I OSK 2700/20

I OSK 2700/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rudnicka /sprawozdawca/
Karol Kiczka
Monika Nowicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Łd 238/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-08-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia NSA Karol Kiczka Protokolant: Starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 238/20 w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 stycznia 2020 r. nr SKO.4180.2.20 w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 238/20, oddalił skargę A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 stycznia 2020 r. nr SKO.4180.2.20 w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia 12 grudnia 2019 r. Starosta W. uchylił własną ostateczną decyzję z dnia 27 marca 2018 r. o zarejestrowaniu na rzecz A. J. samochodu osobowego marki [...], VIN [...] i wydaniu dowodu rejestracyjnego nr [...], karty pojazdu nr [...] oraz tablic rejestracyjnych ze znakami [...] oraz odmówił zarejestrowania tego pojazdu.
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2019 r. Starosta W. orzekł o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w uzasadnieniu w/w decyzji z dnia 12 grudnia 2019 r., poprzez zastąpienie wyrazu "sprzedającego" znajdującego się na drugiej stronie decyzji, w treści uzasadnienia, w wierszu pierwszym, wyrazem "kupującego".
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła A. J., zarzucając naruszenie art. 113 § 1 K.p.a., przez uznanie, że wpisanie w decyzji zamiast wyrazu "sprzedający" wyrazu "kupujący", ma charakter wyłącznie oczywistej pomyłki pisarskiej, podczas gdy przyjąć należy, że sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany istotnych ustaleń faktycznych sprawy.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Starosty W. z dnia 30 grudnia 2019 r.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że sprostowanie uzasadnienia decyzji Starosty W. z dnia 12 grudnia 2019 r. było zasadne i dopuszczalne w świetle art. 113 § 1 K.p.a. W ocenie Kolegium zmiana wprowadzona przez organ I instancji polegająca na zastąpieniu - na drugiej stronie decyzji, w treści uzasadnienia, w wierszu pierwszym – wyrazu "sprzedającego" wyrazem "kupującego" jest zgodna z tym, co wynika z wniosków zawartych w opinii biegłego załączonej do akt sprawy i z opisu stanu faktycznego niewątpliwego w świetle zgromadzonych dowodów. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że zmiana ta pozostaje bez znaczenia dla meritum sprawy, gdyż z akt sprawy (sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w K., opinii biegłego sądowego), wynika jednoznacznie, że rozpatrywana przez organ administracji sprawa dotyczyła sfałszowania podpisu A. J. (kupującej) a nie P. B. (sprzedającego).
Na w/w postanowienie A. J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, podzielając w całości stanowisko orzekających w sprawie organów.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 113 K.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedokonaniu przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli legalności działalności administracji publicznej oraz niezastosowaniu środka określonego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. nieuchylenie decyzji w całości, mimo wydania jej z naruszeniem przepisów K.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy i polegały na uznaniu, że sprostowanie z dnia 30 grudnia 2019 r., dokonane przez Starostę W. mieściło się w zakresie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, niemającej wpływu na meritum sprawy, ani ustalony stan faktyczny mimo, że:
- wskazanie przez Starostę W., że został sfałszowany podpis "sprzedającego" było poczynionym przez organ w toku postępowania ustaleniem stanu faktycznego;
- wskazanie, że sfałszowany został podpis "sprzedającego" miało wpływ na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, tj. decyzji Starosty W. z dnia 12 grudnia 2019 r., orzekającej o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji o zarejestrowaniu na rzecz skarżącej samochodu osobowego oraz o odmowie zarejestrowania tego pojazdu, która to została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych;
- decyzja Starosty W. z dnia 12 grudnia 2019 r., orzekająca o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji o zarejestrowaniu na rzecz skarżącej samochodu osobowego oraz o odmowie zarejestrowania tego pojazdu została wydana w oderwaniu od materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, który miałby wskazywać na sfałszowanie podpisu kupującej, a nie sprzedającego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zgłoszonych zarzutów.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., błędnie wskazanego w skardze kasacyjnej jako art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem, w przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji, można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie w/w przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. W niniejszej sprawie Sąd zasadnie nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji i oddalił skargę, zatem nie można mu zarzucić naruszenia tego przepisu.
W odniesieniu do naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to należy wskazać, że nie mieści się on w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., albowiem jest to przepis ustrojowy. Przepis ten nie reguluje bezpośrednio postępowania przed sądami administracyjnymi, wskazuje on zakres kognicji sądów administracyjnych. Do naruszenia tego przepisu mogłoby zatem dojść, gdyby Sąd I instancji nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem, bądź wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji lub zastosował środki ustawie nieznane. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Zgodnie natomiast ze wskazanym w skardze kasacyjnej, jako naruszony, art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie sprostowana postanowieniem Starosty W. z dnia 30 grudnia 2019 r. omyłka w decyzji tegoż organu z dnia 12 grudnia 2019 r. jest omyłką, która mogła być "naprawiona" w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Sprostowanie decyzji z dnia 12 grudnia 2019r. polegało bowiem na tym, że na drugiej stronie tej decyzji w treści uzasadnienia w wierszu pierwszym od góry wyraz "sprzedającego" zastąpiono wyrazem "kupującego". Oczywistość tej omyłki polega na tym, że organ – wbrew widocznemu zamierzeniu i stanowi faktycznemu niniejszej sprawy – zawarł w decyzji element, który w okolicznościach niniejszej sprawy niewątpliwie koliduje z wyrażoną jednoznacznie treścią rozstrzygnięcia. Zarówno bowiem ze sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w K., jak i opinii biegłego sądowego załączonej do akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że sprawa dotyczy sfałszowania na umowie sprzedaży samochodu podpisu skarżącej jako kupującej, a nie sprzedającej.
Wobec tego uznać należy, że sprostowanie dokonane w niniejszej sprawie w trybie określonym w art. 113 § 1 K.p.a. nie miało istotnego charakteru, nie prowadziło do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy, co sugeruje skarga kasacyjna.
Wobec powyższego należy uznać, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.