I OSK 295/05

I OSK 295/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Jaśkowska
Małgorzata Stahl
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne
Oświata
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
II SA 4177/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-10-15
Skarżony organ
Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 118 poz 1112
art. 9h
Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - t. jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Izabella Kulig - Maciszewska (spr.), Sędziowie Małgorzata Jaśkowska, Małgorzata Stahl, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Marii B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2004 r. sygn. akt II SA 4177/03 w sprawie ze skargi Marii B. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 12 września 2003 r. (...) w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I OSK 295/05
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2004 r. w sprawie II SA 4177/03 oddalił skargę Marii B. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 12 września 2003 r. w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy.
Maria B. - legitymująca się stopniem nauczyciela mianowanego - nauczycielka biologii w Gimnazjum Samorządowym nr 1 w B. złożyła wniosek do Kuratora Oświaty w W. o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.
Decyzją z dnia 7 marca 2003 r. Kurator Oświaty, na podstawie art. 9 b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /Dz.U. 2000 nr 19 poz. 239 ze zm./, odmówił Marii B. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu podał, że komisja kwalifikacyjna powołana jego postanowieniem z dnia 10 lutego 2003 r., po dokonaniu oceny przedstawionej dokumentacji obrazującej stopień spełnienia przez wnioskodawczynię wymagań kwalifikacyjnych, nie udzieliła jej akceptacji wymaganej do nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego.
W odwołaniu od tej decyzji Maria B. domagała się ponownego rozpoznania jej wniosku w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, z w uzasadnieniu podała, że nie zgadza się z oceną komisji kwalifikacyjnej rozpatrującej jej wniosek i załączoną dokumentacją. Wyjaśniła, że jej zastrzeżenia dotyczą procedury związanej z dokonaniem oceny jej wniosku przez komisję kwalifikacyjną, bowiem w pracach tej komisji uczestniczyła jej bezpośrednia przełożona, która zaniżyła ogólną ocenę jej pracy. Twierdziła, że jej bezpośrednia przełożona - dyrektor szkoły - powinna zostać wyłączona z udziału w postępowaniu kwalifikacyjnym ze względu na okoliczności wywołujące wątpliwości co do jej bezstronności. Zastrzeżenia dotyczyły także merytorycznej oceny jej wniosku przez pozostałych członków komisji kwalifikacyjnej.
Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia 12 września 2003 r. (...) utrzymał w mocy decyzję Kuratora Oświaty w W. z dnia 7 marca 2003 r., a w uzasadnieniu podał, że nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w postępowaniu komisji kwalifikacyjnej. Zarzuty podnoszone w odwołaniu odnoszą się wyłącznie do merytorycznej oceny dokumentacji wnioskodawczyni dokonanej przez członów komisji kwalifikacyjnej, a więc nie podlegają rozpatrzeniu w trybie odwoławczym.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Maria B. wniosła o uchylenie decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kuratora Oświaty, a w uzasadnieniu powołała zarzuty, jakie zgłosiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że zgodnie z art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Stosownie do art. 9 b ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 powołanej ustawy - Karta Nauczyciela, warunkiem nadania nauczycielowi mianowanemu stopnia nauczyciela dyplomowanego jest: posiadanie wymaganych kwalifikacji, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Zdaniem Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Maria B. posiada wymagane kwalifikacje w zakresie wykształcenia i odbyła staż zakończony pozytywną oceną jej dorobku zawodowego nauczyciela.
Niespełniony natomiast został ostatni z wymienionych warunków do uzyskania stopnia awansu zawodowego, bowiem komisja kwalifikacyjna, po przeprowadzeniu głosowania przez każdego z członków komisji stwierdziła, że skarżąca nie spełnia wymagań uzasadniających przyznanie jej awansu zawodowego na stopień nauczyciela dyplomowanego.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postępowanie komisji kwalifikacyjnej w sprawie nadania skarżącej stopnia nauczyciela dyplomowanego przeprowadzone zostało przez komisję zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli /Dz.U. nr 70 poz. 825 ze zm./. Komisja kwalifikacyjna zapoznała się z dokumentacją i każdy z jej członków dokonał oceny punktowej spełnienia przez skarżącą wymagań na stopień nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu oceny punktowej zawartej w protokole komisja wskazała, które z działań skarżącej uzyskały wysoką, a które niską ocenę członków komisji. Komisja kwalifikacyjna odniosła się do wymagań określonych w par. 5 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej, który to przepis określa wymagania umożliwiające awans na stopień nauczyciela dyplomowanego. Ponadto Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom zawartym w zarzutach skarżącej dotyczących składu osobowego komisji kwalifikacyjnej oceniającej jej wniosek o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego, Kurator Oświaty powołanym postanowieniem z dnia 10 lutego 2003 r. ustalił skład tej komisji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do postanowień art. 9 a ust. 3 powołanej ustawy - Karta Nauczyciela w skład komisji kwalifikacyjnej dla nauczycieli ubiegających się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego powołanej przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wchodzą: przedstawiciel organu sprawujący nadzór pedagogiczny jako przewodniczący, dyrektor szkoły oraz trzej eksperci z listy ekspertów ustalonej przez ministra właściwego ds. oświaty i wychowania. Do przeprowadzenia postępowania kwalifikującego na wniosek Marii B. Kurator Oświaty powołał komisję kwalifikacyjną w składzie: przedstawiciel Kuratora Oświaty jako przewodniczący, dyrektor Gimnazjum Samorządowego nr 1 w B. oraz eksperci w zakresie wychowania przedszkolnego, nauczania początkowego i biologii oraz geografii i ochrony środowiska. Należy podkreślić, że niepowołanie czy tez wykluczenie ze składu komisji kwalifikacyjnej dyrektora szkoły, w której pracowała skarżąca stanowiłoby naruszenie powołanego wyżej art. 9 g ust. 3 ustawy - Karta Nauczyciela, co w konsekwencji powodowałoby stwierdzenie nieważności postępowania prowadzonego przez komisję kwalifikacyjną.
Od wyroku tego skargę kasacyjną wniosła Maria B. opierając ją na podstawie:
1/ naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 9 g ust. 10 ustawy z dnia 28 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela /t.j. Dz.U. 2000 nr 19 poz. 239 ze zm./ w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. /Dz.U. nr 70 poz. 825 ze zm./, tj.:
- par. 9 ust. 3 przez przyjęcie, iż komisja kwalifikacyjna dokonała analizy
dokumentacji przedstawionej przez skarżącą,
- par. 11 ust. 2 przez przyjęcie, iż każdy z członków komisji ocenił spełnienie przez nauczyciela wymagań, o których mowa w par. 5 ust. 2 rozporządzenia,
- par. 12 ust. 1 przez przyjęcie, że komisja uzasadniła dokonaną ocenę punktową;
2/ naruszenie zasad postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj.:
- art. 145 par. 1 pkt 2 i par. 2 w związku z art. 9 h ust. 2 Karty Nauczyciela uznającym za nieważne czynności podjęte z naruszeniem przepisów ustawy oraz trybu i zasad działania komisji kwalifikacyjnej,
- art. 133 par. 1 przez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonania samodzielnych ustaleń w przedmiocie poprawności działań organów w sprawie o nadanie stopnia awansu zawodowego, kwestionowanej przez skarżącą w toku postępowania i wyprowadzenie z tej przyczyny wniosków sprzecznych z materiałem dowodowym sprawy.
Wskazując powyższe podstawy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., iż niniejsze postępowanie było wynikiem stwierdzenia przez Ministra nieważności uprzednio przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego wobec nienależytego uzasadnienia braku akceptacji Komisji Kwalifikacyjnej.
Postępowanie będące następstwem stwierdzenia nieważności decyzji zakończyło się ponowna odmową nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego z tej przyczyny, tj. nieuzyskaniem akceptacji komisji kwalifikacyjnej z powodów podanych w uzasadnieniu oceny punktowej, sprowadzającym się do użycia ogólnikowych pojęć “słabo", “nisko". Komisja Kwalifikacyjna nie wskazała natomiast jakichkolwiek motywów takiej oceny, wskutek czego skarżąca powtórnie odwołała się do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu.
Decyzją z dnia 12 września 2003 r. (...) organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając zgodność postępowania Komisji Kwalifikacyjnej z wymogami rozporządzenia w tym dotyczącymi zapoznania się z dokumentacją, oceny punktowej i jej uzasadnienia. Stwierdził przy tym, że jego nadzór wynikający z art. 9h Karty Nauczyciela polega na badaniu zgodności z przepisami tej ustawy, przepisami o kwalifikacjach nauczycieli oraz dotyczącymi awansu zawodowego. Nie może zatem badać zasadności nieudzielenia akceptacji, jednocześnie jednak w całości pozostawił bez rozpoznania wskazane przez skarżącą uchybienia w pracy komisji kwalifikacyjnej, mające bezpośredni wpływ na ocenę przedstawionych przez skarżącą opracowań jak i sposób dokonania oceny, tj.: pominięcie w analizie formalnej komisji kwalifikacyjnej, dokonanej w dniu 11 lutego 2003 r., programu wspierania uczniów uzdolnionych, stosowania technologii komputerowej i informatycznej, tworzenia pomocy dydaktycznych i dzielenie się z pracownikami szkoły wiedzą i doświadczeniem, wdrażania programu osiągnięć uczniów uzdolnionych i realizowania programu dostosowywania wymagań do możliwości ucznia, konstruowania narzędzi pomiaru dydaktycznego, potwierdzenia o przeprowadzeniu przez skarżącą dwóch otwartych lekcji, działań związanych z wyposażeniem gabinetu w sprzęt i pomoce dydaktyczne, udziału w pracach organów szkoły i realizacji wspólnie ustalonych zadań oraz uczestnictwa w warsztatach dotyczących planu rozwoju szkoły. Ponadto zarzucono dowolne przemieszczenia opracowanych kart pomiaru dydaktycznego, wykresów przedstawiających jego wyniki, oraz tabel wyników i oceny rzetelności testów przez co powstało wrażenie braku jakiegokolwiek opracowania publikacji o której mowa w pkcie 8 lit. “b" analizy formalnej, a także działań obejmujących przygotowania uczniów do konkursu w zakresie znajomości pomników przyrody B.
Zdaniem skarżącej komisja nie dokonała uzasadnienia oceny punktowej.
Pomimo tych wad Sąd uznał, że komisja zapoznała się z dokumentacją stanowiącą przedmiot postępowania i odniosła się do wymagań określonych w par. 5 ust. 3 rozporządzenia.
Zdaniem skarżącej te ustalenia sądu pozostają w oczywistej sprzeczności z treścią przepisów powołanych w petitum skargi i materiałem dowodowym sprawy z niżej przedstawionych powodów.
Przewidziany w par. 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 sierpnia 2000 r. /Dz.U. nr 70 poz. 825/ obowiązek dokonania przez Komisję analizy dokumentacji przedstawionej przez nauczyciela ma szerszy pojęciowo zakres niż stwierdzone "zapoznanie się" z dokumentacją. Analiza bowiem to operacja myślowa polegająca na rozłożeniu jakiejś całości na części, wyodrębnienie jej cech, a także rezultat tej operacji w postaci dokumentu, tekstu opracowania “oraz zestawienie danych dotyczących czegoś, porównywanie ich i wyciągania wniosków na temat istoty przedmiotu analizy" /Słownik Wyrazów Obcych i Trudnych - PWN 2003/. Załączona do protokołu posiedzenia Komisji “analiza formalna" stanowiła zaledwie i to niekompletny spis działań skarżącej objętych wnioskiem o nadanie stopnia awansu zawodowego, jednocześnie nie zawierała jakiegokolwiek elementu wskazującego na badanie przez komisję poszczególnych opracowań oraz wyprowadzone z niego wnioski. Nie mógł zatem Sąd przyjął, iż taki sposób przeprowadzenia analizy odpowiada wymaganiom par. 9 ust. 3 rozporządzenia w związku czym poczynione ustalenia należy uznać za dowolne i nie znajdujące oparcia w aktach sprawy. Powyższy zarzut dotyczy również stwierdzenia Sądu, iż Komisja “odniosła" się do wymagań określonych w par. 5 ust, 3 rozporządzenia, skoro materialnym dowodem tego odniesienia jest wyłącznie analiza formalna, pomijająca partie wyszczególnione na stronie 3 niniejszej skargi.
