I OSK 317/06

I OSK 317/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Wojciech Chróścielewski
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
M.P. 2006 nr 86 poz 880 art. 184
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski Anna Łuczaj (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 405/04 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 405/04 oddalił skargę W. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że p. o. Dyrektor Biura Kadr Szkolenia i Rozwoju Zawodowego decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2, art. 79 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 1997 roku, Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz art. 146 ustawy z dnia 16 marca 2001 roku o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 27, poz. 298 ze zm.), wypowiedział [...] W. K. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, ustalając okres wypowiedzenia od dnia 1 listopada 2003 roku do dnia 31 lipca 2004 roku. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2002 roku, sygn. akt II SA 3408/01 uchylone zostały decyzje organów obu instancji w przedmiocie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego.
W wyniku wniesienia odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 i art. 127 § 2 k. p. a. uchylił decyzję p. o. Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego w części dotyczącej okresu wypowiedzenia i ustalił, że wypowiedzenie biegnie od dnia 1 grudnia 2003 roku do dnia 31 sierpnia 2004 roku; w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalenie nowego biegu okresu wypowiedzenia organ odwoławczy uzasadnił tym, że decyzję o wypowiedzeniu doręczono W. K. w dniu 3 listopada 2003 roku. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że skarżącyw związku z uchyleniem przez NSA wcześniejszego wypowiedzenia stosunku służbowego od dnia 31 lipca 2002 roku pełnił zawodową służbę wojskową. Mając na uwadze dyspozycję art. 146 ustawy o Biurze Ochrony Rządu oraz fakt likwidacji jednostki wojskowej, w której W. K. pełnił służbę i niemożność wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nadal był organem właściwym do podjęcia decyzji o wypowiedzeniu żołnierzowi stosunku służbowego.
W skardze na powyższą decyzję W. K. zarzucił obrazę prawa materialnego, polegającą na naruszeniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800). Skarżący zaznaczył, że przepisem tym skreślono art. 108 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ten sposób od dnia 1 stycznia 2002 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utracił uprawnienia do rozstrzygania wszelkich spraw dotyczących przebiegu służby wojskowej żołnierzy zawodowych z jednostek dotąd mu podległych lub podporządkowanych, w tym żołnierzy zawodowych pozostających w jego dyspozycji. Skarżący zarzucił także obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie art. 146 ustawy o Biurze Ochrony Rządu. W ocenie strony przepis dotyczy tylko żołnierzy zawodowych, z którymi do dnia 31 grudnia 2001 roku nie rozwiązano stosunku służbowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zważył, iż istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia materii właściwości organów do wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącego w sytuacji, gdy decyzje właściwych organów podjęte przed dniem 31 grudnia 2001 roku zostały uchylone na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2002 roku.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że po dniu 31 grudnia 2001 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, z mocy art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800), utracił uprawnienia wynikające z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 1997 roku, Nr 10, poz. 55 ze zm.). Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę na delegację zawartą w art. 74 powyższej ustawy i wskazał, że Minister Obrony Narodowej w rozdziale 10 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr 7, poz. 38 ze zm.) uregulował zwalnianie z zawodowej służby wojskowej (§ 122 – 162 ) a w rozdziale 11 służbę wojskową żołnierzy zawodowych w jednostkach podporządkowanych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji ( §163 – 165 ).Co prawda przepisem § 1 pkt 24 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2002 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 5, poz. 54) uchylono rozdział 11 ( § od 163 - 165), lecz jednocześnie w § 3 postanowiono, że przepisy, o których mowa w § 1 pkt 24 stosuje się jednak do żołnierzy zawodowych, którzy w dniu 31 grudnia 2001 roku pełnili czynną służbę wojskową w jednostkach wojskowych podporządkowanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych albo pozostawali w dyspozycji tego ministra, do czasu przejścia do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że w dniu 31 grudnia 2001 roku nie pełnił służby wojskowej w jednostce podporządkowanej Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Uwzględnienie bowiem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 lipca 2002 roku skargi i uchylenie decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego spowodowało, że wypowiedzenie to przestało istnieć i zachodziła sytuacja analogiczna do instytucji zwanej w Kodeksie pracy - przywrócenie do pracy. Inna sytuacja miałaby miejsce, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uchylił tylko zaskarżoną decyzję; wtedy dokonane wypowiedzenie stosunku służbowego nadal obowiązywałoby. Z datą uchylenia obu decyzji reaktywowany został dotychczasowy stosunek służbowy. W tej sytuacji zaskarżona decyzja została podjęta przez organ właściwy w sprawie – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który zgodnie z art. 146 ustawy o Biurze Ochrony Rządu
