I OSK 908/05

I OSK 908/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Zbigniew Rausz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
III SA/Gd 6/04 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2005-05-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Cezary Pryca (spr), Protokolant Jacek Gaj, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 6/04 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 maja 2005 roku wydanym w sprawie sygnatura akt III SA/Gd 6/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] numer [...] oraz decyzję Starosty [...] z [...] numer [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydany został w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.
W dniu 29 września 2003 roku M. J. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Wejcherowie i nabył status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych.
W oświadczeniu z dnia 3 grudnia 2003 roku M. J. wskazał, że wyjechał do rodziny, gdzie przebywał od 22 listopada 2003 roku do 2 grudnia 2003 roku.
Decyzją z dnia [...] numer [...] Starosta [...] wstrzymał M. J. wypłatę zasiłku dla bezrobotnych poczynając od dnia 22 listopada 2003 roku.
W odwołaniu od decyzji z [...] numer [...] Starosty [...], M. J. podał, że w dniu 24 listopada 2003 roku przebywał poza [...] i z powodu choroby nie złożył oświadczenia. Ponadto M. J. podał, że w dniu 3 grudnia 2003 roku przybył do [...] potwierdzając w Powiatowym Urzędzie Pracy gotowość do podjęcia zatrudnienia. Jednocześnie do odwołania M. J. dołączył zaświadczenie lekarskie z 6 grudnia 2003 roku, w którym podano, że M. J. w dniach od 24 listopada 2003 roku do 2 grudnia 2003 roku chorował na grypę i nie mógł zgłosić się do urzędu pracy.
Decyzją z dnia [...] numer [...] Wojewoda Pomorski, działając na podstawie art.138 § 1 pkt.2 k.p.a. i art.139 k.p.a., uchylił decyzję z [...] numer [...] Starosty [...] i orzekł o utracie przez M. J. statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 listopada 2003 roku z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz orzekł o utracie przez M. J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 listopada 2003 roku z powodu utraty z tym dniem statusu osoby bezrobotnej.
Na decyzję z [...] numer [...] Wojewody Pomorskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył M. J..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylając decyzję z [...] numer [...] Wojewody Pomorskiego oraz decyzję z [...] numer [...] Starosty [...] w uzasadnieniu wyroku podał, że ustawa z 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. 58/03, poz.514 ze zmianami) warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art.13 ust.2 ustawy z 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że sprawy dotyczące statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych należą do kategorii spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, do których mają zastosowanie przepisy k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji przeprowadziły postępowanie z naruszeniem zasad wynikających z art.7 k.p.a., art.77 § 1 k.p.a. i art.107 § 3 k.p.a. Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie miało wyjaśnienie okoliczności związanych z usprawiedliwieniem niestawiennictwa skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu 24 listopada 2003 roku. Skoro z zaświadczenia lekarskiego z 6 grudnia 2003 roku wynika, iż skarżący w okresie w okresie od 24 listopada 2003 roku do 2 grudnia 2003 roku nie był zdolny do stawiennictwa w urzędzie pracy, to organ rozpoznający sprawę winien przynajmniej sprawdzić tę okoliczność. W sytuacji gdy strona przedstawiła zaświadczenie lekarskie, którego treść budziła wątpliwości, to obowiązkiem organów było zastosowanie innych środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nadto organ odwoławczy z naruszeniem art.80 k.p.a., nie dokonał oceny dowodu w postaci przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez Poradnię Zdrowia Psychicznego NZOZ "[...]" Spółka z o.o. w dniu 4 grudnia 2003 roku (wystawionego na formularzu ZUSZLA), z którego wynika, że skarżący był niezdolny do pracy w okresie od 28 listopada 2003 roku do 27 grudnia 2003 roku.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 maja 2005 roku –sygnatura akt III SA/Gd 6/04 sporządził i wniósł pełnomocnik Wojewody Pomorskiego, radca prawny E. S. Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art.13 ust.3 pkt.1 w związku z art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. 58/03, poz.514 ze zmianami) oraz art.23 ust.1 tejże ustawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na uwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi mimo istnienia ustawowych określonych we wskazanych wyżej przepisach prawa decydujących o pozbawieniu M. J. statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, że z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych wynika jednoznacznie, że skarżący nie stawił się w dniu 24 listopada 2003 roku w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], przy czym o zamierzonym niestawiennictwie nie poinformował Urzędu Pracy. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w dniu 3 grudnia 2003 roku M. J. poinformował organ I instancji o braku gotowości podjęcia zatrudnienia w dniach 22 listopada 2003 rok-2 grudnia 2003 rok i ta okoliczność ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istniejący w tej sprawie stan faktyczny nie wyczerpywał przesłanek koniecznych dla zastosowania przepisu art.27 ust.3 ustawy z 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zebrany materiał dowodowy w sposób jednoznaczny pozwala stwierdzić, że skarżący nie uprzedził organu I instancji o zamierzonym pobycie poza miejscem zamieszkania i w konsekwencji o braku gotowości w tym okresie do podjęcia zatrudnienia. Skarżący dopiero w dniu 3 grudnia 2003 roku poinformował organ zatrudnienia, iż w okresie od dnia 22 listopada 2003 roku do dnia 2 grudnia 2003 roku pozostawał w sytuacji uniemożliwiającej mu podjęcie zatrudnienia. Tym samym skarżący swym zachowaniem wyczerpał przesłanki nakładające na organ zatrudnienia obowiązek pozbawienia strony statusu osoby bezrobotnej. W niniejszej sprawie skarżący nie tylko nie uprzedził Powiatowego Urzędu Pracy o zamierzonej nieobecności w miejscu zamieszkania ale dodatkowo nie usprawiedliwił swej nieobecności w czasie wskazanym w ustawie. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej postępowanie dowodowe przeprowadzono w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący pozwalający na ustalenie kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych. Organ II instancji dokonał analizy przedłożonych przez skarżącego dokumentów, co potwierdziło prawidłowość przyjętego przez ten organ stanowiska. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że zaświadczenie lekarskie z 4 grudnia 2003 roku dotyczy okresu czasu po 22 listopada 2003 roku, kiedy to skarżący wyjechał poza miejsce zamieszkania pozostając tym samym w stanie braku gotowości do podjęcia pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada wymogom, o których mowa w wymienionych wyżej przepisach prawach, ale przytoczone w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego. Mimo, że strona skarżąca nie podaje wprost stosownego przepisu prawa, należy uznać, iż podstawą skargi kasacyjnej jest przepis art.174 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści powołanego przepisu prawa naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przy czym błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści normy prawnej, a niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Powołanie jako podstawy skargi kasacyjnej przepisu art.174 pkt.1 w/w ustawy może być uzasadnione, gdy Sądowi I instancji zostaje postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez ten Sąd. Natomiast z akt sprawy wynika, że w ocenie Sądu I instancji organy administracji publicznej naruszyły zasady ogólne dotyczące przeprowadzenia postępowania administracyjnego i zgromadzenia materiału dowodowego w sposób zgodny z treścią art.7 k.p.a., art.77 k.p.a. art.80 k.p.a. i art.107 § 3 k.p.a. Zaskarżony wyrok Sądu I instancji znalazł swoje oparcie w treści art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że organy administracji publicznej w trakcie postępowania administracyjnego dopuściły się naruszenia w/w przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik tegoż postępowania.
W tym miejscu należy podkreślić, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż strona skarżąca uznaje, że Sąd I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia, że w toku postępowania administracyjnego nie został należycie i dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy leżący u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach organów administracji publicznej. Wskazuje przy tym na prawidłowe, zdaniem skarżącego, ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej i dokonuje własnej oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. W istocie swej skarga kasacyjna jest ukierunkowana na stawianie zarzutów związanych z naruszeniem przepisów postępowania. Należy jednak stwierdzić, że nie można w skardze kasacyjnej stawiać zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, gdy w uzasadnieniu wskazuje się na wadliwe ustalenie okoliczności stanu faktycznego, przy czym nie powołuje się żadnego przepisu postępowania, który ewentualnie naruszył Sąd I instancji w toku badania legalności zaskarżonej decyzji. Pamiętać przy tym także należy, że ewentualny zarzut naruszenia przepisów postępowania skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu administracyjnego, a nie przeciwko decyzji organu administracji publicznej ( vide wyrok NSA z 19.05.2004 r. FSK 80/04 ONSA i WSA 1/2004/12, wyrok NSA z 14.10.2004 r. FSK 568/04 ONSA i WSA 4/2005/67).
Uwzględniając powyższe rozważenia stwierdzić należy, że skoro strona skarżąca nie wskazała w skardze kasacyjnej jakie przepisy procedury sądowoadministracyjnej zostały naruszone przez Sąd I instancji, to tym samym nie jest możliwe podważenie stanu faktycznego przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.