I OSK 3121/12

I OSK 3121/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-12-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak
Janusz Furmanek
Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 564/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2012-06-29
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 217 § 1 i 2, art. 218 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA del. Janusz Furmanek Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 564/12 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wystawienia zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 564/12 oddalił skargę J.G. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wystawienia zaświadczenia o żądanej treści.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), po rozpatrzenia zażalenia J.G. od postanowienia Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wystawienia zaświadczenia o wysokości uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej należnego oficerowi za sierpień 2011 r., zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że [...] J.G. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym [...]. W związku ze zniesieniem w/w Sądu, uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] został z dniem 2 lipca 2010 r. przeniesiony w stan spoczynku. Nie spowodowało to jednak rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym organy wojskowe podjęły działania mające na celu wyjaśnienie kwestii otrzymywania przez niego uposażenia, a także zmierzające do rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W kwestii uposażenia przyjęto, że z dniem przeniesienia w stan spoczynku przysługuje mu uposażenie spoczynkowe określone w decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. W związku z powyższym Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego [...] uznał, że w takiej sytuacji, mimo, iż pozostaje on w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej nie posiada prawa do uposażenia z tego tytułu i decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmówił J.G. wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej od dnia 1 października 2010 r. Na skutek złożonego przez wyżej wymienionego odwołania sprawę rozpoznawał Minister Obrony Narodowej, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił J.G. przyznania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przewidzianego w art. 72 ust 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Odmowa przyznania uposażenia dotyczyła okresu wskazanego przez oficera we wniosku, od dnia 1 października 2010 r. do dnia 24 stycznia 2011 r. W ocenie organu, fakt pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej nie uprawnia go do otrzymywania uposażenia w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
W kwestii rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej podjęto działania, na mocy których decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], J.G. wypowiedziano stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, a decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] przeniesiono go do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...]. W konsekwencji zwolnienie go ze służby nastąpiło z dniem 31 sierpnia 2011 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W dniu 21 września 2011 r. J.G. zwrócił się do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] o sporządzenie i przekazanie mu szeregu dokumentów, wymaganych przez przepisy prawa do ubiegania się o przyznanie emerytury wojskowej. Jednym z żądanych dokumentów było zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należnościach pieniężnych dla celów zaopatrzenia emerytalnego.
Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego [...] w odpowiedzi z dnia [...] października 2011 r. nr [...] wyjaśnił, że żądane przez wnioskodawcę zaświadczenie o wysokości uposażenia obejmujące okres ostatniego miesiąca pełnienia zawodowej służby wojskowej nie może być sporządzone, gdyż od dnia 1 października 2010 r. należne mu uposażenie spoczynkowe wypłaca Wojskowe Biuro Emerytalne [...].
W dniu 13 października 2011 r. J.G. wniósł do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] skierowane do Ministra Obrony Narodowej zażalenie na odmowę wydania zaświadczenia. Pismu temu nie nadano dalszego biegu, gdyż uznano, że jest ono bezprzedmiotowe. W dniu 10 października 2011 r. wystawiono bowiem dla wnioskodawcy zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych do celów zaopatrzenia emerytalno-rentowego. W zaświadczeniu tym podano, że ostatnie uposażenie otrzymał on za sierpień 2011 r., przy czym zaznaczono, że uposażenie to wypłaca wojskowy organ emerytalny, tym samym wskazano, że jest to uposażenie spoczynkowe.
W dniu 24 października 2011 r. J.G. ponownie skierował do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] żądanie (oznaczone datą 18 października 2011 r.) sporządzenia przedmiotowego zaświadczenia, domagając się, aby wskazywało ono wysokość należnego mu w sierpniu 2011 r. uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, we wskazanej przez niego kwocie [...] zł. Zaświadczenie to powinno również zawierać informację, że należnego uposażenia za sierpień 2011 r. nie wypłacono.
Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] odmówił J.G. wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia podał, że we wskazanym przez wnioskodawcę okresie, w związku z pobieraniem uposażenia spoczynkowego, nie otrzymuje on uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Organ nie może zatem sporządzić zaświadczenia o żądanej treści.
Na skutek wniesienia przez J.G. zażalenia na powyższe postanowienie sprawę rozpoznawał Minister Obrony Narodowej, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia podał, że obowiązek przedstawienia zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego przewidziany jest wyłącznie w postępowaniu o przyznanie emerytury wojskowej. Zgodnie z ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 ze zm.), zainteresowany ubiegający się o emeryturę lub rentę inwalidzką załącza do wniosku dokumenty potwierdzające okoliczności uzasadniające prawo do tych świadczeń, a w szczególności zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego. Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia zaświadczenie to wydaje żołnierzowi zawodowemu dowódca jednostki wojskowej, w której ostatnio pełnił on służbę wojskową. Treść i formę zaświadczenia określa decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 października 1997 r. nr 202/MON w sprawie wzorów oraz zasad wystawiania zaświadczeń o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych (Dz. Rozk. MON poz. 165).Podstawę formalno-prawną do sporządzenia zaświadczenia stanowi przepis art. 217 K.p.a. W zaświadczeniu tym wskazuje się uposażenie, jako wypłacone żołnierzowi zawodowemu w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, gdyż stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), stanowi ono podstawę wymiaru emerytury wojskowej.