został upoważniony do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierzy, z którymi nie rozwiązano stosunku służbowego do dnia 31 grudnia 2001 roku i którzy nie przeszli do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. Art. 146 ustawy o Biurze Ochrony Rządu odnosi się do żołnierzy pełniących służbę we wszystkich jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, wymienionych w ustawie z dnia 22 grudnia 1999 roku o czasowym podporządkowaniu niektórych jednostek wojskowych (Dz. U.2000 roku Nr 2, poz. 6 ze zm.), która utraciła moc w związku z wejściem w życie ustawy o Biurze Ochrony Rządu.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł W. K., reprezentowany przez radcę prawnego A. R..
W. K. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:
- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 139 ust. 2 w związku z art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 16 marca 2001 roku o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 27, poz. 298 ze zm.) w związku z art. 78 ust. 2 pkt 2, art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1970 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 1997 roku, Nr 10, poz. 55 ze zm.) iw związku z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy oorganizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800) oraz w zw. z § 1 pkt 24 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2002 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr 5, poz. 54 ) – poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie. Skutkowało to do naruszeniem przepisów o właściwości organów uprawnionych do wydawania kwestionowanych przez skarżącego decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k. p. a.) oraz obowiązkiem stwierdzenia nieważności decyzji, po uwzględnieniu skargi z dnia 1 lutego 2004 roku, zwłaszcza, że skarżący w dniu 31 grudnia 2001 roku nie pełnił służby w jednostce wojskowej podporządkowanej Ministrowi Spraw Wewnętrznych ani nie pozostawał w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji:
- naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest przepisów art. 133 § 1 zd. 1 w związku z art. 106 § 6 p. p. s. a. w związku z233 § 1 k. p. c. i w związku z art. 134 p.p.s.a. oraz w związku z art. 57 § 5 i art. 7 k. p. a., które to uchybienia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wadliwość wyroku jest w szczególności konsekwencją naruszenia przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów. W tym przypadku była to ocena dowolna, gdyż Sąd przyjął, że skarżący w dacie podejmowania decyzji przez organy I i II instancji pełnił zawodową służbę wojskową w jednostce wojskowej podporządkowanej Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lub pozostawał w dyspozycji tego Ministra. W rzeczywistości W. K. w dniu 31 grudnia 2001 roku, a przed dokonaniem wypowiedzenia decyzją z dnia [...], pozostawał poza jakąkolwiek jednostką wojskową i bez przydziału służbowego jako emeryt wojskowy, co wynikało z dokumentów znajdujących się w teczce akt personalnych. Jednostka wojskowa, w której uprzednio pełnił służbę dawno została zlikwidowana.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne W. K. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w II instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że podstawą negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięciajest dowolne ustalenie, że skarżący w dniu 31 grudnia 2001 roku pełnił zawodową służbę wojskową w jednostce wojskowej podporządkowanej Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lub pozostawał w dyspozycji tego Ministra. Nadto, zdaniem W. K., Sąd pierwszej instancji obowiązany był z urzędu uwzględnić okoliczność, żeani Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji ani Dyrektorowi Biura Kadr Szkolenia i Rozwoju Zawodowego nie wolno było 2003 w roku korzystać z kompetencji ujętej w art. 139 ust. 2 w związku z art. 146 ust. 3 ustawy o Biurze Ochrony Rządu - ze względu na uchylenie art. 108 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i uchylenie przepisów rozdziału 11 rozporządzenia pragmatycznego. Zamieszczenie w rozporządzeniu zmieniającym § 3 nie może wpływać na prawidłową wykładnię obowiązujących przepisów prawa, mających oparcie w aktach rangi ustawowej oraz na ustalanie mocy obowiązującej norm prawnych z tych przepisów wynikających.
