III SA/GL 240/23

III SA/Gl 240/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 690
art. 33 ust. 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 2 lutego 2023 r. nr PSIII.8640.4.2023 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 2 lutego 2023 r. nr PSIII.8640.4.2023 Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu złożonego przez B. W. (dalej: Skarżąca) odwołania od decyzji Starosty M. (dalej: organ) z 20 grudnia 2022 r., znak: [...] o utracie przez Skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2022 r. na okres 120 dni z powodu pierwszego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa utrzymał ją w mocy.
Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 690 z późn. zm.; dalej: ustawa) w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej: k.p.a.),
Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżąca w dniu 7 kwietnia 2020 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. (dalej: PUP) jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku.
W aktach sprawy znajduje się podpisany przez Skarżącą 21 lutego 2018 r. formularz "Informacja dla osób bezrobotnych zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy o przysługujących prawach i obowiązkach oraz formach pomocy". Jest także notatka służbowa (nie podpisana, brak daty), załączona do decyzji Starosty M. z dnia 9 kwietnia 2020 r. w sprawie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z której wynika, że w związku z zagrożeniem epidemicznym koronawirusa SARS-CoV-2 oraz wstrzymaniem bezpośredniej możliwości doręczania korespondencji do odbiorców decyzja administracyjna, Informacja dla osób bezrobotnych zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy o przysługujących prawach i obowiązkach oraz formach pomocy, informacja o świadczeniach dla bezrobotnych oraz klauzula informacyjna RODO została wysłana listem zwykłym. Z adnotacji na decyzji wynika, że wysyłka listem zwykłym miała miejsce 10 kwietnia 2020r.
Pismem z 12 lipca 2022 r. PUP poinformował Skarżącą o wyznaczonym na dzień 4 sierpnia 2022 r. terminie zgłoszenia się w siedzibie PUP celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy, jednocześnie informując o konsekwencjach prawnych wynikających z treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Przesyłka została zwrócona nadawcy z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".
Następnie pismem z 12 sierpnia 2022 r. PUP zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2022 r. z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Poinformowano o możliwości czynnego udziału w postępowaniu w myśl art. 10 § 1 k.p.a.
Skarżąca w formie e-mail z 24 sierpnia 2022 r. poinformowała, że nie posiadała wiedzy o wyznaczonym terminie oraz zwróciła się z prośbą o wyznaczenie nowego terminu stawienia się w PUP.
W takim stanie sprawy Starosty M. decyzją z 25 sierpnia 2022 r. orzekł o utracie przez Skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2022 r.
Od tej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie.
Po jego rozpatrzeniu Wojewoda Śląski decyzją z 27 października 2022 r. uchylił decyzję i przekazał do ponownego rozpatrzenia. Zalecił organowi przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do ustalenia dokładnego miejsca pozostawienia zawiadomienia o przesyłce oraz możliwości (lub jej braku) pozostawienia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, co uzasadniałoby jego umieszczenie np. na drzwiach mieszkania adresata.
W ramach tego postępowania wyjaśniającego PUP pismem z 7 listopada 2022 r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego w M. o wskazanie, czy zawiadomienia (awiza) z dnia 18 lipca 2022 r. i 26 lipca 2022 r. zostały umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a jeśli nie było to możliwe to gdzie zostało zostawione. Odpowiadając Poczta Polska S.A. – na podstawie oświadczenia listonosza - wskazała, że 18 lipca 2022 r. podjęto próbę doręczenia przesyłki, ale wobec nieobecności osób uprawnionych do jej przyjęcia, pozostawiono w skrzynce oddawczej zawiadomienie o nadejściu przesyłki i możliwości jej odbioru w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie doręczono do skrzynki pocztowej adresata 26 lipca 2022 r. Na potwierdzeniu odbioru listonosz nieprawidłowo zaznaczył miejsce pozostawienia zawiadomienia tj. zamiast "skrzynka pocztowa adresata" zaznaczył "na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata".
Pismem z 23 listopada 2022 r. PUP zawiadomił Skarżącą o otrzymaniu wyjaśnień operatora pocztowego oraz pouczył o możliwości czynnego udziału w postępowaniu w myśl art. 10 § 1 K.p.a.
Następnie organ decyzją z 20 grudnia 2022 r. orzekł o utracie przez Skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2022 r. na okres 120 dni z powodu pierwszego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
W odwołaniu od decyzji Skarżąca podniosła, że nie zgadza się z decyzją, jest ona dla niej krzywdząca. Twierdzenie Poczty Polskiej S.A. jest dla niej bezprzedmiotowe. Stwierdziła także, że PUP nie zajął stanowiska co do kosztów przejazdu.
Wojewoda Śląski utrzymał decyzję w mocy.
W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...). Natomiast według art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa.
Jednocześnie Wojewoda Śląski podkreślił, że ustawa nie określa sposobu, w jaki wyznacza się bezrobotnemu termin stawienia się w PUP. Dopuszczalne jest zatem, aby bezrobotny o kolejnym terminie był informowany podczas wizyty w Urzędzie, ale również by kolejny termin stawienia się był mu wyznaczany listownie. Tak też było w tej sprawie. PUP w dniu 13 lipca 2022 r. przesłał Skarżącej - na wskazany w dniu rejestracji adres na pobyt stały, będący jednocześnie adresem do korespondencji - wezwanie do zgłoszenia się 4 sierpnia 2022 r. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki przez Pocztę Polską (18 lipca 2022 r. oraz 26 lipca 2022 r.) Skarżąca nie odebrała przesyłki zawierającej ww. wezwanie i została ona zwrócona do PUP z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Z potwierdzenia odbioru pisma wynika, że z powodu niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. wobec niemożności doręczenia pisma adresatowi i braku osoby, która podjęłaby się oddać pismo adresatowi) pismo zostało pozostawione do dyspozycji adresata w placówce pocztowej M. 1, a zawiadomienie o tym umieszczono na "drzwiach mieszkania adresata, jego biura, innego pomieszczenia". W ramach postępowania wyjaśniającego ustalono, że także powtórne awizo zostało umieszczone skrzynce pocztowej, a na potwierdzeniu odbioru listonosz nieprawidłowo zaznaczył miejsce pozostawienia zawiadomienia o nadejściu przesyłki. Oznacza to, że doręczyciel wykonał niezbędne czynności zmierzające do skutecznego doręczenia przesyłki. Skarżąca jej nie podjęła z placówki pocztowej i została zwrócona organowi. Pozostawiono ją w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. Z tego przepisu wynika, że skutek doręczenia wiąże się z faktem bezskutecznego przechowywania przesyłki w placówce operatora pocztowego przez wymagany przepisami prawa okres, będący skutkiem nieodebrania jej przez adresata w określonym terminie. Zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby art. 44 k.p.a. został zastosowany wadliwie.
Co do zarzutu Skarżącej o braku stanowiska organu w sprawie kosztów przejazdu, Wojewoda Śląski wskazał, że brak środków na przejazd nie może stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby faktyczne zwolnienie osób bezrobotnych z obowiązku zgłaszania się w PUP, o którym stanowi art. 33 ust. 3 ustawy.
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca wniosła o ponowne dokonanie analizy sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. W jej ocenie uzasadnienie utrzymujące w mocy zaskarżoną decyzję jest bezzasadne, gdyż nigdy nie otrzymała powiadomienia z Poczty o nadejściu przesyłki, a twierdzenie Poczty w tej sprawie jest dla niej niewiarygodne. Koszty przejazdu są bardzo istotne, tak do PUP, jak i w przyszłości do określonych miejsc pracy. Zaznaczyła także, że w przeszłości były przypadki braku awizacji pism, co potem przekładało się na określone skutki prawne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski podtrzymując swoje stanowisko wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 3 zd. 1 ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Powołany przepis jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je między innymi do powiadomienia w określonym terminie o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Ponadto, to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji. Podkreślić należy, że samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi więc stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy (por.m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 715/18, wyrok WSA w Krakowie z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 702/22).
Wskazać także należy, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy nakazuje organowi pozbawienie danej osoby statusu bezrobotnego na wskazany okres, który zależy tylko i wyłącznie od ilości nieuzasadnionych niestawiennictw w powiatowym urzędzie pracy i żadne inne okoliczności mające miejsce pomiędzy kolejnymi rejestracjami nie mają znaczenia i nie powodują zatarcia poprzednich okresów pozbawienia statusu bezrobotnego (tak wyrok NSA z 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2416/20).
Stosownie natomiast do art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawianie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw.
Z powyższego wynika, że do przesłanek, od których uzależnione jest wydanie decyzji, należy niestawiennictwo w wyznaczonym terminie oraz niepowiadomienie w okresie do siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Uwolnienie się od sankcji określonej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy uzależnione jest zatem od udzielenia organowi wyjaśnień w wiążącym bezrobotnego terminie. Termin ten zakreśla okres, po upływie którego jest on pozbawiany statusu bezrobotnego. Bezrobotny, który nie stawił się w wyznaczonym terminie jest obowiązany, aby w terminie siedmiu dni powiadomił organ, w każdy dostępny sposób, o przyczynie naruszenia ciążącego na nim obowiązku. Regulacja art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest precyzyjny i nie powoduje wątpliwości interpretacyjnych (wyrok NSA z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2803/20).
Jak wskazuje się w orzecznictwie NSA (zob. wyroki z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 245/07 oraz z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1023/13, wyrok NSA z 30 października 2020 sygn. I OSK 1139/20,) termin podania uzasadnionej przyczyny nieobecności, z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji wymaga, by był liczony od dnia tej nieobecności. Jakkolwiek dopuszczalne jest, aby wyjątkowo, w określonych sytuacjach bieg terminu rozpoczynał się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej danej osobie dokonanie takiego powiadomienia, to jednocześnie muszą zaistnieć okoliczności nadzwyczajne i na tyle wyjątkowe, aby można było uznać, że bezrobotny nie miał żadnych obiektywnych możliwości powiadomienia organu o usprawiedliwionej przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Faktycznie, możliwości powiadomienia urzędu o niemożności pojawienia się w ustalonym terminie, są szerokie.
Wojewoda Śląski w uzasadnieniu decyzji powołuje się na utrwalony w orzecznictwie pogląd co do tego, że ustawa nie wskazuje określonej formy, w jakiej dojść może do wystosowania powiadomienia. Skoro ustawodawca nie wskazał sposobu, w jaki to ma nastąpić, przyjąć należy, że bezrobotny ma w tym zakresie pełną dowolność, może to zrobić osobiście, pisemnie, elektronicznie, telefonicznie, a także za pośrednictwem innych osób. Dlatego wyłącznie wyjątkowe sytuacje mogą wskazywać na zaistnienie - obiektywnej - przeszkody uniemożliwiającej dokonanie takiego powiadomienia (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1139/20). Odstępstwo od uznania, że termin o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie jest terminem liczonym od daty, w której bezrobotny miał stawić się w urzędzie musi być usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami, które pozwolą stwierdzić, że nie było możliwe obiektywnie poinformowanie o przyczynie niestawiennictwa "w okresie do 7 dni". Bezrobotny, co do zasady, musi bowiem pozostawać w gotowości do podjęcia zatrudnienia i jedynie nieprzewidziane sytuacje mogą zwolnić go z sankcji utraty statusu osoby bezrobotnej w przypadku niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie (wyrok NSA z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2803/20).
Przenoszą powyższe do kontrolowanej sprawy poza sporem jest, że PUP wyznaczył Skarżącej kolejny termin stawiennictwa w PUP pismem, przesłanym przesyłką za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Sporną jest natomiast kwestią skuteczność jej doręczenia. Skarżąca kwestionuje informacje co do pozostawienia awizo w skrzynce pocztowej przez Pocztę Polską twierdząc, że nie otrzymała awizo.
Skuteczne doręczenie następuj wówczas, gdy dokonane zostało z zachowaniem wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa dla danego, wykorzystanego w praktyce przez organ sposobu doręczenia. Ocena skuteczności doręczenia pisma zależy zatem od dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, co musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Stosownie zaś do art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Natomiast w myśl art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Stosownie do § 2, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z k.p.a., w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Natomiast § 4 stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Zatem domniemanie skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 44 k.p.a. zdeterminowane jest łącznym spełnieniem określonym nim przesłanek. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2171/19; wyrok WSA w Gliwicach z 18 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 202/22).
