I OSK 388/11

I OSK 388/11 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2011-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-03-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1063/10 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2010-08-05
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1063/10 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010 r. odrzucił wniesioną przez A. R. skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.
Postanowienie zostało w następujących okolicznościach sprawy:
Na mocy decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji nakazującą A. R. wraz ze wszystkimi, wspólnie zamieszkałymi z nim osobami, opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. M. [...] w W. Z akt administracyjnych wynika, iż w/w decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, doręczono skarżącemu się w dniu [...] marca 2010 r.
Na powyższą decyzję A. R. wniósł w dniu [...] czerwca 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Organ poinformował, iż przedmiotowa skarga wpłynęła do niego w dniu [...] czerwca 2010 r., brak jest natomiast koperty z datą jej nadania, ponieważ została ona omyłkowo zniszczona.
Odrzucając - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej "P.p.s.a." - przedmiotową skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że została ona wniesiona po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynności tj. po dniu [...] kwietnia 2010 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Wojewódzki stwierdził, iż z uwagi na brak koperty, w której została nadana skarga, należało przyjąć, że najwcześniejszą możliwą datą nadania tego pisma jest dzień [...] czerwca 2010 r., tj. data widniejąca na skardze. Zestawiając zaś powyższą datę, z datą doręczenia zaskarżonej decyzji ([...] marca 2010 r.), Sąd Wojewódzki uznał, że skarga została wniesiona po upływie przepisanego terminu.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia A. R., zaskarżając w/w orzeczenie w całości, zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 1 P.p.s.a oraz art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 65 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 i 41 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu przewidzianego na jej złożenie, podczas, gdy z treści skargi, jak i z akt sprawy administracyjnej, dołączonych przez organ, wynika, że skarżący dochował terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Na skutek jednak błędnego działania, organ zamiast przekazać skargę właściwemu sądowi, pozostawił ją w aktach sprawy, odsyłając akta administracyjne organowi I stopnia. Co skutkowało wezwaniem skarżącego pismem z dnia [...] czerwca 2010 r.(doręczonym stronie w dniu [...] czerwca 2010 r.) przez organ I stopnia do dobrowolnego opróżnienia lokalu. W wyniku czego skarżący w dniu [...] czerwca 2010 r. ponownie nadał skargę na decyzję z dnia [...] marca 2010 r. wysyłając ją tym razem na adres" Komenda Głównego Policji ul. P. [...] w W.".
Zdaniem skarżącego kasacyjnie trudno mówić o nadaniu pierwotnej skargi na niewłaściwy adres, czy też do niewłaściwego organu w sytuacji, gdy adres D. [...]; [...] W. wskazany był skarżącemu, jako adres dla doręczeń przez organ przy doręczeniu w dniu [...] marca 2010 r. decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] marca 2010 r. i w toku postępowania administracyjnego. Sama zaś decyzja organu II stopnia wydana była przez osobę do tego umocowaną przez Komendant Głównego Policji. Dlatego też, w tych okolicznościach brak było podstaw do odrzucenia skargi i należało uznać ją, jako wniesioną z przewidzianym ustawowo terminie.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania jak również o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Te jednak nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, iż Sąd I instancji odrzucił złożoną przez A. R. skargę, gdyż w jego ocenie została ona wniesiona po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynności. Tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego regulują wyłącznie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym, tymczasem A. R. w skardze kasacyjnie, oprócz przepisów powołanego wyżej aktu, przytoczył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które w tym przypadku nie odnajdą jednak zastosowania. Stąd też zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 65 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 i art. 41 k.p.a. należało uznać za chybiony.
Niezasadnym jest również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy tym w pełni podziela wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, iż skarga rozpoznawana pod sygnaturą akt II SA/Wa 1063/10 została złożona po upływie opisanego w art. 53 § 1 P.p.s.a trzydziestodniowego terminu. Sąd Wojewódzki badając tę kwestię - wobec braku koperty, w której skarga została przesłana – ustalił datę nadania tej przesyłki w polskim urzędzie pocztowym na dzień [...] czerwca 2010 r. Okoliczność tę potwierdza dołączona przez A. R. do skargi kasacyjnej kserokopia potwierdzenia nadania wspomnianej przesyłki w tym właśnie dniu. Biorąc zaś pod uwagę, iż decyzja Komendanta Głównego Policji została doręczona skarżącemu w dniu [...] marca 2010 r., nie ulega wątpliwości, że skarga od tej decyzji została wniesiona po upływie przepisanego terminu.
A. R. przy tym bezzasadnie starał się wywieść, iż złożył w przepisanym terminie skargę od decyzji organu odwoławczego. Wskazał, że dokonał tej czynności w dniu [...] marca 2010 r. Skarżący kasacyjnie sam podkreślił, iż w istocie dwukrotnie zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. Powołując się na przesłane przez siebie w dniu [...] marca 2010 r. pismo, twierdził, iż zarówno ono jak i pismo z dnia [...] czerwca 2010 r. w istocie są skargami na tę samą decyzję organu odwoławczego.
Trzeba jednak podkreślić, iż Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie nie badał obu tych pism, a jedynie skargę złożoną w dniu [...] czerwca 2010 r. Nie ulega wszakże wątpliwości, iż postępowanie sądowoadministracyjne zostaje wszczęte na skutek wniesienia przez stronę tylko jednej skargi na określony akt lub czynność.
Sąd nie analizował zatem, czy pismo datowane na dzień [...] marca 2010 r. jest w istocie skargą, gdyż nie zainicjowało ono postępowania w sprawie rozpoznawanej pod sygnaturą akt II SA/Wa 1063/10. Poza kontrolą Sądu Wojewódzkiego w powołanej sprawie było zatem badanie, czy pismo to zostało wniesione za pośrednictwem właściwego organu i na właściwy adres. Dlatego też podniesione przez skarżącego kasacyjnie w tym przedmiocie zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Nie ulega natomiast wątpliwości, że skarga z dnia [...] czerwca 2010 r. została nadana na właściwy adres oraz za pośrednictwem właściwego organu. Okoliczność ta z uwagi na złożenie w/w skargi po upływie ustawowego terminu nie wywiera wpływu na treść wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia.
Jeżeli zaś skarżący uważa, że pismo z dnia [...] marca 2010 r. w istocie jest skargą na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r., która zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne, a której organ odwoławczy z nieuzasadnionych przyczyn nie nadał biegu, dysponuje odpowiednimi środkami prawnymi umożliwiających przymuszenie organu – w odrębnym postępowaniu - do przesłania tego rodzaju pisma do Sądu Wojewódzkiego celem jego rozpoznania. Dopiero wówczas Sąd Wojewódzki będzie mógł zbadać, czy pismo z dnia [...] marca 2010 r. zatytułowane "odwołanie" stanowi faktycznie skargę na decyzję z dnia [...] marca 2010 r., która powinna zostać rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie tego rodzaju okoliczności nie wpłynie jednak na treść wydanego w dniu [...] sierpnia 2010 r. postanowienia, bowiem w takim przypadku skarga z dnia [...] czerwca 2010 r. nadal będzie uznana za złożoną po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynności.
Biorąc pod uwagę, że wniesiona przez A. R. skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.