W ocenie Ministra Obrony Narodowej przedstawiony sposób postępowania nie może być jednak wprost zastosowany do żołnierzy zawodowych – sędziów w stanie spoczynku. Dotyczy on bowiem żołnierzy zawodowych, którzy do ostatniego miesiąca pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymują uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jest on dostosowany do sytuacji, w której osoba ubiegająca się o emeryturę wojskową otrzymywała uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, do ostatniego miesiąca jej pełnienia.
Sędzia sądu wojskowego przeniesiony w stan spoczynku, niezależnie od tego, czy pozostaje w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, czy też stosunek ten został rozwiązany, otrzymuje wyłącznie uposażenie spoczynkowe na podstawie art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.) w związku z art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Nie otrzymuje on uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, którego fakt otrzymywania oraz wysokość podlegają stwierdzeniu w przedmiotowym zaświadczeniu. W takiej sytuacji znajduje się J.G., który w związku z przeniesieniem w stan spoczynku otrzymuje wyłącznie uposażenie spoczynkowe.
Zdaniem Ministra Obrony Narodowej otrzymywanie uposażenia spoczynkowego wyłącza możliwość otrzymywania emerytury wojskowej. Mogłaby być ona wypłacana wyłącznie osobie spełniającej wymogi do jej otrzymania po uprzednim złożeniu przez nią oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do otrzymywania uposażenia w stanie spoczynku. Wskazuje na to regulacja zawarta w art. 7 cyt. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Zamiana wyższej kwoty uposażenia spoczynkowego na rzecz niższej emerytury wojskowej jest sytuacją hipotetyczną.
W konsekwencji organ stwierdził, że J.G., po przeniesieniu w stan spoczynku, nie otrzymuje uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, a więc organ nie może mu wystawić zaświadczenia, z którego wynikałoby uprawnienie do otrzymywania uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, obejmujące okres przypadający po przeniesieniu go w stan spoczynku.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi J.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie:
1. art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 K.p.a., poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo, że: urzędowego potwierdzenia określonych faktów i stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz posiada on w tym interes prawny;
2. § 9 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż przepis ten wyłącza możliwość wydania zwolnionemu żołnierzowi zawodowemu zaświadczenia o wysokości uposażenia przysługującego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w sytuacji, gdy nie ubiega się on o emeryturę wojskową, a także, iż nie zamierza on ubiegać się o świadczenie wynikające z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, a zatem nie przysługuje mu prawo do otrzymania wnioskowanego zaświadczenia.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie organowi wydania zaświadczenia zgodnie z pierwotnym wnioskiem.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślił, iż odmowa sporządzenia zaświadczenia wynikała z faktu, że skarżący nie otrzymywał w sierpniu 2011 r. uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że z treści skargi wynika, iż skarżący kwestionuje stanowisko organu, według którego po przeniesieniu w stan spoczynku pozostawał on w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, bez prawa do uposażenia. Natomiast organ stwierdza, że nie może sporządzić zaświadczenia dla sędziego sądu wojskowego, który w związku z przeniesieniem w stan spoczynku, pozostawał w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej bez prawa do uposażenia i wskazuje, że J.G. po przeniesieniu w stan spoczynku nie otrzymuje uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, a zatem wydanie zaświadczenia, w którym wskazano by wysokość należnego mu w sierpniu 2011 r. uposażenia byłoby sprzeczne ze stanem faktycznym. Z powyższego wynika, że kwestia uprawnienia skarżącego do uposażenia po przeniesieniu go w stan spoczynku z dniem 2 lipca 2010 r. jest sporna. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1292/97 (niepub.) wyraził pogląd, że organ administracji, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia.
Sąd pierwszej instancji podał, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zawisła sprawa oznaczona sygn. akt II SA/Wa 2330/11 ze skargi J.G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie odmowy przyznania i wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od dnia 1 października 2010 r. Termin jej rozpoznania wyznaczono na dzień 12 lipca 2012 r.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.G. i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie:
1. art. 217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 1 i 2 K.p.a., poprzez odmowę wydania zaświadczenia w sytuacji gdy:
- urzędowego potwierdzenia określonych faktów i stanu prawnego wymaga przepis prawa;
- skarżący posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów i stanu prawnego;
2. § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 ze. zm.), mające wyraz w usankcjonowaniu bezpodstawnego stanowiska organu drugiej instancji, wyrażającego się w stwierdzeniu, iż:
- przepis ten wyłącza możliwość wydania zwalnianemu żołnierzowi zawodowemu zaświadczenia o wysokości uposażenia przysługującemu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w sytuacji, gdy nie ubiega się on o emeryturę wojskową;
- skarżący nie zamierza ubiegać się o świadczenie wynikające z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, a zatem nie przysługuje mu prawo do otrzymania żądanego zaświadczenia.
