I OSK 2380/23

I OSK 2380/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska
Elżbieta Kremer /przewodniczący/
Monika Nowicka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
III SA/Kr 349/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-05-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 12a ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Dnia 27 sierpnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 349/23 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 grudnia 2022 r. nr IG-I.7220.1.29.2022.AZ w przedmiocie odmowy przyjęcia operatu technicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz J.P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 30 maja
2023 r. (sygn. akt III SA/Kr 349/23), oddalił skargę J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego
i Kartograficznego z dnia 27 grudnia 2022 r., nr IG-I.7220.1.29.2022.AZ
w przedmiocie odmowy przyjęcia operatu technicznego.
W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że w dniu 19 lipca 2022 r. wykonawca prac geodezyjnych – J. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] zgłosił do Starosty [...], tj. podmiotu zlecającego wykonanie pracy geodezyjnej – sporządzenie innej mapy do celów prawnych dla działki ewidencyjnej nr [...]położonej w obrębie [...], gm. [...], pow. [...]. W zgłoszeniu tym jako kierownika prac wskazano J. P., a jako sposób określenia położenia obszaru zaznaczono: 1) jednostki podziału terytorialnego lub podziału dla celów EGiB; 2) godło mapy; 3) współrzędne punktów wielokąta (poligonu). Powierzchnia obszaru zgłoszenia wynosi [...] ha. Zgłoszenie pracy geodezyjnej zostało zarejestrowane w dniu 20 lipca 2022 r. pod nr [...].
W dniu 9 września 2022 r. wykonawca przekazał Staroście wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych udokumentowane w operacie elektronicznym oraz złożył osobiście w Kancelarii Administracyjnej Starostwa Powiatowego w [...] pismo, do którego dołączył (cyt.): "dokumenty do uwierzytelnienia: - Mapa do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] w obrębie [...], jedn. ewid. [...] – wieś - 3 egz".
W protokole nr [...] weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych z 20 września 2022 r. Starosta [...] stwierdził, że wynik weryfikacji zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi kompletności przekazanych wyników – jest negatywny.
W dniu 10 października 2022 r. skarżący ustosunkował się do wyników weryfikacji a w dniu 14 października 2022 r. przekazał Staroście wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych udokumentowane w operacie elektronicznym.
Zawiadomieniem z 25 października 2022 r., Starosta poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego, wykonanego do zgłoszenia pracy geodezyjnej nr [...], której celem było sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie [...] gm. [...] oraz poinformował o możliwości składania pisemnych wyjaśnień i wniosków a także zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie - w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia.
Po przeprowadzeniu postępowania Starosta [...], decyzją z dnia
8 listopada 2022 r., orzekł o odmowie przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem było sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...]położonej w obrębie [...], gm. [...].
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. P..
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego
i Kartograficznego, decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r., utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji.
W uzasadnieniu w/w decyzji organ odwoławczy stwierdził, że sporządzony operat techniczny, zawierający wyniki prac geodezyjnych zarejestrowanych pod numerem [...], wobec nieprzekazania przez wykonawcę prac nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 3, 10 i 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), dalej "P.g.k.", nie spełnia kryterium, jakie powinna posiadać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając skargę, wyjaśnił, że skarżący zgłosił do Starosty [...] prace geodezyjne o celu: "sporządzenie innej mapy do celów prawnych". Wynikiem jego prac był operat techniczny, składający się ze sprawozdania technicznego oraz mapy dla celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym. Sąd wskazał, że w przedmiotowym operacie brak było natomiast wykazu zmian, które miałyby być wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków.
