I OSK 288/22

I OSK 288/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący/
Maria Grzymisławska-Cybulska
Mariola Kowalska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wa 2087/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-02-10
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151 w zw. z art. 134 w zw. z
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, 77, 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
art. 124 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.C., T.C., G.C., M.C., P.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2087/20 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 sierpnia 2020 r., nr 368/S/2020 w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz H.C., T.C., G.C., M. C. i P. C. solidarnie kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2087/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] z siedzibą w Lublinie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 sierpnia 2020 r., nr 368/S/2020 w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Siedlce z dnia 15 czerwca 2020 r. nr GN-RGN.6821.6.2019 oraz zasądził od Wojewody Mazowieckiego na [...] z siedzibą w Lublinie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Prezydent Miasta Siedlce decyzją z dnia 15 czerwca 2020 r., po rozpatrzeniu wniosku [...] z/s w Lublinie z dnia 2 sierpnia 2019 r., uzupełnionego pismem z dnia 12 października 2019 r., odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie [...] miasta Siedlce przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna o nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej współwłasność: H.C. w [...] części, G.T.C. w [...] części, M.M.C. w [...] części, P.P.C. w [...] części i T.J.C. w [...] części, poprzez udzielenie [...]. z/s w Lublinie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń i ich konserwacji w ramach budowy sieci elektroenergetycznej SN/nN i stacji transformatorowej SN/nN wraz z niezbędną infrastrukturą.
Wojewoda Mazowiecki (dalej również jako Wojewoda) decyzją z dnia 6 sierpnia 2020 r., nr 368/S/2020 utrzymał w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta Siedlce.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji organu I instancji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65), dalej powoływanej jako u.g.n., którego to przepisu treść przytoczył.
Zdaniem Wojewody w sprawie jest bezsporne, że inwestycja objęta wnioskiem [...]. jest inwestycją, o której mowa w art. 124 u.g.n., a także inwestycją celu publicznego (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Bezspornym jest także fakt, że działka nr [...] z obrębu [...] miasta Siedlce, w stosunku do której został złożony wniosek o ograniczenie sposobu korzystania, znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...], miasta Siedlce (plan uchwalony Uchwałą Rady Miasta Siedlce Nr XL/732/2014 Rady z dnia 28 marca 2014 r. opubl. w Dz.Urz. Woj. Maz. z 2014 r. poz. 3621).
Wątpliwości organu odwoławczego nie budziło też, że mimo prowadzonych rokowań, strony nie doszły do porozumienia, co do warunków zajęcia nieruchomości na cele inwestycji - co potwierdza pismo inwestora z dnia [...] maja 2019 r. oraz pismo współwłaścicieli z dnia [...] maja 2019 r., w którym nie wyrazili zgody na wejście na przedmiotową nieruchomość.
Dokonując oceny zasadności wniosku pod kątem zgodności z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] zatwierdzonym wskazaną wyżej Uchwałą Nr XL/732/2014 Rady Miasta Siedlce z dnia 28 marca 2014 r. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej analizy postanowień planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Siedlce. Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 6 ppkt c) "Ustala się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dla obsługi terenu objętego planem w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną: ustala się budowę nowych linii elektroenergetycznych niskiego i średniego napięcia wyłącznie jako kablowych w ziemi, a do czasu ich realizacji dopuszcza się użytkowanie istniejących linii napowietrznych oraz ich remonty przy zachowaniu dotychczasowej trasy" ponadto dopuszcza się "realizację nowych stacji transformatorowych 15/0,4kV jako wnętrzowych wolnostojących, wbudowanych lub podziemnych;". Jednak zgodnie z treścią § 16 ust. 1 pkt 1 ppkt a) ww. uchwały "ustala się zasadę realizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej na terenach położonych w liniach rozgraniczających ulic, poza jezdnią".
Według Wojewody nie ulega wątpliwości, że przedmiotem powyższej decyzji organu I instancji, jest budowa obiektu liniowego w rozumieniu art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego, jakim jest sieć elektroenergetyczna wraz ze stacją transformatorową, która jest urządzeniem budowlanym (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) - urządzeniem technicznym związanym z obiektem liniowym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że na przedmiotowej działce plan nie przewiduje możliwości budowy kontenerowej stacji transformatorowej, gdyż opracowanie wprost wskazuje miejsce posadowienia obiektów i urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej na terenach położonych w liniach rozgraniczających ulice. Jednocześnie inwestor nie wykazał, zdaniem Wojewody w sposób wystarczający, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji zgodnie z zaleceniami planu.