3. art. 3 § 1 i 2 w zw. art. 1 § 1 i 2 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów podniesionych w skardze.
Ponadto skarżący w całej rozciągłości podtrzymał wszystkie zarzuty, wraz z ich argumentacją, podniesione w skardze do Sądu pierwszej instancji.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, gdyż Sąd pierwszej instancji odniósł się do meritum sprawy dosłownie jednym zdaniem. Stwierdził, że podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 27 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1292/97. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżący w tej sprawie podważa stanowisko organu, według którego po przeniesieniu w stan spoczynku pozostawał on w stosunku służbowym, bez prawa do uposażenia. Skoro kwestia ta stanowi przedmiot innego postępowania sądowoadministracyjnego, to skargę na odmowę wydania zaświadczenia należy oddalić. W ocenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji błędnie określił przedmiot sprawy, w następstwie tej omyłki na kanwę niniejszego postępowania niepotrzebnie przeniesiony został spór, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie kwestii, czy po przeniesieniu w stan spoczynku pozostawał on jedynie w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, bez prawa do uposażenia, czy też pełnił normalną zawodową służbę wojskową. Podkreślił, że od początku niniejszego postępowania tą kwestię uznawał za drugorzędną, wskazując w treści wniosku o stwierdzenie w żądanym zaświadczeniu, iż uposażenie za ostatni miesiąc pełnienia służby "nie zostało wypłacone". Zamieszczając we wniosku żądanie takiej "określonej treści" nie chciał wdawać się w spór na temat tego, o czym mowa powyżej, tym bardziej, iż stanowi on przedmiot innego postępowania sądowoadministracyjnego.
Zdaniem skarżącego w/w kwestia nie ma żadnego znaczenia w odniesieniu do przysługującego mu prawa do otrzymania żądanego zaświadczenia, gdyż okoliczności stanowiące podstawę do jego sporządzenia pozostają bezsporne. Żadna ze stron niniejszego postępowania nie kwestionowała, że skarżący do dnia 31 sierpnia 2011 r. pełnił zawodową służbę wojskową (czy też pozostawał w stosunku służby), na dzień zwolnienia przysługiwałoby mu (abstrahując od wypłaty) uposażenie zasadnicze w kwocie 6939,33 zł oraz że na dzień zwolnienia posiadał dodatek stały – 12 lat wysługi. Faktów tych nie zmieni rozstrzygnięcie kwestii, czy przez ostatnie 13 miesięcy pozostawał on jedynie w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej (tj. bez prawa do uposażenia), czy też pełnił "normalną, zwykłą" służbę (z prawem do uposażenia), gdyż nie ma to żadnego wpływu na sposób liczenia przeliczników, zwanych "uposażeniem zasadniczym" oraz "długoletnią pracą". W związku z powyższym ponownie wskazał, że odrębną kwestią jest fakt wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za sporny okres (tj. od października 2010 r. do sierpnia 2011 r., gdzie za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. wypłacono mu zarówno uposażenie wojskowe i spoczynkowe). Skarżący podał, iż żądane zaświadczenie jest mu niezbędne do załatwienia spraw finansowych związanych z uzyskaniem świadczeń przysługujących żołnierzom w związku z wypowiedzeniem stosunku służbowego oraz w związku z nabyciem uprawnień rentowych. Zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Ustawa, jak i stosowana przez wojskowe biura emerytalne procedura dotycząca wypłaty przedmiotowego świadczenia, wymaga urzędowego potwierdzenia wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, które to okoliczności miały zostać stwierdzone w żądanym zaświadczeniu. Ponadto skarżący podał, że z dniem [...] listopada 2012 r. uprawomocniło się orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...], zgodnie z którym nabył on prawo do wojskowej renty inwalidzkiej (kserokopia w załączeniu do skargi kasacyjnej), która również jest obliczana w oparciu o kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, a zatem po raz kolejny zostanie on wezwany przez organ emerytalny pod rygorem odmowy wypłaty świadczenia do przedstawienia takiego zaświadczenia.
