wymienionymi w pkt II decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] jakiekolwiek Nadleśnictwo w sytuacji braku na tę okoliczność w aktach sprawy protokołu przekazania tych gruntów przedsiębiorstwom lasów państwowych w zarząd i użytkowanie przez Ministra Leśnictwa.
3. Art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) przez przyjęcie, że przepis ten może być samodzielną podstawą do dokonania zmian w ewidencji gruntów przewidzianych w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne bez faktycznego przekazania lasów w zarząd Lasów Państwowych.
4. Art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 349 ze zm.) przez przyjęcie, że można było wbrew temu przepisowi wprowadzić zmiany w ewidencji gruntów w zakresie zarządu bez przekazania władania gruntów skarżącemu potwierdzonego protokołem zdawczo-odbiorczym, a objętych niniejszą skargą.
5. Art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w ewidencji gruntów należących do Skarbu Państwa można wykazać właściciela bez wydania mu tego gruntu i bez rozpatrzenia kwestii władania gruntów, co miało w miejsce w niniejszej sprawie.
II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
1. Naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które polegało na nie zawarciu w uzasadnieniu skarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie przypisanego skarżącemu z art. 76 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach uzyskanego prawa do nieruchomości objętych przedmiotem postępowania i jej wyjaśnienia oraz na nieustosunkowaniu się do zarzutów skarżącego o braku przejęcia i władania nieruchomościami wymienionymi pkt pkt II decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...].
2. Naruszenia art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które polegało na wydaniu wyroku nie na podstawie akt sprawy na skutek uwzględnienia przy orzekaniu okoliczności, w postaci zarządu Lasów Państwowych na gruntach objętych przedmiotem postępowania, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy oraz na skutek braku oceny czy zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym jest pełny, czy został prawidłowo zebrany i czy jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i czy materiał ten jest oryginalny.
Mając na uwadze powyższe Nadleśnictwo Biłgoraj wniosło o:
1. Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych,
ewentualnie:
2. Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez wykreślenie zarządu Lasów Państwowych Nadleśnictwa Biłgoraj nad działkami w obrębach N. i L. wymienionych w pkt II decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] i zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji według norm przepisanych.
3. Zasądzenie od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oparł się na twierdzeniach Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie oraz organu pierwszej instancji Wójta Gminy P., a nie na dokumentach zawartych w aktach administracyjnych tych organów i dołączonych do skargi. Dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych obydwu organów administracyjnych nie dawały podstaw do przyjęcia, że grunty będące przedmiotem postępowania były we władaniu nadleśnictw Państwowych Gospodarstw Leśnych i były w zarządzie Lasów Państwowych. W szczególności z dokumentów tych nie wynikało, na jakiej podstawie przyjęto to założenie i podstawę wpisu do ewidencji gruntów. Ponadto nie zostało wyjaśnione, na jakiej podstawie przyjęto, że przedmiotowe grunty nie wchodziły w skład zasobów Państwowego Funduszu Ziemi, dlatego skarżący z ostrożności procesowej ponawia zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, lasy i grunty przeznaczone do zalesienia, znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi przeszły z mocy prawa w zarząd Lasów Państwowych z dniem 1 stycznia 1992 r. ( w związku z art. 82 tej ustawy). Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 54, poz. 349 ze zm.), związane z przejściem zarządu przekazanie władania takimi gruntami dokonywane jest przez wojewodów, po uprzednim wydzieleniu geodezyjnym oraz spisaniu protokołu zdawczo odbiorczego. W przypadku wyodrębnionych geodezyjnie działek leśnych starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej powinien przekazać je właściwemu, ze względu na położenie nadleśniczemu, a nadleśniczy nie może odmówić podpisania stosownego protokołu zdawczo odbiorczego i przejęcia takich gruntów we władanie.
Jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął, że grunty będące przedmiotem postępowania nie były w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, a były we władaniu nadleśnictw Państwowych Gospodarstw Leśnych i w zarządzie Lasów Państwowych, to należało mieć na uwadze w kwestii ustalania podstawy wpisu w ewidencji gruntów dla tych gruntów przepis art. 29 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. z 1949 r. Nr 63, poz. 494 ze zm.) w związku z art. 76 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) i należało dokonać oceny czy była podstawa do wpisu w latach 1967-1972, jako władającego Lasy Państwowe, w ewidencji gruntów przy jej zakładaniu, w postaci protokołu przekazania tych gruntów państwowemu gospodarstwu leśnemu przez Ministra Leśnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaś takiej oceny w ogóle nie dokonał tylko przyjął bezkrytycznie za organem administracji założenie, że grunty od czasu założenia ich ewidencji były opisane jako będące we władaniu Państwowych Gospodarstw Leśnych i w zarządzie Lasów Państwowych. Takie założenie narusza wymienione przepisy prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjmując, że grunty będące przedmiotem postępowania nie były w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, a były we władaniu nadleśnictw Państwowych Gospodarstw Leśnych i w zarządzie Lasów Państwowych dokonał naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego art. 29 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym w związku z art. 76 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz art. 2 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1995 r. o ewidencji gruntów i budynków w związku z art. 29 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym. Dokonał tego przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że do wpisania jako władającego w ewidencji gruntów i sprawującego zarząd Państwowego Gospodarstwa Leśnego na nieruchomościach w latach 1967-1972 nie było konieczne wcześniejsze protokolarne przekazanie tych gruntów przez Ministra Leśnictwa temu Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu i że mimo to, takie grunty są przedmiotem dalszego skutecznego zarządu po dzień wydania zaskarżonej decyzji.
W ocenie skarżącego zgromadzony materiał dowodowy, w postaci rejestrów pomiarowo-klasyfikacyjnych (k. 1-18 akt administracyjnych), dołączony do akt sądowych nie daje podstaw do uznania, że skarżący uzyskał prawo do nieruchomości, objętych przedmiotem postępowania. Nie są to protokoły przekazania gruntów przez Ministra Leśnictwa. Sąd nie wyjaśnił, dlaczego w tej konkretnej sprawie i sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przez Sąd przepisy art. 76 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Z uzasadnienia wyroku nie wynika, że Sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze i skonfrontował je z ustaleniami organów administracji i materiałami dowodowymi sprawy, zwłaszcza w zakresie dotyczącym ustaleń faktycznych w zakresie przekazania i władania gruntami. Sąd nie dokonał oceny pod względem zgodności z prawem, gdyż w ogóle nie ocenił czy dokonane ustalenie faktyczne w zakresie faktycznego władania przedmiotowymi gruntami przez państwowe gospodarstwa leśne miało oparcie w przepisach wówczas obowiązujących, bo w latach od 1967 r. do 1972 r.
Sąd naruszył art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wydanie wyroku nie na podstawie akt sprawy. Skoro Sąd przyjął, że opisane grunty były od czasu założenia ewidencji w zarządzie Lasów Państwowych, to powinien był wskazać na jakiej podstawie to uczynił. Sąd uwzględnił okoliczność władania przez Lasy Państwowe na tych gruntach, która nie miała odzwierciedlenia w aktach sprawy. Sąd nie powinien oceniać decyzji na podstawie światłokopii, lecz na podstawie oryginalnych dokumentów.
W oparciu o podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie lub o uchylenie wyroku i orzeczenie jego zmiany przez wykreślenie zarządu Lasów Państwowych Nadleśnictwa Biłgoraj nad działkami w obrębach N. i L. wymienionych w pkt 2 decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co uniemożliwiało jej uwzględnienie.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), zgodnie z § 1 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej.
Skoro skargę tę oparto na obu podstawach wskazanych w art. 174 P.p.s.a. w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem autora skargi kasacyjnej miały wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić wyrażonej w skardze kasacyjnej oceny, że Sąd pierwszej instancji uchybił, w sposób, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. przepisom art. 133 § 1 i art. 141 § 4 tej ustawy. Zaskarżony wyrok znajduje oparcie w materiale znajdującym się w aktach sprawy, a uzasadnienie zawiera niezbędne elementy określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzuty te postawione zostały w oderwaniu od istoty niniejszego postępowania, którego zakres określony jest przedmiotem sprawy. Podobna wadliwość odnosi się również do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.).
Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło żądania dokonania zmian w operatach ewidencji gruntów i budynków, które to kwestie uregulowane są w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Zakres danych, które obejmuje ewidencja gruntów i budynków określony został w art. 20 tej ustawy. Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 w ewidencji wykazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich część. Stosownie zaś do art. 22 ust. 2 osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 są obowiązane zgłaszać właściwemu Staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów.
Odmowa wprowadzenia zmian w zakresie objętym pkt 2 decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nastąpiła wobec stwierdzenia braku podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia wniosku Nadleśnictwa Biłgoraj. Z ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym, przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wynika, że wskazane działki położone w obrębach L. i N. zostały zapisane w pozycjach Nadleśnictwa Biłgoraj podczas zakładania operatów ewidencji gruntów dla obrębu N. w 1967 r., dla obrębu L. w 1968 r. i 1972 r. O czynnościach ustalenia stanu władania gruntami do założenia ewidencji wykonawcy zawiadamiali także właściwe nadleśnictwa. Takie ustalenia faktyczne, które nie zostały skutecznie zakwestionowane, przy jednoczesnym braku wykazania przez wnioskodawcę, że nastąpiły zmiany dające podstawę do wprowadzenia zmian w operatach powodują, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie, uznać należało za uzasadnione.
Przypomnieć trzeba, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy. Zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów (np. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 766/98 i z dnia 19 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 862/00).
W postępowaniu dotyczącym zmiany danych ewidencji gruntów nie można badać prawidłowości ujawnionych tam danych, czego oczekuje w sprawie Nadleśnictwo, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie zakładania operatów.
Stwierdzić należy, że kwestionowane w skardze kasacyjnej rozważania Sądu dotyczące art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), które mają związek z podnoszonymi przez skarżącego zarzutami nie dotyczą bezpośrednio przedmiotu sprawy. Niezależnie od tego, wobec wskazanych wcześniej dat założenia operatów ewidencji gruntów, nie budzi wątpliwości stwierdzenie, że przedmiotowe grunty były od czasu założenia ewidencji opisane jako stanowiące własność Skarbu Państwa i będące we władaniu nadleśnictw Państwowych Gospodarstw Leśnych, a nie były w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, to nie miał do nich zastosowania przepis art. 74 ust. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), bowiem przepis ten dotyczy lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, znajdujących się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi.
Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.