I OSK 505/07

I OSK 505/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech /sprawozdawca/
Jan Paweł Tarno
Maria Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1662/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-12-19
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
art. 178 ust. 1 i ust. 2, art. 80 ust. 1
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędzia del. WSA Jan Paweł Tarno Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006r. sygn. akt II SA/Wa 1662/06 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1662/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, decyzją Nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), odmówił przyznania oficerowi M. G. dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Organ podał, że M. G. decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej.
Wskazano, że w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierze zawodowi pozostający po dniu 1 lipca 2004 r. w rezerwie kadrowej, otrzymywali uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok.
Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] oraz odmówił przyznania M. G. dodatku za długoletnią służbę wojskową, wskazując, że M. G. pozostawał w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej, zatem to ten organ administracji publicznej był właściwy do rozpoznania jego wniosku o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową. Dlatego też, w ocenie Ministra Obrony Narodowej, zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, jako podjętej przez organ niewłaściwy w sprawie. Natomiast, powołując się na przepis art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ odmówił przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1872/05, stwierdził nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...].
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej naruszała zasadę dwuinstancyjności postępowania, bowiem organ odwoławczy działał jednocześnie jako organ pierwszej instancji, przez co pozbawił skarżącego możliwości złożenia środka zaskarżenia.
Ponownie rozpoznając wniosek M. G. o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową, Minister Obrony Narodowej, jako organ pierwszej instancji, decyzją nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. i art. 178 ust. 1 i art. 104 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odmówił przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Organ wskazał, że rozstrzygając o prawie strony do dodatku za długoletnią służbę wojskową, należy mieć na względzie postanowienia przepisów przejściowych, zawartych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bezpośrednio kształtujących jej sytuację prawną. Z art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wynika bowiem, że żołnierze przeniesieni do rezerwy kadrowej przed dniem jej wejścia w życie, otrzymują od dnia 1 lipca 2004 r. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok.
Zdaniem Ministra od dnia 1 lipca 2004 r. M. G. przysługiwało wyłącznie uposażenie zasadnicze (według stopnia wojskowego oraz stanowiska służbowego) oraz dodatki do uposażenia, wypłacone w czerwcu 2004 r., zwaloryzowane wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na 2004 r.
M. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] nr [...], Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na tę decyzję M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że mimo przeniesienia do rezerwy kadrowej wykonywał on obowiązki służbowe, ponadto ze względu na treść art. 3 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierze pełniący służbę wojskową mają prawo do pełnego uposażenia wraz dodatkami, co potwierdza także treść art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., w związku z czym dodatek jak najbardziej jemu przysługuje.
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1662/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...].
Sąd wskazał, że do dnia 30 czerwca 2004 r., zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia żołnierzy zawodowych były określone w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie, a ówczesny system uposażeń był dostosowany do ówczesnych zasad pełnienia służby wojskowej, umożliwiającej między innymi wyznaczanie żołnierzy na stanowiska służbowe zaszeregowane do wyższych stopni etatowych niż posiadany stopień wojskowy danego żołnierza.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierze pozostający w dniu 1 lipca 2004 r. w rezerwie kadrowej, otrzymywali od tego dnia uposażenie zasadnicze, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok. Zdaniem Sądu wskazany przepis jest po dniu 1 lipca 2004 r. jedynym przepisem regulującym uposażenie żołnierzy pozostających w dniu 1 lipca 2004 r. w rezerwie kadrowej, jest zatem normą o charakterze lex specialis, której nie można interpretować w sposób rozszerzający.