I OSK 458/06

I OSK 458/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Wojciech Chróścielewski NSA Małgorzata Pocztarek Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1177/05 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 22 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżony wyrok oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1177/05 po rozpoznaniu skargi M. L. uchylił decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 22 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr pf-230 z dnia 17 lutego 2005 r., działając na podstawie art. 50 oraz art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm. ) oraz § 1 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 27 Szefa ABW z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, zwolnił ppor. M. L. ze służby z dniem 15 marca 2005 r., odstępując na podstawie art. 107 § 4 kpa od jego uzasadnienia.
Po rozpoznaniu wniosku M. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym funkcjonariusz zarzucił organowi niezałatwienie jego spraw służbowych, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia 22 kwietnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 110, art. 127 § 3 i art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kpa , uchylił zaskarżony rozkaz w części określającej termin zwolnienia M. L. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i ustalił termin zwolnienia na dzień 15 maja 2005 r.
W uzasadnieniu organ w szczególności podał, że w dniu 25 stycznia 2005 r. M. L., powołując się na swoje pismo z dnia 12 stycznia 2005 r., zgłosił pisemnie wystąpienie ze służby w ABW, żądając rozwiązania stosunku służbowego z dniem 25 stycznia 2005 r. lub w trybie ustawowym. W tej sytuacji, stosownie do art. 60 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, upoważniony organ służbowy ABW obowiązany był zwolnić funkcjonariusza w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby, bowiem rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny. W ocenie organu, okoliczność, że przed Szefem ABW toczy się postępowanie w sprawie o wypłatę M. L. uposażenia i innych świadczeń pieniężnych, jest bez znaczenia dla sprawy, gdyż jest to odrębne postępowanie.
Szef ABW podkreślił jednocześnie, iż zgodnie z art. 130 § 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa, wystąpienie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wstrzymuje wykonanie decyzji, zaś skoro ustalono, że termin rozwiązania stosunku służbowego określony na dzień 15 marca 2005 r. nie jest zgodny z żądaniem funkcjonariusza, to rozkaz personalny nr pf-230 nie mógł wywołać skutku w postaci zwolnienia go ze służby z tym dniem.
Z tej przyczyny organ, legitymując się kompetencjami merytoryczno-reformacyjnymi, uchylił rozkaz personalny nr pf-230 w części dotyczącej daty zwolnienia, określając nowy termin zwolnienia.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegow Warszawie M. L. wniósł o jej "unieważnienie", zarzucając jej rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego, wskazanych w art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 35 oraz art. 65, 67, 73 § 2, 77, 80,81, 107 § 3, 155 i 156 § 1 pkt 5, 3 i 2 Kpa, niezgodność z art. 94 i art. 228 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu rozwinął przedstawione zarzuty, a nadto powołał się na piśmiennictwo w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo wskazał, że raportem z dnia 5 maja 2005 r. wystąpił o wycofanie z obiegu informacji o zwolnieniu ze służby.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę stwierdził, iż zasługuje ona na uwzględnienie aczkolwiek z powodów innych niż podniesione w skardze i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji , jednocześnie orzekając w zakresie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej ustawy.
Sąd I instancji wskazał , iż zgodnie z treścią art. 138 § 1 kpa , organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Przepis powyższy zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, co oznacza, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż w nim wymienione.
Zarówno w orzecznictwie, jak również w doktrynie, ugruntowane jest stanowisko, iż w przypadku, gdy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części.
Nie jest natomiast rozstrzygnięta kwestia, czy sentencja powinna zawierać także stanowisko organu odnośnie tej części decyzji, której organ nie uchylił. W piśmiennictwie można spotkać pogląd, że w takiej sytuacji organ odwoławczy nie jest obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy (tak M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, wydanie II, Zakamycze 2005, str. 802).
Sąd w składzie orzekającym w I instancji nie podzielił tego poglądu. Wynika to w szczególności z faktu, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, ma zatem obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987, IV SA 385/87, PiŻ 1987, nr 43, s. 15, GAP 1987, nr 21, s. 40 z komentarzem M. Starczewskiego). Ponadto decyzja organu odwoławczego musi spełniać wszystkie wymogi decyzji administracyjnej określone w art. 107 § 1 kpa. Powinna zawierać m.in. rozstrzygnięcie, które jest tzw. istotnym elementem decyzji. Rozstrzygnięcie zwane dalej osnową lub sentencją decyzji, powinno zaś być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SA i 886/96 (Lex nr 48694) stwierdził, że "rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno ono być wyrażone expresis verbis w osnowie decyzji".
Zaskarżona decyzja jak wywiedziono powyższych wymogów nie spełniała, gdyż jej osnowa zawiera wyłącznie uchylenie rozkazu nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia funkcjonariusza i orzeczenie w tej części co do istoty poprzez określenie nowej daty zwolnienia, natomiast nie zawiera rozstrzygnięcia odnośnie pozostałej części decyzji.
Tym samym jak konkludował Sąd I instancji nie sposób uznać, że osnowa zaskarżonej decyzji czyni zadość wymogowi jasności i precyzyjności oraz zrozumiałości dla stron, bez posłużenia się domniemaniem, czy też wywodami uzasadnienia.
W zaistniałej sytuacji uznano więc , że narusza ona przepis art. 107 § 1 kpa i to w sposób mający istotny wpływ na wynika rozstrzygnięcia, co skutkuje jej uchyleniem. W tym stanie rzeczy utrudniona lub wręcz niemożliwa jest ocena zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności zarzutów skargi dotyczących meritum rozstrzygnięcia.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że wskazany przepis art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. zobowiązuje organ odwoławczy do orzekania również w zakresie tej części zaskarżonej decyzji administracyjnej, której nie uchylił, w sytuacji gdy wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku przeciwnego tj. iż zobowiązuje on organ odwoławczy do orzekania co do istoty sprawy tylko w zakresie uchylonej części decyzji administracyjnej, a w konsekwencji poprzez uznanie, że decyzja organu administracji nie spełnia wymagań zakreślonych treścią art. 107 § 1 k.p.a. - gdy w świetle powyższego stanowiska decyzja zakreślone tym przepisem wymagania spełnia .
Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął błędnie, że organ administracyjny miał obowiązek rozstrzygania odnośnie pozostałej (nie uchylonej) części decyzji. Sąd zdecydowanie odrzucił w tym zakresie wyrażane w piśmiennictwie poglądy przeciwne tj. o braku takiego zobowiązania po stronie organu odwoławczego.
Wykładnia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. prowadzi natomiast do wniosku, że odwoławczy organ administracji obowiązany jest do orzekania co do istoty sprawy jedynie w zakresie tej części zaskarżonej decyzji, którą uchyla. Wynika to z brzmienia przepisów art. 138 § 1 pkt. li 2 zobowiązujących organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji (pkt 1) albo uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie do orzekania, co do istoty sprawy (pkt 2).
Organ odwoławczy nie został więc zobligowany wskazanym wyżej przepisem do rozstrzygania (ponownego) w przedmiocie tej części zaskarżonej decyzji, której nie uchylił. Z tezą tą koresponduje wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn, akt III S.A. /Wa173/05, w którym stwierdzono, że organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji w części ma obowiązek orzec w tym zakresie co do istoty sprawy bądź umorzyć w tym zakresie postępowanie. W przypadku wydania orzeczenia kasacyjnego w części, organ powinien dokładnie określić, jaka część decyzji podlega uchyleniu, zaś orzeczenie reformatoryjne w tym zakresie powinno zastąpić wadliwą część decyzji. Z uwagi na konieczność zmiany daty zwolnienia M. L. ze służby Szef ABW uchylił decyzję - rozkaz personalny nr [...]w tej części i ustalił nowy termin zwolnienia. Organ w przedmiotowej sprawie określił nową datę zwolnienia M. L. ze służby. W tej części nie istnieją wątpliwości, co do jasności i precyzyjności sformułowania sentencji decyzji. Zauważono nadto , że sentencja uchylonej decyzji wyraźnie wskazuje, że zmieniono datę zwolnienia M. L. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Decyzja (rozkaz personalny nr [...]) dotyczyła wyłącznie zwolnienia wskazanego wyżej funkcjonariusza ABW ze służby. Zatem zmiana terminu określona w osnowie uchylonej przez WSA w Warszawie decyzji Szefa ABW dotyczy wprost zwolnienia M. L. ze służby w ABW. Nowy termin 15 maja 2005 r. wskazany w uchylonej decyzji nie mógł, zatem co jest oczywiste dotyczyć niczego innego jak tylko zwolnienia ze służby i zostało to precyzyjnie określone w sentencji decyzji z dnia 22 kwietnia 2005 r.
Nadto podkreślono, że w decyzji nr [...] Szef ABW wskazał również przepis ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu stanowiący podstawę prawą zwolnienia M. L. ze służby w ABW. W rozstrzygnięciu wskazanej decyzji została wyrażona precyzyjnie wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę M. L. -zwolnienia wymienionego ze służby w terminie 15 maja 2005 r.
Organ odwoławczy dokonując ponownie rozstrzygnięcia w sprawie rozpatrzył wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w decyzji. W związku z powyższym postąpił zgodnie z przytoczonymi w uzasadnieniu wyroku przepisami i w zgodzie z poglądami aprobującymi judykatury i doktryny.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniosł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymaganiom a podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego zasługiwały na uwzględnienie .
W rozpoznawanej sprawie uczyniono Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie , że przepis art. 138 § 1 pkt. 2 zobowiązuje organ odwoławczy do orzekania również w tej części zaskarżonej decyzji , której organ nie uchylił w sytuacji gdy wykładnia tego przepisu prowadzi do odmiennych wniosków .
Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy ,iż według przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd uwzględniając skargę na decyzję , uchyla decyzję w całości lub części , jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Tylko więc naruszenie przepisów postępowania administracyjnego jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji . Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez Sąd I instancji jest ustalenie , że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania , to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne . Zastosowanie powyższej normy w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uzasadnił tym , iż uchylając zaskarżoną decyzję w części i orzekając w tej części co do istoty organ odwoławczy nie zawarł w sentencji decyzji , stanowiska , iż w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy decyzję pierwszoinstancyjną co spowodowało naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1pkt. 2 kpa w związku z art. 107 § 1 kpa .
Przepis art. 138 § 1 kpa określa rodzaje decyzji odwoławczych . W punkcie 2 tej normy wskazano , na decyzję kasacyjną polegającą na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczeniu co do istoty sprawy bądź uchyleniu tej decyzji i umarzeniu postępowania pierwszej instancji . Zgodnie z art. 138 kpa organ odwoławczy , uchylając decyzje organu I instancji , jest zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy , umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania . W przypadku , gdy organ odwoławczy , uchyla zaskarżoną decyzję w części , może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części . Jednakże nie zamieszczenie w sentencji decyzji organu odwoławczego , orzekającego o uchyleniu w części decyzji pierwszoinstancyjnej i w tej części rozstrzygającego o istocie sprawy , stanowiska co do pozostałej części tego rozstrzygnięcia poprzez zawarcie stwierdzenia , że w pozostałej części utrzymuje ją w mocy nie powoduje bezwzględnego obowiązku eliminacji z obrotu prawnego takiej decyzji podjętej w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa jako naruszającej prawo .
Badając legalność zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia należy ją ocenić również w oparciu o decyzję organu I instancji albowiem obie te decyzje pozostają w obrocie prawnym. Przede wszystkim zauważyć należy ,iż organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie i dlatego zobowiązany jest zgodnie z treścią art. 138 kpa dokonać merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji lecz na skutek konstrukcji art. 138 kpa jego orzeczenie odnosi się do podjętej decyzji pierwszoinstancyjnej . Zatem treść decyzji podjętej przez organ odwoławczy należy interpretować jednocześnie z decyzją pierwszoinstancyjną . W konsekwencji kiedy organ odwoławczy uchyla w części zaskarżoną decyzję i w tej części orzeka co do istoty sprawy sytuacja prawna strony jest określana decyzją organu odwoławczego w części , w której uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy .
Dodatkowo wskazać należy , iż mając na uwadze wykładnię przepisu art. 138 §1 pkt. 2 kpa nie można przyjąć, że nakazuje on organowi orzekanie poza uchyloną częścią decyzji o pozostawieniu w mocy pozostałej części rozstrzygnięcia .
W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości , iż organ administracji uchylając zaskarżoną decyzję w części terminu zwolnienia ze służby , wskazał nowy termin zwolnienia zaś w pozostałej części pozostawił w mocy decyzję pierwszoinstancyjną . Do wniosków takich prowadzi uzasadnienie zaskarżonej decyzji , w którym jak trafnie wskazano w skardze kasacyjnej została wyrażona precyzyjnie wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę dotyczącą zwolnienia M. L. ze służby w terminie oznaczonym na dzień 15 maja 2005 r.
Podkreślić w tym miejsc należy , iż prawo odwołania służy od decyzji a zatem i od uzasadnienia ( art. 107 § 1 kpa ) . Wniesienie odwołania od uzasadnienia decyzji wywołuje skutek prawny uruchomienia postępowania odwoławczego , przenosząc na organ odwoławczy kompetencje ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy , rozstrzygniętej decyzją nieostateczną . Rozgraniczenie w strukturze decyzji uregulowanej w art. 107 § 1 kpa rozstrzygnięcia i uzasadnienia nie ma znaczenia prawnego dla oceny charakteru uzasadnienia . W razie gdy organ przesądza o treści uprawnienia lub obowiązku strony stanowi ono rozstrzygnięcie sprawy , które jest jedynie umieszczone w niewłaściwym miejscu w prawnej strukturze decyzji (porównaj : B. Adamiak , J. Borkowski - Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz C.H. Beck Warszawa 2006 , wydanie 8 , str. 573 ). Z takim właśnie w istocie przypadkiem niewłaściwego umieszczenia części rozstrzygnięcia mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie , a zatem odniesienie swych rozważań przez Sąd I instancji wyłącznie do osnowy zaskarżonej decyzji doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 138 § 1 pkt. 2 kpa i art. 107 § 1 kpa . Nie można tym samym uznać ,że w okolicznościach tej sprawy zachodzi domniemanie treści rozstrzygnięcia , albowiem rozstrzygnięcie to zawiera zaskarżona decyzja . Na marginesie czynionych rozważań zauważyć należy , iż również sam skarżący nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do zapadłej decyzji , że obejmuje ona swym rozstrzygnięciem nie tylko termin zwolnienia ze służby ale przede wszystkim sam fakt zwolnienia ze służby , co wynika przecież w sposób niewątpliwy z treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie .
Skoro wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy to Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .