I OSK 483/06

I OSK 483/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska /sprawozdawca/
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Małgorzata Pocztarek
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Sz 232/05 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2005-12-07
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 232/05 w sprawie ze skargi M. L. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7.12.2005 r. sygn. akt II SA/Sz 232/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. L. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] nr [...], którym wymierzono M. L. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy, w której zostało przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne wobec M. L., obwinionego o to, iż mając wiedzę o przyjęciu korzyści majątkowej przez M. C. od L. J. w zamian za niewypisanie mandatu karnego, nie dopełnił obowiązku powiadomienia o niewłaściwym postępowaniu i przekroczeniu uprawnień przez M. C., w wyniku którego uznano go winnym naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, jego uzasadnienie zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a uzasadnienie wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów, zaś postępowanie dyscyplinarne przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów formalnych, wymienionych m.in. w art. 134i, 135a, 135i, 135j, 135m i 135u ustawy o Policji, zgromadzony materiał dowodowy zebrany prawidłowo, ocena materiału nie była dowolna, a wnioski wyciągnięte logicznie. W świetle zebranych dowodów popełnienie przez M. L. zarzucanego mu czynu jest oczywiste – orzekł Sąd. Odpowiadając na zarzuty skargi Sąd podkreślił, że nie są one zasadne, gdyż nie było podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania art. 132 ust. 4 ustawy o Policji czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia karnego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Akta sprawy wskazują, iż przedstawiciel związków zawodowych przestawił swoją opinię na piśmie, zaś brak pieczęci na orzeczeniu nie jest powodem do stwierdzenia jego nieważności.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M. L., reprezentowany przez adwokata, domagając się zmiany wyroku poprzez uniewinnienie M. L., ewent. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub zmiany wyroku i ukaranie skarżącego naganą i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie "przepisów art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia i niedostrzeżenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji przepisów Prawa o Policji, a w konsekwencji naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy sąd winien był stwierdzić naruszenie tychże przepisów, a mianowicie:
- art. 135i poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności tego skąd obwiniony L. miał posiadać wiedzę o rzekomym przyjęciu korzyści majątkowej przez M. C. od L. J., albowiem obaj obwinieni temu zaprzeczyli, a zeznania samego pokrzywdzonego nie mogą dawać asumptu do takiego przyjęcia,
- art., 135g ust. 2 poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego, a w szczególności w zakresie braku wiedzy obwinionego o przyjęciu jakiejkolwiek korzyści majątkowej w dniu 3 września 2004 r.,
- art. 135j ust. 2 poprzez nieopatrzenie orzeczenia dyscyplinarnego pieczęcią jednostki organizacyjnej Policji,
a z ostrożności procesowej nadto:
- art. 135g ust. 1 poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, w szczególności jego dotychczasowej nienagannej opinii i wielokrotnych wyróżnień".
Odpowiadając na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", zawiera wymogi jakie powinna spełniać skarga kasacyjna. Wśród nich wymienia przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 ppsa, wskazując dwie: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowanie, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, odpowiadające art. 174 ppsa, polega na wskazaniu konkretnych przepisów konkretnego aktu prawnego oraz charakteru naruszenia. Skarga kasacyjna M. L., powołując się na art. 174 pkt 2 ppsa, zarzuca wyrokowi naruszenie przepisów art. 1 § 2 pusa, art. 3 § 2 ppsa, a w konsekwencji naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c te ostatnie przepisy bez określenia aktu prawnego, a nadto: naruszenie art. 135i, 135g ust. 2, 135j ust. 2 i art. 135g ust. 1 – również bez określenia aktu, z którego pochodzą. Takie przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej, choć nie całkiem odpowiadające art. 174 ppsa, przynajmniej w części dot. wymienienia artykułów bez wskazania aktu prawnego, spełnia wymogi art. 176 ppsa, co do warunków formalnych skargi. Jednak tak przytoczonych podstaw nie można uznać za usprawiedliwione.
Z powołania się na art. 174 pkt 2 ppsa wynika, iż w skardze kasacyjnej zarzuca się wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przepisami tymi, wymienionymi w skardze jest art. 152 pusa i art. 3 § 2 ppsa. O ile art. 3 § 2 ppsa można zidentyfikować, bowiem wyżej przytoczono ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o tyle jeśli idzie o art. 1 § 2 pusa nie wiadomo o jaki przepis chodzi. Czy "pusa" to pomyłka, gdyż miało być "ppsa", ale ten akt prawny nie zawiera art. 1 § 2, czy też chodzi o ustawę z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Na mocy art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd ten nie jest ani zobowiązany lub uprawniony do ich uzupełniania czy poprawiania. Nie może też domyślać się jaki w istocie zarzut został postawiony i pod jakim kątem ma oceniać zaskarżony wyrok. Tak więc tego zarzutu nie można było wziąć w ogóle pod uwagę.
Jeśli idzie o wskazany w podstawach art. 135i, 135g ust. 2, art. 135j ust. 2 i art. 135g ust. 1 to podkreślić należy, iż, jak wspomniano wyżej, jednym z elementów skargi, wymienionych w art. 174 ppsa, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Element ten stanowi zatem całość, a wobec tego podstawę skargi należy rozpatrywać łącznie z uzasadnieniem. Mając to na uwadze z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywnioskować, iż art. 135g ust. 2 i art. 135j ust. 2 są to przepisy ustawy o Policji. Natomiast co do art. 135i i art. 135g ust. 1 nawet z uzasadnienia nie wynika o jaki akt prawny chodzi. Wobec tego i tych zarzutów dotyczących naruszenia art. 135i i art. 135g ust. 1 nie można rozpatrzyć.
Odnosząc się do naruszenia art. 3 § 2 ppsa to należy zwrócić uwagę, że paragraf drugi podzielony jest na niższe jednostki redakcyjne, punkty, zatem również nie wiadomo, o który przepis w istocie chodzi. Nadto jak już wspomniano wyżej zarzut skargi kasacyjnej powinien znaleźć wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi, w czym naruszenia tego skarga się dopatruje. W uzasadnieniu skargi nie wskazano na czym naruszenie to miałoby polegać. Zatem ten zarzut także nie jest skuteczny.
Natomiast podniesiony zarzut naruszenia art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, wskazany jako naruszenie przepisów postępowania, jest nietrafny. Przepis ten, stanowiący, iż obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem, zaś niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego jest przepisem prawa materialnego a nie procesowego i wobec tego nie mieści się w art. 174 pkt 2 ppsa. Z kolei zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 ustawy o Policji jest też przytoczony nieściśle, bowiem ust. 2 dzieli się na punkty, zatem w podstawie należy dokładnie wskazać, o który punkt chodzi. Wynika to dopiero z uzasadnienia, gdzie wskazano, iż chodzi o pkt 8 in fine. Orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać, m.in. pieczęć jednostki organizacyjnej Policji, jak stanowi art. 145j ust. 2 pkt 8 in fine. Orzeczenie w sprawie skarżącego M. L. nie było opatrzone pieczęcią lecz nieuchylenia z tego powodu zaskarżonego orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie można uznać jako błędu w rozstrzygnięciu. Nieopatrzenie pieczęcią narusza ten przepis, jednak uchylenie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa mogło mieć miejsce tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził takiego wpływu. Takiej ocenie Sądu nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania, które by skutkowało uchyleniem wyroku, bowiem jest ona słuszna. Stwierdzić należy, że również i te zarzuty są nietrafne.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.