I OSK 2879/20

II SA/Łd 458/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Beata Czyżewska /sprawozdawca/
Jarosław Czerw
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1973
art. 180 pkt 3, art. 180a, art. 181 ust. 1 pkt 4, art. 188 ust. 2, ust. 2b pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Dz.U. 2022 poz 699
art. 3 ust. 1 pkt 7, art. 4 ust. 3
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 13 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Paulina Kutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 roku sprawy ze skargi Prokuratora Regionalnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 10 kwietnia 2024 roku znak: SKO.4163.3.24 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów uchyla zaskarżoną decyzję. MR
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 kwietnia 2024 r. znak: SKO.4163.3.24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu działając z urzędu, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1, art. 186 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 775 - dalej w skrócie "k.p.a.") w związku ze sprzeciwem Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r. znak: RS.6220.2.2022 w przedmiocie udzielenia Spółce O. w W., pozwolenia na wytwarzanie odpadów z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych, zlokalizowanej na działce nr ew. [...], obręb K., gm. W..
Jak wynika z akt sprawy 22 lutego 2024 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej delegowany do Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu, na podstawie art. 184 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1360), wniósł sprzeciw od ostatecznej decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r., podnosząc wobec tej decyzji zarzuty rażącego naruszenia przepisów:
1. art. 181 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 188 ust. 2 i 2b pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 54 - dalej w skrócie "P.o.ś."), w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 oraz art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 - dalej w skrócie "ustawa o odpadach") w zw. z § 2 pkt 20 i § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 10) wraz z katalogiem odpadów określonym w załączniku do rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe zastosowanie w/w przepisów i w efekcie wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów komunalnych o kodzie 20 01 25 (oleje i tłuszcze jadalne) w ilości 45 000 Mg z instalacji wykorzystywanej przez przedsiębiorcę do produkcji surowca - wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) - wbrew definicji legalnej, zgodnie z którą odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji;
2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 k.p.a. polegające na niedochowaniu przez Starostę Wieluńskiego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów w trybie ustawy Prawo ochrony środowiska i rozstrzygnięcie tej sprawy bez podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego, dotyczącego sklasyfikowania odpadu z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych, powstającego w wyniku działalności produkcyjnej zakładu, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co godzi w zasadę zaufania do władzy publicznej.
Wobec powyższych zarzutów Prokurator, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r.
Motywując sprzeciw Prokurator stwierdził, że przy wydaniu zezwolenia organ poprzestał na wskazaniach strony co do określenia rodzaju odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości pozwalając Spółce O. m.in. na wytwarzanie odpadu komunalnego o kodzie 20 01 25 oleje i tłuszcze jadalne, o podstawowym składzie chemicznym szczegółowo opisanym w decyzji. Spółka jako wytwórca odpadów powinna klasyfikować wytworzone odpady pod odpowiednim kodem zgodnie z rozporządzeniem w sprawie katalogu odpadów. W tym przypadku do wskazanej przez Spółkę grupy 20 zaliczane są "odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie", do podgrupy 01 "odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie z wyłączeniem 15 01)", a do rodzaju 25 "oleje i tłuszcze jadalne". Zdaniem Prokuratora, analiza treści wniosku dowodzi, że podstawą klasyfikacji odpadu pod kodem 20 01 25 była wnikliwa analiza właściwości fizykochemicznych olejów posmażalniczych. Wnioskodawca podnosił, że rocznie z 50 000 Mg surowca powstanie 5 000 Mg produktu i 45 000 Mg odpadku o kodzie 20 01 25. Z informacji o rodzaju planowanej działalności wynika, że Spółka planuje działalność gospodarczą o charakterze produkcyjno-handlowym. Przedmiotem przeważającej działalności przedsiębiorstwa obecnie jest produkcja pozostałych wyrobów chemicznych gdzie indziej niesklasyfikowanych. W "Opisie procesu technologicznego" wskazano, że olej posmażalniczy powstający z instalacji stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia człowieka i wymaga odpowiedniego zagospodarowania podobnie jak olej pochodzący z punktów gastronomicznych (np. restauracje McDonald,s). Odpad z instalacji podobnie jak odpady z punktów gastronomicznych, gospodarstw domowych, klasyfikowany będzie jako odpad pod kodem 20 01 25, stanowiący odpad niezawierający odpadów niebezpiecznych, który ze względu na swój charakter lub skład jest podobny do odpadów powstających z gospodarstw domowych (zgodnie z ustawą o odpadach z 14 grudnia 2012 r. - Dz.U. 2019 r., poz. 701). Według Prokuratora, zestawienie informacji zawartych we wniosku o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, jednoznacznie wskazywało na to, że odpad którego dotyczy wniosek pochodzi z produkcji, zatem nie może być zakwalifikowany jako odpad komunalny w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy o odpadach. Aktualna na dzień wydania decyzji definicja legalna "odpadów komunalnych" stanowiła wprost, że odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji (...). Wobec nie budzącego wątpliwości brzmienia art. 3 pkt 7 ustawy o odpadach wydanie przez organ pozwolenia na wytwarzanie odpadu poprodukcyjnego (vide: pkt 5 wniosku) sklasyfikowanego jako odpad komunalny, pochodzący z opisanej wyżej produkcji nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów wymienionych w punkcie 1 sprzeciwu.
Dodatkowo - według Prokuratora - informacje zawarte we wniosku Spółki winny stać się przyczynkiem do poszerzenia postępowania dowodowego z inicjatywy organu w trybie art. 77 § 1 k.p.a. Wątpliwości organu winna wzbudzić dysproporcja istniejąca pomiędzy produktem (WKT) a ilością powstającego odpadu w postaci zużytego oleju posmażalniczego o kodzie 20 01 25, bowiem znane są powszechnie przypadki działalności polegającej na celowym wytwarzaniu odpadu o wskazanym kodzie na potrzeby wytwórców biopaliw. Zgodnie z art. 2 pkt 32c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach - zużyty olej kuchenny to odpad o kodzie 20 01 25, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach (tj. w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów) będący mieszaniną olejów oraz tłuszczów, powstały w wyniku czynności prowadzonych w związku z produkcją lub przetwarzaniem produktów spożywczych, w wyniku której nastąpiła zmiana ich właściwości fizycznych i chemicznych. Warunkiem niezbędnym do pozyskania UCO (zużytego oleju kuchennego) jest zaklasyfikowanie odpadu do kodu 20 01 25. Jakkolwiek klasyfikacja należy do wytwórcy, to organy mają możliwość zweryfikowania niewłaściwego kodu odpadu. W tej sprawie organ poprzestał na wskazaniach strony co do ustalenia rodzaju wytwarzanych odpadów, podczas gdy powinien był i mógł je zweryfikować szczególnie wobec nieprawidłowego na pierwszy rzut oka kodu odpadów komunalnych nadanego odpadom z produkcji, które na mocy art. 3 pkt 7 ustawy o odpadach są wyraźnie wyłączone z grupy odpadów komunalnych. Organ dopuścił się więc rażącego naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Powołaną na wstępie decyzją z 10 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r.
W uzasadnieniu organ nadzoru przytoczył art. 16 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., wyjaśnił istotę i charakter postępowania nieważnościowego w tym pojęcie rażącego naruszenia prawa. W dalszej kolejności organ odwołał się do regulacji art. 181 ust. 1 pkt 4, art. 188 ust. 2, ust. 2b pkt 2 i 3 P.o.ś., art. 3 ust. 1 pkt 7 i art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach, § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów i stwierdził, że decyzją z 20 czerwca 2022 r. Starosta Wieluński udzielił Spółce O. z siedzibą w W. pozwolenia na wytwarzanie odpadów z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych zlokalizowanej na działce nr ew. [...], obręb K., gm. W. . W rozważanej decyzji organ pierwszej instancji m.in. określił rodzaj odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości. W ramach odpadów innych niż niebezpieczne pod kodem odpadów 20 01 25 wskazano oleje i tłuszcze jadalne, pod kodem 16 02 16 - elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15. W ramach odpadów niebezpiecznych wskazano na kody odpadów 16 07 09*, 15 02 02*, 16 02 13*. Starosta określił również ilość odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianą do wytworzenia w ciągu roku.
Kolegium podzieliło przytoczoną w sprzeciwie Prokuratora wykładnię przepisów w zakresie definicji odpadów komunalnych. Podkreśliło, że aktualna na dzień wydania decyzji definicja legalna, wprowadzona na mocy ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2151), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., uszczegółowiła pojęcie odpadów komunalnych, między innymi przez wyłączenie z tej grupy odpadów z produkcji. Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej ustawę o odpadach wynika, że "w art. 3 ust. 1 w pkt 7 ustawy o odpadach zmodyfikowano definicję odpadów komunalnych. Zaproponowane brzmienie definicji odpadów komunalnych ma na celu zapewnienie większej przejrzystości tej definicji przez wskazanie podziału podstawowych źródeł powstawania odpadów komunalnych. Zaproponowana definicja jednoznacznie wskazuje, że odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji, rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, zbiorników bezodpływowych oraz z sieci kanalizacyjnej i z oczyszczalni ścieków, w tym osadów ściekowych, pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych".
Odnosząc się do zarzutów Prokuratora, Kolegium mając na uwadze fakt, iż O. w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wskazała jednoznacznie na to, że odpad, którego dotyczy wniosek pochodzi z produkcji potwierdza, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wydania decyzji z wadą o charakterze kwalifikowanym, która uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Błędne zakwalifikowanie kodu odpadu w decyzji zezwalającej na wytwarzanie odpadów nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w sytuacji, gdy na podstawie opisu zawartego w tej decyzji, a przede wszystkim składu i właściwości odpadów, odpadowi temu można przyporządkować inny, istniejący kod odpadów. Korekta uchybienia w zakresie błędnego przypisania danemu odpadowi odpowiedniego kodu, zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów oraz katalogiem odpadów określonym w załączniku do rozporządzenia, może nastąpić poprzez zmianę dotychczasowej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., bez konieczności sięgania po nadzwyczajny, najdalej idący tryb jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji i wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (od początku).
W niniejszej sprawie - zdaniem Kolegium - nie można tracić z pola widzenia skutków ekonomiczno-gospodarczych, jakie niosłoby za sobą wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, które doprowadziłoby do sytuacji, iż strona przez okres prawie dwóch lat wytwarzałaby odpady bez posiadania stosownego pozwolenia. Fakt, iż strona w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wskazała jednoznacznie na to, jakie odpady będzie wytwarzała, natomiast błędne wskazanie we wniosku kodu odpadu, a kolejno błędne przyporządkowanie przez organ pierwszej instancji odpowiedniego kodu odpadu w wydanej decyzji należy uznać za uchybienie, jednak nie o charakterze kwalifikowanym. Samo przypisanie wytwarzanego odpadu do właściwego kodu nie stanowi ingerencji w istotę i treść decyzji ostatecznej w zakresie rodzaju odpadów, o których pozwolenie na wytwarzanie strona wystąpiła. Katalog odpadów określony w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów, ma charakter kompleksowy w tym sensie, że na jego gruncie nie istnieje substancja lub przedmiot będące odpadem, którym nie dałoby się przyporządkować odpowiedniego kodu. Jak wskazuje się w objaśnieniach do rozporządzenia odpady klasyfikuje się według źródła powstawania w grupach od 01 do 12 lub od 17 do 20, przypisując im odpowiedni sześciocyfrowy kod określający rodzaj odpadu (z wyłączeniem kodów kończących się na 99), z zastrzeżeniem akapitu 5 i 6. W przypadku nieodnalezienia odpowiedniej pozycji w grupach od 01 do 12 lub od 17 do 20 odpady klasyfikuje się w grupach od 13 do 15. W przypadku nieodnalezienia odpowiedniej pozycji w grupach od 01 do 15 lub od 17 do 20 odpady klasyfikuje się w grupie 16, zawierającej odpady nieujęte w innych grupach. W przypadku nieodnalezienia odpowiedniej pozycji w grupie 16 odpady klasyfikuje się w grupie według źródła powstawania, przypisując im kod kończący się na 99 (inne niewymienione odpady). Katalog odpadów ma charakter porządkowy i ma na celu przede wszystkim właściwe katalogowanie odpadów z uwzględnieniem źródła ich powstawania, właściwości oraz składników. Kod odpadu jest jedynie pochodną tych trzech elementów, a z akt sprawy nie wynika aby w tym zakresie były przedstawione jakiekolwiek nieprawdziwe informacje przez stronę postępowania.
