I OSK 307/11

I OSK 307/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łukaszewska - Macioch /przewodniczący/
Izabella Kulig - Maciszewska /sprawozdawca/
Maria Werpachowska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Ke 383/10 - Wyrok WSA w Kielcach z 2010-11-04
I OZ 681/10 - Postanowienie NSA z 2010-09-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
art. 34 ust. 1, art. 99 ust. 1 i art. 121 ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2 i art. 32 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 383/10 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję-rozkaz personalny Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko służbowe w Policji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 383/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. K. na decyzję – rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe w Policji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że zaskarżonym rozkazem personalnym [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., utrzymał w mocy Rozkaz Personalny nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] marca 2010 r.
Organ odwoławczy ustalił, że J. K. z dniem 1 czerwca 2006 r. został powołany na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w S. Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2009 r. został odwołany z tego stanowiska i z dniem [...] września 2009 r. został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K. W dniu [...] marca 2010 r. Rozkazem Personalnym Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] marca 2010 r., z dniem [...] marca 2010 r. J. K. został zwolniony z dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w K. i mianowany z dniem [...] marca 2010 r. na stanowisko specjalisty Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2 670 zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że w granicach swoich uprawnień Komendant Powiatowy Policji w K. mógł zwolnić z dyspozycji, a następnie mianować J. K. na stanowisko specjalisty nawet wbrew jego woli, gdyż zgoda funkcjonariusza nie ma tu znaczenia. Decyzja ta ma charakter uznaniowy. Powołanie na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji miało charakter organizacyjny, a powołany na nie oficer nie korzystał ze szczególnej ochrony prawnej, charakterystycznej dla stosunku nawiązanego z mianowania. Organ zaznaczył, że z dniem 22 marca 2010 r. wygasło prawo J. K. do pobierania uposażenia ze stanowiska komendanta komisariatu, dlatego też Komendant Powiatowy Policji w K. zobowiązany był do ustalenia statusu prawnego policjanta poprzez mianowanie go na stanowisko służbowe. Zaszeregowanie w 6 grupie uposażenia zasadniczego było jednoznaczne z tym, że policjanta będzie pobierał niższe uposażenie niż w grupie 9. Policjanta mianowany na stanowisko służbowe po odwołaniu ze stanowiska komendanta i po upływie 6 miesięcy od dnia odwołania, nie może pobierać uposażenia ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji. Nadto organ wskazał, że okres 6 miesięcy biegnie niezależnie od stanu zdrowia skarżącego. W ustawie o Policji brak jest uregulowań prawnych nie zezwalających na przeniesienie policjanta w okresie choroby na niższe stanowisko.
Organ odwoławczy podał, że zgodnie z treścią art. 99 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Zatem właściwy przełożony, zobowiązany był do ustalenia stosunku służbowego policjanta, w związku z czym dokonał analizy wakujących stanowisk w Komendzie Powiatowej Policji
w K., uwzględnił słuszny interes strony i z uwagi na brak możliwości mianowania policjanta na stanowisko zaszeregowane w 9 grupie, mianował go na stanowisko specjalisty w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z uposażeniem wysokości 2.670 zł, mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 700 zł. Jest to stanowisko bezpośrednio wyższe od zajmowanego przez policjanta przed powołaniem go na stanowisko komendanta komisariatu. Z kolei dodatek służbowy dla "Specjalistów" Wydziału Kryminalnego KPP w K. w chwili obecnej kształtuje się w wysokości od 430 zł do 699 zł, co daje średnią w wysokości 540 zł. Policjantowi w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe przyznano dodatek służbowy, gdyż dotychczasowy dodatek funkcyjny I kategorii, przysługiwał do czasu sprawowania funkcji komendanta komisariatu. Organ nie zgodził się z poglądem skarżącego, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim nie może zostać zmienione jego uposażenie wskazując, że powodowałoby to niedopuszczalny brak możliwości realizacji postanowień art. 6e ust. 3 ustawy o Policji - wobec choroby policjanta.