W operacie wykorzystano bowiem mapę ewidencyjną, która już została ujawniona w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo w operacie tym znajdowało się zestawienie tabelaryczne porównujące "stan wieczysto-księgowy" ze stanem ewidencyjnym wraz z opisem słownym. Sąd Wojewódzki uznał więc, że rację miał organ, iż przedstawiony do wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków operat techniczny – mapa dla celów prawnych - nie był wykazem zmian danych ewidencyjnych, ponieważ nie zawierał żadnych nowych informacji, danych, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, praca przedstawiona przez skarżącego spełniała definicję pracy geodezyjnej, gdyż była opracowaniem dokumentacji geodezyjnej dotyczącej nieruchomości na potrzeby postępowań administracyjnych lub sądowych oraz czynności cywilnoprawnych. Jednakże mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie dokonał więc żadnych samodzielnych pomiarów, ani nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmian danych zawartych w ewidencji. Tak więc w odniesieniu do działki, której operat dotyczył nie ujawniono żadnych nowych danych. W samym operacie nie zostały też ujawnione jakiekolwiek nowe dane dotyczące właściciela przedmiotowej działki. Sąd stwierdził, że przedmiotowy operat nie zawierał jakichkolwiek nowych informacji o charakterze przedmiotowym, czy podmiotowym które podlegałyby ujawnieniu w ewidencji gruntów
i budynków. Wszystkie bowiem dane już się w niej znajdowały. W związku z tym, ostatecznie Sąd przyjął, że operat opracowany przez skarżącego był pracą geodezyjną, która jednak nie podlegała wprowadzeniu do ewidencji, z uwagi na brak dokonania aktualizacji (zmiany) istniejących danych. Istotny w przedstawionym operacie był jedynie wykaz synchronizacyjny, jednak wskazywał on, że zmiany należało dokonać w księgach wieczystych, a nie w ewidencji gruntów i budynków. To bowiem w księgach wieczystych analizowana działka ewidencyjna nr [...]położona w obrębie [...], gm. [...], pow. [...] miała nieprawidłowy numer, a dodatkowo księga ta wciąż posługiwała się określeniem parceli gruntowej. Przedstawiony wykaz synchronizacyjny należałoby więc, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, przedstawić w sądzie wieczystoksięgowym, a nie w ewidencji gruntów i budynków, w której to ujawniony stan faktyczny i prawny był prawidłowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P..
Zaskarżając w/w wyrok w całości, podniósł zarzuty:
I. naruszenia prawa materialnego, tj.:
1. art. 145 §1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 12a ust 1 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne - poprzez dokonanie przez Sąd Wojewódzki błędnej kontroli i oceny wykładni w/w przepisu, która to błędna ocena Sądu polegała na bezzasadnym uznaniu, że przedstawiony przez skarżącego kasacyjnie operat techniczny - mapa do celów prawnych - nie jest wykazem zmian danych ewidencyjnych, nie zawiera żadnych nowych informacji, danych, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji jako taki nie może być podstawą zmian danych zawartych w ewidencji i nie podlega wprowadzeniu do ewidencji z uwagi na brak dokonania aktualizacji (zmiany) istniejących danych, podczas gdy w operacie skarżącego znalazły dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika ze standardów technicznych, a prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że w operacie technicznym znajdują się co najmniej zweryfikowane dane (mające charakter zarówno przedmiotowy jak i podmiotowy odnośnie gruntu, min. dot. informacji o własności) służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy (w tym katastru nieruchomości) i w konsekwencji pozwalające na przyjęcie takiego operatu do zasobu, a którą to przesłankę uprawniającą do przyjęcia operatu technicznego Sąd zupełnie pominął lub też błędnie zinterpretował rozpatrując niniejszą sprawę,
2. art. 145 §1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 626 2 §3 k.p.c. w zw. z art. 27 i nast. ustawy o księgach wieczystych i hipotece (dalej: u.k.w.h.) oraz w zw. z § 78 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym - poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny wykładni w/w przepisów i bezzasadne, niemające podstawy prawnej stwierdzenie, iż przedstawiony operat techniczny zawierający wykaz synchronizacyjny należałoby zgłosić do ksiąg wieczystych a nie do ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w/w przepisy wyraźnie wskazują, że do wniosku wieczystoksięgowego należy dołączyć dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej, tj. dokumenty opatrzone klauzulą właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków stwierdzającą, że są przeznaczone do dokonywania wpisów w księgach wieczystych, a powoływany dokument podstawą wpisu do KW nie może stać się na skutek braku właściwej klauzuli, który jest z kolei konsekwencją rozpatrywanego nieprzyjęcia go do ewidencji gruntów i budynków;
II. naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. - poprzez dokonanie przez Sąd błędnej kontroli i oceny przeprowadzonego przez organy administracji postępowania dowodowego i niewłaściwe uznanie, iż w niniejszej sprawie złożony operat techniczny nie spełnia wymogów, jakie powinna zawierać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,
2. art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7a k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, a w myśl którego gdy w sprawie pozostawały wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej (tu dot. art. 12a ust. 1 P.g.k. odnośnie nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych służących do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych) a przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę uprawnienia lub ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, wątpliwości te winny być rozstrzygane na korzyść Skarżącego kasacyjnie i orzec zgodnie z jego wnioskiem, tj. przyjąć operat do zasobu (tym bardziej, że w tożsamych dotychczas sprawach organ I instancji od wielu lat przyjmował do zasobu operaty techniczne z wykonania prac geodezyjnych takie jak przedmiotowy, natomiast Sąd w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się co do przesłanki powołanej normy prawnej polegającej na przedstawieniu zweryfikowanych danych służących do zasilenia zakresu informacyjnego baz danych, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że do zatwierdzenia operatu technicznego konieczne jest przedłożenie nowych informacji, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków),
3. art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom powołanego przepisu, polegające na:
- całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu dot. naruszenia art. 12a ust. 1 P.g.k. co do przyjęcia do zasobu operatu technicznego zawierającego zweryfikowane dane oraz art. 12b ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 P.g.k. odnośnie weryfikacji zgłoszonych prac z obowiązującymi przepisami prawa i spójnością przekazywanych przez Skarżącego kasacyjnie danych z prowadzonymi przez organ danymi, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów i poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu, że jedynie praca która aktualizuje (zmienia) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlega ujawnieniu przez organ, natomiast praca skarżącego kasacyjnie takich danych aktualizujących (zmieniających) bazy ma nie zawierać,
- braku wskazania podstawy prawnej odnośnie powołanej przez Sąd możliwości przeprowadzenia postępowania wieczystoksięgowego i dokonanie lakonicznego uzasadnienia tej kwestii.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej w całości poprzez uchylenie decyzji organów obydwu instancji a w konsekwencji przyjęcie operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do PZGiK i opatrzenie 3 egzemplarzy operatu technicznego klauzulą urzędową przez organ; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Ponadto skarżący wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika wg norm przepisanych.
Oświadczył również, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnosił o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi też żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., a które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Zasadny okazał się najdalej idący zarzut, to jest zarzut istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie z przywołanym przez skarżącego przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Sąd Wojewódzki przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz stanowisko organu. Następnie zacytował przepisy definiujące: pojęcie prac geodezyjnych, pojęcie mapy do celów prawnych, w tym wskazujące, jakie dane i informacje wykorzystuje się przy opracowywaniu map co celów prawnych oraz wyliczające, co składa się na treść mapy do celów prawnych. Zwrócił uwagę, że tak sporządzona mapa do celów prawnych – operat techniczny – jest następie przedmiotem procedowania przed organami służby geodezyjnej i kartograficznej oraz zacytował art. 12 a ust. 1 i 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.) a następnie przedstawił procedurę weryfikacji wynikającą z kolejnych ustępów art. 12b w/w ustawy. Zacytował także art. 20 ust. 1 omawianej ustawy, wymienił czego dotyczą informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz przywołał jej ustawową definicję. Wyjaśnił, że standardy wykonywania prac geodezyjnych określa rozporządzenia Ministra Rozwoju z 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1670, dalej "rozporządzenie w sprawie standardów technicznych"), oraz zacytował jego § 24 ust. 1 oraz § 26. Wskazał również akt wykonawczy regulujący prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, to jest rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 ze zm., dalej "rozporządzenie w sprawie ewidencji") i przytoczył § 34 tegoż rozporządzenia.
