I OSK 278/06

I OSK 278/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1694/05 w sprawie ze skargi R. M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 roku, sygn. akt II SA/Wa 1694/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] - uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia oraz orzekł, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że R. M. w dniu 27 grudnia 2004 roku wniósł o wypłatę uposażenia za okres od dnia 23 sierpnia 2002 roku do dnia 23 sierpnia 2003 roku. Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przyznał R. M. uposażenie za okres od dnia 1 września do dnia 30 listopada 2002 roku, natomiast odmówił wypłaty uposażenia za okres od dnia 23 sierpnia do dnia 31 sierpnia 2002 roku oraz od dnia 1 grudnia 2002 roku do dnia 23 sierpnia 2003 roku.
Szef ABW w oparciu o orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA 495/03 i II SA 4131/02 wskazał, że faktyczną datą zapoznania się wnioskującego z rozkazem personalnym nr [...] sprawie zwolnienia R. M. ze służby w ABW był dzień 7 października 2002 roku, a nie przyjęty przez ABW dzień 23 sierpnia 2002 roku. Z tego względu Szef ABW na podstawie art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) – dalej zwanej ustawą o ABW oraz AW - ustalił, że stosunek służbowy R. M. został rozwiązany z dniem 7 listopada 2002 roku.
Powyższy stan prawny sankcjonował rozkaz personalny Szefa ABW z dnia 19 kwietnia 2005 roku nr [...], w którym wnioskującemu do wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej został wliczony okres od dnia 23 sierpnia 2002 roku do dnia 7 listopada 2002 roku jako okres pozostawania w stosunku służbowym w ABW. Organ wskazał, że na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW R. M. przyznano uposażenie za okres od dnia 1 września 2002 roku do dnia 30 listopada 2002 roku z tytułu służby w ABW. W pozostałej części, tzn. od dnia 23 sierpnia 2002 roku do dnia 31 sierpnia 2002 roku żądania nie uwzględniono, z uwagi na fakt, iż za ten okres pobrał on już należne uposażenie.
Za okres od dnia 1 grudnia 2002 roku do dnia 23 sierpnia 2003 roku żądanie wypłaty Szef ABW uznał za niezasadne, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 121 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW prawo do uposażenia wygasło z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby (tj. z dniem 30 listopada 2002 roku).
R. M. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł zarzut naruszenia art. 15 k. p. a. w związku z art. 130 § 2 k. p. a. poprzez przyjęcie przy ustalaniu prawa do uposażenia za okres pozostawania w służbie, tj. od dnia 1 grudnia 2002 roku do dnia 22 lipca 2003 roku ( data zapoznania się z decyzją ostateczną o zwolnieniu ze służby), że decyzja o zwolnieniu ze służby w ABW, wydana w I instancji, mimo wniesienia przez stronę środka zaskarżenia w terminie, podlega wykonaniu i to przy braku natychmiastowej wykonalności. Nadto wskazał na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń co do stanu faktycznego, w tym w szczególności określenia daty zwolnienia ze służby i - w konsekwencji naruszenie art. 121 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że prawo do uposażenia wygasło z ostatnim dniem miesiąca, po upływie 30 dni od dnia zapoznania się z rozkazem personalnym o zwolnieniu ze służby wydanym w I instancji.
Szef ABW ponownie rozpatrując sprawę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko i podniósł, że podstawą prawną zwolnienia R. M. ze służby był art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, który przewiduje sztywne określenie okresu wypowiedzenia. Wobec tego w stosunku do decyzji o zwolnieniu ze służby nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego uzależniające przymiot wykonalności decyzji od uzyskania przymiotu ostateczności. R. M. został zwolniony ze służby wskutek upływu okresu wypowiedzenia z dniem 7 listopada 2002 roku. Decyzja o zwolnieniu podlegała wykonaniu po upływie 1 miesiąca od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego.
Zatem stosownie do art. 121 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW prawo do uposażenia wygasło z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby tzn. 30 listopada 2002 roku.
Skargę na powyższą decyzję wniósł w dniu 19 sierpnia 2005 roku R. M..
W ocenie skarżącego Szef ABW naruszył art. 15 w związku z art. 130 § 1 i § 2 k. p. a. poprzez przyjęcie, że decyzja wydana w I instancji podlegała wykonaniu, mimo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto organ dokonał błędnej interpretacji art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW polegającej na przyjęciu, że nie stosuje się tutaj przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego organ naruszył nadto art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń co do daty zwolnienia ze służby.
W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną, podkreślając, iż istotą sporu jest kwestia związana z określeniem daty zwolnienia R. M. ze służby w ABW oraz związana z tym wypłata należnego wynagrodzenia. Zdaniem Sądu, organ błędnie zinterpretował treść art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW. Wbrew bowiem stanowisku Szefa ABW przepis ten nie wyłącza stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2003 roku, sygn. akt II SA 4131/02 Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w zakresie decyzji Szefa ABW podejmowanych w stosunku do funkcjonariuszy Agencji zwalnianych ze służby art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW nie wyłącza stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z doręczeniem i wykonywaniem decyzji. Jeżeli więc rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu ze służby R. M. nie był opatrzony klauzulą natychmiastowej wykonalności, to nie można przyjąć, że datą zwolnienia ze służby był dzień 7 listopada 2002 roku, skoro decyzja ta nie była ostateczna, a skarżący skorzystał z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero decyzja nr [...], utrzymująca w mocy decyzję wydaną w I instancji, stała się ostateczna.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, reprezentowany przez radcę prawnego D. M.
Szef ABW, zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, iż art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW nie jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i nie wyłącza stosowania tych przepisów w związku z wykonaniem decyzji administracyjnej. To zaś doprowadziło do uznania, że rozwiązanie stosunku służbowego, o którym mowa w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW w przypadku R. M. nie nastąpiło w terminie 1 miesiąca liczonym od dnia doręczenia mu decyzji – rozkazu personalnego nr [...] z dnia 29 czerwca 2002 roku o wypowiedzeniu stosunku służbowego i zwolnieniu ze służby w ABW podczas, gdy przepis ten wprost stanowi, że wypowiedziany stosunek służbowy w trybie art. 230 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca liczonym od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego. To zaś wyraźnie wskazuje na to, że cytowany przepis jest szczególnym w stosunku do przepisów Kodeksu posterowania administracyjnego, a tym samym wyłącza stosowanie tych przepisów w zakresie wykonania decyzji.
Autor skargi podniósł, iż organ ustalając datę zwolnienia ze służby miał na uwadze datę faktycznego zapoznania się R. M. z rozkazem personalnym nr [...], co nastąpiło w dniu 7 października 2002 roku oraz brzmienie art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW. Szef ABW zaznaczył, iż wydając decyzję miał na uwadze orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których wynika, że art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wykonalności decyzji administracyjnych a przez pismo o wypowiedzeniu stosunku służbowego należy rozumieć decyzję administracyjną o wypowiedzeniu stosunku służbowego i zwolnieniu ze służby. Skarżący przytoczył powyższe orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn przyjęcia odmiennego, niż przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, poglądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podzielić należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ( Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) w zakresie wzajemnego stosunku tegoż przepisu i art. 130 k.p.a.
Przepis art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW stanowi, iż stosunek służby funkcjonariusza, któremu został wypowiedziany stosunek służbowy w trybie określonym w ust. 1 pkt 2, ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca, liczonym od dnia doręczenia temu funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego.
Takie jednoznaczne określenie początku i końca terminu biegu okresu wypowiedzenia prowadzi do wniosku, że w stosunku do rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby z zastrzeżeniem terminu wypowiedzenia nie mają zastosowania przepisy k.p.a. uzależniające skuteczność decyzji od uzyskania przymiotu ostateczności. Regulacja zawarta w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, co do rozpoczęcia biegu wypowiedzenia i jego zakończenia ze skutkiem zwolnienia ze służby, odpowiada w istocie hipotezie art. 130 § 3 pkt 2 k.p.a. W tym zakresie przepisy ustawy o ABW oraz AW stanowią lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. regulujących kwestię wykonalności decyzji administracyjnych. Stanowisko takie, wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 7 listopada 2003 roku (sygn. akt II SAB 257/03 i II SAB 258/03 - nie publ.), w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie.
Takie samo stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 15 kwietnia 2002 roku (sygn. akt II SA 610/02, LEX nr 81806) i z dnia 18 lutego 2002 roku (sygn. akt OSA 9/01, ONSA 2002, z. 3, poz. 97) na gruncie przepisów dotyczących pragmatyki służbowej żołnierzy zawodowych, które w podobny sposób regulują rozwiązanie stosunku służbowego za wypowiedzeniem.
W tym stanie prawnym należy uznać, iż fakt złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie ma żadnego znaczenia dla oceny skuteczności rozwiązania stosunku służbowego. Również uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozkazu (decyzji) w przedmiocie zwolnienia ze służby nie powoduje reaktywowanie wstecz stosunku służbowego. Z chwilą uprawomocnienia się wyroku wywołuje on jedynie skutki prawne na przyszłość (ex nunc) – (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2001 roku, sygn. akt II SA 324/01, LEX nr 84345).
Powyższa konstatacja nie prowadzi jednak do uwzględnienia skargi kasacyjnej, albowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a to z poniższych względów.
Hipoteza normy prawnej kształtowanej treścią art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW może być konstruowana jedynie z uwzględnieniem treści ust. 1 oraz ust. 7 powyższego przepisu i wymienionych w nim jednostek redakcyjnych ustawy. Zawarty w treści art. 230 ust. 7 ustawy zwrot "wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3 i 4, przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 nie stosuje się" wskazuje na niesamodzielność treściową art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW i konieczność wiązania go z innymi przepisami wskazanej ustawy. Przepis art. 60 ust. 4 ustawy przewiduje tzw. "okres ochronny" funkcjonariusza zwalnianego ze służby na skutek likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Agencji lub na niższe stanowisko służbowe jest niemożliwe. W takim przypadku zwolnienie ze służby następuje po upływie 6 miesięcy od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji. Wprawdzie art. 230 ust. 7 ustawy o ABW oraz AW wyłączał stosowanie art. 60 ust. 4, jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 roku (sygn. akt K 45/02, OTK-A 2004/4/30) stwierdził jego niekonstytucyjność w zakresie, w jakim przepis ten wyłączał stosowanie przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 ustawy o ABW oraz AW do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 tej ustawy. Jednocześnie w wyroku tym stwierdzono niekonstytucyjność przepisu art. 230 ust.1 pkt 2 tejże ustawy. To zaś wywołuje konsekwencje w odniesieniu do stosowania przepisu art. 230 ust. 4 ustawy.
Skutkiem powyższego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego była utrata mocy wiążącej przepisu art. 230 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy o ABW oraz AW. Nie oznacza to jednak, iż rozkaz personalny o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego przez wypowiedzenie nie wywołał skutków prawnych w postaci ustania stosunku służbowego. Stosunek ten ustał, jednakże nie w terminie miesięcznym od daty zapoznania funkcjonariusza z treścią rozkazu ( art. 230 ust. 4 ) lecz w terminie określonym w art. 60 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, to jest po upływie 6 miesięcy od daty wejścia w życie tej ustawy. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku, wypowiedzenie stosunku służby lub złożenie propozycji nowych warunków służby na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wiąże się ze zniesieniem Urzędu Ochrony Państwa i utworzeniem w to miejsce dwóch Agencji. Zniesienie UOP jest zmianą organizacyjną, a nie strukturalną i w ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi podstawy uzasadniającej wyłączenie stosowania przepisów ochronnych, w stosunku do niektórych funkcjonariuszy ABW oraz AW. Uwzględniając treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, należy przyjąć, iż przez reorganizację jednostki Agencji, o której mowa w art. 60 ust. 4, rozumieć również trzeba likwidację poprzednika ABW, tzn. Urzędu Ochrony Państwa. Konsekwentnie zatem, jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło w trybie art. 230 ust. 1 pkt 2, to rozwiązanie stosunku służbowego nie mogło nastąpić wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia likwidacji Urzędu Ochrony Państwa. Ponieważ instytucja ta został zniesiona na mocy art. 221 ustawy o ABW oraz AW, to chwilą, w której rozpoczął swój bieg sześciomiesięczny okres ochronny przewidziany w art. 60 ust. 4, jest dzień wejścia w życie wskazanej ustawy, tj. 29 czerwca 2002 roku. Sześciomiesięczny okres ochronny funkcjonariuszy UOP, którzy z chwilą wejścia w życie ustawy o ABW oraz AW stali się funkcjonariuszami ABW, zwalnianych we wskazanym wyżej trybie, upływał zatem w dniu 29 grudnia 2002 roku i to z tym dniem skuteczny stał się rozkaz personalny Szefa ABW z dnia 29 czerwca 2002 roku o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego i zwolnieniu ze służby. W powyższym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w pełni stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2006 roku, sygn. akt I OSK 96/06, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1179/05 w sprawie ze skargi R. M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 19 kwietnia 2005 roku w przedmiocie ustalenia wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody rocznej.
Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku zaznaczył, że rozważania dotyczące odmowy zastosowania w sprawie przepisu art. 130 k.p.a. wobec unormowania zawartego w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, odnoszą się także do przepisu art. 60 ust. 4 tej ustawy. Przepis ten również w sposób jednoznaczny określa początek i koniec biegu terminu, po którym następuje zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Nadto skarżący od stycznia 2003 roku był zatrudniony w Policji. Okres ten zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 roku w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ( Dz. U. Nr 172, poz. 1407) został zaliczony skarżącemu do wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody rocznej. Wobec tego żądanie zaliczenia do wysługi lat okresu, w którym skarżący służył w Policji jest bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, iż przyjęcie przez Szefa ABW innej daty zwolnienia R. M. ze służby niż data 29 grudnia 2002 roku, wpływa na rozstrzygnięcie w przedmiocie wypłaty uposażenia. W tym stanie rzeczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylający zaskarżony rozkaz personalny Szefa ABW oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny z dnia [...], mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.