I OSK 2516/12

I OSK 2516/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Rajewska /przewodniczący/
Małgorzata Borowiec
Wiesław Morys /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 66/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2012-05-09
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
art. 128 ust. 1 pkt 2, art. 95, 97 ust. 2, art. 60 ust. 2 pkt 7
Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par. 1 pkt 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 156 par. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 66/12 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 66/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], stwierdził nieważność tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], oraz orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji.
W jego uzasadnieniu podał, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. S. z dnia [...] maja 2009 r. dotyczącego "wydania decyzji w sprawie ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy wynikający ze zwolnienia ze służby", decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], odmówił wypłaty ww. ekwiwalentu pieniężnego. Następnie organ ten, po rozpatrzeniu wniosku M. S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 712/10, uchylił obie te decyzje, lecz Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2115/10, uchylił ten wyrok i oddalił skargę.
Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. M. S. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego za urlop dodatkowy, o którym mowa w art. 97 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy, w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem 30 marca 2008 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 7 tej ustawy, w dniu [...] sierpnia 2011r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za zaległy urlop dodatkowy oraz urlop dodatkowy niewykorzystany w związku ze zwolnieniem ze służby. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. M. S. wystąpił do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniósł, iż postępowanie administracyjne w sprawie sprowadza się do oceny tego, czy w zaistniałym stanie faktycznym, w świetle obowiązujących przepisów prawnych, funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu należy się wypłata ekwiwalentu pieniężnego za zaległy urlop dodatkowy oraz urlop dodatkowy niewykorzystany w związku ze zwolnieniem ze służby. Bowiem M. S. został zwolniony ze służby z dniem 30 marca 2008 r. na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy, zgodnie z którym "funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której funkcjonariusz został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia". Dalej wskazał, że w świetle art. 128 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy "funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 i art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 3-6 oraz ust. 3 ustawy otrzymuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe". Tym samym uznał, iż stronie ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w tym i dodatkowy, w roku zwolnienia ze służby oraz zaległe urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, nie przysługuje, ponieważ art. 128 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy nie przewiduje wypłaty tych należności dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie jej art. 60 ust. 2 pkt 7.
M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagał się uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako niezgodnych z prawem. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie i uznanie przez organ, że przepis będący podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia – art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu – wiąże stronę w stosunku do ekwiwalentu pieniężnego za urlop dodatkowy, podczas gdy przepis ten nie znajdował zastosowania, gdyż nie reguluje prawa do ekwiwalentu za urlop dodatkowy; nadto uchybienie przepisowi art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu UE (Dz. Urz. EU 2010/C 83/01) w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 17 dyrektywy nr 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji pracy poprzez błędne uznanie, że dyrektywa 2003/88 nie wiąże organu orzekającego w sprawie; art. 6 Traktatu o UE poprzez błędne przyjęcie, że Państwo Polskie, jako członek UE nie uznaje praw określonych w Karcie Praw Podstawowych UE oraz że prawa podstawowe określone w Karcie nie mają takiej samej mocy obowiązywania, jak prawa wynikające z Traktatów; wreszcie naruszenie przepisu art. 31 ust. 2 Karty Praw Podstawowych UE poprzez wydanie decyzji doprowadzającej do zniweczenia prawa do urlopu i jego rekompensaty, podczas gdy stanowi on prawo podstawowe UE. Dowodził także naruszenia przepisu art. 81 w zw. z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 97 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i art. 9, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 poprzez wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w rażący sposób ignorujący jasne przepisy dyrektywy w zakresie ekwiwalentu za urlop, jak również wydanie decyzji wbrew poglądom doktryny, Biura Analiz Sejmowych, Ministerstwa Spraw Zagranicznych, stanowiska rządu polskiego, linii orzeczniczej ETS, oraz przepisów art. 6 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu, który nie mógł być zastosowany w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ, uznając skargę za niezasadną, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność obu decyzji zważywszy, iż dotyczyły one sprawy poprzednio rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną, co stanowi przesłankę opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Dostrzegł bowiem z urzędu, że pomiędzy sprawą zakończoną skarżoną obecnie decyzją, a sprawą toczącą się na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2009 r. i zakończoną ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] września 2009 r., istnieje tożsamość. Okolicznością niesporną jest to, że [...] maja 2009 r. skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy wynikający ze zwolnienia ze służby. Rozpoznając ten wniosek organ decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] września 2009 r., odmówił przyznania stronie żądanego świadczenia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało poddane kontroli sądowej i ostatecznie uznane za poprawne mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011 r. uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylający skarżoną decyzję i oddalającego skargę strony. Okolicznością niesporną jest również to, iż postępowanie zakończone wydaniem decyzji będącej przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu, zainicjował wniosek strony z dnia [...] stycznia 2011 r. o wydanie decyzji w sprawie przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego za urlop dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. Wobec powyższego Sąd meriti dopatrzył się występowania tożsamości postępowań mających charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Zarówno bowiem wcześniejsze postępowanie, jak i obecne, dotyczyły materii ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy wynikający ze zwolnienia ze służby. Na trafność powyższej konkluzji nie wpływa to, iż przedmiotem postępowania zakończonego skarżoną decyzją było prawo do ekwiwalentu za urlop dodatkowy. Urlop dodatkowy jest bowiem również urlopem wypoczynkowym, a jedynie jego długość uzależniona jest od stażu służby. Identyczna jest także podstawa prawna oraz faktyczna sprawy wcześniejszej i obecnej. Przedmiotem obydwu postępowań była bowiem kwestia wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.). Sąd zaznaczył, że w sytuacji, gdy na dzień wydawania w niniejszej sprawie decyzji w dniu [...] sierpnia 2011 r. w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna i prawomocna decyzja z dnia [...] września 2009 r., rozstrzygająca tożsamą podmiotowo i przedmiotowo sprawę administracyjną, organ nie jest już uprawniony do rozstrzygania merytorycznego nowego żądania. Dlatego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
W skardze kasacyjnej M. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zarzucił mu naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj.: art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) w związku z art. 97 tej ustawy i art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że art. 128 ust. 1 pkt 2 tej ustawy normuje sprawę wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop dodatkowy;
2) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a.), tj.: art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż na skutek uznania, że sprawa będąca przedmiotem analizy w zaskarżonym wyroku jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą w decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] września 2009 r., która utrzymana została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. I OSK 2115/10, i w związku z tym zachodzi przesłanka res iudicata (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął istnienie podstawy do wydania wyroku w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., na skutek czego doszło do uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w wyniku tego nie zbadano uprawnień skarżącego do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop dodatkowy.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie dostrzegł rozbieżności pomiędzy urlopem wypoczynkowym a urlopem dodatkowym. Urlop dodatkowy przysługuje na postawie art. 97 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, prawo do urlopu wypoczynkowego reguluje natomiast art. 95 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem jej art. 128 ust. 1 pkt 2 enumeratywnie wymienionej grupie funkcjonariuszy przysługuje "ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe." Skarżący podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt 2155/10, że "treść przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jasna i nie wymaga wykładni.'" Skarżący w pełni podzielając taką interpretację art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego podniósł, że inna wykładnia aniżeli wykładnia językowa nie jest uprawniona z uwagi na jednoznaczne sformułowanie przepisu. W jego ocenie błędny jest pogląd Sądu pierwszej instancji, że przedmiotem obydwu postępowań była kwestia wykładni przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu. Organ nie ma możliwości przyznawania lub odmawiania przyznawania ekwiwalentu za urlop dodatkowy na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, gdyż analizowany przepis w ogóle nie porusza kwestii uprawnienia wynikającego z jej art. 97. Ustawodawca przewidział w przypadkach objętych regulacją przepisu art. 128 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy ekwiwalent za urlop, o którym mowa w art. 95. Sąd I instancji wykładając przepis art. 128 ust. 1 pkt 2 odrzucił jego dosłowne brzmienie i bezpodstawnie uznał, iż przepis ten reguluje również sprawę ekwiwalentu pieniężnego za urlop dodatkowy i pomiędzy sprawami o urlop dodatkowy i o urlop wypoczynkowy zachodzi tożsamość. Zatem autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi błędną interpretację wskazanego przepisu. Wobec tego, zdaniem skarżącego kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie orzekł w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., czym naruszył również przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik spawy, albowiem na skutek uznania tożsamości spraw, w ogóle nie doszło do merytorycznego rozważenia powołanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji i prawa unijnego oraz luki prawnej, uzasadniającej rozstrzygnięcie o uprawnieniu do ekwiwalentu za urlop dodatkowy analogicznie do sposobu rozwiązywania tego problemu w pozostałych służbach mundurowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie trzeba wyjaśnić, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania przed sądem I instancji, której przesłanki normatywne określono w art. 183 § 2 tej ustawy. Przesłanki te w sprawie niniejszej nie występują, co oznacza konieczność zawężenia badania zaskarżonego wyroku wyłącznie do podstaw kasacyjnych i motywujących je zarzutów przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można wywieść skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 P.p.s.a., a są to: naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć wadliwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie nieprawidłowej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Skarżący kasacyjnie powołał się na obie podstawy, wszak sprowadzają się one niejako do wspólnego mianownika, gdyż ich istotą jest zakwestionowanie stanowiska Sądu meriti o tożsamości materii ekwiwalentu za urlopu wypoczynkowy i ekwiwalentu za urlop dodatkowy, a w konsekwencji o tożsamości sprawy niniejszej ze sprawą już poprzednio ostatecznie i prawomocnie załatwioną, co uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji kontrolowanych w sprawie, w której wydano obecnie zaskarżony skargą kasacyjną wyrok. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie, w pełni akceptując pogląd Sądu I instancji i wywody zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na jego poparcie. Bowiem bez względu na to, w jakich przepisach ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu uregulowano uprawnienie do obu urlopów, bez względu na wynik rozważań dotyczących tego, czy zwolnionemu funkcjonariuszowi przysługuje ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy czy dodatkowy, istota ich obu jest identyczna. Charakter urlopu dodatkowego jest taki sam, jak urlopu wypoczynkowego, gdyż w taki sam sposób jest realizowane uprawnienie do tego świadczenia. Gdyby funkcjonariusz skorzystał z prawa do urlopu dodatkowego w czasie służby, czyniłby to wedle reguł przyjętych dla sposobu wykorzystania urlopu wypoczynkowego; w obu wypadkach poprzez prawo do określonej ilości dni wolnych od pracy. Nie zmienia tego poglądu sposób przyznawania urlopu dodatkowego i jego wyjątkowość, przy czym tylko w przypadkach uregulowanych w art. 97 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu ma on charakter uznaniowy, w sensie wymiaru, bo w przypadkach opisanych w ust. 2 tego przepisu, wymiar urlopu jest sztywny – zależny od wieku lub stażu służby. Prawo i wymiar urlopu wypoczynkowego też jest uzależnione od pewnych – podobnych - czynników. Identyczne są cele obu świadczeń, bo mają one zmierzać do umożliwienia funkcjonariuszowi wypoczynku, regeneracji sił, przy czym urlop dodatkowy ma za zadanie udzielenie dodatkowych dni wolnych z uwagi na wystąpienie określonych przesłanek (szczególne warunki służby, wiek, staż). Prawo do urlopu jest prawem niezbywalnym i podlegającym co do zasady realizacji w naturze. Te okoliczności miał na uwadze Sąd orzekający w sprawie. Nie doszło zatem do błędnej wykładni art. 128 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy. Przepis ten stanowi o ekwiwalencie za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe. Co prawda pojecie urlopów zaległych nie zostało tu zdefiniowane, ani nie powtórzono w tej części przepisu określenia "wypoczynkowe", wszak zwrot urlopy zaległe należy bądź odnosić do urlopów wypoczynkowych, w tym do urlopu dodatkowego, skoro ma on taki charakter, bądź do urlopów wszelkich, jakie służą byłemu funkcjonariuszowi. W obu jednakowoż wypadkach sprawa tocząca się w tym przedmiocie obejmuje również urlop dodatkowy. Skoro zatem przedmiot ten został już rozstrzygnięty w sprawie ostatecznie i prawomocnie zakończonej, to fakt ten sprzeciwia się ponownemu wszczęciu sprawy i wydaniu decyzji w tej materii. Taka decyzja, po myśli art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest decyzją nieważną. Trafnie zatem Sąd meriti, ustalając tożsamość sprawy, w jakiej zapadła ostateczna decyzja z dnia [...] września 2009 r., od którego skargę Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2115/10 (po uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 712/10), ze sprawą, w której wydano obecnie kontrolowane przezeń decyzje, stwierdził ich nieważność. Co prawda w poprzedniej sprawie wyraźnie tego urlopu nie precyzowano, wszak orzekano o zaległych urlopach, nadto jego istota jest oczywista i sposób jego realizacji jest łączny, co przemawia za stanowiskiem, że był również przedmiotem rozstrzygnięć organu i oceny ich legalności. Nie doszło przeto także do uchybień procesowych mających wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy sprawa nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez sądy administracyjne, toteż zarzuty w tym zakresie pozostały na uboczu ich rozważań.
Skarga kasacyjna nie mogła więc odnieść skutku. Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku na zasadzie art. 184 P.p.s.a.
-----------------------
5