W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji pomylił fakty historyczne, ponieważ W. K. w dniu 31 grudnia 2001 nie pełnił czynnej służby wojskowej w jednostce podporządkowanej Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, ponieważ w tej dacie nie było już w resorcie spraw wewnętrznych takich jednostek.
W tym czasie kompetencja do podejmowania decyzji na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej przysługiwała wyłącznie Ministrowi Obrony Narodowej i podległym mu organom wojskowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc podrozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia prawa materialnego, który - zdaniem strony - miał doprowadzić do uznania przez Sąd pierwszej instancji za zgodną z prawem decyzję wydaną przez niewłaściwy organ.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyrokach z dnia 28 lipca 2004 roku, sygn. aktOSK 465 – 466 i z dnia 5 października 2005 roku, sygn. akt I OSK 111/05 w kwestii właściwości organów.
( podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 listopada 2002 roku, III RN 81/02, OSNP 2003/23/555 – dotyczący art. 139 ust. 2 ustawy o BOR )
Na mocy art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 roku o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 27, poz. 298 ze zm.; aktualnie t. j. Dz. U. z 2004 roku, Nr 163, poz. 1712 ) – zwanej dalej ustawa o BOR - jednostki wojskowe podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zwane dalej "jednostkami wojskowymi", podlegały likwidacji do dnia 31 grudnia 2001 r.
Z dniem wejścia w życie powołanej wyżej ustawy, tj. z dniem 30 marca 2001 roku, utraciła moc ustawa z dnia 22 grudnia 1999 r. o czasowym podporządkowaniu niektórych jednostek wojskowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 2, poz. 6 i Nr 120, poz. 1268 ze zm.). Przepis art. 1 ust. 1 tejże ustawy stanowił, iż Nadwiślańskie Jednostki Wojskowe Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Jednostka Wojskowa Nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu - oraz jednostki podległe Szefowi Biura Ochrony Rządu - JW. 1061, JW. 2610, JW. 2611, JW. 3049 - zwane dalej "jednostkami wojskowymi" - w celu ich restrukturyzacji pozostają podporządkowane ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych do dnia 31 marca 2001 r.
Od dnia 1 kwietnia 2001 roku podstawę prawną podporządkowania tych jednostek wojskowych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji stanowił art. 144 ust. 2 ustawy o BOR.
Z dniem 1 stycznia 2002 roku z mocy art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy oorganizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800) skreślony został art. 108ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( t. j. Dz. U. z 1997 roku, Nr 10, poz. 55 ze zm.), który przyznawał Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w podporządkowanych mu jednostkach wojskowych przewidziane w ustawie uprawnienia Ministra Obrony Narodowej. Ustawodawca nie ustanowił jednocześnie przepisu, który uprawnienia te przyznawałby Ministrowi Obrony Narodowej.
Powyższe uprawnienia przysługiwały nadal Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, a to za sprawą art. 146 ustawy o BOR, w którym zawarto stosowną regulację prawną. I tak,w przepisieart. 146 ust. 1 ustawy o BOR postanowiono, iż żołnierze zawodowi jednostek wojskowych, z którymi do dnia 31 grudnia 2001 r. nie rozwiązano stosunku służbowego, przechodzą do dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Żołnierze, o których mowa w ust. 1, mogą przejść do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej za jego zgodą – ust. 2.
W myśl zaś art. 146 ust. 3 ustawy o BOR minister właściwy do spraw wewnętrznych zwalnia z zawodowej służby wojskowej żołnierzy, którzy w terminie określonym w ust. 1 nie przejdą do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. A zatem, z mocy art. 146 ust. 3 ustawy o BOR, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobowiązany został do zwolnienia ze służby żołnierzy, którzy do dnia 31 grudnia 2001 roku nie przeszli do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.
W tym stanie prawnym należy uznać, iż przepisart. 146 ust. 3 ustawy o BOR jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 74 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia tezy, iż uprawnienia w powyższym zakresie przeszły na Ministra Obrony Narodowej. Skoro bowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji został uprawniony na mocy przepisu szczególnego do wydawania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego żołnierzy likwidowanych jednostek wojskowych, to jednocześnie w tym zakresie wyłączone zostały kompetencje Ministra Obrony Narodowej.
Powyższe stanowisko potwierdza także – jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji – nowelizacja rozporządzenia wykonawczego dokonana w 2002 roku.
Przepisem § 1 pkt 24 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2002 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 5, poz. 54) – obowiązującego od dnia 6 lutego 2002 roku -uchylono wprawdzie rozdział 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 7, poz. 38 ze zm.) lecz jednocześnie w § 3 tegoż rozporządzenia zmieniającego postanowiono, iż przepisy, o których mowa w § 1 pkt 24, stosuje się jednak do żołnierzy zawodowych, którzy w dniu 31 grudnia 2001 r. pełnili czynną służbę wojskową w jednostkach wojskowych podporządkowanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych albo pozostawali w dyspozycji tego ministra, do czasu ich przejścia do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Tym samym do żołnierzy, o których mowa w § 3 rozporządzenia zmieniającego nadal znajdowały zastosowanie przepisy § 163 - § 165 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 roku w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr 7, poz. 38 ze zm.).
Przepis § 163 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia stanowił, iż uprawnienia Ministra Obrony Narodowej - przewidziane w rozporządzeniu w odniesieniu do żołnierzy wymienionych w ust. 1 - przysługują Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji zaś Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej przysługują Dyrektorowi Biura Kadr i Szkolenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji /pkt 3 ust. 2 § 163 /.
A zatem, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej, wydały organy właściwe w sprawie. Fakt likwidacji jednostki wojskowej, w której służbę pełnił W. K. nie oznacza, iż skarżący nie pozostawał w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Powyższe stanowisko jest uzasadnione skutkami prawnymi uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 lipca 2002 roku skargi W. K. i uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2001 roku oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego. Na znaczenie prawne powyższego wyroku zasadnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Bezsporne jest też, iż W. K. do dnia 31 grudnia 2001 roku nie przeszedł do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej za jego zgodą - a więc nie zaistniały okoliczności, o jakich mowa wart. 146 ust. 2 ustawy o BOR.
Z tych względów nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej. Nie może odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 w związku z art. 106 § 6 p. p. s. a. i w związku z233 § 1 k. p. c. oraz w związku z art. 134 p.p.s.a. i w związku z art. 57 § 5 i art. 7 k. p. a. poprzez naruszenie przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów. Przepis art. 106 p.p.s.a. nie zawiera jednostki redakcyjnej oznaczonej jako § 6 – przepis ten posiada jedynie § 1- 5. Można jedynie domniemywać, iż jest to pomyłka autora skargi kasacyjnej, co jednak pozostaje bez wpływu na powyższą ocenę.
Należy bowiem podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Przepis ten musi być bowiem wskazany wyraźnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 roku, sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 roku, sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 roku, sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 roku, sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9).
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze.
Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu ( paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96).
Brak powołania odpowiedniego przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 106 § 5 p.p.s.a., nie pozwala na odniesienie się do zarzutu przekroczenia przez Sąd pierwszej instancji zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Artykuł 106 § 5 p.p.s.a. nie został powołany w skardze kasacyjnej, tak w petitum skargi jak i jej uzasadnieniu, a wyłącznie ten przepis pozwala na rozważanie oceny materiału dowodowego w aspekcie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, w tym art. 233 k.p.c.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.