I OSK 441/06

I OSK 441/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Małgorzata Borowiec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Gospodarka gruntami
Sygn. powiązane
I SA/Wa 1736/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-11-08
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Anna Łuczaj Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. i C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005r. sygn. akt I SA/Wa 1736/04 w sprawie ze skargi M. i C. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych oddala skargę kasacyjną;
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1736/04 oddalił skargę M. i C. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] z dnia 25 października 1990 r., nr [...] oddającej w użytkowanie wieczyste na rzecz W. i S. D. nieruchomość położoną w A. przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr 480/2 o pow. 390 m2 oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia 2 listopada 1998 r., nr [...] o przekształceniu dotychczasowego prawa użytkowania wieczystego powyższej nieruchomości w prawo własności na rzecz W. i S. D. i orzekł, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] z dnia 25 października 1990 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia 2 listopada 1998 r., nr [...].
W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury przedstawił następujący stan sprawy. Naczelnik Miasta A. decyzją z dnia 19 czerwca 1984 r. nr [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w A. przy ul. [...] oraz o ustaleniu odszkodowania za tę nieruchomość na rzecz M. i C. P. Wojewoda [...] decyzją z dnia 30 sierpnia 1984 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 1990 r. sygn. akt IV SA 945/90 stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji.
Kierownik Urzędu Rejonowego we [...] decyzją z dnia 25 października 1990 r. nr [...] orzekł o oddaniu W. i S. D. w użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej jako działka nr 480/2 o pow. 390 m2, położonej w A. przy ul. [...].
Umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste została zawarta w formie aktu notarialnego z dnia 3 grudnia 1990 r. Rep. A nr 9457/1990 w Powiatowym Biurze Notarialnym we [...].
Następnie Kierownik Urzędu Rejonowego w A. decyzją z dnia 2 listopada 1998 r., nr [...] orzekł o przekazaniu dotychczasowego prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności na rzecz W. i S. D.
M. i C. P. w dniu 2 lutego 2004 r. wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] z dnia 25 października 1990 r. oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia 2 listopada 1998 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji.
W. i S. D. wnieśli odwołanie od tej decyzji podnosząc, że w sprawie zaistniały nieodwracalne skutki prawne.
Po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] z dnia 25 października 1990r. została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia 2 listopada 1998 r.
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wywłaszczona nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste w trakcie toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania dotyczącego oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia 30 sierpnia 1984 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji wywłaszczeniowej Naczelnika Miasta A. z dnia 19 czerwca 1984 r.
Wskazał, że zgodnie z art. 201 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia skargi na decyzje organów z 1984 r. wniesienie skargi na decyzję administracyjną nie wstrzymywało wykonania decyzji. Jednakże organ administracji państwowej przed przekazaniem skargi do sądu administracyjnego mógł z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Z akt sprawy nie wynika, aby wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji, a umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste została zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 3 grudnia 1990 r., Rep. A nr 9457/1990 w Państwowym Biurze Notarialnym we [...].
Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo Minister Infrastruktury wskazał, że organ administracji publicznej nie ma możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych powstałych na skutek zbycia nieruchomości (wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r. sygn. akt I SA 119/00, Lex nr 48619. Nie jest również uprawniony do unieważniania aktów notarialnych (m.in. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SA 1395/97, Lex nr 45679).
Zatem organ orzekający powinien dokonać oceny, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 2 k.p.a., uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na nieodwracalne skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia 26 lutego 1990 r. IV SA 1114/97, Lex nr 45849; 5 października 1994 r. sygn. akt III ARN 46/94, OSNP 1995, nr 5, poz. 58. Podkreślił również, że w księdze wieczystej KW nr 18755 prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy we [...], w dniu wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jako właściciel figurował nadal skarb Państwa, Urząd Miejski w A.. Ponadto uznał, że W. i S. D. działali w dobrej wierze.
Z tych względów Minister Infrastruktury, mając na uwadze art. 156 § 2 k.p.a. stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] z dnia 25 października 1990 r. została wydana z naruszeniem prawa. Natomiast nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia 2 listopada 1998 r., bowiem nie jest ona obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., gdyż została wydana w oparciu o decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] Filia w A. z dnia 25 października 1990 r. pozostającą w obrocie prawnym.
Powyższa decyzja Ministra Infrastruktury stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. i C. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:
1) nieważność postępowania w rozumieniu art. 379 pkt 2 k.p.c. bowiem odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] zostało wniesione przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, który nie może nim być w tym postępowaniu, bowiem nie dotyczy ono obowiązków podatkowych, co oznacza brak należytego umocowania pełnomocnika, a tym samym prowadzi do nieważności postępowania,
2) naruszenie art. 156 § 1 przez błędną jego wykładnię w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia 2 listopada 1998 r., nr [...].
Wskazując na powyższe podstawy wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...], nr [...] i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia 2 listopada 1998 r., nr [...] i stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż w postępowaniu administracyjnym W. i S. D. byli reprezentowani przez doradcę podatkowego, który ich zdaniem nie mógł być w tej sprawie ich pełnomocnikiem. Z kolei, w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego wniesienie odwołania przez pełnomocnika, który nie może nim być oznacza brak należytego umocowania pełnomocnika i prowadzi do nieważności postępowania art. 379 pkt 2 k.p.c. (uchwała SN z dnia 28 listopada 2004 r. sygn. akt III CZP 32/04). A zatem postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] jest nieważne.
W konsekwencji skarżący stwierdzili, iż Minister Infrastruktury błędnie zinterpretował i uzasadnił odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 2 listopada 1998 r. przyjmując, że została wydana w oparciu o decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] z dnia 25 października 1990 r. pozostającą w obrocie prawnym. Minister stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa.
W ocenie skarżących Kierownik Urzędu Rejonowego już w dacie wydania decyzji z dnia 25 października 1990 r. wiedział nie tylko, że toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego we [...] z dnia 30 sierpnia 1984 r., ale wiedział także o wyznaczonej dacie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Znany był mu także wyrok tego Sądu z dnia 7 listopada 1990 r. Pomimo to pośpiesznie dokonał podpisania aktu notarialnego. Działał z całą świadomością w złej wierze. Również w złej wierze działali W. i S. D., którzy także o wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wiedzieli, bowiem sprawa była nagłośniona również w miejscowej prasie i znana społeczeństwu w A. Nie można więc, zdaniem skarżących, mówić o dobrej wierze ani Kierownika Urzędu Rejonowego ani małżonków D. Skoro została stwierdzona nieważność decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego we [...] i działa ona ex tunc, to uchylone zostały wszystkie skutki prawne jakie mogły powstać od daty jej wydania.
W dacie podpisania obydwu aktów notarialnych nieruchomość nie była wywłaszczona, a więc właścicielami są nadal małżonkowie M. i C. P., zatem obydwie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W tej sytuacji, w ocenie skarżących zachodzi zatem podstawa do stwierdzenia nieważności obydwu decyzji.
W odpowiedzi na skargę W. i S. D. odnosząc się do zarzutu braku przez ich pełnomocnika zdolności do złożenia w ich imieniu odwołania stwierdzili, iż jest on niezasadny. Przepis art. 33 § 1 k.p.a. stanowi, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Niewątpliwie ich pełnomocnik wskazane wymogi spełniał. Z kolei zarzut, iż działali w złej wierze nie został poparty żadnymi dowodami. Wyjaśnili, że nie byli stroną w postępowaniu wywłaszczeniowym i nie mogli znać ogłoszonego wyroku sądu administracyjnego. Utwierdzeni w słuszności swoich praw, dnia 17 lipca 1998 r. wystąpili do Urzędu Miasta w A. z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i decyzją z dnia 2 listopada 1998 r. prawo takie zostało przekształcone.
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem w nowej sprawie, w której bada się wyłącznie występowanie przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednakże gdyby nawet któraś z tych przesłanek wystąpiła, to zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne.
W niniejszej sprawie nieodwracalność skutku prawnego polega na tym, że będąca przedmiotem postępowania działka nr 480/2 o pow. 390 m2, położona w A. została umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 3 grudnia 1990 r., Rep. A nr 9457/1990 sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym we [...] oddana w użytkowanie wieczyste W. i S. D.
W tej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, Minister Infrastruktury zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. uznał, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego we [...] z dnia 25 października 1990 r. oddająca w użytkowanie wieczyste działkę nr 480/2, która poprzedzała umowę zawartą w formie aktu notarialnego, wydana została z naruszeniem prawa, lecz nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności.
Natomiast organ pierwszej instancji, to jest Wojewoda [...] naruszył przepis art. 156 § 2 k.p.a., gdyż nie wziął pod uwagę nieodwracalnych skutków prawnych.
Orzeczenie, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa nie eliminuje jej z obrotu prawnego. Ponadto nadal istnieje ważna umowa o oddanie przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste. W tej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 2 listopada 1998 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Sąd pierwszej instancji za bezzasadny uznał zarzut, iż w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem uczestników postępowania nie może być doradca podatkowy, gdyż zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a więc bez znaczenia jest wykonywany przez nią zawód.
Sąd pierwszej instancji wskazał również, iż zarzut skargi, że organ w dniu oddania gruntu w użytkowaniu wieczyste wiedział, że toczy się postępowanie administracyjne zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej, nie zmienia postaci rzeczy, że w dacie 3 grudnia 1990 r., to jest w dacie zawarcia aktu notarialnego o oddanie działki nr 480/2 w użytkowanie wieczyste W. i S. małżonkom D. była ona wpisana w księdze wieczystej nr 18755 na rzecz Skarbu Państwa jako właściciela.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że skarga C. P. podlega oddaleniu, bowiem nie wykazał on interesu prawnego w niniejszej sprawie.
Zgodnie z § 5 umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 24 czerwca 1950 r. Rep. nr 332/1950 nieruchomość o pow. 2165 m2 położona w A. została nabyta przez M. P. z jej majątku odrębnego, co wyraźnie przyznał C. P. stawający do tego aktu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 zwanej dalej w skrócie "Ppsa" skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i C. P. reprezentowani przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucili:
1) naruszenie art. 8 k.p.a. przez błędną jego wykładnię i niewzięcie pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy interesu skarżących jako prawowitych właścicieli przedmiotowej działki, uwzględniając wyłącznie tylko interes strony przeciwnej, co w konsekwencji oprócz naruszenia prawa własności skarżących wpływa negatywnie na kształtowanie u nich poczucia sprawiedliwości w państwie prawa,
2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędną jego wykładnię oraz brak wszechstronnego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy co wpłynęło na treść wydanego orzeczenia, mimo że istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A.,
3) błędne przyjęcie, że skarżący C. P. nie wykazał interesu prawnego w niniejszej sprawie, co spowodowało oddalenie skargi pomimo, że C. P. jest wpisany do księgi wieczystej jako współwłaściciel.
Powołując się na powyższe naruszenia prawa skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...] ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego jako części kosztów postępowania w sprawie.
W motywach skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że w przedmiotowej sprawie należało prześledzić jak zachowały się władze i czy ich działania oraz działania Weroniki i S. D. można uznać za działania w dobrej wierze.
Skarżący zwrócili uwagę, że Kierownik Urzędu Rejonowego w A. tuż przed rozprawą w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, pospiesznie, ich zdaniem, wydał w dniu 25 października 1990 roku decyzję o oddaniu jednej z działek w użytkowanie wieczyste. Akt notarialny zawarto w dniu 3 grudnia 1990 r., a więc blisko miesiąc po wydaniu prawomocnego wyroku NSA. W ocenie skarżących, Kierownik nie miał prawa wykonywania własnej decyzji, lecz powinien natychmiast wyłączyć ją z obiegu prawnego. Wiedział też, że wpis dokonany na rzecz Skarbu Państwa w księdze wieczystej nie jest zgodny ze stanem prawnym. Miał obowiązek oświadczyć to notariuszowi sporządzającemu akt notarialny.