Organ wyjaśnił także, iż przepisy kpa nie zamykają drogi organom Policji co do rozstrzygania w sprawach z zakresu podległości służbowej w czasie choroby funkcjonariusza Policji. Ponadto w przedmiotowym postępowaniu strona pomimo choroby uczestniczyła osobiście.
W skardze na powyższą decyzję zarzucił, że wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji obniżającej jego uposażenie w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, stanowi obejście art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż przepis ten gwarantuje policjantowi w czasie choroby ochronę. Podkreślił, że prowadzenie postępowania w czasie choroby i wymaganie od strony czynnego w nim udziału stanowi także naruszenie art. 10 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, iż bezspornym jest, że w dniu [...] marca 2010 r. upłynął 6-cio miesięczny termin uprawniający skarżącego do pobierania uposażenia w wysokości przysługującej mu przed odwołaniem ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w Stąporkowie. Termin ten wynika z art. 6e ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.07.43.277 j.t.), zgodnie z którym policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego ze stanowiska komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjanta przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji komendanta. Sąd podzielił stanowisko organu, że okres 6-ciu miesięcy biegnie niezależnie od stanu zdrowia policjanta i od tego, czy w dacie upływu tego terminu przebywa na zwolnieniu lekarskim. W ustawie brak jest uregulowań prawnych nie zezwalających na przeniesienie policjanta w okresie choroby na niższe stanowisko. Dlatego po upływie okresu wynikającego z powyższego przepisu, powstała sytuacja w której skarżącego należało mianować na nowe stanowisko służbowe. Sąd stwierdził, że art. 121 ustawy, nie ma zastosowania, gdyż uregulowanie zawarte w art. 6e ust.3 ma wobec niego charakter szczególny.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że uposażenie funkcjonariusza, któremu w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim upłynął 6 miesięczny okres pobierania uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, o jakim mowa w art. 6e ust.3 ustawy, może zostać zmienione, a nowa kwota uposażenia powinna być ustalona w wysokości jaka przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu na nowe stanowisko.
Sąd I instancji za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 10 kpa, gdyż tylko takie naruszenie tego przepisu skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust.1 pkt 1c p.p.s.a.). Skarżący wpływu takiego nie wykazał, nie wskazuje także nie niego przebieg przeprowadzonego postępowania przez organami,.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K., reprezentowany przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
1. naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ),:
-art. 2 Konstytucji RP, tj. naruszenie zaufania do państwa prawa i naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej poprzez znaczne obniżenie uposażenia skarżącego, którego wysokość ma wpływ na wysokość jego przyszłego świadczenia emerytalnego,
- art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie go podczas postępowania administracyjnego i w toku postępowania przed Sądem I instancji niż innych obywateli zatrudnionych w Policji na podstawie decyzji administracyjnej jaką jest powołanie.
2. naruszenie prawa materialnego:
-art. 34 ust. 1 i art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), przez błędną wykładnię ich przepisów;
- art. 121 ust. 1 ustawy o policji, przez niewłaściwe zastosowanie i błędna jego wykładnię.
3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 10 kpa poprzez wymaganie przez organ administracji, mimo otrzymania wiadomości o przebywaniu skarżącego na zwolnieniu lekarskim, aby ten brał czynny udział w postępowaniu mającym na celu wydanie rozkazu personalnego, obniżającego jego uposażenie.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w ustawie o Policji nie ma wprawdzie przepisu zabraniającego na przeniesienie policjanta na niższe stanowisko. Jednakże nie oznacza to, że każdego chorego policjanta można przenieść na niższe stanowisko. Skarżący stwierdził, iż w myśl art. 25 ustawy o Policji osoby niezdolnej do służby nie można mianować Policjantem. Stwierdził, że w przypadku, gdy niezdolność do służby powstanie w trakcie jej pełnienia, to w ustawie o Policji istnieją przepisy mające na celu ochronę prawną takich policjantów. Skarżący wskazał, iż w jego przypadku nie poczyniono ustaleń, czy może on pełnić służbę na innym stanowisku. Natomiast mianowanie osoby niezdolnej do służby stanowi naruszenie art. 34 ust. 1 i art. 99 ustawy o Policji. Sąd i instancji nie podniósł w ogóle kwestii, czy skarżący jest zdolny do służby i czy można go mianować na stanowisko specjalisty.