Skargę na decyzję Wojewody wniosła [...]. z siedzibą w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji nie przeprowadziły dostatecznie wnikliwej analizy i oceny postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] w Siedlcach, uchwalonego Uchwałą z dnia 28 marca 2014 r. Rady Miasta Siedlce nr XL/732/2014 r. Interpretacja postanowień planu w oparciu, o którą wydano zaskarżone decyzje nie jest prawidłowa. Sąd I instancji wskazał, że art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowiący podstawę prawną kwestionowanej decyzji zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Te tylko okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku.
Istotą sporu w sprawie jest ustalenie, czy przepisy planu miejscowego przewidują inwestycję wskazaną przez wnioskodawcę.
Przedmiotowa działka nr [...], której dotyczy wniosek, jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] miasta Siedlce, uchwalonym Uchwałą Rady Miasta Siedlce z dnia 28 marca 2014 r. nr XL/732/2014, według którego działka ta znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług – oznaczonych symbolem [...], zabudowy usługowej – oznaczonym symbolem [...] oraz na terenie ulicy publicznej klasy głównej – oznaczonym symbolem [...]. Przepisy ww. planu nie zakazują lokalizacji sieci infrastruktury technicznej na terenach MN(U) i w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustalają zasadę zaopatrzenia w oparciu o istniejącą lub rozbudowaną sieć elektroenergetyczną średniego i niskiego napięcia. Stosownie do § 16 ust. 1 pkt 6 lit. c) planu, ustala się budowę nowych linii elektroenergetycznych niskiego i średniego napięcia wyłącznie jako kablowych w ziemi, a do czasu ich realizacji dopuszcza się użytkowanie istniejących linii napowietrznych oraz ich remonty przy zachowaniu dotychczasowej trasy. Ponadto kwestie modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dla obsługi terenu określa m.in. § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) powołanego planu, zgodnie z którym w zakresie zasad uzbrojenia terenu dopuszcza się lokalizowanie obiektów, urządzeń, sieci i przyłączy poza terenami ulic, jeżeli nie będzie to kolidowało z zabudową i zagospodarowaniem terenu. Dodatkowo, w myśl § 16 ust. 1 pkt 1 lit. g), planu dopuszcza się bez jego zmiany przebudowę, rozbudowę i przeniesienie istniejącej sieci i obiektów infrastruktury technicznej, kolidujących z projektowaną zabudową, obiektami i zagospodarowaniem terenu.
Z powyższych zapisów planu, w ocenie Sądu I instancji, wynika, że plan dopuszcza lokalizowanie obiektów, urządzeń, sieci i przyłączy poza terenami ulic. Co prawda warunkiem zastosowania takiego rozwiązania jest brak kolizji z zabudową i zagospodarowaniem terenu, co powoduje, że zapis ten zasadniczo należy interpretować jako dotyczący nowych inwestycji a nie inwestycji już zrealizowanych.
Natomiast organy orzekające nie wzięły w ogóle pod uwagę zapisu § 16 ust. 1 pkt 1 lit. g) planu miejscowego, który przewiduje, jak wyżej wskazano, możliwość modernizacji istniejącej linii energetycznej nawet w sytuacji kolizji z zabudowaniami istniejącymi na gruncie. Przy czym w omawianej sprawie kolizja taka nie występuje, gdyż urządzenia służące do przesyłu energii elektrycznej znajdują się na przedmiotowej działce poza linią zabudowy i lokalizacja tych urządzeń ma być przez wnioskodawcę utrzymana. Zmiana dotyczyłaby jedynie modernizacji istniejącej linii energetycznej, a zatem nie stanowiłaby inwestycji nowej.
Co do zasady bowiem plan miejscowy powinien precyzyjnie określać lokalizację jedynie nowych inwestycji, ale wymóg ten nie dotyczy modernizacji inwestycji już istniejących – tak jak w niniejszej sprawie. Jednocześnie, mając na względzie zamierzenia inwestora, zauważyć również należy, iż dopuszczalność realizacji stacji transformatorowych 15/0,4kV jako wnętrzowych wolnostojących, wbudowanych lub podziemnych wynika z przepisu § 16 ust. 1 pkt 6 lit. d) planu miejscowego.