W ocenie skarżącego, odmowa wydania zaświadczenia żądanej przez niego treści stanowi rażące naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. Jego interes prawny w żądaniu przedmiotowego zaświadczenia nie powinien nasuwać wątpliwości. Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty niniejszej sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest bowiem jakichkolwiek merytorycznych odniesień do zarzutów podniesionych w skardze oraz argumentacji, w której skarżący wskazywał, iż zmuszony został do złożenia wniosku o zaświadczenie określonej treści, gdyż na jego wniosek o wydanie zaświadczenia o wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, wydano mu niejako "w zamian" zaświadczenie o tym, że WBE [...] wypłaca mu uposażenie spoczynkowe. Zaświadczono zatem fakt wypłaty świadczenia o zupełnie innym charakterze, mającego się nijak do uzyskania świadczeń w postaci tzw. wynagrodzenia rocznego oraz wojskowej renty inwalidzkiej.
Zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie zauważył również, że wskutek odmowy wydania zaświadczenia przez znaczny okres czasu (w tym m.in. z powodu przewlekłości w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku), nie może on uzyskać świadczeń, które mu się prawnie należą i to niezależnie od kwestii, czy uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. zostanie mu wypłacone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Istota podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 1 i 2 K.p.a. sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że odmowa wydania skarżącemu, sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku, pobierającemu uposażenie spoczynkowe, zaświadczenia wskazującego wysokość należnego mu w sierpniu 2011 r. uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej we wskazanej przez niego kwocie oraz zawierającego informację, że uposażenia tego mu nie wypłacono, prawa nie narusza, gdyż kwestia czy skarżącemu przysługuje uposażenie, m.in. za ten miesiąc, jest sporna i będzie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2330/11.
Zdaniem skarżącego w sprawie, której przedmiotem jest wydanie zaświadczenia o żądanej przez niego treści, kwestia jego uprawnień do należnego mu w jego ocenie uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za sierpień 2011 r. z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej pozostaje bez wpływu na możliwość wydania zaświadczenia.
Wskazać należy, iż organ wojskowy stwierdził, że obowiązek sporządzenia zaświadczenia o wysokości uposażenia w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej dotyczy wyłącznie żołnierzy, którzy otrzymali uposażenie należne im za ten miesiąc. W związku z powyższym uznał, że nie może sporządzić zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, który otrzymuje uposażenie sędziego w stanie spoczynku i pozostawał w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej bez prawa do uposażenia. W ocenie Ministra Obrony Narodowej z wystawionego skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści wynikałoby bowiem uprawnienie do otrzymywania uposażenia z tytułu pozostawania w zawodowej służbie wojskowej, obejmujące okres przypadający po przeniesieniu w stan spoczynku.
W doktrynie przyjmuje się, że zaświadczenie to przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 11. Wydanie, str. 689). Za jego pomocą organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Oznacza to, że w przypadku, gdy zagadnienie, którego potwierdzenia żąda strona, jest sporne, to wydanie zaświadczenia nie jest możliwe. Ponadto w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 K.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 36/05, opubl. ONSAiWSA z 2006 r. Nr 2 poz. 64). Zaświadczenie, o którym mowa w wyżej wymienionych przepisach K.p.a. nie może rozstrzygać istnienia lub nieistnienia faktów lub określonego stanu prawnego, w sytuacji gdy jest on sporny. Jeżeli informacje, których żąda osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nasuwają wątpliwości organu, nie może on w sposób arbitralny przesądzać w formie zaświadczenia tych wątpliwych kwestii (por wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 269/02, Lex nr 82645).
Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że odmowa wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści nie narusza przepisów art. 217 i 218 K.p.a.. Trafnie uznał, że skoro prawo skarżącego, sędziego w stanie spoczynku, do uposażenia z tytułu pozostawania w zawodowej służbie wojskowej jest przedmiotem sporu, to organ wojskowy był obowiązany odmówić wydania przedmiotowego zaświadczenia. Wbrew stanowisku skarżącego w tej sprawie nie była to kwestia drugorzędna, lecz sporna, rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej i w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W związku z powyższym, zarzut naruszenia § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 ze. zm.), którego formy naruszenia nie określono, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Jako nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów określa cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji, stwierdzając, że sprawują one kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei art. 1 p.p.s.a. stanowi, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, w których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo administracyjne). Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że art. 1 p.p.s.a. nie dzieli się na żadne mniejsze jednostki redakcyjne, a zatem nie może być mowy o naruszeniu § 2 tego artykułu, gdyż takiej normy w ogóle nie ma. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowany w ten sposób zakres właściwości sądów administracyjnych zaskarżonym wyrokiem nie został naruszony. Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i zastosował środek określony w art. 151 p.p.s.a. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem skarżącego nie może być natomiast utożsamiane z naruszeniem powołanych przepisów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy określone w tym przepisie, a zawarty w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. 217 i art. 218 K.p.a. przyjął Sąd pierwszej instancji, i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącego, w przypadku stwierdzenia braku podstaw do wydania zaświadczenia, nie stanowiło zatem uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.