I OSK 391/07

I OSK 391/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2049/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-12-12
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/06 o odrzuceniu skargi S. B. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. odrzucił skargę S. B. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 6 listopada 2006 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Mimo otrzymania wezwania w dniu 17 listopada 2006 r. skarżący nadesłał do Sądu pismo wskazujące prawidłowy adres do korespondencji, które nie stanowiło realizacji wezwania. Pismem z dnia 14 listopada 2006 r. Sąd ponownie wezwał S. B. do uzupełnienia braków formalnych skargi. Mimo odebrania pisma w dniu 28 listopada 2006 r. skarżący nie zastosował się do wezwania. Bezspornym jest zatem, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a zatem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył S. B., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie skargi do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 83 § 3 ustawy P.p.s.a., polegające na ustaleniu przez Sąd I instancji, że skarżący nie wykonał wezwania z dnia 6 listopada 2006 r. do usunięcia braków formalnych skargi, podczas gdy w rzeczywistości S. B. zastosował się do wezwania i w dniu 22 listopada 2006 r. złożył żądane odpisy skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Wezwaniem z dnia 6 listopada 2006 r. WSA w Warszawie zobowiązał S. B. do usunięcia braków formalnych jego skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów. Wezwanie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 17 listopada 2006 r., co potwierdza znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru (k-36) oraz dołączona do skargi kasacyjnej kopia koperty przesyłki sądowej z tą samą datą
(k-62). W dniu 22 listopada 2006 r. (data stempla pocztowego), a zatem w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi, S. B. nadesłał do Sądu "odpowiedź na odpowiedź na skargę Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych", do której dołączone zostały 2 odpisy skargi, co wynika z adnotacji na prezentacie Biura Podawczego WSA w Warszawie (k-18) oraz z faktu, iż przy pismach z dnia 4 grudnia 2006 r. (k-34 i 35) WSA w Warszawie doręczył odpisy skargi pozostałym stronom postępowania. Wspomniane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pismo S. B., w którym informował on o prawidłowym adresie do korespondencji, nadane 3 listopada 2006 r., a zatem przed wysłaniem wezwania z dnia 6 listopada 2006 r., zostało przez Sąd błędnie potraktowane jako próba realizacji tego wezwania, co poskutkowało ponownym zobowiązaniem skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi. Nie ulega jednak wątpliwości, że S. B. zastosował się do wezwania z dnia 6 listopada 2006 r. w terminie w nim zakreślonym, a zatem Sąd I instancji niezasadnie odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.