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie ma możliwości bezpośredniego porównania "starego" i "nowego" systemu uposażeń, jak czyni to skarżący, nie ma także możliwości dostosowywania uposażenia żołnierzy pozostających w rezerwie kadrowej w taki sposób aby zrównać je z uposażeniem żołnierzy wyznaczonych po dniu 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik M. G., radca prawny K. W., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie merytoryczne skargi zgodnie z zawartym w niej żądaniem. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych za obie instancje, tj. zarówno na podstawie art. 203 i art. 204, jak i w oparciu o art. 199-202 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na podstawie art. 174 pkt powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1) art. 178 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1, art. 19 pkt 2, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 i art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179 poz. 1750 z późn. zm.);
2) art. 80 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 24 i § 25 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141 poz. 1497 z późn. zm.),
poprzez uznanie, iż:
a) wykładnia wskazanych wyżej przepisów wyklucza żołnierza zawodowego pełniącego po dniu 1 lipca 2004 r. służbę wojskową w rezerwie kadrowej z grupy uprawnionych do otrzymania dodatku za długoletnią służbę wojskową (pozostającego w rezerwie kadrowej na podstawie przepisu art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych),
b) przepis art. 178 ust. 1 jest jedynym przepisem regulującym uposażenie żołnierzy pozostających w dniu 1 lipca 2004 r. w rezerwie kadrowej, jest to norma o charakterze lex specialis i nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, a za taką - niedopuszczalną interpretację, należy przyjąć uznanie prawa skarżącego do dodatku za długoletnią służbę wojskową;
c) skarżącemu nie przysługuje dodatek za długoletnią służbę wojskową mimo, iż: skarżący spełnia warunki określone w § 24 i 25 powołanego rozporządzenia do otrzymania tego dodatku, posiada bowiem wymagany tymi przepisami staż służby, przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie zawierają wyraźnego wyłączenia z regulacji określających zasady przyznawania dodatku do uposażenia za długoletnia służbę wojskową żołnierzy zawodowych, którzy pozostają w rezerwie kadrowej (pełnienie służby na stanowisku służbowym nie jest bowiem warunkiem przyznania tego dodatku);
d) skarżący nie podlega tym przepisom ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które określają podstawowe zasady wynagradzania wszystkich żołnierzy zawodowych, co skutkuje dokonaniem "sztucznego podziału" na uprawnionych i pozbawionych prawa do dodatku za długoletnią służbę wyłącznie na podstawie interpretacji jednego przepisu o charakterze "dostosowującym" a nie w oparciu o kryteria wyraźnie wskazane i rozstrzygające o takim prawie (warunki otrzymania dodatku);
e) poprzez wprowadzenie nieznanego przepisom ustawy z dnia 11 września 2003 r.. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych warunku nabycia prawa do dodatku za długoletnią służbę wojskową w postaci "pełnienia służby na stanowisku służbowym".
Podniesiono także, że zaskarżony wyrok stoi w sprzeczności z zasadami określonymi w art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej takimi, jak: poczucie bezpieczeństwa prawnego obywateli, zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez państwo prawa, równość wobec prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że dodatek za długoletnią służbę wojskową został wprowadzony do systemu wynagradzania żołnierzy zawodowych dopiero ustawą z dnia 11 września 2003 r. i jak wynika z jej treści, przysługuje on wszystkim żołnierzom zawodowym, bez względu na to, czy pełnią służbę na stanowisku służbowym, w rezerwie kadrowej, czy też w dyspozycji.
Podniesiono, że zwrot zawarty w art. 178 ust. 1 wskazanej ustawy: "wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r." nie rozstrzyga o braku prawa ubiegania się o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową - szczególnie, iż do dnia 1 lipca 2004 r. dodatek taki nie funkcjonował w przepisach o uposażeniu żołnierzy zawodowych.
W ocenie skarżącego, od dnia 1 lipca 2004 r. różnica między wynagrodzeniem żołnierza pełniącego służbę na stanowisku służbowym a żołnierza pozostającego w rezerwie kadrowej, nie dotyczyła prawa do dodatku za długoletnią służbę. Charakter takiego dodatku nie pozwala bowiem na przyjęcie tezy, iż żołnierze zawodowi mogą być podzieleni na dwie grupy: pierwszą - uprzywilejowaną która otrzymuje ten dodatek, bowiem spełnia warunki do dodatku i "posiada stanowisko służbowe" oraz drugą, która także spełnia te warunki, ale odmawia się jej prawa do dodatku tylko z tego względu, że bez swojej winy "nie zajmuje stanowisk służbowych".
