I OSK 434/17

I OSK 434/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-02-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Górska /sprawozdawca/
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
II SAB/Lu 75/16 - Wyrok WSA w Lublinie z 2016-10-31
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 520
art. 12 b ust. 8
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Wojciech Jakimowicz del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Lu 75/16 w sprawie ze skargi M. Ś. na bezczynność Starosty Z. w przedmiocie wydania decyzji o odmowie przyjęcia zbiorów danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę M. Ś. na bezczynność Starosty Z. w przedmiocie wydania decyzji o odmowie przyjęcia zbiorów danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W wyroku tym Sąd stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie uznał, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz skarżącego od organu zwrot kosztów postępowania.
Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu [...] r. skarżący, działając jako wykonawca pracy geodezyjnej, zawiadomił Starostę o wykonaniu w całości zgłoszonej pracy geodezyjnej o identyfikatorze zgłoszenia pracy [...] dotyczącej geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych położonych na działkach nr [...] i nr [...] w B. , gmina Z. . Po otrzymaniu zgłoszenia organ na podstawie art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), dokonał negatywnej weryfikacji zgłoszonej pracy, co utrwalono w protokole weryfikacji z dnia [...] r.
W związku z tym, w dniu [...] r. organ zwrócił wykonawcy zbiory danych i inne materiały (skompletowane w operat techniczny) wraz z protokołem weryfikacji, zaś stanowisko wykonawcy pracy do dokonanej weryfikacji z informacją o usunięciu usterki wymienionej w pkt 5. podpunkt 3 protokołu weryfikacji z dnia [...] r. wpłynęło do organu w dniu [...] r. W wyniku ponownej weryfikacji dokumentacji w formie operatu technicznego przedłożonej wraz ze stanowiskiem geodety organ stwierdził, że dokumentacja ta nadal obarczona jest wadami uniemożliwiającymi przyjęcie jej do zasobu geodezyjno-kartograficznego i nie uznał stanowiska skarżącego. Wyniki tej weryfikacji zostały utrwalone w protokole weryfikacji z dnia [...]r., zaś protokół ten wraz ze złożoną dokumentacją został zwrócony wykonawcy pracy w dniu [...] r.
W tej sytuacji skarżący w piśmie z dnia [...] r. zarzucił organowi bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej o odmowie włączenia złożonego przez niego operatu do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Ustosunkowując się do powyższego, organ pismem z dnia [...]r., wskazał, w jaki sposób – jego zdaniem – winna przebiegać weryfikacji przedłożonej przez skarżącego dokumentacji oraz stwierdził, że w niniejszej sprawie, na obecnym etapie, nie zachodzi bezczynność organu.
W dniu [...] r. wpłynęła do organu skarga M. Ś. , kierowana do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Starosty Z. na bezczynność Starosty w tej sprawie.
Po dokonaniu ponownej analizy dokumentacji w sprawie oraz uwzględniając argumenty zawarte w skardze, organ pismem z dnia [...] r. działając na podstawie art. 61 § 4 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej także: k.p.a.), zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przedmiotowych zbiorów danych i innych materiałów. Następnie decyzją z dnia [...]r., nr [...], organ odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opisanych wyżej zbiorów danych i innych materiałów, sporządzonych w ramach zgłoszenia pracy geodezyjnej o identyfikatorze [...], dotyczących geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...]r., nr [...].
Uwzględniając skargę wniesioną w sprawie bezczynności w zaskarżonym wyroku, Sąd I instancji stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego nie wydał decyzji administracyjnej, wymaganej na mocy art. 12b ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, chociaż bezczynność ta ustała na skutek wydania w dniu [...]r. decyzji odmawiającej przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przedmiotowych zbiorów danych. Oceniając z kolei charakter naruszenia prawa, jakiego dopuścił się ową bezczynnością organ, Sąd uznał, że zachowanie Starosty nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych nań z mocy ustawy. Organ każdorazowo podejmował bowiem czynności, w tym udzielał odpowiedzi na wnioski oraz pisma skarżącego, ustosunkowując się merytorycznie do zawartych w nich zarzutów, zaś bezczynność w tej sprawie polegała na uchyleniu się przez organ od wydania wymaganej decyzji odmownej, co wynikało jednak – jak wynika z akt sprawy – z wadliwej wykładni przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W skardze kasacyjnej Starosta Z. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie w wydanym orzeczeniu treści art. 12b ust. 7 i 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne kształtujących odmiennie postępowanie w sprawie weryfikacji prac geodezyjnych, tj. przepisów szczególnych w stosunku do procedury administracyjnej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu w wydanym wyroku Sąd błędnie przyjął, że bieg terminu do wydania decyzji o odmowie przyjęcia zbioru danych do państwowego zasobu rozpoczyna się z chwilą złożenia dokumentów do weryfikacji, a nie z chwilą negatywnego ustosunkowania się na piśmie do wyników weryfikacji. W konsekwencji Sąd pominął, że dotychczas do organu nie wpłynęło stanowisko geodety na negatywny protokół z dnia [...]r., a termin do dokonania tej czynności upływał w dniu [...] r. Oznacza to, że w świetle ustawy bieg terminu do wydania decyzji odmownej w ogóle się nie rozpoczął, co skutkuje brakiem wystąpienia bezczynności po stronie Starosty.
Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie wyroku w błędnie przyjętym stanie faktycznym, a to przez nieuwzględnienie, że decyzja o odmowie przyjęcia zbiorów danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego została uchylona przez organ drugiej instancji i wycofana z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. Ś. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd, iż decyzja o odmowie przyjęcia operatu technicznego do zasobu została uchylona, skarżący wskazał, że zarzut ten nie ma znaczenia, bowiem na skutek rozpoznania jego skargi na ww. decyzję, wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 908/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję organu drugiej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, które mogłyby podważyć dokonane przez Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalenia i ocenę prawną.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z punktu widzenia skuteczności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślenia wymaga, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach, w związku z tym w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa procesowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nieskuteczny.
Z treści skargi kasacyjnej wynika bowiem, że jej autor zarzuca Sądowi uchybienia proceduralne, lecz oprócz wskazania, na której z podstaw kasacyjnych opiera swoje zarzuty nie określił, jakich błędów procesowych dopuścił się Sąd I instancji. Tymczasem prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. polega na wskazaniu konkretnych przepisów postępowania, które zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, jak również sposobu ich naruszenia. Skarga kasacyjna przysługuje od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego i jej zarzuty powinny się odnosić do tego wyroku oraz do przepisów regulujących postępowanie przed tym sądem, ewentualnie w powiązaniu z regulacjami dotyczącymi procedury administracyjnej mającej zastosowanie przed danym organem administracyjnym. Takiego powiązania autor niniejszej skargi kasacyjnej nie dokonał.
Ponadto należy wskazać, że skuteczność zarzutu naruszenia przepisów postępowania zależy także od tego, czy autor skargi kasacyjnej wyjaśnia, jaki był możliwy, a istotny wpływ naruszenia wskazanych przepisów na wynik sprawy, a więc na treść wyroku. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. in fine, należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania należy w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby odmienna.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie zdołał skutecznie wykazać, że zarzucane Sądowi naruszenie proceduralne, w postaci nieuwzględnienia, iż wydana po wniesieniu skargi decyzja w przedmiocie odmowy przyjęcia zbiorów danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego została wyeliminowana z obrotu prawnego, a postępowanie w sprawie zostało umorzone, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem trzeba, że samo uchylenie ww. decyzji nie eliminowało stwierdzonego stanu bezczynności. Po pierwsze, istotne jest, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bezczynności bada stan wywiązania się przez organ z nałożonych nań obowiązków na dzień wniesienia skargi, a także orzekania, zaś niniejszej sprawie do dnia wydania zaskarżonego wyroku organ z obowiązku wskazanego w art. 12b ust. 8 ustawy się nie wywiązał. Po drugie, oceny Sądu I instancji w zakresie istnienia po stronie organu obowiązku wydania decyzji nie mogło zmienić uznanie w decyzji organu odwoławczego, że w sprawie w ogóle nie było podstaw do wydania decyzji odmownej w przedmiocie przyjęcia zbioru danych do zasobu państwowego, a co zdaniem organu miało świadczyć o braku bezczynności po stronie Starosty w niniejszej sprawie, jako że wskazane orzeczenie organu odwoławczego zostało w konsekwencji uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2016 r. Z tych względów, podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia uchylenia decyzji organu pierwszej instancji nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, a jej nieuwzględnienie przez Sąd I instancji nie stanowiło naruszenia prawa procesowego.