Kolegium odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Starostę art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 § 1 k.p.a. podkreśliło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może być postępowaniem, w którym bada się zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające (co do zasady), czy też ponownie się je ocenia. Nie jest to postępowanie o charakterze merytorycznym. Ponadto, do rażącego naruszenia prawa w zakresie wskazanych przepisów mogłoby dojść w sytuacji nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w niniejszej sprawie Kolegium nie dostrzega. Organ pierwszej instancji był w posiadaniu materiału dowodowego, który był niezbędny do wydania decyzji w zakresie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów, dokonał niezbędnych ustaleń w zakresie rodzaju odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości, rodzaju instalacji i prowadzonej przez stronę działalności, źródła wytwarzania odpadów, ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytworzenia w ciągu roku, a ponadto konieczności przeprowadzenia obowiązkowej kontroli instalacji i obiektów przed wydaniem pozwolenia na wytwarzanie odpadów, stosownie do art. 183c P.o.ś. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie.
Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie błędne sklasyfikowanie odpadu było spowodowane błędną wykładnią art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, a nie niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Uchybienie to mogło być skorygowane w zwykłym toku instancji, natomiast nie daje podstawy do uznania decyzji za rażąco naruszającą prawo. Dodatkowo Kolegium nie stwierdziło innych przesłanek nieważności kwestionowanej decyzji wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.
Z powyższym rozstrzygnięciem Kolegium nie zgodził się Prokurator Regionalny we Wrocławiu, który w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r., pomimo że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności przepisów:
II. art. 181 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 188 ust. 2 i 2b pkt 2 i 3 P.o.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach oraz art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach w zw. z § 2 pkt 20 i § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020, poz. 10) wraz z katalogiem odpadów określonym w załączniku do rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe zastosowanie w/w przepisów i w efekcie wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów komunalnych o kodzie 20 01 25 (oleje i tłuszcze jadalne) w ilości 45 000 Mg z instalacji wykorzystywanej przez przedsiębiorcę do produkcji surowca - wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) - wbrew definicji legalnej, zgodnie z którą odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji;
III. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, zaniechanie dokonania ustaleń w zakresie skutków jakie wywołała decyzja objęta sprzeciwem i w efekcie błędne uznanie, że nie narusza ona prawa w sposób rażący.
W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że w sprawie bezsporne jest, iż w dacie wydania decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r., w obrocie prawnym funkcjonowała legalna definicja odpadów komunalnych, wyraźnie wyłączająca z tej grupy odpady pochodzące z produkcji (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach). Jednocześnie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium uznało, iż O. w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wskazała jednoznacznie na to, że odpad, którego dotyczy wniosek pochodzi z produkcji. Przy czym zarówno we wniosku, jak i w decyzji objętej sprzeciwem, odpad ten został zakwalifikowany pod kodem 20 01 25, do którego zalicza się odpady komunalne - oleje i tłuszcze jadalne. Skoro w/w okoliczności są bezsporne, to naruszenie prawa przy wydaniu pozwolenia w niniejszej sprawie jawi się jako oczywiste, albowiem wbrew wyraźnemu, nie wymagającemu wykładni innej niż językowa, przepisowi art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, Starosta Wieluński wydał pozwolenie na wytwarzanie w toku produkcji odpadów komunalnych.
W sprzeciwie Prokurator wskazał także na doniosłe skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze jakie wywołuje wydanie spornej decyzji, a wynikające m.in. z faktu, iż odpad o kodzie 20 01 25 - oleje i tłuszcze jadalne, jest pożądany na rynku biopaliw. W sprawie nie bez znaczenia jest okoliczność, że spółka O. podała we wniosku, iż w toku prowadzonej produkcji będzie uzyskiwała 10 % produktu (WKT) a 90% odpadu o kodzie 20 01 25. Dodatkowo zgodnie z wnioskiem, w pkt 2.1 decyzji Starosta Wieluński wskazał, że cyt.: "odpad klasyfikowany pod kodem 20 01 25, wytwarzany w instalacji będzie bezpośrednio przepompowywany do cysterny, która dowiezie odpad do właściwego odbiorcy. Odpad będzie nadawał się do odzysku, tj. zagospodarowania. Firma O. na etapie planowania linii produkcyjnej zadbała o znalezienie stosownego odbiorcy odpadu." W efekcie nieprawidłowego udzielenia pozwolenia na wytwarzanie w toku produkcji z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) odpadu, którego rodzaj określono jako "oleje i tłuszcze jadalne" i zakwalifikowano go pod kodem 20 01 25, umożliwiono "wytwarzanie" UCO dla wytwórców biokomponentów. Wskazują na to także informacje zawarte we wniosku Spółki O. o wydanie pozwolenia, że równolegle do przetworzonego surowca powstaje odpad przypominający posmażalnicze oleje z gospodarstw domowych o kodzie odpadu 20 01 25, a podstawą klasyfikacji odpadu pod kodem 20 01 25 była wnikliwa analiza właściwości fizykochemicznych olejów posmażalniczych pochodzących z gospodarstw domowych i porównanie ich do oleju powstającego z instalacji. Olej posmażalniczy, inaczej zużyty olej kuchenny (used cooking oil - UCO) jest produktem wysoce pożądanym na rynku biopaliw. Wykorzystywanie zużytego oleju kuchennego do produkcji oleju napędowego traktowane jest w krajach Unii Europejskiej preferencyjnie w zakresie rozliczania Narodowego Celu Wskaźnikowego (NCW) / Narodowego Celu Redukcyjnego (NCR), jako mające na celu redukcję emisji dwutlenku węgla oraz zastępowania roślinnych olejów spożywczych odpadem powstającym w wyniku obróbki cieplnej produktów spożywczych, także aby przeciwdziałać wzrostowi cen olejów spożywczych. Realizacja NCW i NCR wiąże się dla producentów i importerów paliw z wysokimi kosztami, które można znacznie ograniczyć przez wykorzystanie do produkcji oleju napędowego UCO czyli posmażalniczego oleju kuchennego. Biokomponenty wytwarzane z oleju posmażalniczego mogą być podwójnie zaliczane do realizacji NCW. Przy wysokim popycie na UCO i bardzo ograniczonej podaży, z uwagi na to, że zbieranie UCO wiąże się z dużym nakładem pracy i kosztów, wzrasta ryzyko fałszowania tożsamości zużytego oleju kuchennego.
