I OSK 499/24

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Dolnośląskiego od postanowienia WSA we Wrocławiu, które odrzuciło jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze. SKO odmówiło stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Starosty Karkonoskiego o trwałym wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji i ustaleniu należności z tego tytułu. WSA we Wrocławiu odrzucił skargę Marszałka, argumentując, że nie posiadał on indywidualnego interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., mimo że był wskazany jako wierzyciel i organ egzekucyjny w zakresie należności związanych z wyłączeniem gruntów rolnych (art. 22b ust. 1 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Sąd I instancji uznał, że interes Marszałka ma charakter faktyczny, a nie prawny, i nie wskazał przepisu prawa materialnego uzasadniającego jego legitymację skargową. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Marszałka. Sąd podkreślił, że art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dotyczący sankcji za wyłączenie gruntów bez decyzji, wskazuje jako stronę postępowania podmiot, który dopuścił się naruszenia. NSA stwierdził, że przepisy art. 22b ust. 1 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ani art. 42 ust. 5 ustawy o finansach publicznych, nie kreują interesu prawnego Marszałka do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia opłat za wyłączenie gruntów. Sąd zaznaczył, że Marszałek jest wierzycielem i organem egzekucyjnym, ale nie oznacza to automatycznie interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Starostę czy SKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. NSA wskazał, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów między organami różnych szczebli, a jego inicjatywa powinna pochodzić od podmiotu pozostającego poza systemem organów podlegających kontroli.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający