I OSK 281/05

I OSK 281/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący/
Joanna Runge - Lissowska /sprawozdawca/
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "T." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt 6 II SA 3049/03 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "T." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30.09.2004 r. sygn. akt 6 II SA 3049/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "T." Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] nr [...], nakładająca na tę Spółkę karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że dnia 21.01.2003 r. została dokonana kontrola pojazdu należącego do Spółki, w wyniku której stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogę, co uwidoczniono w protokóle kontroli, że kierujący skontrolowanym pojazdem zgłosił do protokółu uwagę, iż teren w miejscu ważenia był nierówny, gdyż auto bez hamulca toczy się do tyłu, że kierowcy udostępniono legitymację służbową i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, świadectwo legalizacji przyrządów pomiarowych, protokół pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia i że analizując wydane w sprawie decyzje nie dopatrzył się naruszenia prawa, bowiem nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi, procedura ważenia nie została zakwestionowana, a skarżąca Spółka stwierdziła wręcz, iż ważenie przeprowadzono prawidłowo, zatem ustalenia protokółu należy uznać za wiarygodne i zgodne ze stanem faktycznym. Dalej Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 tego artykułu bez zezwolenia, pobiera się kary pieniężne bez względu na to, czy nienormatywność została zawiniona przez wykonującego przejazd (Spółka podała, że nienormatywność wynikła z konieczności przeładowania przewożonego towaru, na skutek wypadku drogowego zaistniałego nie z winy kierowcy Spółki), zatem organy prawa materialnego nie naruszyły. Opowiadając na zarzut naruszenia procedury, sprowadzający się do istnienia braku przepisów regulujących ważenie, Sąd stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63, poz.636) weszły w życie z dniem 1.01.2003 r. i stosownie do jej art. 27, przyrządy pomiarowe zalegalizowane przed dniem jej wejścia w życie, niespełniające jej przepisów, mogą być dalej legalizowane, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy, zaś zgodnie z art. 29, kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, nie dłużej niż 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy. Wobec tego kontrolę przy użyciu zalegalizowanej wagi należało uznać za przeprowadzoną prawidłowo.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła Spółka z o.o. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "T." w [...] , reprezentowane przez radcę prawnego, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1, art. 93 ust. 2 (bez podania aktu prawnego), przez ich pominięcie przy wydawaniu wyroku, art. 27 i art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r.- Prawo o miarach (Dz.U Nr 63, poz. 636) przez ich błędną interpretację.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w dacie przeprowadzenia kontroli, brak było podstaw prawnych do poprawnego ważenia pojazdu, a tym samym do wymierzenia kary, bowiem obowiązywały już przepisy ustawy – Prawo o miarach, ale nie było do niej przepisów wykonawczych regulujących wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadać wagi do ważenia pojazdów w ruchu i taki zarzut został postawiony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jednak Wojewódzki Sąd go nie uwzględnił, pomijając art. 27 i 29 ustawy i błędnie je interpretując, gdyż prawidłowa ich wykładnia nie prowadzi do wniosku, że nie mają one w sprawie zastosowania. Art. 27 nie dotyczy metrologii, ale legalizacji przyrządów pomiarowych, które to pojęcia nie są tożsame, bowiem legalizacja to procedury prowadzące do stwierdzenia zgodności przyrządu z wymaganiami, które powinien spełniać, zaś metrologia to wymogi, które przyrząd musi spełniać aby być zalegalizowany oraz warunki jego właściwego stosowania i technicznego użytkowania. Natomiast powołanie przez Sąd art. 29 jest nieporozumieniem, wobec normowania przez ten przepis zasad i trybu prowadzenia kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych – wyjaśniono zarzuty skargi. Podkreślono też, że rozporządzenie wykonawcze w sprawie wymagań metrologicznych weszło w życie dnia 13.03.2004 r., zatem w dacie kontroli nie było przepisów normujących procedury ważenia pojazdów, gdyż obowiązujące w tej dacie zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu , zgodnie z art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie mogło być źródłem powszechnie obowiązującego prawa i Wojewódzki Sąd powinien był zastosować art. 8 ust.2 Konstytucji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że może tylko poruszać się w ramach podanych podstaw tej skargi, zatem bierze pod uwagę tylko okoliczności w skardze podniesione, bowiem z urzędu, jak przewiduje ten przepis, bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
W podstawach skargi kasacyjnej, skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 ust.1 i art. 98 ust. 2 bez podania aktu prawnego, z którego pochodzą, jednak z uzasadnienia skargi okazuje się, że chodzi o Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy te Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył – zdaniem skarżącej – przez to, że uznał, iż zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, mogło być podstawą wydania decyzji, choć powinien był odmówić jego zastosowania. Jednak stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie odniósł się do przepisów tego zarządzenia, ani nie oceniał czy jest to akt obowiązujący czy też nie, zatem nie można postawić Sądowi zarzutu naruszenia, wskazanych w podstawach skargi, przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Nie można też Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzucić naruszenia art. 27 i 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63, poz. 636). Art. 27 stanowi, że przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej wymogów, mogą być nadal legalizowane o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy, natomiast art. 29, iż do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej niż przez 1 rok. Wojewódzki Sąd uznał, iż, w świetle tych przepisów, możliwe było przeprowadzenie postępowania zakończonego wydaniem decyzji na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w którym dowód uzyskano stosując wagę posiadającą ważne świadectwo legalizacji, wydane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów. Pogląd ten nie jest niezgodny z prawem. Bez względu bowiem na to czy cyt. wyżej zarządzenie Nr 39 Prezesa Urzędu Miar było aktem prawa powszechnie obowiązującego , czy też charakteru tego nie miało, waga użyta przez organy w postępowaniu nie była przyrządem nielegalnym, gdyż posiadała ważne świadectwo.
Jeśli skarżącej chodziło o wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego - gdyż takie można odnieść wrażenie - powinna kierować zarzuty polegające nie na naruszeniu prawa materialnego, ale procesowego.
Natomiast tych, które zostały podniesione w skardze kasacyjnej – nie można uznać za usprawiedliwione.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).