Obecnie okoliczności związane z "wytwarzaniem" UCO pod pozorem produkcji wolnych kwasów tłuszczowych (WKT), w tym także określeniem właściwości fizykochemicznych wytwarzanych odpadów, są przedmiotem czynności prowadzonych przez Prokuraturę Regionalną we Wrocławiu w ramach śledztwa sygn. akt 2011-2.Ds.4.2023.
Uzasadnione jest wobec tego stanowisko, że skutkiem rażącego naruszenia prawa i w efekcie tego wydania spółce O. pozwolenia na wytwarzanie odpadów komunalnych o kodzie 20 01 25 w toku eksploatacji instalacji służącej do produkcji wolnych kwasów tłuszczowych (WKT), jest powstanie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Przy ocenie rażącego naruszenia prawa Kolegium zamiast przeanalizować skutki wydanej decyzji i pozostawienia jej w obiegu prawnym, zajął się analizą skutków ekonomiczno-gospodarczych, jakie niosłoby dla spółki O. wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Tymczasem okoliczność ta jest irrelewantna dla stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie jednak interes strony jest zabezpieczony w ten sposób, że stwierdzenie nieważności decyzji może rodzić odpowiedzialność Skarbu Państwa i/lub jednostki samorządu terytorialnego wobec strony, za szkodę jaką ta poniosła wskutek wydania niezgodnej z prawem decyzji.
Organ nieprawidłowo przyjął również, że w sprawie doszło "jedynie" do błędnego wskazania kodu odpadu, przy prawidłowo udzielonym pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, podczas gdy wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania (w tym przypadku "oleje i tłuszcze jadalne"), z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości oraz określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku (w tym przypadku 45 000 Mg/rok), jest niezbędnym elementem decyzji zgodnie z art. 188 ust. 2b pkt 2 i 3 P.o.ś., decydującym o jej meritum. Zatem, wbrew stanowisku SKO, do istoty i treści pozwolenia na wytwarzanie odpadów należy wskazanie rodzaju odpadów, na których wytwarzanie strona chce uzyskać pozwolenie, zaś pochodną określenia rodzaju odpadów jest przypisanie ich do odpowiedniego kodu. W sprawie nie chodzi jednak jedynie o "skorygowanie" kodu odpadu lecz o usunięcie z obrotu prawnego decyzji, która sankcjonuje wytwarzanie w toku produkcji odpadu komunalnego nazywanego olejem posmażalniczym. W całej decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu wielokrotnie jest mowa o pozwoleniu na wytwarzanie odpadu w postaci olejów i tłuszczów jadalnych o kodzie 20 01 25. Z tego względu nie może być mowy o "uchybieniu", które mogłoby zostać "skorygowane" w drodze zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., wedle którego dla zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, konieczna jest zgoda strony. Spółka O. podtrzymuje bowiem swoje stanowisko co do prawidłowości udzielonego jej pozwolenia.
Nieuzasadnione jest także stwierdzenie przez organ nadzorczy, iż kod odpadu jest "jedynie" pochodną trzech elementów: źródła powstania odpadów, ich właściwości oraz składników, a z akt sprawy nie wynika aby w tym zakresie były przedstawione jakiekolwiek nieprawdziwe informacje przez stronę postępowania. Jak wynika z wniosku o udzielenie pozwolenia, strona wskazała wbrew literalnemu brzmieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, że źródłem powstania odpadów komunalnych, do jakich zalicza się oleje i tłuszcze jadalne, będzie instalacja do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT). Organ I instancji informację tę zaakceptował i w efekcie wydał decyzję rażąco naruszającą prawo.
