I OSK 428/05

I OSK 428/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Krystyna Borkowska
Wojciech Chróścielewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
II SA/Wr 445/03 - Wyrok WSA w Opolu z 2005-01-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 1, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Wojciech Chróścielewski (spr.), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Elżbiety P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 445/03 dotyczącego sprawy ze skargi Elżbiety P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 9 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie zapomogi pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 stycznia 2005 r., II SA/Wr 445/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Elżbiety P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 9 grudnia 2002 r. /w wyroku błędnie podano 2003 r./ (...) w przedmiocie zapomogi pieniężnej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z 30 października 2002 r. Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D. odmówił uchylenia, w trybie wznowienia postępowania, własnej decyzji z 25 stycznia 2000 r. wydanej na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r. /Dz.U. nr 80 poz. 491/ o odmowie udzielenia Elżbiecie P. jednorazowej zapomogi pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 9 grudnia 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 30 października 2002 r. Organ odwoławczy uznał, że brak podstaw do przyjęcia, iż straty poniesione przez stronę w gospodarstwie domowym zaistniały w związku z powodzią z lipca 1997 r. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Elżbiety P. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przepis art. 1 ust. 1 ustawy o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r. przewidywał, że jednorazowa zapomoga pieniężna przysługuje osobom, które wskutek powodzi poniosły straty w gospodarstwie domowym w wyniku zalań mieszkań. Przyznanie zapomogi uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia przesłanek: poniesienia strat w gospodarstwie domowym, które to straty muszą wynikać z zalania mieszkania, które spowodowane zostało powodzią. Zdaniem Sądu wnikliwa analiza materiału dowodowego - opinii, co do stanu technicznego budynku przy ul. S. 5, informacje zarządcy budynku, Inspektoratu d/s Obrony Cywilnej, Urzędu Miasta i Gminy D., Naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej i treść zeznań świadków składanych w 2000 i 2001 r. oraz pism wnioskodawczyni, nie pozwala uznać, że przedstawione przez stronę nowe dowody winny skutkować nowymi ustaleniami faktycznymi, a w konsekwencji - uchyleniem decyzji ostatecznej z 25 stycznia 2000 r. Sąd zauważył ponadto, iż ocena złożonych w toku postępowania zeznań świadków nie była dowolna ani wybiórcza. Organy w przekonywających i logicznych wywodach dowodziły, że zeznania świadków, którym nie przypisały wiarygodności nie były spójne i konsekwentne oraz pozostawały w sprzeczności z innymi zebranymi w sprawie dowodami. Zdaniem Sądu, zgłoszenie wniosku o udzielenie pomocy po upływie dłuższego czasu od wystąpienia powodzi powodowało, konieczność szczególnej wnikliwości i ostrożności w ocenie zeznań świadków złożonych we wznowionym postępowaniu.
W skardze kasacyjnej Elżbieta P. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego to jest art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r. przez błędne jego zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd, iż poszkodowana w wyniku powodzi poniosła straty w swoim gospodarstwie domowym poprzez zalanie izb mieszkalnych, co skutkowało zniszczeniem sprzętu domowego oraz mebli na kwotę, co najmniej 3.000 zł. W oparciu o tą podstawę wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, że materiał dowodowy sprawy jednoznacznie przesądza o tym, że mieszkanie skarżącej zostało zalane na skutek powodzi. Zdaniem skarżącej ocena materiału dowodowego nie może polegać na dowolnym i wybiórczym interpretowaniu dowodów, a taka była ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji. Zarówno organy administracji jak i Sąd odmawiając przyznania świadczenia opierają się na okolicznościach niemających dla sprawy znaczenia - przeznaczenie budynku do rozbiórki, nie zgłoszenie szkody we właściwym czasie, rozbieżności zeznań świadków. Skarżąca uważa, że jej zubożenie na skutek powodzi winno skutkować wypłatą jej należnej zapomogi. Jej zdaniem sam fakt, że po powodzi budynek został przeznaczony do rozbiórki powinien przesądzać o trafności żądań skarżącej. Zeznania świadków jednoznacznie wskazują, iż w mieszkaniu skarżącej była woda - zawilgocenia ściany do wysokości 20 - 30 cm. Późne zgłoszenie wniosku wynikało z wieku skarżącej, jej nieporadności, braku właściwego wsparcia ze strony organów pomocy społecznej oraz zmianą lokalu mieszkalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. powoływane dalej jako: p.p.s.a./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada wymogom stawianym przez przepisy p.p.s.a. Powołany jako podstawa skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r. /Dz.U. nr 80 poz. 491/ w postaci błędnego jego zastosowania nie został w praktyce w żaden sposób uzasadniony. Nie wyjaśniono, na czym miałoby polegać, zdaniem skarżącej, błędne zastosowanie tego przepisu. Przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty mogłyby ewentualne służyć jako uzasadnienie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ale należałoby wtedy powołać w podstawach skargi kasacyjnej zarzut naruszenia konkretnego przepisu p.p.s.a. Skoro zarzutu takiego nie sformułowano, Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej nie może rozpatrywać kwestii ewentualnego naruszenia przez Sąd I instancji przepisów p.p.s.a.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.