I OSK 2838/19

I OSK 2838/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik
Iwona Bogucka /przewodniczący sprawozdawca/
Mariola Kowalska
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 104/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-04-09
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 184, art. 19 in fine
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2101
art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d) i lit. h)
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. R. i L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 104/19 w sprawie ze skargi D. R. i L. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 listopada 2018 r. nr 268 w przedmiocie wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r., IV SA/Wa 104/19, oddalił skargę D. R. i L. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 14 listopada 2018 r. nr 268 utrzymującą w mocy decyzję Starosty Piaseczyńskiego z 26 lipca 2018 r. nr 269/2018 w przedmiocie wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków polegającej na przywróceniu w działce ewid. nr [...], z obrębu [...] m. K., wpisu użytku gruntowego i klasy gruntów "LsV".
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi przez jej uwzględnienie, a także o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Sądowi I instancji zarzucono naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 20 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.; dalej: p.g.i.k.) oraz art. 20 ust. 3a p.g.i.k. w zw. z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a) – d) i pkt 2 p.g.i.k. w zw. z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. a) – h) i pkt 2 p.g.i.k. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) – c) i pkt 2 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm.; dalej: "ustawa o lasach") w zw. z § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.; dalej: rozporządzenie) oraz § 45 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia przez ich błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu przez Sąd, że w świetle art. 20 ust. 3a p.g.i.k. ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, w tym m.in. ustawy o lasach, bez jednoczesnego uwzględnienia pełnej definicji wskazanej w art. 3 pkt. 1 lit. a) – c) i pkt 2 ustawy o lasach, rozstrzygającej, jakie cechy powinien posiadać grunt, aby uzyskać status lasu, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem (w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji), że organ (jak i wcześniej Starosta) zasadnie uznał, że zmiana w zakresie klasoużytku z "LsV" na "Bp", dokonana na wniosek skarżących z 12 czerwca 2018 r. w drodze czynności materialno-technicznej, nastąpiła z naruszeniem art. 20 ust. 3a p.g.i.k., bowiem przedłożony przez skarżących operat klasyfikacyjny (tj. opracowanie geodezyjne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 9 maja 2017 r., dalej: "opracowanie geodezyjne"), nie może stanowić podstawy do wprowadzenia wykazanej w nim zmiany użytku gruntowego z leśnego na "Bp" – zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, m.in. z uwagi na to, że klasyfikator nie ma uprawnień w tym zakresie, co obligowało Starostę do wydania decyzji i jej utrzymania w mocy zaskarżoną decyzją, a jednocześnie w obrocie pozostaje decyzja Burmistrza Gminy K. z 3 grudnia 2010 r., podczas gdy wykładnia art. 20 ust. 3a p.g.i.k. prowadzi do wniosku, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, w tym przede wszystkim art. 3 pkt 1 lit. a) – c) i pkt 2 ustawy o lasach, który definiuje las jako grunt o:
• zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony:
a) przeznaczony do produkcji leśnej lub
b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
c) wpisany do rejestru zabytków;
• związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne,
co prowadzi do wniosku, że przedmiotowa nieruchomość (wbrew stanowisku Sądu) nie stanowi lasu w rozumieniu przedmiotowego przepisu i w związku z tym nie obejmuje się jej gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzoną w sposób jednolity dla całego kraju na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów, stosownie do art. 20 ust. 3 p.g.i.k., a także nie ma do niej zastosowania art. 20 ust. 3a p.g.i.k., który stanowi, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, a w rezultacie zmiana ewidencyjna dokonana w oparciu o opracowanie geodezyjne nastąpiła zgodnie z przepisami prawa, stosownie do art. 24 ust. 2b lit. h) p.g.i.k., który stanowi, że aktualizacja danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może nastąpić z wniosku zainteresowanego podmiotu i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców i nie zachodziła konieczność jej modyfikacji w drodze decyzji Starosty, a następnie zaskarżonej decyzji. W przypadku, gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, Sąd dokonałby prawidłowej wykładni wskazanych przepisów i następnie ich zastosowania, w szczególności mając na względzie, że nieruchomość nie stanowi lasu, a w rezultacie skarga zostałaby uwzględniona w całości;
II. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.: dalej: p.u.s.a.) i art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli względem zaskarżonej decyzji (i poprzedzającej ją decyzji Starosty), w których błędnie przyjęto, że przedmiotowa nieruchomość stanowi las w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) – c) i pkt 2 ustawy o lasach, powodując konieczność dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków, w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, bowiem zastąpienie wcześniejszego wpisu użytku i klasy gruntów "LsV" wpisem "Bp" na podstawie wykonanego dla tych celów opracowania geodezyjnego zostało dokonane z naruszeniem obowiązujących przepisów p.g.i.k. oraz zasad zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja Starosty zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa, bez wszechstronnego rozpoznania niniejszej sprawy, w szczególności bez sprawdzenia, czy przedmiotowa nieruchomość stanowi w istocie las, a także czy zaistniała przesłanka wykrycia błędnych informacji w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do tej nieruchomości, która przemawiałaby za zmianą wcześniej dokonanej klasyfikacji dla nieruchomości z "LsV" na "Bp", zwłaszcza, że na taki sposób wprost wskazał Starosta, umarzając wszczęte na wniosek skarżących postępowanie o przeprowadzenie klasyfikacji gruntów zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r., Nr 1246) na podstawie opracowania geodezyjnego. W przypadku, gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa, Sąd w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniłby skargę, potwierdzając wadliwość zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że znaczenie pojęcia "lasu" zawarte w art. 3 pkt 1 lit a) – c) i pkt 2 ustawy o lasach prowadzi do wniosku, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi lasu w rozumieniu tego przepisu. Dany grunt jest bowiem lasem, gdy jednocześnie spełnia kryterium: przyrodnicze – tj. gdy jest pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), na którą składają się drzewa i krzewy oraz runo leśne; przestrzenne – posiada zwartą powierzchnię co najmniej 0.10 ha; przeznaczenia – wykorzystywania do produkcji leśnej, chyba że dany las stanowi rezerwat przyrody lub wchodzi w skład parku narodowego albo wpisany został do rejestru zabytków; związania z gospodarką leśną. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Nawet zatem to, że dany grunt byłby lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest lasem w znaczeniu prawnym (vide: wyrok NSA z 23 czerwca 2017 r., II OSK 2694/15 oraz wyrok NSA z 23 kwietnia 2013 r., I OSK 1983/11). Stanowisko to znajduje także swoje odzwierciedlenie w literaturze przedmiotu (vide: W. Radecki, Ustawa o lasach. Komentarz. LexisNexis 2012 r.. s. 37-40; B. Rakoczy, Ustawa o lasach. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 s. 26-27). Co więcej, w przypadku art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach, konieczne jest dodatkowe zbadanie, jako zwartej powierzchni nie tylko nieruchomości, ale także działek położonych w jej bezpośrednim sąsiedztwie w oparciu o kryterium zwartości (vide: wyrok NSA z 2 października 2015 r., II OSK 308/14). Lasem nie jest zatem każdy teren zadrzewiony, ale teren o powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną, a więc nie tylko drzewami, ale i krzewami oraz runem leśnym i co do zasady przeznaczony do produkcji leśnej. Teren niespełniający ww. kryteriów, a zatem mniejszy niż 0,10 ha, ale pokryty roślinnością leśną, tj. drzewami, krzewami i runem leśnym lub teren o powierzchni większej niż 0,10 ha, ale nie pokryty drzewami, krzewami oraz runem leśnym i niesłużący do produkcji leśnej nie jest lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Samo zadrzewienie terenu nie wpływa na zmianę przeznaczenia terenu nieleśnego na leśny. Jak mowa wyżej, aby taki stan zaistniał, teren którego zmiana przeznaczenia dotyczy, musi spełniać kryteria przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, o których mowa w art. 3 ustawy o lasach (vide: wyrok WSA w Krakowie z 4 kwietnia 2018 r., II SA/Kr 195/18). Dodatkowo, w celu wykazania, że określone grunty położone w mieście są gruntami leśnymi, czyli lasem w rozumieniu ustawy o lasach, konieczne jest udowodnienie, że są one nie tylko pokryte roślinnością leśną, ale także, że są one przeznaczone do produkcji leśnej (vide: wyrok NSA z 31 sierpnia 2017 r., II OSK 3027/15). W świetle powyższego nieruchomość nie stanowi i nie stanowiła w przeszłości lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Nie spełniała i nie spełnia bowiem żadnego z kryterium składającego się na wskazaną w powołanym przepisie definicję lasu, które dodatkowo winny być spełnione łącznie, tj.: przyrodniczego, gdyż nie jest i nie była pokryta roślinnością leśną, na którą składałyby się drzewa i krzewy oraz runo leśne, co potwierdziła wizja lokalna na nieruchomości, przeprowadzona przez Starostę w dniu 28 czerwca 2018 r. (jednocześnie całkowicie nieuzasadnione i niepoparte materiałem dowodowym są twierdzenia, że obecny stan nieruchomości "świadczy o stopniowym pozbawianiu gruntów drzewostanu i roślinności leśnej", tylko i wyłącznie dlatego, że w przeszłości posiadała ona również oznaczenie "LsV"); przestrzennego, bowiem choć nieruchomość ma powierzchnię co najmniej 0,10 ha to jednak nie ma i nie miała ona charakteru zwartego, w tym przy uwzględnieniu otaczających ją bezpośrednio innych nieruchomości, zabudowanych budynkami mieszkalnymi (za całkowicie oderwane od stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy należy przy tym uznać ustalenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji, a wyrażające się stwierdzeniem, że teren K., charakteryzuje się zabudową mieszkaniową na dużych działkach leśnych, o czym miałyby świadczyć "dostępne w Internecie zdjęcia oraz aktualna mapa ewidencyjna", a także dokumentacja zdjęciowa przedłożona do pisma skarżących z 13 lipca 2018 r., skoro właśnie wskazana dokumentacja pokazuje, brak spełnienia wskazanego kryterium w odniesieniu do nieruchomości); przeznaczenia, gdyż nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana do produkcji leśnej i jednocześnie nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie wchodzi w skład parku narodowego, nie została także wpisana do rejestru zabytków; nie jest również w jakikolwiek sposób związana z gospodarką leśną. W konsekwencji, regulacje prawne odnoszące się do gruntu, jakim jest las, nie znajdują zastosowania do przedmiotowej nieruchomości.
Zarządzeniem z 26 października 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej, zarządził skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie zdalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.
Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., przy czym poszczególne zarzuty dotyczą łącznie szeregu przepisów wymienionych w powiązaniu. Obowiązek wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów, takie wyliczenie musi jednak być połączone z wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą pewną normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane. Przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, wymienione przepisy muszą jednak pozostawać ze sobą właśnie w takim związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka reguła zachowania ustanowiona tymi przepisami została naruszona. Zarzut pozbawiony takiego sprecyzowania nie poddaje się rozpoznaniu, albowiem Sąd II instancji nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez NSA we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem. Z podanych względów zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty oparte na wyliczeniu wielu przepisów poddawały się rozpoznaniu wyłącznie w takim zakresie, jaki został wyznaczony w samej skardze kasacyjnej, a nie w odniesieniu odrębnie do każdego ze wskazanych przepisów.
Argumentacja skarżących została oparta na założeniu, że w sprawie ma znaczenie ustalenie, czy objęta postępowaniem działka jest zajęta pod użytek, który można zakwalifikować jako las, a kwalifikacja taka miałaby być przedmiotem sprawy. Jest to założenie błędne, świadczące o braku zrozumienia, jaki był przedmiot postępowania i orzekania.
Problem wadliwego wpisu w ewidencji nie dotyczył ujawnienia użytku Ls, lecz użytku Bp. Nie zostało przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków zakwestionowane ujawnienie w ewidencji użytku Ls w stosunku działki, co nastąpiło na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy K. z 3 grudnia 2010 r., nr 102/2001, w związku z zatwierdzoną gleboznawczą klasyfikacją użytku gruntowego. Ta decyzja pozostaje w obrocie prawnym i prawidłowość ujawnienia na jej podstawie w ewidencji użytku Ls nie była przedmiotem postępowania. Dlatego nie miały w sprawie zastosowania przepisy stanowiące na jakiej podstawie i w stosunku do jakich terenów taki użytek może zostać w ewidencji ujawniony. Przepis art. 20 ust. 3a p.g.i.k. nie mógł z tego powodu zostać naruszony.