Po nieudanej próbie doręczenia pisma o wyznaczeniu Skarżącej terminu zgłoszenia w PUP - jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru - pismo zostało dwukrotnie awizowane (10 czerwca 2022 r. i 20 czerwca 2022 r.), awiza pozostawiane w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, pismo pozostawione zostało we właściwym Urzędzie Pocztowym w M. 1, a następnie zwrócone do nadawcy (27 czerwca 2022 r.), gdyż adresat nie podjął awizowanego pisma. Przesyłka zawierająca informację o wyznaczeniu terminu stawienia w PUP została uznana za doręczoną w trybie tzw. fikcji doręczenia. Zaznaczyć tutaj należy, że organy administracji publicznej nie są odpowiedzialne za doręczanie przesyłek. Odpowiedzialność w tej kwestii leży po stronie operatora pocztowego. Organ pierwszej instancji wysłał pismo na prawidłowy adres. Niemożność jego doręczenia Skarżącej w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. nie wynikała z zaniedbań organu pierwszej instancji, lecz z powodu tego, że zarówno Skarżąca, jako adresat pisma (art. 42 k.p.a.), jak również nikt z jej domowników, bądź innych osób upoważnionych do odbioru korespondencji (art. 43 k.p.a.), nie odebrały skierowanej do niej przesyłki. Wobec czego zastosowano procedurę przewidzianą w art. 44 k.p.a., polegającą na dwukrotnej awizacji skierowanego do Skarżącej pisma. Jednak nie przyniosła ona rezultatu, ponieważ Skarżąca nie zgłosiła się w placówce pocztowej po odbiór przesyłki. Doprowadziło to do uznania przesyłki zawierającej przedmiotowe pismo za doręczoną w ramach tzw. fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 § 4 k.p.a. Pismo zostało zatem Skarżącej doręczone, stąd zarzut w tym zakresie jest niezasadny. Druk potwierdzenia odbioru pisma organ wypełnił prawidłowo. Zawiera on wszystkie elementy wskazujące na zawartość przesyłki, jej nadawcę i odbiorcę. Pracownik Poczty Polskiej dokonał stosownych zapisów dotyczących pozostawienia awiza w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, wskazania Urzędu Pocztowego, w którym przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata (pierwsze awizo), a także daty powtórnego awiza 20 czerwca 2022 r. Także na kopercie zawierającej przesyłkę znajdują się stemple pocztowe wskazujące na dzień wpływu przesyłki do Urzędu Pocztowego (8 czerwca 2022 r.), pozostawienia przez pracownika Urzędu Poczty pierwszego (10 czerwca 2022 r.) i drugiego (20 czerwca 20212r.) awiza oraz dzień zwrotu przesyłki do nadawcy (27 czerwca 2022 r.). Na podstawie tych danych stwierdzić należy, że spełnia ona wszystkie wymagania określone w przepisach art. 44 k.p.a. Ten sposób udokumentowania spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 44 k.p.a. jest wystarczający pod względem formalnym do przyjęcia fikcji doręczenia, o której mowa w tym przepisie rodzącej takie same skutki jak doręczenie dokonane w trybie art. 42 i 43 k.p.a.
Dodać też trzeba, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji to adresat pisma musi wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (zob. wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1701/19). Samo niepoparte rzetelnymi dowodami oświadczenie o braku awiza, nie może prowadzić do obalenia skutków doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Opolu z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 453/19).
Należy przy tym zauważyć, że Skarżąca została pouczona o przysługujących prawach oraz obowiązkach nałożonych na bezrobotnego, w tym m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez PUP terminach, o obowiązku powiadomienia Urzędu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa oraz o skutkach niedopełnienia tych obowiązków. Potwierdza to własnoręczny jej podpis złożony w dniu 21 lutego 2018 r. na dokumencie "Informacja dla osób rejestrujących się i zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy", gdzie zawarto pouczenie (wytłuszczonym drukiem) o obowiązku stawiennictwa na wyznaczone wizyty i powiadomienia w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pod rygorem utraty statusu osoby bezrobotnej (k.3 i 9 akt administracyjnych). Nie ulega zatem wątpliwości, że Skarżąca była świadoma ciążących na niej obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niewypełnienia.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo Skarżącej w PUP, które świadczy o braku gotowości do podjęcia zatrudnienia, uzasadniało pozbawienie go statusu bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z pkt 3 lit. a ustawy.
Analiza akt i wydanych w tym postępowaniu administracyjnym decyzji nie wskazuje, aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby ich uchylenie. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ należycie uzasadnił - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.