Ostatecznie Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podstawą odmowy przyjęcia do ewidencji sporządzonego przez skarżącego operatu było ustalenie, iż przedstawiona przez niego mapa wraz z wykazem synchronizacyjnym nie stanowi efektu prac geodezyjnych. Jednocześnie jednak Sąd Wojewódzki uznał, że przedstawiona przez skarżącego praca spełnia definicję pracy geodezyjnej, przy czym zaznaczył, że mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków, co oznaczało, że skarżący nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmiany danych zawartych w ewidencji.
Jak wynika z argumentacji skarżącego, prezentowanej konsekwentnie zarówno przed organami jak i na etapie postępowania sądowego, dążył on do wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących numeru parceli gruntowej, której odpowiadała obecna działka nr [...], jak również do wskazania, jaki podmiot był ujawniony w liczbie wykazu hipotecznego parceli gruntowej, której - według jego ustaleń - odpowiadała działka nr [...]. Skarżący podkreślał przy tym w skardze do Sądu Wojewódzkiego, iż przedstawione przez niego dane pozwalały na zweryfikowanie istniejącego stanu rzeczy i tym samym zasilały obowiązujący zakres baz.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd kasacyjny wskazuje, że pomimo obszernego zacytowania przepisów ustawy i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił jednak, jak należało rozumieć pojęcie prac geodezyjnych zdefiniowane w przywołanym przezeń art. 2 pkt 1 P.g.k.
Sąd Wojewódzki nie przedstawił również wykładni zawartego w art. 12a ust. 1 pkt 1 P.g.k. pojęcia podlegających zgłoszeniu do ewidencji zbiorów nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, a o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy.
W konsekwencji zatem nie jest możliwe odtworzenie toku rozumowania Sądu Wojewódzkiego, który uznał opracowanie wykonane przez skarżącego za pracę geodezyjną, która jednak nie doprowadziła do sporządzenia nowej mapy, a która mogłaby być podstawą ujawnienia zmian w rejestrze.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że - w świetle art. 12 ust. 1 pkt 3 P.g.k. - obowiązek zgłoszenia prac geodezyjnych lub kartograficznych właściwemu miejscowo staroście dotyczy prac określonych w tymże przepisie. W świetle art. 12a ust. 1 cyt. ustawy, zgłoszenie wykonanych prac geodezyjnych dotyczy prac, które podlegały zgłoszeniu stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano ponadto, że wykonane przez skarżącego opracowanie uznać należy za pracę geodezyjną choć nie podlegającą zgłoszeniu. Nie wyjaśniono jednak przyczyn uznania, że wykonane przez skarżącego opracowanie nie podlegają zgłoszeniu. Sąd Wojewódzki również w tym zakresie nie przywołał żadnego przepisu ustawy uzasadniającego jego stanowisko. Za przywołanie przepisu stanowiącego podstawę takiego stanowiska nie można bowiem uznać zacytowania w uzasadnieniu licznych przepisów ustawy oraz rozporządzeń. Brak jest zatem wskazania podstawy prawnej takiego stanowiska.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również, że czy w ocenie Sądu Wojewódzkiego, skarżący w ogóle był zobligowany do złożenia zawiadomienia o przekazaniu wyników zgłoszonych prac w trybie art. 12a ust. 1 P.g.k.
Sąd I instancji nie wyjaśnił także, jakie kryteria winny być uwzględnione przy dokonywaniu weryfikacji zgłoszonych prac, to jest, nie dokonał niezbędnej w tym zakresie wykładni art. 12 b ust 1 ustawy, poprzestając jedynie na zacytowaniu samego przepisu.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie udziela w rezultacie odpowiedzi na pytanie, czy przywoływane przez skarżącego dane stanowią zbiór nowych zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego bazy danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 P.g.k. Pomimo zacytowania § 34 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił bowiem, czy przedstawione przez skarżącego informacje stanowią dane opisowe - w rozumieniu tego przepisu, utrwalane w wykazie zamiany danych ewidencyjnych, czy też nie. Co jednak najistotniejsze w realiach sprawy, Sąd Wojewódzki nie ustosunkował do argumentacji skarżącego, w świetle której zgłoszeniu podlegają również dane pozwalające na zweryfikowanie istniejących już danych.
Sąd Wojewódzki nie przedstawił również żadnego uzasadnienia prawnego wyrażonego w końcowej części uzasadnienia poglądu, a w świetle którego sporządzony przez skarżącego wykaz synchronizacyjny należałoby zgłosić do sądu wieczystoksięgowego a nie do ewidencji gruntów i budynków.
Rację ma przy tym skarżący podkreślając, że powyższe stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie uwzględnia brzmienia § 78 ust. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym (Dz. U. poz. 312 z późn. zm.), zgodnie z którym dokumenty ewidencyjne, o których mowa w ust. 1 i 2 cytowanego paragrafu stanowią podstawę wpisu w księdze wieczystej, jeżeli zostały opatrzone klauzulą właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków stwierdzającą, że są przeznaczone do dokonywania wpisów w księgach wieczystych. Dokumenty wymienione w § 78 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości to wypisy z rejestru gruntów, wypisy z rejestru budynków, wypisy z kartoteki budynków oraz wypisy z mapy ewidencyjnej, sporządzone na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa. Oznacza to, że operat techniczny, nawet sporządzony przez uprawnionego geodetę, nie może stanowić podstawy wpisu do księgi wieczystej.
Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśniono, na jakiej podstawie Sąd Wojewódzki uznał, że w księgach wieczystych działka ewidencyjna nr [...]położona w obrębie [...], gm. [...], pow. [...] ma nieprawidłowy numer a dodatkowo, iż księga ta wciąż posługuje się określeniem parceli gruntowej. W uzasadnieniu wyroku nie odwołano się bowiem do numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...]. Numeru tego nie wskazano również w decyzjach organów obu instancji. W sprawozdaniu technicznym skarżący powoływał się na zbadanie wpisów i dokumentów dołączonych do ksiąg wieczystych: KW [...] i [...]. Uznając treść wpisów w księdze wieczystej za fakt powszechnie znany - w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a. - zauważyć jednak należy, że księgi te dotyczą działek nr [...] (KW [...]) oraz nr [...] (KW [...]) nie zaś przedmiotowej działki.
W związku z tym również w tym zakresie nie było możliwe zweryfikowanie stanowiska wyrażonego przez Sąd Wojewódzki.
Podsumowując, uznać zatem należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Jak już wyżej zasygnalizowano, samo zacytowanie przepisów prawa nie może być uznane za przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaniechanie wskazania konkretnych przepisów, które doprowadziły Sąd I instancji do wyrażenia określonego poglądu, oznaczało, że nie było możliwe dokonanie w tym przypadku kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nie był bowiem w stanie ustalić, jakie przepisy i jak rozumiane stanowiły podstawę uznania przez Sąd Wojewódzki, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu.
Uznanie za zasadną skargi kasacyjnej, opartej na art. 141 § 4 p.p.s.a., czyni zbędnym - na tym etapie sprawy - wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów kasacyjnych. Przy ponownym zaś rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien po raz kolejny skargę rozpoznać i orzec, mając na względzie wymogi przewidziane tym przepisem w tym w szczególności uwagi zasygnalizowane powyżej.
Uznając zatem skargę kasacyjną za uzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 203 pkt 1 p.p.s.a.