Wątpliwość co do prawidłowości danych w ewidencji dotyczących rodzaju użytków gruntowych dotyczyła kolejnego wpisu, w wyniku którego ujawniono na całej działce użytek Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy.
W tym zakresie organy administracji zasadnie wskazały na załącznik nr 6 do obowiązującego w dacie wydania decyzji rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). Zawiera on tabelę określającą cechy gruntów i budynków oraz inne przesłanki, które decydują o ich zaliczeniu do poszczególnych użytków gruntowych. Pozycja 15 tabeli dotyczy użytku Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Do takich terenów zalicza się grunty: 1) na których została rozpoczęta, lecz nie została zakończona budowa, w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, powodująca wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej lub leśnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 2) które w wyniku zabudowy wyłączone zostały z produkcji rolnej lub leśnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ale na których istniejące wcześniej budynki zostały rozebrane, a jednocześnie grunty te przeznaczone są pod zabudowę. Przy ustalaniu konturów zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy bierze się pod uwagę postanowienia decyzji wydanych na podstawie art. 11 oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz treść projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stosując odpowiednio zasady dotyczące ustalania konturów terenów mieszkaniowych, terenów przemysłowych oraz innych terenów zabudowanych.
W sprawie nie doszło do ujawnienia użytku Bp na podstawie wskazanych decyzji i po ustaleniu okoliczności określonych w rozporządzeniu. Wpisu użytku Bp dokonano na podstawie opracowania geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonego wedle wyjaśnień jego autora, na podstawie wywiadu terenowego. Prawidłowo wobec tego organy uznały, że zmiana dotychczasowego wpisu dotycząca użytku Ls dla całego konturu działki została przeprowadzona niewłaściwie, na podstawie materiału, który nie mógł stanowić podstawy do takiej zmiany. Stan faktyczny działki nie miał dla sprawy znaczenia. Jak zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, opracowanie geodezyjne złożone przez stronę nie wykazało, że na działce, w ramach całego jej konturu, doszło do wyburzenia zabudowań lub wyłączenia z produkcji leśnej. Zgodnie z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h) p.g.i.k., aktualizacja danych zawartych w ewidencji następuje na wniosek zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej we wniosku dokumentacji, ale pod warunkiem, że dokumentacja ta jest odpowiednia do przeprowadzenia wnioskowanej zmiany. Wskazane ograniczenia co do materiałów i okoliczności, na podstawie których można zmienić rodzaju użytku Ls na użytek Bp powoduje, że dokonana zmiana prawidłowo została oceniona jako wprowadzona niezgodnie z przepisami. Powziąwszy taką informację, organ miał podstawy do zastosowania art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d) p.g.i.k., który stanowi podstawę do aktualizacji informacji zawartej w ewidencji z urzędu w razie wykrycia błędnych informacji, aktualizacja taką następuje w drodze decyzji. Celem aktualizacji, zgodnie z § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia jest także wyeliminowanie danych błędnych.
Działając z urzędu, organy wskazały nadto na brak podstaw do kwestionowania zgodności z prawem ujawnionego na podstawie decyzji z 3 grudnia 2010 r. użytku Ls, skoro został on wprowadzony na wniosek skarżących i w oparciu o przedłożone materiały. Stan faktyczny istniejący aktualnie na działce nie jest dostatecznym powodem do poddania w wątpliwość prawidłowości tego wpisu, nie świadczy bowiem o rodzaju użytków w dacie jego dokonania.
Z podanych powodów nie mogły odnieść skutku zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzut naruszenia prawa materialnego. Przedmiotem ustaleń faktycznych w sprawie nie było, czy działka aktualnie stanowi las w rozumieniu art. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy o lasach. Nie są też wadliwe ustalenia, że ujawnienie użytku Bp nastąpiło w oparciu o niewłaściwą dokumentację.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku był przepis art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.