Reasumując, skoro w skardze kasacyjnej nie zarzucono skutecznie naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których Sąd pierwszej instancji ustalił stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku, Sąd kasacyjny zobowiązany był do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego także opierając się na tej podstawie faktycznej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Z niepodważonych ustaleń faktycznych wynika w szczególności, że w dniu [...] r. organ zwrócił wykonawcy przedłożone zbiory danych i inne materiały wraz z negatywnym protokołem ich weryfikacji z dnia [...] r. Do wyników weryfikacji wykonawca odniósł się dniu [...] r., a organ ponownie przeprowadził weryfikację złożonych dokumentów, oceniając je negatywnie, co odzwierciedlał protokół z dnia [...]r. Na podstawie powyższego Sąd I instancji badając, czy organ dopuścił się bezczynności w wydaniu decyzji o odmowie przyjęcia zbiorów danych do państwowego zasobu uznał, że bezczynność ta wystąpiła, albowiem Starosta w terminach określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego nie wydał decyzji, o której mowa w art. 12b ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, należy wskazać, że również ten zarzut okazał się niezasadny. Skarżący kasacyjnie zarzuca bowiem Sądowi dokonanie błędnych ustaleń w zakresie rozpoczęcia biegu terminu do wydania decyzji o odmowie przyjęcia zbioru danych do państwowego zasobu oraz ustaleń w zakresie braku ustosunkowania się przez wykonawcę do protokołu weryfikacji z dnia [...]r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak skonstruowany zarzut oparty na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest nieskuteczny.
Wskazać bowiem trzeba, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Co istotne, niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Nie można przy tym - w sytuacji, gdy strona nie podziela poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych - skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.
Jak już natomiast wskazano, w niniejszej sprawie skarżący w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie podważył ustaleń Sądu co do początku biegu terminu do wydania decyzji, o której mowa w art. 12b ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz że w sprawie miała miejsce bezczynność organu w wydaniu tego aktu.
Z kolei w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie stanął na stanowisku, że przepisy art. 12b ust. 7 i 8 ustawy odmiennie niż w Kodeksie postępowania administracyjnego kształtują postępowanie w sprawie weryfikacji prac geodezyjnych, zaś Sąd I instancji błędnie przyjął, że bieg terminu do wydania decyzji o odmowie przyjęcia zbioru danych do zasobu państwowego rozpoczyna się z chwilą złożenia dokumentów do weryfikacji a nie negatywnego ustosunkowania się na piśmie do wyników weryfikacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to jest błędne.
Wyjaśnić bowiem należy, że w przypadku, gdy wykonawca prac w ustawowym terminie, określonym w art. 12b ust. 7 ustawy, ustosunkował się na piśmie do wyników weryfikacji, zaś organ stanowiska tego nie uwzględnia, to po stronie organu powstaje obowiązek wydania decyzji administracyjnej o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przedłożonych przez wykonawcę zbiorów danych lub innych materiałów. Jak wynika z treści skargi kasacyjnej, również jej autor wiąże początek terminu do wydania decyzji z terminem przekazania organowi stanowiska wykonawcy, lecz błędnie uznaje, że możliwe jest wielokrotne dokonywanie przez organ weryfikacji złożonych dokumentów, a termin na wydanie decyzji każdorazowo biegnie od dnia przekazania organowi stanowiska wykonawcy. Skoro w niniejszej sprawie wykonawca nie ustosunkował się do protokołu weryfikacji z [...]r. to – zdaniem Starosty - żaden termin nie rozpoczął jeszcze biegu.