Podniesiono także, że gdyby warunkiem uzyskania prawa do dodatku za długoletnią służbę było wyznaczenie po dniu 1 lipca 2004 r. na stanowisko służbowe żołnierza pozostającego przed tym wyznaczeniem w rezerwie kadrowej, wówczas warunek taki byłby w sposób wyraźny wprowadzony do przepisów ustawy, a w konsekwencji także do przepisów wydanego na podstawie art. 80 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, dodatek, o którym mowa powinien pełnić rolę "rekompensaty za trud, ograniczenia i wyrzeczenia związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej", tak jak to zostało wyrażone przez ustawodawcę w treści art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r.
Zwrócono też uwagę na fakt, iż dodatek za długoletnią służbę wojskową został wprowadzony do przepisów regulujących uposażenie żołnierzy zawodowych od dnia 1 lipca 2004 r., zatem ponieważ dodatek ten nie przysługiwał przed tą datą, nie został także objęty przepisem art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., przez co nie mieści się bez wątpienia w określeniu: "dodatki o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r.".
Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 grudnia 2005r., sygn. akt: SK 33/04, podniesiono, iż dodatek za długoletnią służbę wojskową nie jest dodatkiem o charakterze uznaniowym, skoro jego wysokość jest określona procentowo w stosunku do należnego uposażenia zasadniczego.
W związku z tym, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powstaje uzasadniona wątpliwość, czy żołnierz pełniący służbę w rezerwie kadrowej, który w tym okresie spełnia którykolwiek z warunków do otrzymania dodatku specjalnego nie ma prawa ubiegać się o wypłatę tego dodatku.
M. G. zwrócił także uwagę na okoliczność, że odmowa przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową, ma bezpośredni wpływ na wysokość należnych mu świadczeń związanych z zakończeniem służby wojskowej, w tym przede wszystkim świadczenia emerytalnego. Skarżący uważa, że przy kształtowaniu zakresu prawa do świadczeń finansowych, jedną z podstawowych zasad powinna być zasada równego traktowania żołnierzy spełniających te same warunki do uzyskania danego świadczenia. Szczególnie, gdy charakter tego świadczenia nie jest bezpośrednio związany z faktem zajmowania takiego, czy innego stanowiska służbowego, ustawodawca związany jest wynikającym z zasady równości obowiązkiem jednakowego traktowania żołnierzy zawodowych charakteryzujących się jednakową "cechą istotną" dla przyznania danego uprawnienia.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że nawet, gdyby przyjąć możliwość odmiennego kształtowania przez ustawodawcę podstaw uzyskania dodatku za długoletnią służbę wojskową w zależności od faktu zajmowania stanowiska służbowego, to zasada taka powinna wprost wynikać z normy prawnej, nie zaś opierać się na interpretacji przepisu o charakterze "dostosowawczym".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że do 30 czerwca 2004 r. zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia żołnierzy zawodowych określone były w ustawie z 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 693 ze zm.), oraz aktów wykonawczych, wydanych na jej podstawie. W świetle tych uregulowań żołnierze zawodowi otrzymywali uposażenie zasadnicze według stopnia wojskowego, oraz stanowiska służbowego, a także dodatki do tego uposażenia: kwalifikacyjny, specjalny oraz uzasadnione szczególnymi okolicznościami lub warunkami służby wojskowej albo miejscem pełnienia służby.
Wprowadzenie z dniem 1 lipca 2004 r. nowych zasad pełnienia służby uzasadniało zastąpienie dwuskładnikowego uposażenia zasadniczego, jednoskładnikowym, a co za tym idzie zniesienie dodatku kwalifikacyjnego. W nowym systemie uposażeń, wprowadzono także dodatek specjalny, który zastąpił dodatek za szczególne warunki lub właściwości pełnienia służby oraz dodatek służbowy, a także nowy dodatek za długoletnią służbę wojskową.