Organ jednocześnie uznał, że "samo przypisanie wytwarzanego odpadu do właściwego kodu, nie stanowi ingerencji w istotę i treść decyzji ostatecznej w zakresie rodzajów odpadów, o których pozwolenie na wytwarzanie strona wystąpiła", by na końcu uzasadnienia decyzji stwierdzić, że "błędne sklasyfikowanie odpadu z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych, powstającego w wyniku działalności produkcyjnej zakładu, było spowodowane błędną wykładnią art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonej decyzji. Kolegium zauważyło, że decyzja Starosty zawiera wskazane w art. 188 ust. 2b pkt 2 P.o.ś. elementy. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają podnoszone przez skarżącego kwestie, iż odpad o kodzie 20 01 25 - oleje i tłuszcze jadalne, jest pożądany na rynku biopaliw czy też, że zakwalifikowanie odpadu pod kodem 20 01 25 umożliwiło "wytwarzanie" UCO dla wytwórców biokomponentów. Fakt, iż "wytwarzanie" UCO pod pozorem produkcji wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) jest przedmiotem czynności prowadzonych przez Prokuraturę Regionalną we Wrocławiu w ramach śledztwa nie ma znaczenia dla ważności samej decyzji. Organ podkreślił, że decyzja Starosty z 20 czerwca 2022 r. dotyczy zarówno wytwarzania odpadów innych niż niebezpieczne oraz odpadów niebezpiecznych, natomiast zarzuty skarżącego kierowane są wyłącznie w zakresie odpadów innych niż niebezpieczne oznaczonych kodem 20 01 25. W orzecznictwie przyjęto, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jedynie w części dotkniętej wadą. Dotyczyć to może jednak tylko takiej sytuacji, kiedy decyzja składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia, a ponadto wolny od wad fragment decyzji, któremu nie odmawia się skuteczności, powinien stanowić rozstrzygnięcie mogące funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W dniu 10 września 2024 r. do akt sprawy wpłynęło pismo uczestnika postępowania O. z siedzibą w W. z 6 września 2024 r., w którym Spółka wniosła o oddalenie skargi, podzielając w całości stanowisko zaprezentowane przez Kolegium w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania obszernie przedstawił profil i zakres prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, odniósł się do stawianych przez Prokuratora zarzutów uznając je za niezasadne w kontekście wady rażącego naruszenia prawa, wskazał, że definicja odpadów komunalnych zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach wymaga wykładni, która przekracza zakres wykładni językowej, ustosunkował się do problematyki klasyfikacji odpadów na tle orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i przepisów unijnych. Jego zdaniem, katalog odpadów zamieszczony w rozporządzeniu Ministra Klimatu narusza art. 92 Konstytucji RP, gdyż został wydany na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach, który nie zawiera szczegółowych wytycznych co do treści aktu wykonawczego. Podsumowując Spółka stwierdziła, że wykonywała decyzję Starosty, co potwierdza Prokurator (wytworzyła odpady o określonych właściwościach i przypisała im kod odpadu wskazany w decyzji Starosty), a następnie pozbyła się tych odpadów na rzecz innego podmiotu, który następnie wykorzystał je w procesie produkcji innego produktu (towaru), zatem bezsprzecznie wytworzony odpad przestał już istnieć, co uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji. Jednocześnie Spółka podniosła, że na skutek stwierdzenia nieważności decyzji poniosłaby szkodę. Odszkodowanie mogłoby być dochodzone jedynie w długotrwałym procesie prowadzonym w trybie przepisów k.p.c., co jawi się w tej sytuacji jako zdarzenie przyszłe i niepewne.
16 września 2024 r. do Sądu wpłynął wniosek Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o dopuszczenie w trybie art. 16a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2024 r., poz. 425) do udziału w charakterze uczestnika tego postępowania na prawach strony. Udział Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w niniejszym postępowaniu jest zasadny z uwagi na przedmiot toczącego się postępowania obejmujący ochronę środowiska oraz nieprawidłowości zawarte w decyzji Starosty Wieluńskiego uprawniające do podjęcia działań z art. 16a w/w ustawy. W decyzji tej wskazano bowiem kod odpadów 20 01 25 (oleje i tłuszcze jadalne), który zaliczany jest do odpadów komunalnych definiowanych jako odpady powstające z gospodarstw domowych. Odpady tego rodzaju nie powstają w związku z eksploatacją instalacji, a wymóg uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów i pozwolenia zintegrowanego dotyczy wytwarzania odpadów w związku z eksploatacją instalacji, dlatego też nie mogło być podstaw do wydania przez Starostę Wieluńskiego decyzji o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów dla O. .
W dniu 17 września 2024 r. do akt sprawy wpłynął wniosek Prokuratora Regionalnego we Wrocławiu z 16 września 2024 r. o zmianę terminu rozprawy z uwagi na sytuację powodziową na Dolnym Śląsku i ogłoszony w nocy z 15/16 września b.r. przez Prezydenta W. alarm przeciwpowodziowy.
Na rozprawie 17 września 2024 r. Sąd postanowił dopuścić Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Jednocześnie Sąd uwzględnił wniosek strony skarżącej i odroczył rozprawę.
Na rozprawie 13 listopada 2024 r. strona skarżąca poparła skargę i wiosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu.
Pełnomocnik Głównego Inspektora Ochrony Środowiska poparł skargę i argumentację w niej zawartą.
Pełnomocnik O. z siedzibą w W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Złożył wniosek z 13 listopada 2024 r. o skierowanie przez WSA w Łodzi pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej czy art. 1 ust. 1 lit. F) Dyrektywy UE 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.241/1 z późń.zm.: dalej jako "Dyrektywa 2015/1535") powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy przepis art. 2 ust. 1 pkt 32c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, który zawiera definicję "zużytego oleju kuchennego".
Prokurator wniósł o oddalenie wniosku zawartego w piśmie z 13 listopada 2024 r. Oświadczył, że definicja zużytego oleju kuchennego w tej sprawie ma charakter pomocniczy, a nie decydujący. Zwrócił uwagę na sposób pozyskiwania, gospodarowanie odpadami w kontekście definicji legalnej odpadów komunalnych.
Pełnomocnik Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie wniosku zawartego w piśmie z 13 listopada 2024 r. Podkreślił, że pozostałe odpady wskazane w decyzji Starosty to odpady towarzyszące prowadzonej przez Spółkę działalności, powstające w znikomych ilościach. Wobec tego nie ma przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty w całości.
Pełnomocnik Spółki O. ponownie wniósł o oddalenie skargi. Zwrócił uwagę, że pozostałe wskazane w decyzji odpady to odpady niebezpieczne i wymagane jest pozwolenie na ich wytwarzanie, zatem nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji Starosty w całości.
Sąd postanowił oddalić wniosek uczestnika postępowania O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. o wystąpienie przez tutejszy Sąd z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartym w piśmie z 13 listopada 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu strona skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 10 kwietnia 2024 r. o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r. w przedmiocie udzielenia O. z siedzibą w W. pozwolenia na wytwarzanie odpadów z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych zlokalizowanej na działce nr [...], obręb K., gm. W. .
Zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, a mianowicie w ramach postępowania nieważnościowego. Celem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co przekłada się niewątpliwie na zakres procedowania przez organ administracyjny. Mianowicie, w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami kwalifikowanymi skutkującymi jej nieważność. Wobec tego przedmiotem rozważanego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane przewidziane w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Postępowanie prowadzone, na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., stanowi wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. i dlatego przesłanki nieważności powinny być interpretowane wąsko. Jedną z takich wad, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Chociaż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie definiują pojęcia "rażące naruszenie prawa", to w piśmiennictwie przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, podzielany zresztą w pełni przez tutejszy Sąd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czy też mówiąc inaczej skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania / skutek ex tunc. Zatem, nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa może być uznane za rażące. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Nie można więc mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, gdyż odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (vide: wyroki NSA z: 19 marca 2024 r. I OSK 2879/20; 12 marca 2024 r. II OSK 1532/21; 6 lutego 2024 r. II OSK 1159/21; 25 sierpnia 2021 r. II OSK 1708/18; 9 sierpnia 2016 r. II OSK 2868/14; 2 marca 2011 r. II OSK 2226/10; 11 maja 1994 r. III SA 1705/93; 27 października 2015 r. II OSK 397/14; 13 listopada 2019 r. I OSK 713/18; 17 lipca 2014 r. I OSK 2832/12; 3 września 2014 r. II OSK 510/13; 10 grudnia 2014 r. I OSK 2010/13; 17 grudnia 2014 r. I OSK 2075/14; 4 marca 2014 r. II OSK 2386/12; 23 listopada 2023 r. II OSK 574/21 - dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 18.wydanie, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2022, s. 1036 i następne; Małgorzata Jaśkowska komentarz do art. 156 k.p.a. [w:] Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel - Lex).
W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r. stojąc na stanowisku, że błędne zakwalifikowanie kodu odpadu w decyzji zezwalającej na wytwarzanie odpadów, która posiada wymagane prawem elementy, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w sytuacji, gdy na podstawie opisu zawartego w tej decyzji, a przede wszystkim składu i właściwości odpadów, odpadowi temu można przyporządkować inny istniejący kod odpadów. Korekta uchybienia w zakresie błędnego przypisania danemu odpadowi odpowiedniego kodu, może nastąpić poprzez zmianę dotychczasowej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Kolegium podzieliło przy tym przytoczoną w sprzeciwie Prokuratora wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach komunalnych. Oceniając skutki ekonomiczno-gospodarcze stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Wieluńskiego z 10 czerwca 2022 r. organ nadzoru uznał, że doprowadziłoby to do sytuacji, w której strona przez okres prawie dwóch lat wytwarzałaby odpady bez posiadania stosownego pozwolenia. Kolegium podkreśliło, że strona w złożonym wniosku jednoznacznie wskazała jakie odpady będzie wytwarzała oraz, że odpad, którego dotyczy wniosek pochodzi z produkcji. Natomiast błędne przyporządkowanie przez organ pierwszej instancji odpowiedniego kodu w wydanej decyzji należy uznać za uchybienie, jednak nie o charakterze kwalifikowanym. Samo przypisanie wytwarzanego odpadu do właściwego kodu nie stanowi ingerencji w istotę i treść decyzji ostatecznej w zakresie rodzaju odpadów, o których pozwolenie na wytwarzanie strona wystąpiła. Katalog odpadów ma bowiem charakter porządkowy i ma na celu właściwe katalogowanie odpadów z uwzględnieniem źródła ich powstawania, właściwości oraz składników. Nadto Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji był w posiadaniu materiału dowodowego, który był niezbędny do wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na wytwarzanie odpadów, dokonał niezbędnych ustaleń w zakresie rodzaju odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości, rodzaju instalacji i prowadzonej przez stronę działalności, źródła wytwarzania odpadów, ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytworzenia w ciągu roku, a ponadto konieczności przeprowadzenia obowiązkowej kontroli instalacji i obiektów przed wydaniem pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Kończąc rozważania Kolegium doszło jednak do wniosku, że błędne sklasyfikowanie odpadu z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych, powstającego w wyniku działalności produkcyjnej zakładu, było spowodowane błędną wykładnią art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. Uchybienie to mogło być skorygowane w zwykłym toku instancji, natomiast nie daje podstawy do uznania decyzji za rażąco naruszającą prawo.
Stanowisko Kolegium w świetle zgromadzonego w toku zwykłego postępowania administracyjnego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa jest - w ocenie Sądu - błędne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 180 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1973 - dalej w skrócie "P.o.ś."), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Starostę Wieluńskiego decyzji o udzieleniu pozwolenia na wytwarzanie odpadów (20 czerwca 2022 r.), eksploatacja instalacji powodująca wytwarzanie odpadów, jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.
Pozwolenie na wytwarzanie odpadów, po myśli art. 180a P.o.ś., jest wymagane do wytwarzania odpadów:
1) o masie powyżej 1 Mg rocznie - w przypadku odpadów niebezpiecznych lub
2) o masie powyżej 5000 Mg rocznie - w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.
Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia na wytwarzanie odpadów (art. 181 ust. 1 pkt 4 P.o.ś.). Zgodnie z art. 188 ust. 2 P.o.ś. pozwolenie określa:
1) rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom;
2) wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów funkcjonowania;
3) maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w szczególności w przypadku rozruchu i wyłączania instalacji, a także warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia rozruchu i moment rozpoczęcia wyłączania instalacji oraz warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii w takich przypadkach;
4) jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska:
a) wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,
b) dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;
5) źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii;
6) termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w przypadku określonym w art. 191a;
6a) oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności poszczególnych prowadzących oznaczone części instalacji za eksploatację instalacji zgodnie z przepisami ochrony środowiska, w przypadku, o którym mowa w art. 183b.
Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3 (art. 188 ust. 2a P.o.ś.).
Według art. 188 ust. 2b pkt 2 i 3 P.o.ś. pozwolenie na wytwarzanie odpadów określa dodatkowo: wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości; określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku.
Zgodnie z obowiązującą na dzień 20 czerwca 2022 r. definicją legalną odpadów komunalnych, unormowaną przez ustawodawcę w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 699 - dalej w skrócie "ustawa o odpadach"), ilekroć w ustawie jest mowa o odpadach komunalnych - rozumie się przez to odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane:
a) z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz
b) ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych
- przy czym odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji, rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, zbiorników bezodpływowych, sieci kanalizacyjnej oraz z oczyszczalni ścieków, w tym osadów ściekowych, pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych; niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowanymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane przetwarzaniu odpadów, ale przetwarzanie to nie zmieniło w sposób znaczący ich właściwości.