Wątpliwości Sądu nie budzi jednak to, że określona w ustawie procedura weryfikacji prac geodezyjnych przewiduje tylko jednokrotną weryfikację przedłożonych dokumentów i jednokrotne ustosunkowanie się przez wykonawcę do wyników tej weryfikacji. W związku z tym organ nie może po raz kolejny dokonać weryfikacji tej samej pracy geodezyjnej zakończonej negatywnym protokołem i oczekiwać z wydaniem stosownej decyzji do czasu ustosunkowania się przez wykonawcę do swojej ponownej oceny. Dlatego też nie sposób zgodzić się z zarzutem, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż termin do wydania decyzji, o której mowa w art. 12b ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, biegnie od dnia przekazania organowi stanowiska wykonawcy do weryfikacji dokumentów geodezyjnych. Stanowisko to jest prawidłowe i wynika z właściwej interpretacji przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w szczególności uwzględnia, że z woli ustawodawcy organ tylko raz może dokonać weryfikacji przedłożonych danych, a po ustosunkowaniu się wykonawcy do protokołu, jeżeli złożone materiały nadal zawierają błędy – obowiązany jest wydać decyzję negatywną w zakresie przyjęcia danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Brak jest w ustawie podstaw do tego, aby nadać organowi uprawnienie wielokrotnej weryfikacji aż do czasu, kiedy przedkładane dane i inne materiały będą spełniać wszystkie wymogi umożliwiające przyjęcie ich do zasobu. Takie zaś działania podejmował organ w niniejszej sprawie, uchylając się tym samym od ustawowego obowiązku wydania decyzji.
Odnosząc się zaś do kwestii terminu, w którym organ winien wydać stosowną decyzję, należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że termin ten wyznaczają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do terminów załatwiania spraw. Zgodnie bowiem z art. 35 § 4 k.p.a. termin załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym może być inny niż określony w § 3 i 3a, tj. nie później niż w ciągu miesiąca w odniesieniu do sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania oraz niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania w postępowaniu uproszczonym, z tym jednak zastrzeżeniem, że inny termin jest określony w przepisach szczególnych. Takim przepisem szczególnym nie może być art. 12b ust. 7 i 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, albowiem przepis ten w ogóle nie odnosi się do żadnego terminu, lecz jedynie statuuje obowiązek organu wydania decyzji. Takich przepisów szczególnych mających regulować omawianą kwestię, inaczej niż ogólne reguły postepowania administracyjnego, nie wskazuje także skarżący kasacyjnie. Skoro zatem brak w odniesieniu do decyzji z art. 12b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne regulacji szczegółowej ustalającej termin jej wydania, to prawidłowe było zastosowanie ogólnych terminów rozpoznawania spraw w postępowaniu administracyjnym i z tego punktu widzenia badać terminowość wydania decyzji czy też bezczynność Starosty w tym zakresie.
Reasumując powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są nieskuteczne. Skarżący bowiem próbował za pomocą zarzutów materialnych dokonać podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który w rzeczywistości nie został zakwestionowany za pomocą prawidłowo skonstruowanych zarzutów. Wobec tego prawidłowo w wyroku stwierdzono, że Starosta Z. dopuścił się bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej o odmowie włączenia złożonego przez wykonawcę operatu do zasobu geodezyjno-kartograficznego, a oceny tej nie zdołano podważyć w rozpoznawanej skardze kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy niniejszą skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz wnoszącego odpowiedź na skargę kasacyjną skarżącego M. Ś. , z uwagi na fakt, że nie poniósł w postępowaniu kasacyjnym żadnych kosztów, jako że nie był reprezentowany w tym postępowaniu przez pełnomocnika.