Skarżący nie podzielił stanowiska Sądu, że art. 121 ust. ustawy o Policji nie ma zastosowania wobec skarżącego. Podkreślił, że przepis ten ma charakter ochronny dla policjantów, którzy znaleźli się w sytuacji losowej, np. w chorobie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Za bezzasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), a to z poniższych względów.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji oraz organy obu instancji, iż powoływany przez J. K. przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem art. 6e ust. 3 ustawy jest przepisem lex specjalis w stosunku do art. 121 ustawy o Policji.
Jak wskazał Sąd I instancji w dniu 22 marca 2010 r. upłynął wynikający z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji 6-cio miesięczny termin uprawniający skarżącego do pobierania uposażenia w wysokości przysługującej mu przed odwołaniem ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w Stąporkowie. Policjanta przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Obowiązująca przez okres 6 miesięcy od daty odwołania ochrona wysokości uposażenia jest jedynym przywilejem przysługującym osobom odwołanym z funkcji komendanta. Okres 6-ciu miesięcy, o którym mowa w tym przepisie, biegnie niezależnie od stanu zdrowia policjanta i od tego, czy w dacie upływu tego terminu przebywa na zwolnieniu lekarskim.
W związku z upływem 6-cio miesięcznego okresu do zachowania uposażenia przysługującego przed odwołaniem, Komendant Powiatowy Policji w K. zobligowany był do ustalenia uposażenia skarżącemu.
Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, skarżący nie korzystał z żadnej ochrony, o której mowa w art. 121 ustawy o Policji. Należy podkreślić, iż skarżący w czasie przeniesienia na inne stanowisko służbowe przebywał na zwolnieniu lekarskim, nie był natomiast uznanym za niezdolnego do pełnienia służby. W ustawie o Policji, nie ma uregulowań nie pozwalających na przeniesienie policjanta na inne stanowisko służbowe w trakcie choroby. Także w Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisów, które nie pozwalałby organom Policji rozstrzygać w sprawach z zakresu podległości służbowej w czasie choroby funkcjonariusza.
A zatem, choroba oraz przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeszkody do podjęcia postępowania w celu przeniesienia na inne stanowisko służbowe.
Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej, iż doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 i art. 99 ustawy o Policji, ponieważ w dniu mianowania skarżącego na stanowisko specjalisty Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego był zdolny do pełnienia służby. Zgodnie zaś z art. 99 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Zatem właściwy przełożony, zobowiązany był do ustalenia stosunku służbowego policjanta i mianował skarżącego na stanowisko specjalisty w 6 grupie uposażenia zasadniczego.
Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Należy podzielić stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że tylko takie naruszenie tego przepisu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji zasadnie wskazał, iż skarżący nie wykazał takiego wpływu. Przepis art. 10 k.p.a. daje stronie możliwość skorzystania z uprawnienia do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jednak nie nakłada na nią takiego obowiązku. Wskazać należy, iż Komendant Powiatowy Policji zawiadomił skarżącego o toczącym się postępowaniu i o przysługującym skarżącemu zgodnie z art. 10 k.p.a. prawie czynnego udziału w postępowaniu w sprawie mianowania na inne stanowisko służbowe. Zatem organ zagwarantował skarżącemu możliwość obrony swoich interesów. Ponadto z akt administracyjnych wynika, iż skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia – w dniu 10 marca 2010 r. skierował do organu I instancji, zaś w dniu 26 marca 2010 r. złożył odwołanie od rozkazu personalnego z dnia 11 marca 2010 r.
Odnośnie naruszenia art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP należy stwierdzić, iż przy prawidłowym uznaniu istnienia przesłanek do dokonania zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe w Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny Kielcach, w żaden sposób nie naruszył powołanych przepisów, które odnoszą się do zasady sprawiedliwości społecznej oraz równości wobec prawa.
Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku