I OSK 2381/23

I OSK 2381/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska /sprawozdawca/
Elżbieta Kremer /przewodniczący/
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
III SA/Kr 357/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-05-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 185§1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 27 sierpnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 357/23 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia operatu technicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz J.P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 maja 2023 r. III SA/Kr 357/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.P. (Skarżący) na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (Inspektor) z [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia operatu technicznego.
Sąd Wojewódzki przyjął, że stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco :
W dniu 19 lipca 2022 r. Skarżący - wykonawca prac geodezyjnych - zgłosił do Starosty Nowosądeckiego (Starosta) prace geodezyjne o celu "sporządzenie innej mapy do celów prawnych". W zgłoszeniu tym jako kierownika prac wskazano Skarżącego, a jako sposób określenia położenia obszaru zaznaczono: 1) jednostki podziału terytorialnego lub podziału dla celów EGiB; 2) godło mapy; 3) współrzędne punktów wielokąta (poligonu). Powierzchnia obszaru zgłoszenia wynosi 17,9063 ha.
W dniu 9 września 2022 r. Skarżący przekazał Staroście wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych udokumentowane w operacie elektronicznym oraz złożył w Kancelarii Administracyjnej Starostwa Powiatowego w Nowym Sączu pismo, do którego załączył (cyt.) "dokumenty do uwierzytelnienia: - Mapa do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] położonej w obrębie [...], jedn. ew. [...] - 3 egz."
W protokole nr [...] weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych z 28 września 2022 r. Starosta, stwierdził, że wynik weryfikacji zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi kompletności przekazanych wyników – jest negatywny.
W dniu 10 października 2022 r. Skarżący ustosunkował się do wyników weryfikacji zawartych w "PROTOKOLE NR [...] weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych" z 9 września 2022 r. Z kolei 14 października 2022 r. Skarżący przekazał Staroście wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych udokumentowane w operacie elektronicznym.
Zawiadomieniem z 14 października 2022 r. znak [...] Starosta poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego, wykonanego do zgłoszenia pracy geodezyjnej nr [...], której celem jest sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], jedn. ewid. [...] oraz poinformował o możliwości składania pisemnych wyjaśnień i wniosków oraz zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia.
Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta decyzją z [...] listopada 2022 r. orzekł o odmowie przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w Nowym Sączu operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem jest sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], gm. [...].
Organ I instancji szczegółowo opisał proces dotyczący weryfikacji przekazanego przez Skarżącego operatu technicznego, wskazując, że w wyniku analizy przedmiotowego operatu technicznego, przekazanego przez Skarżącego po poprawie 14 października 2022 r. stwierdzono, że został on oddany w niezmienionym stanie. Odnosząc się do wniosków Skarżącego, organ I instancji stwierdził, że Skarżący nie poruszył kwestii zgłoszenia niewłaściwego celu pracy dla opracowania mapy z wykazem synchronizacyjnym oraz nie zgodził się, że przedmiotowy operat podlega zgłoszeniu prac geodezyjnych gdyż zawiera dane do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków i winien zostać przyjęty do Państwowego Zasobu. Operat zawiera sprawozdanie i kopię mapy do celów prawnych obejmującą obszar działki ewidencyjnej nr [...] wraz z wykazem synchronizacyjny oraz zestawienie tabelaryczne. Ustosunkowując się do faktu, iż celem zgłoszonych prac geodezyjnych było sporządzenie innej mapy do celów prawnych stwierdził że opracowanie nie posiada cech dokumentu, które mogą świadczyć o przyporządkowaniu go do jednego z wymienionych rodzajów map do celów prawnych wymienionych w § 24 ust. 1 pkt 1 lit. i) rozporządzenia w sprawie standardów – innych opracowań geodezyjnych do celów prawnych. Ustawodawca co prawda nie sprecyzował, czego te opracowania mają dotyczyć, jednak charakter wszystkich dokumentów określanych jako mapa do celów prawnych wskazuje, że dokumenty te nie zawierają w swej treści tylko stanu istniejącego na mapie ewidencyjnej (stan istniejący przedstawiają wyrysy z mapy ewidencyjnej udostępniane na wniosek stron przez Starostę), ale każde tego typu opracowanie ilustruje konkretny projekt zamierzenia geodezyjnego lub zasięgu potencjalnych praw rzeczowych w powiązaniu z elementami stanowiącymi obligatoryjną treść map do celów prawnych wymienionymi w § 26 rozporządzenia w sprawie standardów, przy których sporządzaniu należy zastosować § 25 tegoż rozporządzenia. Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy operat pozostaje niekompletny z uwagi na naruszenie przepisu oraz art. 2 ust. 1 – braku konkretnego projektu zamierzenia geodezyjnego a w konsekwencji, z powodu braku dokumentacji do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Tym samym operat techniczny nie spełnia kryterium dotyczącego dokumentacji geodezyjnej, która podlega przyjęciu do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego ponieważ na jej podstawie nie następuje aktualizacja bądź weryfikacja prawidłowości danych tego zasobu (ewidencji gruntów i budynków).
Od powyższej decyzji odwołanie do Inspektora wniósł Skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, przyjęcia ww. operatu technicznego – z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia [...] do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego oraz uwierzytelnienia 3 egz. "Mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] położonej w obrębie [...], jednostka ewid. [...]".
Decyzją z [...] grudnia 2022 r. Inspektor utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że celem prac geodezyjnych stanowiących przedmiot postępowania było sporządzenie innej mapy do celów prawnych (...), w wyniku czego Skarżący sporządził dokument pn. "Mapa z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] w obrębie [...], jedn. ewid. [...]". W sprawozdaniu technicznym wskazano, że mapa ta została wykonana do postępowania [...] Starosty Nowosądeckiego, który zlecił opracowanie ww. mapy z wykazem synchronizacyjnym.
Inspektor wskazał, że przepisy z zakresu geodezji i kartografii nie definiują pojęcia wykazu synchronizacyjnego. Pojęcie to występuje w art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz w § 9 ust. 1 pkt 12 i ust, 2, a także w § 10 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Uwzględniając jednak specyfikę dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej szczególnie na obszarze dawnego katastru austriackiego trzeba dostrzec potrzebę opracowania dokumentu określanego jako wykaz synchronizacyjny na potrzeby postępowań innych niż podziały nieruchomości, w przypadku gdy w księdze wieczystej - lub w razie jej braku - w innych dokumentach określających stan prawny nieruchomości, nieruchomość posiada inne oznaczenia i inną powierzchnię niż w ewidencji gruntów i budynków.
W świetle uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (art. 2 pkt 1, art. 12 ust. 1 pkt 3, art. 12a ust. 1) oraz w § 24 ust.1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w przekazywanym do zasobu operacie technicznym zawierającym wyniki wykonanych prac geodezyjnych powinny znaleźć się dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika ze standardów technicznych i które zawierają nowe, zmodyfikowane lub zweryfikowane dane, służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W ocenie Inspektora jak wynika z dokumentów wchodzących w skład operatu technicznego, stanowiącego przedmiot sporu, wyżej wymienionych elementów w nim nie ma. Sporządzona "Mapa z wykazem synchronizacyjnym (...)" zawarta w operacie nie stanowi efektu pracy geodezyjnej zdefiniowanej w art. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wymieniony dokument obrazuje granice działki nr [...] w powiązaniu z granicami działek sąsiednich położonymi w obrębie [...] ujawnionymi na mapie ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo na mapie tej znajduje się zestawienie tabelaryczne porównujące "stan wieczysto-księgowy" ze stanem ewidencyjnym wraz z opisem słownym, które nie jest wykazem zmian danych ewidencyjnych, o którym mowa w § 34 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 2021 r. Jednocześnie w odwołaniu wskazano, że opracowana mapa zostanie wykorzystana a) do postępowania o stwierdzenie własności działki ewid. nr [...] w obrębie [...] - na rzecz Skarbu Państwa - Starosty Nowosądeckiego, który zlecił opracowanie ww. mapy z wykazem synchronizacyjnym; b) do postępowania sądowego (w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Nowym Sączu) dotyczącego ujawnienia ww. działki ewidencyjnej w księgach wieczystych. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że jest to opracowanie własne geodety i służy wyłącznie zleceniodawcy i wykonawcy. Organ II instancji prowadząc postępowanie nie dostrzegł, aby w rezultacie wykonania przedmiotowego zlecenia doszło do zmiany opisowych danych ewidencyjnych dotyczących działek lub budynków. Tym samym Inspektor stwierdził, że sporządzony operat techniczny zawierający wyniki prac geodezyjnych zarejestrowanych pod numerem [...], wobec nieprzekazania przez wykonawcę prac nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 3, 10 i 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie spełnia kryterium, jakie powinna posiadać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając jej :
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy poprzez stwierdzenie, że sporządzona przez Skarżącego mapa z wykazem synchronizacyjnym zawarta w operacie technicznym nie stanowi efektu pracy geodezyjnej (w myśl definicji z powołanego przepisu) z uwagi na:
- rzekome niespełnianie kryterium jakie powinna zachować dokumentacja geodezyjna podlegająca przyjęciu do państwowego zasobu, podczas gdy z treści powołanego przepisu (art. 2 pkt 1d ustawy) wynika, że przez pracę geodezyjną rozumie się "tworzenie określonych w ustawie zbiorów danych, ortofotomapy oraz dokumentacji geodezyjnej na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych oraz czynności cywilnoprawnych związanych z nieruchomościami, a także wykonywanie opracowań geodezyjno-kartograficznych na potrzeby budownictwa", a praca Skarżącego tworzy zbiór danych katastru nieruchomości i jest dokumentacją geodezyjną opracowaną na potrzeby postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę Nowosądeckiego (znak: [...]) w celu uregulowania prawa własności oraz postępowania sądowego (wieczystoksięgowego) o ujawnienie tego prawa własności - na rzecz podmiotu, który zlecił opracowanie przedmiotowej mapy z wykazem synchronizacyjnym, tj. Skarbu Państwa - Starosty Nowosądeckiego;
- uznanie, że operat jest opracowaniem własnym geodety, służy wyłącznie zleceniodawcy i wykonawcy (a nie stanowi efektu pracy geodezyjnej), podczas gdy geodeta jest zobowiązany sporządzić operat z należytą starannością, wiedzą techniczną i obowiązującymi przepisami prawa (w tym w związku z realizacją zadań określonych w ustawie, m.in. w celu prowadzenia baz danych), co wynika wprost z art. 42 ust. 2 ustawy;
2. art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez uznanie, że czynności Skarżącego nie można kwalifikować jako zdefiniowane w ustawie prace geodezyjne, które podlegają zgłoszeniu właściwemu miejscowo staroście i przekazaniu ich wyników do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
3. art. 12a ust. 1 ustawy poprzez stwierdzenie, że w operacie wykonawcy nie znalazły się dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika ze standardów technicznych i które zawierają nowe, zmodyfikowane lub zweryfikowane dane służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy, podczas gdy w operacie znalazły się co najmniej zweryfikowane dane (potwierdzające prawdziwość rzeczy stanu przy użyciu obiektywnych źródeł i dokumentów), w szczególności dotyczące danych przedmiotowych i podmiotowych gruntu, jego granic, prawa własności - poprzez ustalenie, że księgi gruntowe (LWH) prowadzone dla gminy katastralnej [...] oraz numerów parcel tworzących przedmiotową działkę - które to dane nie zostały w pełni ujawnione przed organem itd., a sam organ II instancji dostrzegł nieprawidłowości we wprowadzonych dotychczas zbiorach danych, które winny ulec przynajmniej weryfikacji na podstawie przedłożonego operatu; nadto omawiany przepis nie ogranicza się do obowiązku wprowadzenia jedynie nowych czy zmodyfikowanych danych, jak błędnie odczytują to organy, a pozwała na wprowadzanie do baz danych takich operatów, które weryfikują istniejący stan rzeczy i tym samym zasilają obowiązujący zakres baz; opracowana mapa z wykazem synchronizacyjnym (stanowiąca część operatu) zawiera zweryfikowane dane służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy, co zresztą przyznają organy;
4. art. 12b ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy poprzez niezweryfikowanie lub całkowicie chybioną weryfikację zgłoszonych prac z obowiązującymi przepisami prawa i spójnością przekazywanych przez wykonawcę danych z prowadzonymi przez organ danymi, w sytuacji gdy prawidłowa weryfikacja doprowadziłaby organ do wniosku (o którym lakonicznie na końcu uzasadnienia napomniał organ II instancji), że w bazach danych organu istnieją nieścisłości (prawdopodobnie te, o których wspominał Skarżący i które polegają na tym, że przy sporządzaniu operatu ewidencji gruntów i budynków opisywanego obrębu nie zostały opracowane wykazy synchronizacyjne z przypisaniem parcel katastralnych (ujawnionych w LWH i KW) do działek ewidencyjnych wykazanych w ewidencji), które wykazuje wykonawca w przedłożonej pracy porównując stan wieczystoksięgowy ze stanem ewidencyjnym – i wymieniając dokumenty będące podstawa prawa własności LWH, które nie są ujawnione w EGiB.
5. art. 12b ust. 5 ustawy poprzez niepotwierdzenia przyjęcia przedmiotowej mapy z operatem do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu i nieopatrzenie dokumentów i materiałów klauzulą urzędową o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3 ustawy, podczas gdy w myśl powołanych przepisów, operat - jako zgodny z przepisami - winien zostać przyjęty do zasobu;
6. art. 12b ust. 8 ustawy poprzez nieuwzględnienie przez organ stanowiska Skarżącego i wydanie decyzji o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, w sytuacji, gdy są one zgodne z przepisami prawa i powinny zostać wprowadzone do bazy danych, jako dokumenty służące co najmniej do weryfikacji już wprowadzonych tam informacji;
7. § 24 ust. 1 pkt 1 i rozporządzenia w sprawie standardów technicznych poprzez uznanie przez organ I instancji, że choć ustawodawca nie sprecyzował w rozporządzeniu, czego "inne opracowania geodezyjne do celów prawnych" stanowiące mapy do celów prawnych mają dotyczyć, to mimo to, opracowanie wykonawcy z pewnością mapą do celów prawnych nie jest i podtrzymanie tego stanowiska przez organ II instancji, bez żadnego odniesienia się do tej kwestii;
8. § 25 i § 26 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych poprzez uznanie, że opracowanie geodety nie stanowi mapy do celów prawnych pomimo, że przy jego opracowywaniu wykorzystano informacje wskazane w przepisie rozporządzenia (§ 24), jak również, że mapa Skarżącego została stworzona z wykorzystaniem informacji wymienionych w § 25 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych;
9. § 34 ust. 1, § 35 ust 1, § 36 pkt 5 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych oraz § 34 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji poprzez uznanie, że przedmiotowy operat nie stanowi efektu pracy geodezyjnej i pozostaje niekompletny z powodu braku dokumentacji do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oraz nieprzekazania zbiorów danych do aktualizacji danych, podczas gdy do organu została przedłożona wystarczająca (i zgodna z przepisami prawa) dokumentacja pozwalająca na zweryfikowanie i zaktualizowanie baz danych, a błędne twierdzenia organu odnośnie rzekomej niezgodności operatu z przepisami prawa, powstałe w wyniku błędnej interpretacji przepisów nie może świadczyć o jego niekompletności czy nieprzekazaniu zbioru, bowiem z § 34 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych wynika, że przekazywane przez Skarżącego wyniki geodezyjne obejmują analizę kwestii niezbędnych do wykonania prac, a nie wszelkie wymienione w rozporządzeniach kwestie techniczne, które nie mają znaczenia przy sporządzaniu wykazu synchronizacyjnego dla działki nie są niezbędne;
10. § 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji poprzez niedokonanie przez organ uzupełnienia/zweryfikowania bazy danych ewidencji gruntów i budynków o informacje wynikające z opracowanego wykazu synchronizacyjnego przez wykonawcę, w sytuacji gdy stanowią one podstawowe dane podmiotowe, jakie ma obowiązek prowadzić w bazie danych organ, których aktualnie brakuje bądź są niekompletne/niespójne, a które dotyczą właścicieli, opisu prawa własności i informacji o dokumentach (LWH), które stanowią podstawę opisu prawa własności;
11. § 16 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji poprzez niedokonanie przez organ uzupełnienia/zweryfikowania bazy danych ewidencji gruntów i budynków o informacje wynikające z opracowanego wykazu synchronizacyjnego przez wykonawcę, podczas gdy stanowią one podstawowe dane ewidencyjne jakie ma obowiązek prowadzić w bazie danych organ, których aktualnie brakuje bądź są niekompletne/niespójne, a które dotyczą oznaczenia dokumentów potwierdzających własność i informacji o tych dokumentach (LWH);
II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności prowadzących do należytego wyjaśnienia sprawy oraz błędne rozpatrzenie i niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że złożony operat nie spełnia kryterium, jakie powinna zawierać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
2. art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w myśl którego gdy w sprawie pozostawały wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej (odnośnie § 24 ust. 1 pkt 1 lit i rozporządzenia w sprawie standardów technicznych) w kontekście którego organ I instancji stwierdził że (cyt.): "ustawodawca co prawda nie sprecyzował czego te opracowania mają dotyczyć" lub braku zdefiniowania w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne "wykazu synchronizacyjnego", co podkreślił organ II instancji), a przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę uprawnienia lub ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia (tu odebranie uprawnienia do uregulowania i ujawnienia prawa własności), wątpliwości te winny być rozstrzygane na korzyść strony (w tożsamych dotychczas sprawach organ I instancji od wielu lat przyjmował do zasobu operaty techniczne z wykonania prac geodezyjnych takie jak przedmiotowy), należało nie dające usunąć się wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść wnioskodawcy i orzec zgodnie z ich wnioskiem, tj. przyjąć operat do zasobu;
3. art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, zgodnie z którym organy administracyjne prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (tu: wybiórcze przyjmowanie, bądź nieprzyjmowanie operatów do zasobu wbrew dotychczasowej, utrwalonej praktyce organu);
4. art. 138 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ II instancji winien zaskarżoną decyzję uchylić w całości i doprowadzić do przyjęcia przedmiotowego operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...] do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (w ramach merytorycznego orzeczenia co do istoty sprawy) lub uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. przywołał brzmienie znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów. Następnie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie Skarżący zgłosił do Starosty prace geodezyjne o celu "sporządzenie innej mapy do celów prawnych". Wynikiem jego prac był operat techniczny składający się ze sprawozdania technicznego oraz mapy dla celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym.
Sąd zwrócił uwagę, że w przedmiotowym operacie brak jest wykazu zmian, które miałyby być wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków. W operacie wykorzystano mapę ewidencyjną, która już została ujawniona w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo w operacie tym znajduje się zestawienie tabelaryczne porównujące "stan wieczysto-księgowy" ze stanem ewidencyjnym wraz z opisem słownym. Sąd Wojewódzki uznał więc, że rację miał organ, iż przedstawiony do wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków operat techniczny – mapa dla celów prawnych - nie jest wykazem zmian danych ewidencyjnych, ponieważ nie zawiera żadnych nowych informacji, danych, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.
Zdaniem Sądu praca przedstawiona przez Skarżącego spełnia definicję pracy geodezyjnej, gdyż jest opracowaniem dokumentacji geodezyjnej dotyczącej nieruchomości na potrzeby postępowań administracyjnych lub sądowych oraz czynności cywilnoprawnych. Zaznaczył jednak, że mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie dokonał więc żadnych samodzielnych pomiarów, ani nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmian danych zawartych w ewidencji. Tak więc w odniesieniu do działki, której operat dotyczy nie ujawniono żadnych nowych danych. W samym operacie nie zostały też ujawnione jakiekolwiek nowe dane dotyczące właściciela przedmiotowej działki. Należy więc stwierdzić, że przedmiotowy operat nie zawiera jakichkolwiek nowych informacji o charakterze przedmiotowym, czy podmiotowym które podlegałyby ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków. Wszystkie bowiem dane już się w niej znajdują.
Sąd stwierdził, że nie każda praca geodezyjna podlega ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków, a jedynie taka, która aktualizuje dane w niej zawarte. Stąd przyjął, że operat opracowany przez Skarżącego jest pracą geodezyjną, która jednak nie podlega wprowadzeniu do ewidencji, z uwagi na brak dokonania aktualizacji (zmiany) istniejących danych. Skoro bowiem ewidencja jest zbiorem danych, to ujawnieniu podlegają jedynie prace geodezyjne, które wprowadzają zmiany do istniejącego już zbioru, a nie te, które jedynie potwierdzają stan fatyczny i prawny w niej ujawniony.
Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że istotny w przedstawionym operacie jest jedynie wykaz synchronizacyjny. Jednak wskazuje on, że zmiany należy dokonać w księgach wieczystych, a nie w ewidencji gruntów i budynków. To bowiem w księgach wieczystych analizowana działka ewidencyjna nr [...] położona w obrębie [...], gm. [...], pow. nowosądecki ma nieprawidłowy numer, a dodatkowo księga wciąż posługuje się określeniem parceli gruntowej. Przedstawiony wykaz synchronizacyjny należałoby więc, zdaniem Sądu, zgłosić do ksiąg wieczystych, a nie do ewidencji gruntów i budynków, w której to ujawniony stan faktyczny i prawny jest prawidłowy.
Skarżący zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji skargą kasacyjną w całości zarzucając mu :
I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 12a ust 1 pkt 1 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (dalej: ustawa) poprzez dokonanie przez Sąd błędnej kontroli i oceny wykładni w/w przepisu, która to błędna ocena Sądu polegała na bezzasadnym uznaniu, że przedstawiony przez Skarżącego kasacyjnie operat techniczny - mapa do celów prawnych - nie jest wykazem zmian danych ewidencyjnych, nie zawiera żadnych nowych informacji, danych, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji jako taki nie może być podstawą zmian danych zawartych w ewidencji i nie podlega wprowadzeniu do ewidencji z uwagi na brak dokonania aktualizacji (zmiany) istniejących danych, podczas gdy w operacie Skarżącego znalazły się dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika ze standardów technicznych, a prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że w operacie technicznym znajdują się co najmniej zweryfikowane dane (mające charakter zarówno przedmiotowy jak i podmiotowy odnośnie gruntu, m.in. dot. informacji o własności) służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy (w tym katastru nieruchomości) i w konsekwencji pozwalające na przyjęcie takiego operatu do zasobu, a którą to przesłankę uprawniającą do przyjęcia operatu technicznego Sąd zupełnie pominął lub też błędnie zinterpretował rozpatrując niniejszą sprawę;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 626 2 § 3 ustawy Kodeks Postępowania Cywilnego (dalej: k.p.c.) w zw. z art. 27 i nast. ustawy o księgach wieczystych i hipotece (dalej: u.k.w.h.) oraz w zw. z § 78 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny wykładni w/w przepisów i bezzasadne, niemające podstawy prawnej stwierdzenie, iż przedstawiony operat techniczny zawierający wykaz synchronizacyjny należałoby zgłosić do ksiąg wieczystych a nie do ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w/w przepisy wyraźnie wskazują, że do wniosku wieczystoksięgowego należy dołączyć dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej, tj. dokumenty opatrzone klauzulą właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków stwierdzającą, że są przeznaczone do dokonywania wpisów w księgach wieczystych, a powoływany dokument podstawą wpisu do KW nie może stać się na skutek braku właściwej klauzuli, który jest z kolei konsekwencją rozpatrywanego nieprzyjęcia go do ewidencji gruntów i budynków.
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 Ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) - poprzez dokonanie przez Sąd błędnej kontroli i oceny przeprowadzonego przez organy administracji postępowania dowodowego i niewłaściwe uznanie, iż w niniejszej sprawie złożony operat techniczny nie spełnia wymogów, jakie powinna zawierać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w myśl którego, gdy w sprawie pozostawały wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej (tu dot. art. 12a ust. 1 ustawy odnośnie nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych służących do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych), a przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę uprawnienia lub ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, wątpliwości te winny być rozstrzygane na korzyść Skarżącego kasacyjnie i orzec zgodnie z jego wnioskiem, tj. przyjąć operat do zasobu (tym bardziej, że w tożsamych dotychczas sprawach organ I instancji od wielu lat przyjmował do zasobu operaty techniczne z wykonania prac geodezyjnych takie jak przedmiotowy, natomiast Sąd w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się co do przesłanki powołanej normy prawnej polegającej na przedstawieniu zweryfikowanych danych służących do zasilenia zakresu informacyjnego baz danych, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że do zatwierdzenia operatu technicznego konieczne jest przedłożenie nowych informacji, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków);
3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom powołanego przepisu, polegające na:
- całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu dot. naruszenia art. 12a ust. 1 ustawy co do przyjęcia do zasobu operatu technicznego zawierającego zweryfikowane dane oraz art. 12b ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy odnośnie weryfikacji zgłoszonych prac z obowiązującymi przepisami prawa i spójnością przekazywanych przez Skarżącego kasacyjnie danych z prowadzonymi przez organ danymi, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów i poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu, że jedynie praca, która aktualizuje (zmienia) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlega ujawnieniu przez organ, natomiast praca Skarżącego kasacyjnie takich danych aktualizujących (zmieniających) bazy ma nie zawierać;
- braku wskazania podstawy prawnej odnośnie powołanej przez Sąd możliwości przeprowadzenia postępowania wieczystoksięgowego i dokonanie lakonicznego uzasadnienia tej kwestii,
Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżący wniósł o:
1. uchylenie - na podstawie art. 188 p.p.s.a. - zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej w całości poprzez uchylenie decyzji organów obydwu instancji - a w konsekwencji o przyjęcie operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do PZGiK i opatrzenie 3 egzemplarzy operatu technicznego klauzulą urzędową przez organ;
ewentualnie
2. uchylenie - na podstawie art. 185 p.p.s.a. - zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Na podstawie art. 203 ust 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Inspektor wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Zasadny okazał się najdalej idący zarzut, to jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie z przywołanym przez Skarżącego przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Sąd Wojewódzki przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz stanowisko organu. Następnie zacytował przepisy definiujące pojęcie prac geodezyjnych, pojęcie mapy do celów prawnych, w tym wskazujące, jakie dane i informacje wykorzystuje się przy opracowywaniu map do celów prawnych, oraz wyliczające, co składa się na treść mapy do celów prawnych. Zwrócił uwagę, że tak sporządzona mapa do celów prawnych – operat techniczny – jest następie przedmiotem procedowania przed organami służby geodezyjnej i kartograficznej oraz zacytował art. 12 a ust. 1 i 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej "ustawa") a następnie przedstawił procedurę weryfikacji wynikającą z kolejnych ustępów art. 12b ustawy. Zacytował art. 20 ust. 1 ustawy, wymienił czego dotyczą informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz przywołał jej ustawową definicję. Wyjaśnił, że standardy wykonywania prac geodezyjnych określa rozporządzenia Ministra Rozwoju z 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1670, dalej "rozporządzenie w sprawie standardów technicznych"), oraz zacytował jego § 24 ust. 1 i § 26. Wskazał również akt wykonawczy regulujący prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, to jest rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 z późn. zm., dalej "rozporządzenie w sprawie ewidencji") i zacytował § 34 tegoż rozporządzenia.
Sąd kasacyjny przypomina, że podstawą odmowy przyjęcia do ewidencji sporządzonego przez Skarżącego operatu było ustalenie przez organy, że przedstawiona przez niego mapa wraz z wykazem synchronizacyjnym nie stanowi efektu prac geodezyjnych.
Tymczasem Sąd Wojewódzki uznał, że przedstawiona przez Skarżącego praca spełnia definicję pracy geodezyjnej, by następnie zaznaczyć, że mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że Skarżący nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmiany danych zawartych w ewidencji.
Jak wynika z argumentacji Skarżącego prezentowanej konsekwentnie zarówno przed organami (w tym przed Starostą, który jak wynika z pism Skarżącego, był również podmiotem zlecającym wykonanie zakwestionowanego opracowania) jak i na etapie postępowania sądowego, dążył on do wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących numeru parceli gruntowej, której odpowiada obecna działka [...], jak również do wskazania, jaki podmiot jest ujawniony w liczbie wykazu hipotecznego parceli gruntowej, której według jego ustaleń odpowiada działka nr [...]. Skarżący podkreślał w skardze do Sądu Wojewódzkiego, iż przedstawione przez niego dane pozwalają na zweryfikowanie istniejącego stanu rzeczy i tym samym zasilają obowiązujący zakres baz.
Sąd kasacyjny wskazuje, że pomimo obszernego zacytowania przepisów ustawy i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił jak rozumieć należy pojęcie prac geodezyjnych zdefiniowane w przywołanym przezeń art. 2 pkt 1 ustawy.
Sąd Wojewódzki nie przedstawił również wykładni zawartego w art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia podlegających zgłoszeniu do ewidencji zbiorów nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy.
W konsekwencji nie jest możliwe odtworzenie toku rozumowania Sądu Wojewódzkiego, który uznał opracowanie wykonane przez Skarżącego za pracę geodezyjną, która jednak nie doprowadziło do sporządzenia nowej mapy, która mogłaby być podstawą ujawnienia zmian w rejestrze.
Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że w świetle art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy, obowiązek zgłoszenia prac geodezyjnych lub kartograficznych właściwemu miejscowo staroście dotyczy prac określonych w tymże przepisie. W świetle art. 12a ust. 1 ustawy zgłoszenie wykonanych prac geodezyjnych dotyczy prac, które podlegały zgłoszeniu stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że wykonane przez Skarżącego opracowanie uznać należy za pracę geodezyjną nie podlegającą jednak zgłoszeniu. Nie wyjaśniono jednak przyczyn uznania, że wykonane przez Skarżącego opracowanie nie podlega zgłoszeniu. Również w tym zakresie Sąd Wojewódzki nie przywołał żadnego przepisu ustawy uzasadniającego jego stanowisko. Za przywołanie przepisu stanowiącego podstawę takiego stanowiska nie można uznać zacytowania w uzasadnieniu licznych przepisów ustawy oraz rozporządzeń, nie wskazano bowiem konkretnego przepisu, stanowiącego podstawę takiego poglądu. Z uzasadnienia wyroku nie wynika również, czy w ocenie Sądu Wojewódzkiego, Skarżący w ogóle był zobligowany do złożenia zawiadomienia o przekazaniu wyników zgłoszonych prac w trybie art. 12a ust. 1 ustawy.