Jak trafnie zauważyło Kolegium aktualna na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, definicja legalna odpadów komunalnych została wprowadzona do porządku prawnego na mocy art. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2151) i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (druk IX.1588) "w art. 3 ust. 1 w pkt 7 ustawy o odpadach zmodyfikowano definicję odpadów komunalnych. Zaproponowane brzmienie definicji odpadów komunalnych ma na celu zapewnienie większej przejrzystości tej definicji przez wskazanie podziału podstawowych źródeł powstawania odpadów komunalnych. Zaproponowana definicja jednoznacznie wskazuje, że odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji, rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, zbiorników bezodpływowych oraz z sieci kanalizacyjnej i z oczyszczalni ścieków, w tym osadów ściekowych, pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych".
Zasady katalogowania odpadów normuje art. 4 ustawy o odpadach, który stanowi, że odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając: pkt 1 - źródło ich powstawania; pkt 2 - właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997, oraz przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5; pkt 3 - składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi (ust. 1). Składniki odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 3, określa załącznik nr 4 do ustawy (ust. 2). Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, kierując się źródłem powstawania odpadów oraz właściwościami odpadów (ust. 3).
Zgodnie z § 2 pkt 20 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10) odpady, w zależności od źródła ich powstawania, dzieli się na następujące grupy: odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie - 20. Według § 3 w/w rozporządzenia katalog odpadów, określający grupy, podgrupy i rodzaje odpadów oraz ich kody, ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, jest zawarty w załączniku do rozporządzenia. Zgodnie z katalogiem odpadów stanowiącym załącznik do wspomnianego wyżej rozporządzenia odpad o kodzie 20 01 25 - to oleje i tłuszcze jadalne. Jak wskazano w objaśnieniach do rozporządzenia dwie pierwsze cyfry kodu oznaczają grupę odpadów wskazującą źródło powstawania odpadów. Oznaczenie grupy odpadów łącznie z dwiema następnymi cyframi identyfikuje podgrupę odpadów, natomiast kod składający się z sześciu cyfr identyfikuje rodzaj odpadów. Odpady klasyfikuje się według źródła powstawania w grupach od 01 do 12 lub od 17 do 20, przypisując im odpowiedni sześciocyfrowy kod określający rodzaj odpadu (z wyłączeniem kodów kończących się na 99), z zastrzeżeniem akapitu 5 i 6. W przypadku nieodnalezienia odpowiedniej pozycji w grupach od 01 do 12 lub od 17 do 20 odpady klasyfikuje się w grupach od 13 do 15. W przypadku nieodnalezienia odpowiedniej pozycji w grupach od 01 do 15 lub od 17 do 20 odpady klasyfikuje się w grupie 16, zawierającej odpady nieujęte w innych grupach. W przypadku nieodnalezienia odpowiedniej pozycji w grupie 16 odpady klasyfikuje się w grupie według źródła powstawania, przypisując im kod kończący się na 99 (inne niewymienione odpady).
Z przytoczonego wyżej art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach expressis verbis wynika, że odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji. Definicja legalna odpadów komunalnych zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, obowiązująca w dacie udzielenia Spółce O. pozwolenia na wytwarzanie odpadów komunalnych, nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych do odkodowania prawidłowego znaczenia normatywnego pojęcia "odpady komunalne". W tym wypadku wystarczająca jest wykładnia językowa art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. Jest to zatem przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Nie wytrzymuje tym samym krytyki stanowisko Kolegium zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakoby błędne sklasyfikowanie przez Starostę Wieluńskiego odpadu z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych, powstającego w wyniku działalności produkcyjnej zakładu, spowodowane było błędną wykładnią art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach.
Wskazać następnie trzeba, że pozwolenie na wytwarzanie odpadów określa wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytworzenia (...) (art. 188 ust. 2b pkt 2 P.o.ś.). Rodzaj odpadu wynika zaś z kodu odpadu, którego dwie pierwsze cyfry określają źródło powstawania odpadów.
Nie jest wobec tego dopuszczalne udzielenie pozwolenia na wytwarzania odpadów komunalnych powstających z produkcji (czy też mówiąc inaczej, których źródłem powstawania jest produkcja).
W kontrolowanej sprawie, wbrew odmiennemu stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, Starosta Wieluński decyzją z 20 czerwca 2022 r. udzielił Spółce O. pozwolenia na wytwarzanie odpadów komunalnych o kodzie 20 01 25 (oleje i tłuszcze jadalne) w ilości 45 000 Mg z instalacji wykorzystywanej przez przedsiębiorcę do produkcji surowca - wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych rażąco naruszając przepisy art. 181 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 188 ust. 2 i 2b pkt 2 i 3 P.o.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 i art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach w zw. z § 2 pkt 20 i § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 10) wraz z katalogiem odpadów określonym w załączniku do rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe zastosowanie w/w przepisów.
Uwadze organu nadzoru umknął ponadto fakt rażącej dysproporcji pomiędzy ilością wytwarzanego przez Spółkę produktu głównego - wolnych kwasów tłuszczowych z zakwaszonych tłuszczów zwierzęcych i olejów roślinnych (10 % - 5000 Mg/rok) a ilością powstającego w wyniku tej produkcji odpadu o kodzie 20 01 25 - oleje i tłuszcze jadalne (90% - 45 000 Mg/rok) przy znikomych, a w zasadzie śladowych ilościach innych powstających w następstwie produkcji odpadów (odpady inne niż niebezpieczne 16 02 16 - 0,01 Mg/rok), w tym odpadów niebezpiecznych (kody odpadów 16 07 09 * - 0,2 Mg/rok, 15 02 02 * - 0,1 Mg/rok, 16 02 13* - 0,01 Mg/rok), na których wytwarzanie zgodnie z art. 180a pkt 1 i 2 P.o.ś, nie jest wymagane udzielenie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, co wynika wprost zarówno z treści wniosku o udzielenie pozwolenia jak i z treści decyzji Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r. Podnoszona wobec tego przez Kolegium w odpowiedzi na skargę okoliczność, że decyzja Starosty dotyczy zarówno wytwarzania odpadów innych niż niebezpieczne oraz odpadów niebezpiecznych, a zarzuty Prokuratora kierowane są wyłącznie pod adresem odpadów o kodzie 20 01 25, nie stanowi w istocie przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty w całości.
