I OSK 495/06

I OSK 495/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rajewska
Leszek Włoskiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Stojanowski
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1751/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-12-07
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jolanta Rajewska Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 4 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1751/05 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nieprzyznającej prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2005 r. II SA/Wa 1751/05 oddalił skargę Z. S. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] [...], którą odmówiono skarżącemu przyznania świadczenia emerytalnego od dnia 11 lipca 2000 r., tj. od dnia rejestracji, do dnia 30 listopada 2000 r.
Sąd podzielił stanowisko organów nadzoru, że nie zachodzi przyczyna nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż decyzja Starosty ma swą podstawę w art. 37 l ust. 2 in fine ustawy z dnia14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.), w związku z art. 27 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4 tej ustawy dlatego że za sporny okres skarżący otrzymał odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia, zgodnie z Ponadzakładowym Układem Zbiorowym Pracy dla pracowników przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (§ 7 ust. 2), zatem odszkodowanie, o którym mowa w art. 361 k.p.
Wnosząc skargę kasacyjną Z. S. jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 37 l ust. 2 oraz art. 27 ust. 1 pkt 3–5 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu "poprzez przyjęcie, że wypłacona skarżącemu odprawa wynikająca z układu zbiorowego pracy była odszkodowaniem za skrócony okres wypowiedzenia, chociaż w rzeczywistości odprawa ta stanowiła gratyfikację za rozwiązanie umowy o pracę".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono przede wszystkim, że otrzymane przez skarżącego odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie § 7 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie ustalenia świadczeń emerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", objętego programem restrukturyzacji Polskich Kolei Państwowych (Dz. U. Nr 40, poz. 464), natomiast art. 27 ust. 1 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu odmawia prawa do zasiłku (w okresie, za który przyznano odszkodowanie) tylko bezrobotnym otrzymującym świadczenia przewidziane układem zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych, zatem górników nie zaś pracowników kolejnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 37 l ust. 2 in fine ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, świadczenie przedemerytalne przysługuje od następnego dnia po dniu zarejestrowania się w urzędzie pracy, jednak z zastrzeżeniem art. 27 ust. 2 pkt 3–5 i ust. 2, natomiast pkt 4 ust. 2 art. 27 stanowi właśnie, że zasiłek przysługuje dopiero po upływie okresu, za który bezrobotny otrzymał odszkodowanie objęte pkt 6 ust. 1 art. 27, tj. za skrócenie okresu wypowiedzenia (art. 361 k.p.a.).
Prezentowana w skardze kasacyjnej interpretacja powołanych przepisów wywodzi się z błędnego przekonania, że – jeżeli w ustawie jest mowa o świadczeniach przewidzianych układem zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych (art. 27 ust. 1 pkt 5) – tym samym spod jej działania są wyłączone świadczenia przewidziane układem zbiorowym pracy dla pracowników kolejnictwa, chociażby stanowiły odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia w rozumieniu art. 361 k.p., objęte art. 27 ust. 1 pkt 6, do którego odnosi się pkt 4 ust. 2 art. 27.
Natomiast, jeżeli nawet uznać tę interpretację na trafną, wbrew dotychczasowemu orzecznictwu przytaczanemu w zaskarżonym wyroku, w żadnym razie nie znajduje już uzasadnienia prawnego stanowisko, aby mająca podlegać stwierdzeniu nieważności decyzja Starosty została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumowaniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., gdyż możliwość różnorodnej wykładni wyklucza taką kwalifikację.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.