Sąd nie wyjaśnił również, jakie kryteria winny być uwzględnione przy dokonywaniu weryfikacji zgłoszonych prac, to jest nie przedstawił wykładni art. 12 b ust 1 ustawy, poprzestając jedynie na jego zacytowaniu.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie udziela odpowiedzi na pytanie, czy przywoływane przez Skarżącego dane stanowią zbiór nowych zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego bazy danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy. Pomimo zacytowania § 34 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił, czy przedstawione przez Skarżącego informacje stanowią dane opisowe w rozumieniu tego przepisu, utrwalane w wykazie zamiany danych ewidencyjnych czy też nie. Co jednak najistotniejsze w realiach sprawy, Sąd Wojewódzki nie ustosunkował do argumentacji Skarżącego, w świetle której zgłoszeniu podlegają również dane pozwalające na zweryfikowanie istniejących danych.
Sąd Wojewódzki nie przedstawił również żadnego uzasadnienia prawnego wyrażonego w końcowej części uzasadnienia poglądu, w świetle którego sporządzony przez Skarżącego wykaz synchronizacyjny należałoby zgłosić do ksiąg wieczystych a nie do ewidencji gruntów i budynków.
Rację ma Skarżący podkreślając, że powyższe stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie uwzględnia brzmienia § 78 ust. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym (Dz. U. poz. 312 z późn. zm.), zgodnie z którym dokumenty ewidencyjne, o których mowa w ust. 1 i 2 cytowanego paragrafu stanowią podstawę wpisu w księdze wieczystej, jeżeli zostały opatrzone klauzulą właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków stwierdzającą, że są przeznaczone do dokonywania wpisów w księgach wieczystych. Dokumenty wymienione w § 78 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości to wypisy z rejestru gruntów, wypisy z rejestru budynków, wypisy z kartoteki budynków oraz wypisy z mapy ewidencyjnej, sporządzone na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa. Oznacza to, że operat techniczny, nawet sporządzony przez uprawnionego geodetę, nie może stanowić podstawy wpisu do księgi wieczystej.
Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśniono, na jakiej podstawie Sąd Wojewódzki uznał, że w księgach wieczystych działka ewidencyjna nr [...] położona w obrębie [...], gm. [...], pow. Nowosądecki ma nieprawidłowy numer a dodatkowo księga ta wciąż posługuje się określeniem parceli gruntowej. W uzasadnieniu wyroku nie odwołano się do numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...]. Numeru tego nie wskazano również w decyzjach organów obu instancji. W sprawozdaniu technicznym Skarżący powoływał się na zbadanie wpisów i dokumentów dołączonych do księgi wieczystej [...]. Uznając treść wpisów w księdze wieczystej za fakt powszechnie znany w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że księga ta dotyczy działki nr [...] objętej dawnym [...] nie zaś przedmiotowej działki. Zatem również w tym zakresie nie jest możliwe zweryfikowanie stanowiska wyrażonego przez Sąd Wojewódzki.
Podsumowując uznać należy, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jak już wyżej zasygnalizowano samo zacytowanie przepisów prawa nie może być uznane za przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaniechanie wskazania konkretnych przepisów, które doprowadziły Sąd do wyrażenia określonego poglądu, oznacza, że nie jest możliwe dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nie jest bowiem w stanie ustalić, jakie przepisy i jak rozumiane stanowiły podstawę uznania przez Sąd Wojewódzki, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Uznanie za zasadną skargi kasacyjnej, opartej na art. 141 § 4 p.p.s.a., czyni zbędnym na tym etapie sprawy wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów kasacyjnych. Przy ponownym zaś rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien po raz kolejny skargę rozpoznać i orzec mając na względzie wymogi przewidziane tym przepisem w tym w szczególności uwagi zasygnalizowane powyżej.
Uznając zatem skargę kasacyjną za uzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 203 pkt 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.