W świetle powyższego trafna jest wreszcie konkluzja, że zasadnicza działalność Spółki ukierunkowana jest w rzeczywistości na wytwarzanie z produkcji odpadu komunalnego o kodzie 20 01 25 (oleje i tłuszcze jadalne). Jak wynika bowiem z wniosku o udzielenie spornego pozwolenia, strona wbrew literalnemu brzmieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach wskazała, że źródłem powstania odpadów komunalnych, do jakich zalicza się oleje i tłuszcze jadalne, będzie instalacja do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT). Organ I instancji, wbrew przepisom obowiązującego prawa, informację tę zaakceptował i w efekcie wydał decyzję rażąco naruszającą prawo. Rację ma wobec tego Prokurator twierdząc, że w kontrolowanej sprawie nie chodzi jedynie o "skorygowanie" kodu odpadu, jak błędnie przyjął organ nadzoru, lecz o usunięcie z obrotu prawnego decyzji, która sankcjonuje wytwarzanie w toku produkcji odpadu komunalnego nazywanego olejem posmażalniczym. W całej decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu jest bowiem wielokrotnie mowa o pozwoleniu na wytwarzanie odpadu w postaci olejów i tłuszczów jadalnych o kodzie 20 01 25. Z tego względu nie może być mowy o "uchybieniu", które mogłoby zostać "skorygowane" w drodze zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania (w tym przypadku "oleje i tłuszcze jadalne"), z uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości oraz określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku (w tym przypadku 45 000 Mg/rok), jest niezbędnym elementem decyzji o udzieleniu pozwolenia na wytwarzanie odpadów zgodnie z art. 188 ust. 2b pkt 2 i 3 P.o.ś. decydującym o jej meritum. Zatem, wbrew odmiennemu stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, do istoty i treści pozwolenia na wytwarzanie odpadów należy wskazanie rodzaju odpadów, na których wytwarzanie strona chce uzyskać pozwolenie, zaś pochodną określenia rodzaju odpadów jest przypisanie ich do odpowiedniego kodu.
Nie ma wobec tego racji Kolegium twierdząc, że decyzja Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r. nie jest dotknięta wadą kwalifikowaną - wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Oczywistość naruszenia prawa na gruncie rozpatrywanej sprawy polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Również skutki, które wywołuje decyzja z 20 czerwca 2022 r., co dobitnie zobrazował Prokurator są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Chodzi tu bowiem o skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie spornej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Jak konsekwentnie w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego argumentował Prokurator udzielenie pozwolenia na wytwarzanie w toku produkcji z instalacji do wydzielania wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) odpadu komunalnego, którego rodzaj określono jako "oleje i tłuszcze jadalne" i zakwalifikowano pod kodem 20 01 25, umożliwia "wytwarzanie" zużytego oleju posmażalniczego (UCO) dla wytwórców biokomponentów. Warunkiem niezbędnym do pozyskania zużytego oleju kuchennego (UCO) jest zaś zaklasyfikowanie odpadu do kodu 20 01 25. Przy wysokim popycie na UCO i bardzo ograniczonej podaży, jako że zbieranie zużytego oleju kuchennego wymaga bardzo dużego nakładu pracy i kosztów, powstaje ryzyko fałszowania tożsamości zużytego oleju kuchennego i to właśnie w tym aspekcie Kolegium winno ocenić skutki, które wywołuje ostateczna decyzja Starosty Wieluńskiego z 20 czerwca 2022 r. Ocena skutków ekonomicznych i gospodarczych dokonana przez Kolegium w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji wyłącznie w aspekcie interesu ekonomicznego Spółki jest sprzeczna z zasadami demokratycznego państwa prawnego, którego organy winny stać na straży praworządności.
Na marginesie powyższych uwag wskazać należy, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 18 kwietnia 2024 r. II GSK 1934/23), że odpad w postaci zużytego oleju kuchennego musi powstawać w wyniku czynności prowadzonych w związku z produkcją lub przetwarzaniem produktów spożywczych, w wyniku której nastąpiła zmiana ich właściwości fizycznych i chemicznych. Chodzi więc o działania, które mają na celu wytworzenie produktów spożywczych lub ich przetworzenie (m.in. w wyniku obróbki cieplnej), w ramach których dochodzi do zmiany właściwości fizycznych i chemicznych tych produktów spożywczych, ale także do zmiany właściwości fizycznych i chemicznych wykorzystywanych olejów lub tłuszczów. Celem działań ma być produkt finalny w postaci produktu spożywczego, a nie jakiegokolwiek innego.
Wobec poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 181 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 188 ust. 2 i 2b pkt 2 i 3 P.o.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 i art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach w zw. z § 2 pkt 20 i § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020, poz. 10) wraz z katalogiem odpadów określonym w załączniku do rozporządzenia oraz z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. Stwierdzone uchybienia uzasadniały wyeliminowanie z obrotu prawnego poddanego sądowej kontroli rozstrzygnięcia.
Orzekając o oddaleniu wniosku O. z 13 listopada 2024 r. o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do TSUE, Sąd stwierdził, że wynik sprawy niniejszej nie jest uzależniony od zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jako że zasadniczą istotą rozpatrywanej sprawy, jest kwestia wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na wytwarzanie odpadów komunalnych z produkcji z rażącym naruszeniem prawa. Zagadnienia związane z powstawaniem i definiowaniem zużytego oleju kuchennego mają na gruncie rozpatrywanej sprawy charakter drugorzędny.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.
Kontynuując postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu pozwolenia na wytwarzanie odpadów komunalnych z produkcji Kolegium uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu wyroku i wyda rozstrzygnięcie odpowiadające prawu.
dj