Zdaniem skarżących zarówno W. i S. D., jak i Kierownik Urzędu Rejonowego, wydając nową decyzję o zmianie prawa użytkowania w prawo własności wiedzieli, że skarżący walczą o zwrot działki 480/2.
W tej sytuacji, zdaniem skarżących, Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że W. i S. D. działali w dobrej wierze, i że to ich ma chronić rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych.
Ponadto skarżący podnieśli, że błędne jest oddalenie skargi w stosunku do C. P. z powodu niewykazania interesu prawnego w niniejszej sprawie, gdyż Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że w dziale II księgi wieczystej Kw 20873 jako właściciele wpisani są C. P. i jego żona M. P. (wspólność ustawowa).
W ocenie zarzutów skargi kasacyjnej Kierownik Urzędu Rejonowego dążąc do tego aby działka 480/2 stała się własnością małżonków D. rażąco naruszył prawo. Takie postępowanie nie może zasługiwać na ochronę.
W. i S. D. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie określa § 2 art. 183. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności nie wystąpiły.
W myśl art. 174 cyt. ustawy skarga kasacyjna może opierać się na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa, który zdaniem autora skargi został naruszony i w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego wyjaśnić na czym polegała błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez Sąd, wyjaśnić na czym to naruszenie polegało i dlaczego mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wymogi stawiane skardze kasacyjnej ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski. Powierzenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej pełnomocnikowi z profesjonalną znajomością przepisów prawa miało jej zapewnić odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny, nie ma prawa do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacyjna. Nie jest też uprawniony ani zobowiązany do poprawiania jakichkolwiek błędów, czy niedokładności skargi kasacyjnej sporządzonej przez wykwalifikowanego prawnika.
Ponadto zauważyć należy, przepisy określające uprawnienia orzecznicze Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 184–189 P.p.s.a.) nie dają zatem uprawnień do zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni omówionym wymogom odpowiada. Szczegółowa analiza podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia wskazuje, iż jest ona ukierunkowana na stawianie zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wprawdzie nie powołuje podstaw kasacyjnych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., to zaskarżonemu wyrokowi zarzuca naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. zawartego w petitum skargi jak i w jej uzasadnieniu nie wskazał żadnego z przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które naruszył Sąd wydając zaskarżony wyrok i nie wykazał by uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ramach których Sąd przeprowadza kontrolę legalności zaskarżonej decyzji.
Przypomnieć należy, że wskazane w ramach art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej, odnosi się do postępowania Sądu i naruszenia przez ten Sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.
Skoro skarżący postawił zarzut naruszenia przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, który reguluje postępowanie przed organami administracji publicznej to nie mógł on być uwzględniony, bowiem te przepisy nie miały zastosowania do postępowania toczącego się przed Sądem pierwszej instancji, a co za tym idzie, przy wydawaniu zaskarżonego wyroku nie mogło dojść do ich naruszenia.
Z kolei zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędną jego wykładnię (wbrew art. 176 P.p.s.a.) nie został w żaden sposób uzasadniony. Nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie tego przepisu oraz jak zdaniem autora skargi kasacyjnej przepis ten powinien być rozumiany.
Ponadto wskazać należy, iż nie stanowi podstawy skargi kasacyjnej z art 174 Ppsa ogólnikowe stwierdzenie polegające na konstatacji "przez brak wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy co wpłynęło na treść wydanego orzeczenia". Wobec powyższego, w świetle wskazanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena zasadności tak zredagowanego zarzutu nie jest możliwa.
Także zamieszczony w pkt 3 skargi kasacyjnej zarzut został sformułowany ogólnikowo. Nie wskazano w nim jaki konkretnie przepis prawa i w jaki sposób został naruszony. Zarzut ten nie spełnia zatem warunków umożliwiających jego rozpoznanie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw prawnych oddalił.