I OSK 31/06

I OSK 31/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-07-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj
Jolanta Rajewska /przewodniczący/
Maria Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III SA/Gd 18/05 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2005-09-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący NSA: Jolanta Rajewska Sędziowie NSA: Anna Łuczaj Maria Wiśniewska (spr.) Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 18/05 w sprawie ze skargi S. S. na orzeczenie Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 18/05 oddalił skargę S. S. na orzeczenie Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...], nr /, utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...], którym uznano skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarnę wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną.
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2004 r., wydanym w sprawie o sygn. akt 3IISA/Gd 1185/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia 23 maja 2003 r., którym st. post. S. S. został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego o znamionach wykroczenia z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd stwierdził, że z akt administracyjnych postępowania dyscyplinarnego wynika, iż organy Policji przeprowadziły je zgodnie
z przepisami prawa. Jednakże na podstawie § 26 ust. 3 zd. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998 r., Nr 4, poz. 14) w uzasadnieniu orzeczenia należało przytoczyć okoliczności, które przełożony miał na względzie przy wymiarze kary. Rozważania powinny zawierać wszystkie elementy dotyczące wymiaru kary, o których mowa w § 27 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie zawierała wyczerpującego uzasadnienia wymiaru kary. Z orzeczenia nie wynikało, że organ przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnił również charakter naruszenia dyscypliny służbowej i jego skutki, pobudki działania skarżącego, okoliczności popełnienia czynu, stopień nasilenia złej woli oraz czy przewinienie dyscyplinarne pociągnęło za sobą następstwa ujemne dla służby. Sąd podkreślił przy tym, że popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z winy nieumyślnej należałoby traktować jako okoliczność łagodzącą. Sąd stwierdził także brak rozważenia dotychczasowych wyników w służbie, osiąganych przez policjanta. Z orzeczenia nie wynikało także, dlaczego mimo pozytywnych opinii i bardzo dobrych wyników osiąganych przez policjanta oraz popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z winy nieumyślnej i – jak to wynika z opinii biegłego lekarza - śladowej ilości alkoholu w organizmie obwinionego, z czego mógł nie zdawać sobie sprawy, przyjęto za właściwą karę wydalenia ze służby, aczkolwiek to kara najsurowsza z katalogu kar dyscyplinarnych. Zdaniem Sądu, zaistniałe luki w rozważaniach stanowiły naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego też przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy został zobowiązany przez Sąd do wyczerpującego rozważenia wszystkich przesłanek wymiaru kary oraz do dokonania powtórnej oceny kwestii współmierności kary do popełnionego przez obwinionego czynu. A zatem do uwzględnienia wymogów przewidzianych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz.U. Nr 192, poz. 1873). Powyższą nowelą wprowadzono do ustawy o Policji pakiet przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne: rozdział 10 ustawy o Policji.
Stosownie do wskazań zawartych w przytoczonym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2004 r., Pomorski Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku ponownie rozpoznał odwołanie st. post. S. S. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr 12/03 z dnia 23 maja 2003 r. i orzeczeniem z dnia [...], nr [...] utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] organ odwoławczy stwierdził między innymi:
St. post. S. S. w dniu 15 marca 2003 r., będąc w stanie po użyciu alkoholu (badanie alkoholu w wydychanym powietrzu: I próba - 0,17 mg/l, tj. około 0,34 promile, II próba - 0,16 mg/l, tj. około 0,32 promile, III próba - 0,13 mg/l, tj. około 0,26 promile), rozpoczął pełnienie służby o godz. 600 w patrolu zmotoryzowanym, zgodnie z planowanym grafikiem służb, co wyczerpało znamiona określone dla wykroczenia z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń.
Przepis art. 132 ust. 4 ustawy o Policji penalizuje odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione wykroczenie, jeżeli jest ono jednocześnie przewinieniem dyscyplinarnym. Zachowanie obwinionego wyczerpało treść art. 132 ust. 3 pkt 6 znowelizowanej ustawy o Policji w myśl, naruszeniem dyscypliny służbowej jest "stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka...".