W związku z tym za błędne uznać należy wywodzenie z treści art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, że użyte sformułowanie "uposażenie zasadnicze należne za czerwiec 2004 r." oznacza jednoskładnikowe uposażenie zasadnicze, funkcjonujące w systemie uposażeń od dnia 1 lipca 2004 r., a sformułowanie "wraz z dodatkami charakterze stałym należne za czerwiec 2004 r." oznacza również dodatki do uposażenia funkcjonujące od dnia 1 lipca 2004 r. Inna interpretacja regulacji zawartej w art. 178 ust. 1 tej ustawy, podważałaby celowość wprowadzenia do ustawy tego przepisu. Określenie w sposób wyczerpujący w art. 178 ust. 1 ustawy, wysokości należnego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, wyłącza możliwość dodatkowego podnoszenia jego wysokości poprzez przyznanie dodatków do uposażenia określonych w art. 80 ust. 1 powołanej ustawy. Za taką interpretacją przemawia również przepis art. 178 ust. 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który jednoznacznie wskazuje, że uposażenie zasadnicze na zasadach określonych w ustawie, a więc również dodatki wymienione w art. 80 ust. 1, otrzymują wyłącznie żołnierze, którzy zostali wyznaczeni na nowe stanowiska służbowe.
Mając na uwadze wskazane wyżej rozważanie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 178 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Podkreślić bowiem należy, że przepis ten ma charakter przepisu przejściowego, o czym świadczy zarówno tytuł rozdziału, w którym zastał zamieszczony, jak i przedmiot jego regulacji. W piśmiennictwie z zakresu prawa konstytucyjnego i administracyjnego, a także teorii prawa panuje niekwestionowany pogląd, że w przepisach przejściowych normuje się wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod działaniem prawa dotychczasowego, w szczególności sposób zakończenia postępowania w sprawach będących w toku, oraz rozstrzyga się, czy i w jakim zakresie stosuje się nowe przepisy do uprawnień i obowiązków powstałych pod rządami dotychczasowego prawa. Przepisy te także określają, czy i przez jaki czas utrzymuje się w mocy instytucje znoszone przez nową ustawę. Taki właśnie przedmiot regulacji ma przepis art. 178 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, określa on bowiem, którzy żołnierze - mimo wejścia w życie nowej ustawy - będą otrzymywali wynagrodzenie ustalone według starych przepisów (świadczy o tym zwrot "należne za miesiąc czerwiec 2004 r."), waloryzowane jedynie średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń. Interpretacja ta znajduje potwierdzenie w powszechnie przyjętych regułach wykładni. Jedna z dyrektyw wykładni językowej mówi bowiem, że nie można nadawać identycznym sformułowaniom w ramach tego samego aktu prawnego różnego znaczenia, o ile z tego aktu nie wynikają wskazówki, pozwalające na różne rozumienie tych samych sformułowań poszczególnych norm - por. J. Wróblewski [w:] W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1979, s. 401.
W niniejszej sprawie istnieją powody, dla których te same sformułowania użyte w ustawie z 11 września 2003 r. należy rozumieć inaczej. Z racji pełnionej przez siebie funkcji przepisy przejściowe używają tych samych sformułowań (np. "uposażenie zasadnicze") w różnych znaczeniach, ponieważ muszą określić, do jakich sytuacji związanych z reformą służby wojskowej żołnierzy zawodowych mają zastosowanie stare przepisy, a do jakich nowe.
W związku z tym uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie są nieuzasadnione.
Zarzut, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, nie mógł zostać uznany za mający usprawiedliwione podstawy, ponieważ nie stanowi on podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 wskazanej wyżej ustawy, orzekł, jak w sentencji.
Koszty postępowania nie mogły być zasądzone, bowiem nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 203 i art. 204, jak również z art.199-202 wskazanej wyżej ustawy.