Z naruszeniem par. par. 11 ust. 2 i 12 ust. 1 rozporządzenia Sąd uznał, iż członkowie Komisji dokonali oceny punktowej spełnienia wymagań przez skarżącą i-ją uzasadnili. Protokół posiedzenia Komisji dowodzi przyznania wymienionej w nim liczby punktów, która to czynność nie może być poczytana za równoważną z dokonaniem oceny. Podobnie bowiem jak analiza powinna ona być wynikiem procesu myślowego opartego na porównaniu danych i wypływających z nich wniosków, czego protokół nie zawiera.
Sąd przeoczył także, iż wymagane rozporządzeniem uzasadnienie oceny punktowej nie spełnia koniecznych kryteriów, analogicznych dla uzasadnienia decyzji administracyjnej tj. ustalonych faktów i ich wpływu na treść rozstrzygnięcia, ścisłości i dokładności wywodów objaśniających tok myślenia oraz kompletności motywów. Z tych przyczyn winien był uznać je za niepełne w stopniu równym pozorności.
Wszystkie opisane wyżej uchybienia w postępowaniu Komisji Kwalifikacyjnej jako sprzeczne z trybem i zasadami działania Komisji w pełni uzasadniały zastosowanie przez Sąd art. 9 h ust. 2 Karty Nauczyciela i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Edukacji Narodowej w trybie art. 145 par. 1 pkt 2 i par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym bardziej, że Sąd bez trudu mógł stwierdzić, iż uzasadnienie oceny punktowej Komisji, stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności dokonanego przez Ministra Edukacji Narodowej /decyzja z dnia 30 lipca 2002 r./ praktycznie powieliła kolejna komisja. Szczątkowe bowiem elementy wartościowania ocen przez niektórych członków nie mogą być uznane jako spełniające wymagane uzasadnienie.
Brak powyższy nie jest przy tym wyłącznie formalny. Stanowi bowiem niezbędną wskazówkę dla strony ubiegającej się o przyznanie określonego uprawnienia w jaki sposób ma postąpić w przypadku ponownego wystąpienia z wnioskiem. Ten więc element działania komisji powinien był być jasny, zrozumiały i oparty na sprawdzalnych kryteriach, znanych stronie.
Ponadto skarżąca wskazała, że porównanie uzasadnienia wyroku Sądu /str. 4 akapit pierwszy/ z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu /str. 3 decyzji akapit ostatni/ dobitnie wskazuje brak jakichkolwiek własnych ustaleń Sądu, skoro zawiera ono dosłowny zapis fragmentu uzasadnienia decyzji.
Zważywszy więc, że ta część ustaleń Sądu odnosiła się do istoty sprawy i obszernych zarzutów skarżącej, usprawiedliwiony jest zarzut, że w istocie Sąd poprzestał na niedopuszczalnej sumarycznej aprobacie decyzji Ministra.
Skarżąca w konsekwencji zarzuca, iż Sąd Wojewódzki w swoim postępowaniu nie dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji, do czego był zobowiązany z mocy art. 1 par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności określone w par. 2 art. 183, Sąd rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Oznacza to że dokonał oceny wyroku Sądu I instancji tylko w zakresie zarzutów wskazanych w kasacji i zarzutów tych nie mógł uzupełnić, nawet w sytuacji gdyby dostrzegł inne niż wskazane w skardze kasacyjnej, uchybienia.
Odnosząc się więc do zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie ze swoją właściwością dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji, co w niniejszej sprawie sprowadzało się do kontroli decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu pod kątem prawidłowości dokonanego przez niego nadzoru nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego. Takie jedynie kompetencje ma Minister w tym postępowaniu stosownie do art. 9h ustawy z dnia 28 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /t.j. Dz.U. 2003 nr 118 poz. 1112 ze zm./. Są to więc ograniczone kompetencje, które sprowadzają się do oceny formalnego przebiegu postępowania awansowego. Jak to słusznie wskazał Minister Edukacji Narodowej i Sportu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie posiadał kompetencji do merytorycznej oceny spełnienia przez skarżącą warunków do uzyskania stopnia awansu zawodowego. Ogólne zasady postępowania określa powołana wyżej ustawa - Karta Nauczyciela, natomiast szczególny jego przebieg został określony w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli /Dz.U. nr 70 poz. 825 ze zm./. Rozporządzenie to oparte jest na ustawowej delegacji zawartej w art. 9g ust. 10 ww. ustawy. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie tego przepisu poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Zarzut ten jest niezrozumiały, bowiem Sąd w żadnym zakresie tego przepisu nie stosował i stosować nie mógł. Jest to bowiem przepis zawierający ustawowe upoważnienie dla Ministra Edukacji Narodowej do wydania wskazanego rozporządzenia i upoważnienie to zostało wykonane. Z powołanych przy tym zarzucie przepisów rozporządzenia oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut ten faktycznie sprowadza się do niewłaściwego zastosowania przez sąd trzech przepisów rozporządzenia. Jednakże również ten zarzut nie jest trafny. Sąd bowiem nie stosował tych przepisów, gdyż dotyczą one postępowania przed komisją kwalifikacyjną i przepisy te stosowała Komisja /analiza dokumentacji, dokonywana przez poszczególnych członków komisji, ocena spełnienia wymagań do uzyskania stopnia awansu zawodowego i uzasadnienie oceny punktowej/. Sąd jedynie, co wskazano już wyżej, dokonywał kontroli decyzji Ministra pod kątem prawidłowości sprawowanego przez niego nadzoru nad przebiegiem postępowania awansowego i zasadnie uznał, że nadzór ten był prawidłowy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z przeprowadzonego postępowania pozwalał bowiem Ministrowi Edukacji Narodowej na stwierdzenie, że Komisja dokonała analizy dokumentacji przedstawionej przez skarżącą. Każdy z członków Komisji dokonał oceny spełnienia przez skarżącą wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego według skali punktowej, a z prac Komisji został sporządzony protokół zawierający m.in. uzyskaną przez skarżącą punktację wraz uzasadnieniem. Zastrzeżenia skarżącej co do merytorycznej poprawności dokonanej analizy oraz uzyskanej punktacji nie mogły być przedmiotem ustaleń Sądu. Jak to podniesiono wyżej również Minister w ramach nadzoru nad postępowaniem awansowym nie miał kompetencji do merytorycznej oceny zasadności przyznanej punktacji. Takich kompetencji nie posiada również sąd administracyjny, ani Wojewódzki, ani Naczelny. Nie może się wypowiadać czy prawidłowo oceniono skarżącą, czy merytoryczne zastrzeżenia były zasadne i czy punktacja nie była zaniżona. W kontekście tego stwierdzenia nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd art. 133 par. 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie dokonania samodzielnych ustaleń co do poprawności działania organów i wyprowadzanie sprzecznych z materiałem dowodowym wniosków. Przede wszystkim przepis powołanego art. 133 par. 1 stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku nadesłania akt wraz z odpowiedzią na skargę, ale taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w żadnym stopniu nie naruszył tego przepisu. Wyrok bowiem został wydany po zamknięciu rozprawy i został oparty na przekazanych aktach postępowania. Należy dodać, iż Sąd nie dokonuje własnych ustaleń dotyczących przebiegu postępowania i jedynie może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie. Przekazane przez Ministra akta sprawy pozwalały Sądowi na dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Słusznie podniesiono natomiast, że sąd I instancji przytoczył fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako własne rozważanie, jednakże fakt ten nie może dowodzić, iż sąd I instancji nie dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wskazuje to jedynie, że sąd podzielił dokonaną w tym zakresie przez Ministra ocenę przebiegu postępowania awansowego.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia przez sąd art. 145 par. 1 pkt 2 i par. 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 9 h ust. 1 Karty Nauczyciela. Stosownie do pkt 2 par. 1 art. 145, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z par. 2 tego przepisu, sąd stwierdza nieważność decyzji jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach. W stosunku do zaskarżonej decyzji skarżąca nie wskazała żadnej z przesłanek określonych w art. 156 Kpa, natomiast nieważności tej decyzji upatruje w naruszeniu art. 9h ust. 2 Karty Nauczyciela, jednakże przepis ten odnosi się do postępowania przed komisją kwalifikacyjną. Natomiast sąd dokonuje oceny legalności decyzji Ministra i skarżąca nie wskazała na czym miałaby polegać nieważność postępowania przed Ministrem Edukacji Narodowej i Sportu w niniejszej sprawie.
Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.