Obwiniony policjant o godzinie 610 został wysłany przez dyżurnego KPP w [...] na ulicę [...] w związku z telefonicznym zgłoszeniem kradzieży włazów do studzienek kanalizacyjnych. Około godziny 730 dyżurny KPP w [...] otrzymał telefonicznie informację, że siedzący obok kierującego radiowozem oznakowanym policjant może znajdować się pod wpływem alkoholu. W wyniku tej informacji patrol z tego radiowozu został odwołany z terenu służbowego, a następnie - po potwierdzeniu wyniku badania stanu po użyciu alkoholu u st. post. S. S. - w trybie natychmiastowym podjęto czynności mające na celu zapewnienie ciągłości służby, albowiem patrol, w którym służbę pełnił obwiniony był w tym czasie jedynym patrolem pełniącym służbę w radiowozie oznakowanym.
Organ przyjął, że w świetle materiału dowodowego sprawy popełnienie przez st. post. S. S. przewinienia dyscyplinarnego nie budzi wątpliwości. W jego następstwie doszło do dezorganizacji służby Komendy Powiatowej Policji, a także do ograniczenia możliwości prawidłowego realizowania przez Policję ustawowych zadań. Tym samym zachowanie obwinionego wyczerpało przesłanki z art. 134h ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o Policji, które należało uwzględnić jako okoliczności zaostrzające wymiar kary. Obowiązek przestrzegania przez funkcjonariuszy przepisów dotyczących pragmatyki służbowej i poleceń przełożonych znajduje również swoje umocowanie w art. 58 ust. 1 w zw. art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, a także w innych przepisach, jak np. art. 47 zarządzenia nr 11/98 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1998 r. - Regulaminu ogólnego i musztry w policji, który wprowadza zakaz spożywania przez policjantów napojów alkoholowych podczas wykonywania obowiązków służbowych oraz przepis § 11 ust. 3 lit. b zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, który zakazuje posiadania przez policjantów przy sobie broni palnej podczas spożywania napojów alkoholowych oraz po ich spożyciu.
Z tych względów i przy uwzględnieniu art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, w myśl którego, każde działanie w służbie policjanta w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka jest elementem mającym wpływ na zaostrzenie wymiaru kary dyscyplinarnej, organ - na wniosek obwinionego policjanta - dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza medycyny sądowej w celu określenia zależności między występującą u obwinionego policjanta chorobą żołądka a uzyskanym wynikiem badania zawartości alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu. Zdaniem biegłego, choroba żołądka obwinionego nie miała wpływu na sposób i szybkość eliminacji alkoholu z jego organizmu. Dlatego też dowód z opinii biegłego nie mógł zostać uwzględniony jako okoliczność złagodzenia wymiaru kary. Ocena stanu trzeźwości dokonana przez biegłego sądowego stanowiła jedynie podstawę do wydania w dniu 29 kwietnia 2003 r. postanowienia o zmianie zarzutów w przedmiocie określenia sytuacji, w jakiej znajdował się obwiniony.
Organ pokreślił – a było to niesporne - że st. post. S. S. był wyznaczony na podstawie grafiku do służby w dniu 15 marca 2003 r. w godzinach od 600 do 1400, a w dniu wcześniejszym, tj. 14 marca 2003 r. - w godzinach od 1000 - do 1800. Zatem pełniąc służbę dzień wcześniej miał świadomość, że spożywany przez niego w dniu 14 marca 2003 r. po godz. 1830 alkohol w postaci 300 gram wódki może spowodować stan nietrzeźwości w godzinach rannych dnia następnego.
Działanie obwinionego było zawinione, gdyż jak stanowi art. 132a pkt 2 ustawy o Policji: "przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć". Charakter służby, którą pełnił obwiniony, wymagał pełnego umundurowania i wyposażenia w środki przymusu bezpośredniego, włącznie z posiadaniem broni palnej. Jak sam skarżący przyznał, po przybyciu w dniu 15 marca 2003 r. do Komendy Policji o godzinie 550, przebrał się w mundur służbowy i pobrał broń palną.
Organ stwierdził, że tego typu zdarzenie, a nawet podejrzenie, że policjant, od którego wyczuwalny jest zapach alkoholu, posiada przy sobie broń palną i podejmuje działania w ramach ustawowych uprawnień, nigdy nie będzie akceptowane przez społeczeństwo, a jednocześnie będzie narażało na niesławę dobre imię Policji. Taka sytuacja sprawia, że policjant w swych działaniach przestaje być wiarygodny dla strony służbowej, a tym samym nie może budzić wątpliwości potrzeba eliminowania takich policjantów z Policji.
Zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy w pełni potwierdził pełnienie w dniu 15 marca 2003 r. służby przez S. S. w stanie po użyciu alkoholu. Funkcjonariusz Policji wykazał więc lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawa, co uniemożliwia pozostawienie go w służbie, i to mimo dobrej opinii służbowej, osiąganych w służbie wyników i nagradzania przez przełożonych.
Dodatkowo organ wskazał, że obwiniony przyjęty został do służby Policji w dniu 20 sierpnia 1999 r., a następnie odbył przeszkolenie, pierwsze, podstawowe - zakończone w dniu 1 marca 2000 r. oceną poprawną. Kolejne w ramach doskonalenia zawodowego z zakresu wybranych aspektów pracy operacyjnej Policji i z zakresu wybranych zagadnień służby patrolowo - interwencyjnej. Zatem należało oczekiwać od niego odpowiedniej wiedzy i dostatecznego przygotowania do oceny prawnych aspektów swego zachowania, w tym także w kontekście ponoszenia odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Organ odwoławczy mając na uwadze zakłócenie realizacji zadań Komendy Powiatowej Policji w [...], naruszenie dobrego imienia Policji oraz utratę wiarygodności co do respektowania prawa, uznał rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 23 maja 2003 r. za współmierne do popełnionego czynu, stopnia zawinienia oraz negatywnych następstw dla służby, wymierzoną zaś karę dyscyplinarną wydalenia ze służby ocenił jako współmierną do popełnionego czynu i stopnia zawinienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący S. S. wniósł o uchylenie opisanego orzeczenia organu odwoławczego i zarzucił, że organ ten nie zastosował się do zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 2 sierpnia 2004 r. W szczególności nie wziął pod rozwagę okoliczności wpływających na złagodzenie kary i uwzględnił jedynie okoliczności rzutujące na podwyższenie wymiaru kary. Skarżący wskazał, że art. 47 Regulaminu ogólnego i musztry z 1998 r. odnosi się do spożywania alkoholu podczas wykonywania obowiązków służbowych. Takiego wykroczenia skarżący nie popełnił. Przy wydawaniu decyzji po raz kolejny oparto się na opinii biegłego co do zależności między chorobą a wykazaną zawartością alkoholu w wydychanym powietrzu, pomimo tego, że wcześniej wykazał nieobiektywność tej opinii. Skarżący poza tym zarzucił, że doręczono mu orzeczenie potwierdzone za zgodność z oryginałem, czyli orzeczenie nieoryginalne. Pismo, przy którym przesłano kserokopię orzeczenia jest natomiast wadliwe, gdyż inna osoba została w nim określona jako zastępca naczelnika, a inna je podpisała.
Skarżący również zarzucił, że w sprawie doszło do przedawnienia, gdyż zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.
Pomorski Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 września 2005 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu swego wyroku stwierdził natomiast, że brak jest podstawy do uznania zaskarżonego orzeczenia za wadliwe, przeprowadzone przez organ postępowanie dyscyplinarne ocenił jako prawidłowe, zastosowanie zaś przepisów prawa materialnego – jako właściwe.
Sąd podkreślił, że brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego, ponieważ zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2004 r., sygn. akt 3IISA/Gd 1185/03, wiążą w sprawie ten Sąd oraz wiązały organ Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że zarzuty zawarte w ówczesnej skardze, a dotyczące postępowania dowodowego ocenione zostały jako niezasadne. Zatem zgłoszone ponownie w tym samym zakresie nie mogły zostać ocenione inaczej. Ocenie natomiast podlega sama zasadność i wysokość wymierzonej skarżącemu kary dyscyplinarnej.
Według Sądu, organ odwoławczy zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 2 sierpnia 2004 r., a także wszechstronnie i wyczerpująco uzasadnił powody wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia za służby, czyniąc zadość wymogom przewidzianym w art. 134h ustawy o Policji.
Sąd podkreślił, że skarżący decydując się na spożywanie alkoholu w godzinach popołudniowych w dniu 14 marca 2003 r. miał świadomość tego, że następnego dnia rozpoczyna służbę o godzinie 600, a zatem powinien mieć na względzie, że specyfika pełnionej służby wymaga bezwzględnej trzeźwości. Zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalne, aby funkcjonariusz Policji pełnił służbę będąc w stanie po spożyciu alkoholu, nawet jeżeli stan ten jest wynikiem spożycia alkoholu w dniu poprzedzającym służbę. Policja jest bowiem umundurowaną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Stąd prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że skarżący swoim zachowaniem naruszył dobre imię Policji, co - w myśl art. 134h ust. 2 pkt 3 powoływanej ustawy - stanowi okoliczność mającą wpływ na zaostrzenie wymiaru kary. Świadczy o tym w szczególności fakt, że podejrzenie co do stanu trzeźwości skarżącego zgłosiła telefonicznie anonimowa osoba, która musiała na ten fakt zwrócić uwagę, obserwując skarżącego podczas pełnienia przez niego czynności służbowych.
Sąd stwierdził również, że z art. 134 ustawy o Policji, zawierającego szeroki katalog kar dyscyplinarnych, nie wynika, że w przypadku pełnienia przez funkcjonariusza służby w stanie po spożyciu alkoholu nie można wymierzyć mu najsurowszej kary, tj. kary wydalenia ze służby. Organ odwoławczy prawidłowo uzasadnił, dlaczego nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Przyjął, że zachowanie skarżącego cechowało się brakiem odpowiedzialności. Funkcjonariusz Policji, mając świadomość tego, że następnego dnia rano rozpoczyna służbę, powinien powstrzymać się od spożywania alkoholu, gdyż musi przewidywać, że następnego dnia rano może jeszcze znajdować się w stanie po użyciu alkoholu.
Obowiązek zachowania trzeźwości jest jednym z podstawowych obowiązków funkcjonariuszy Policji i dlatego zasadnym jest twierdzenie organu odwoławczego, że okoliczności związane z dobrym pełnieniem służby oraz osiągane wyniki w służbie, nie są wystarczające dla uznania ich za element mogący wpłynąć na złagodzenie wymiaru kary.
Sąd uznał za bezzasadny zarzut przedawnienia postępowania. Zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Jednakże, jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia, upływ terminu określonego we wskazanym ust. 4 nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń (art. 135 ust. 5 ustawy o Policji).
Czyn, którego dopuścił się skarżący stanowi przewinienie dyscyplinarne i jednocześnie zawiera znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń. Dlatego przedawnienie karalności przedmiotowego przewinienia dyscyplinarnego nie mogło nastąpić wcześniej niż przedawnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 70 § 2 Kodeksie wykroczeń. Stosownie do art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń, karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, ale jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, to karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Skarżący zarzucane przewinienie dyscyplinarne, wyczerpujące jednocześnie znamiona wykroczenia, popełnił w dniu 15 marca 2003 r. i - jak to wynika z akt administracyjnych w 2003 r. - wszczęto postępowanie zarówno dyscyplinarne, jak i o popełnienie wykroczenia, co oznacza, że karalność jego ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu, a więc z dniem 15 marca 2005 r. Zaskarżone orzeczenie wydane natomiast zostało w dniu [...], tj. przed upływem przedawnienia karalności.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi Sąd stwierdził, że doręczenie skarżącemu odpisu orzeczenia, potwierdzonego za zgodność z oryginałem, znajdującym się w aktach postępowania dyscyplinarnego, mimo że art. 135j ust. 7 ustawy o Policji mówi o doręczeniu obwinionemu "orzeczenia dyscyplinarnego", nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2005 r. S. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Wskazał w niej na obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej P.p.s.a.). W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego zarzucił naruszenie art. 134h ustawy o Policji przez jego błędną wykładnię, polegającą na niewzięciu pod rozwagę orzeczenia lekarskiego, z którego wynika, że skarżący cierpi na chorobę powodującą podniesiony stan zawartości alkoholu w organizmie. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzucił natomiast naruszenie art. 153 P.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy ponownie rozstrzygających sprawę, nie zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2004 r. Ponownie rozstrzygając sprawę Pomorski Komendant Wojewódzki Policji nie przeprowadził mianowicie, zgodnie ze wskazaniami Sądu, postępowania odwoławczego co do trybu postępowania. W konkluzji skargi kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zaznaczyć - w związku z regulacją zawartą w art. 183 P.p.s.a. - że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z uwzględnieniem przesłanek określonych w § 2 tegoż artykułu. Wychodząc z tego założenia, należy podkreślić, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia trafności zgłoszonych w skardze kasacyjnej przez skarżącego zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa. Przytoczone bowiem przez skarżącego podstawy kasacyjne determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący w skardze kasacyjnej powołuje się na naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 134h ustawy o Policji. W związku z tym zarzutem trzeba zauważyć, że przez błędną wykładnię prawa materialnego rozumie się nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu. W skardze kasacyjnej wprawdzie prawidłowo wskazano ustawowo określoną postać naruszenia prawa materialnego, niemniej jednak w jej uzasadnieniu nie zawarto stosownej argumentacji wykazującej, że Sąd pierwszej instancji rzeczywiście naruszył powyższy artykuł. Skarżący ograniczył się wszak do przedstawienia wywodu związanego z pewnymi kwestiami faktycznymi i procesowymi, a zatem do wywodu nie objętego podstawą kasacyjną w postaci naruszenia prawa materialnego.
W tej sytuacji mając na względzie jedynie ogólnie zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 134h ustawy o Policji stanowi, iż "1. Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. 2. Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka, 2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej, 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań policji lub naruszenie dobrego imienia Policji, 4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. 3. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia, 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków, 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. 4. Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą."
W przepisie tym określono więc okoliczności, które powinny być wzięte pod uwagę przy wymierzaniu kary tak, aby była ona współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, a także określono fakty wpływające zarówno na zaostrzenie wymiaru kary, jak i jej złagodzenie. Z formalnego przeto punktu widzenia treść kwestionowanego orzeczenia dyscyplinarnego, jak to trafnie ustalił Sąd Wojewódzki, nie może budzić żadnych zastrzeżeń. Objęto nim bowiem wszystkie niezbędne fakty dotyczące wymiaru kary za popełnione przez skarżącego przewinienie dyscyplinarne.
Nie można też podzielić stanowiska skarżącego, że treść art. 134h ustawy o Policji została błędnie zinterpretowana przez Sąd Wojewódzki, albowiem – jak twierdzi - cierpi on na chorobę powodującą podniesiony stan zawartości alkoholu w organizmie. Przyczyną jego odpowiedzialności dyscyplinarnej było przecież stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu i w konsekwencji jej dezorganizacja w związku z jego stanem. Faktowi temu skarżący nie zaprzeczał. Przyznał też, że wiedząc o służbie rozpoczynającej się o godzinie szóstej rano, w jej przeddzień, wieczorem spożył 300 gram wódki. Znając przypadłość swojego organizmu i mając świadomość, jakie skutki w jego organizmie wywołuje alkohol, tym bardziej nie powinien był decydować się na spożywanie alkoholu. Podniesiona okoliczność nie mogła więc w żadnym wypadku wpłynąć na ewentualne złagodzenie wymiaru kary, a wręcz przeciwnie. Zachowanie skarżącego zasługuje niewątpliwie na potępienie, gdyż świadczy o lekceważeniu reguł prawnych i etycznych odnoszących się do zawodu policjanta.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że podniesiony w niej zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący ściśle powiązał z naruszeniem przez Sąd Wojewódzki art. 153 P.p.s.a. Ustosunkowując się jednak odrębnie do zarzutu natury procesowej należy stwierdzić, że jest on chybiony, ponieważ Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż organ odwoławczy nie naruszył postanowień powyższego przepisu. Pomorski Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku bezbłędnie zastosował się do wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2004 r. oceny prawnej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu swego orzeczenia. Zgodnie zaś z omawianym artykułem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.