Planowana inwestycja jest więc zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej a także niezawodność zasilania obszaru oraz pozwoli na zmniejszenie liczby awarii i związanymi z tym przerwami w dostawie energii elektrycznej. Jednocześnie wnioskowana modernizacja sieci elektroenergetycznej wpłynie na zmniejszenie uciążliwości dla właścicieli gruntów, przez które linia ta przecież już obecnie przebiega, stosownie do istniejących od 2014 r. zapisów planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy korespondencji, prowadzonej między wnioskodawczynią a Wydziałem Dróg Urzędu Miasta Siedlce, wynika, że Miasto Siedlce we wskazanym obszarze nie posiada działki umożliwiającej, stosownie do przepisów prawa, posadowienie przez wnioskodawczynię przedmiotowych urządzeń. Z kolei podejmowane przez wnioskodawczynię próby zrealizowania inwestycji w pasie drogowym pozostały bezskuteczne, z uwagi na istniejące uzbrojenie terenu, które nie pozwala na zachowanie normatywnych odległości od tych urządzeń. W konsekwencji wnioskodawczyni wskazała, że lokalizacja urządzeń elektroenergetycznych nie może być zrealizowana w innym miejscu i w inny sposób niż poprzez ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej działki nr [...].
W niniejszym postępowaniu przed organami, zakończonym negatywnym rozstrzygnięciem, zdaniem Sądu, nie zostało wykazane, że wnioskowany sposób ograniczenia korzystania z nieruchomości jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ul. [...] w Siedlcach. Co więcej organy orzekające niesłusznie potraktowały przebudowę istniejącej sieci energetycznej jako realizację nowej inwestycji i czyniły w tym zakresie niezasadnie własne ustalenia, w sytuacji istniejącego zapisu w planie zagospodarowania.
Natomiast przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie przewiduje dla organu administracyjnego takiego uprawnienia, na podstawie którego kwestie te mogłyby zostać podważone w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji. Przy czym organy nie oceniły w ogóle, czy inwestycja koliduje z zabudową istniejącą na gruncie i sposobem zagospodarowania, a także podnoszonym przez skarżącą brakiem możliwości zrealizowania inwestycji na innej działce. Na uwadze trzeba mieć również fakt, iż sieć elektroenergetyczna jest obiektem liniowym w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3a prawa budowlanego w związku z tym lokalizowana jest na szeregu graniczących ze sobą jedna po drugiej nieruchomościach.
Po analizie akt Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji nie przeprowadziły dostatecznie wnikliwej analizy i oceny postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Miasta Siedlce z dnia 28 marca 2014 r., nr XL/732/2014. Interpretacja postanowień planu w oparciu, o którą wydano zaskarżone decyzje nie jest prawidłowa. W uzasadnieniu obu decyzji w sposób prosty przywołano treść poszczególnych postanowień planu, nie odczytując jednak należycie ich wzajemnych relacji. Jednocześnie organy nie zbadały również w wystarczającym zakresie materiału dowodowego sprawy, czym naruszyły art. 7, 77 § i 80 k.p.a.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H.C., T.C, G.C., M.C. i P.C.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również art. 151 w zw. z art. 1[...] tej ustawy w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły w/w przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w szczególności przez brak zbadania w wystarczającym zakresie materiału dowodowego sprawy, jak również brak przeprowadzenia dostatecznie wnikliwej analizy i oceny postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] w Siedlcach, uchwalonego uchwałą z dnia 24 marca 2014 r. Rady Gminy Siedlce Nr XL/732/2014), co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy brak było podstaw faktyczno-prawnych do takiego przyjęcia, a wniesiona skarga winna zostać oddalona jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw,
2/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że w przypadku modernizacji sieci polegającej na budowie w innym miejscu danej nieruchomości kontenerowej stacji transformatorowej w miejsce dotychczasowej stacji nasłupowej oraz budowy linii kablowej w miejsce napowietrznej, dla zastosowania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w oparciu o ten przepis brak jest konieczności uwidocznienia nowego miejsca posadowienia takiej stacji na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sprawie, co doprowadziło do bezzasadnego uwzględnienia przez Sąd I Instancji wniesionej przez [...]. z siedzibą w Lublinie skargi w sytuacji, gdy powinna ona ulec oddaleniu wobec faktu, że planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] w Siedlcach, który nie przewiduje posadowienia na nieruchomości skarżących kontenerowej stacji transformatorowej w planowanym przez inwestora miejscu.
Skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, względnie - w oparciu o art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżących kosztów postępowania za obie instancje z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...]. wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzuty te okazały się uzasadnione.
Zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. c ustawy ppsa w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. W sprawie niesporne jest, że planowana inwestycja mieści się w katalogu wymienionym w art. 124 ust. 1 ugn, w sprawie nie doszło do zawarcia ugody w przedmiocie możliwości dobrowolnego udostępnienia spornej nieruchomości. Organy ustaliły także, że przedmiotowa nieruchomość objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie przewiduje możliwość posadowienia urządzeń infrastruktury technicznej w oznaczonych miejscach. Oznacza to, że organy prowadzące postępowanie w sprawie dokonały ustaleń we wszystkich aspektach istotnych z punktu widzenia art. 124 ust. 1 u.g.n., który w tej sprawie wyznaczał zakres prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Sąd I instancji nie wskazał braków dowodowych, nie zawarł również w uzasadnieniu wskazówek co do dalszego postępowania. Jeżeli w ocenie Sądu organ naruszył przepisy dotyczące kompletności materiału dowodowego winien wskazać jakie okoliczności faktyczne wymagają ustalenia bądź potwierdzenia. Błędna ocena materiału dowodowego nie mieści się w granicach obowiązku organu konkretyzowanych na podstawie art. 7 i 77 § 1 oraz 80 kpa.
Zasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sytuacji niezgodności planu miejscowego z zamierzeniem inwestycyjnym. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego może być rozpoznany tylko łącznie z uwzględnieniem treści przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które w konkretnej sprawie mają zastosowanie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przede wszystkim aktem prawa miejscowego, stąd też zawarte w nim regulacje mają charakter materialnoprawny. Powstały spór wymaga odniesienia się do postanowień Uchwały Nr XL/732/2014 Rady Miasta Siedlce z dnia 28 marca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...]. Szczegółowe zasady lokalizacji infrastruktury technicznej określa w powyższym planie § 16. Co do zasady posadowienie nowych obiektów i urządzeń infrastruktury stosownie do § 16 ust. 1 pkt 1 lit. a Planu przewidziano na terenach położonych w liniach rozgraniczających ulic, poza jezdnią. Zatem nowa inwestycja, jaką jest sieć kablowa wraz z urządzeniami towarzyszącymi powinna być zlokalizowana zgodnie z tym zapisem. Przypomnieć też należy, że stosowanie art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Oznacza to, że plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści i z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie jego postanowień. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że omawiany plan zagospodarowania przestrzennego na terenie przedmiotowej działki nie dopuszczał usytuowania stacji kontenerowej trafo na terenie działki skarżących. Nie wykazano bowiem by działka skarżących znajdowała się, nawet częściowo, w liniach rozgraniczających ulicy.
Wniosku o dopuszczalności planowanej inwestycji na przedmiotowej działce nie można wyprowadzić z ogólnego zapisu zawartego w § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b planu miejscowego, z którego wynika, że dopuszcza się lokalizowanie obiektów, urządzeń, sieci i przyłączy poza terenami ulic, jeżeli nie będzie to kolidowało z zabudową i zagospodarowaniem terenu. Brak jest przy tym wskazania w planie na czym brak kolizji z dotychczasowym zagospodarowaniem miałby polegać i jakie są granice ochrony właściciela gruntu w tym zakresie. W szczególności nie można przyjąć by w warunkach tej sprawy budowa stacji trafo o wymiarach 2,7x4,3m nie kolidowała z dotychczasowym zagospodarowaniem działki, skoro aktualnie teren ten pełni funkcję ogrodu przydomowego. Podnieść należy, że w przypadku braku sprecyzowania, jak ma to miejsce w sprawie, pojęć użytych w treści § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b planu, o jej przebiegu de facto decydowałby inwestor, a nie plan miejscowy. Zgodnie zaś z art. 3 u.p.z.p. to do zadań własnych gminy, a nie do inwestora, należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy. Tylko gmina posiada władztwo planistyczne i uprawnienia tego nie może przekazywać innym podmiotom.
Skoro zatem, stosownie do ww. zapisów, realizacja przedmiotowej inwestycji została przewidziana w ww. planie miejscowym w określonych granicach, to brak było możliwości wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie żądanym przez inwestora. Jeżeli plan miejscowy określa przebieg sieci w sposób precyzyjny, wskazując na jego umiejscowienie w liniach rozgraniczających ulicy, to tylko taki sposób lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uznać za zgodny z planem miejscowym, również na potrzeby wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Wprawdzie nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu, to jednak w przypadku, jak w tej sprawie, wyraźnego określenia terenu na którym taka inwestycja może być lokalizowana, zapisy planu są obowiązujące. W orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie postanowień planu przewidujących (dopuszczających) infrastrukturę na określonym terenie nie określających precyzyjnie ich przebiegu. Podkreśla się przy tym, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. Niemniej, jeżeli plan wskazuje lokalizację w sposób na tyle dokładny, że bez większych problemów interpretacyjnych zapisów planu, lokalizacja jest w zasadzie bezsporna, to taki zapis obowiązuje inwestora przy wytyczaniu granic inwestycji, i jest też podstawą oceny przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n.
Tym samym NSA orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że prawidłowo organy administracyjne uznały brak podstaw do wydania zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, stosownie do art. 124 u.g.n. Z tych powodów zaskarżony wyrok należało uchylić, a skargę oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.