I OSK 2359/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił skargę kasacyjną Komisji ds. reprywatyzacji, potwierdzając, że grzywna nałożona na Prezydent m.st. Warszawy za niestawiennictwo na posiedzeniu ogólnym była niezgodna z prawem, gdyż postępowanie ogólne nie przewiduje możliwości przesłuchiwania świadków pod rygorem grzywny.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku WSA, który uchylił postanowienie Komisji o ukaraniu Prezydent m.st. Warszawy H.G. grzywną w wysokości 30.000 zł za niestawiennictwo na posiedzeniu ogólnym. NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że postępowanie ogólne, w przeciwieństwie do postępowania rozpoznawczego, nie przewiduje możliwości przesłuchiwania świadków pod rygorem grzywny, a tym samym nałożenie grzywny było niezgodne z prawem. Sąd podkreślił również, że postanowienie o uchyleniu wcześniejszego postanowienia o grzywnie było wadliwe, co skutkowało powrotem do obrotu prawnego pierwszego postanowienia, ale ostatecznie to samo postanowienie z 12 lipca 2018 r. zostało uchylone przez WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił postanowienie Komisji o ukaraniu Prezydent m.st. Warszawy H.G. grzywną w wysokości 30.000 zł. Komisja nałożyła grzywnę za niestawiennictwo H.G. na posiedzeniu ogólnym w dniu 12 lipca 2018 r., mimo wezwania. WSA w Warszawie stwierdził nieważność postanowień Komisji z 2 sierpnia 2018 r. (uchylającego postanowienie z 12 lipca 2018 r. i nakładającego nową grzywnę) oraz uchylił postanowienie z 12 lipca 2018 r. NSA, oddalając skargę kasacyjną Komisji, potwierdził stanowisko WSA. Sąd uznał, że postępowanie ogólne, w przeciwieństwie do postępowania rozpoznawczego, nie przewiduje możliwości prowadzenia rozprawy ani przesłuchiwania świadków pod rygorem grzywny. W związku z tym, nałożenie grzywny na H.G. było niezgodne z prawem. NSA podkreślił, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczące postępowania ogólnego nie dają podstaw do stosowania środków przymusu wobec świadków, a próba takiego zastosowania naruszałaby konstytucyjne zasady ochrony prywatności i rodziny. Sąd uznał również, że postanowienie Komisji z 2 sierpnia 2018 r. uchylające postanowienie z 12 lipca 2018 r. było wadliwe, co skutkowało powrotem do obrotu prawnego pierwszego postanowienia, jednak ostatecznie WSA prawidłowo uchylił postanowienie z 12 lipca 2018 r. ze względu na brak podstaw prawnych do ukarania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, postępowanie ogólne nie przewiduje możliwości prowadzenia rozprawy ani przesłuchiwania świadków pod rygorem grzywny. Takie środki są właściwe dla postępowania rozpoznawczego.
Uzasadnienie
Postępowanie ogólne ma charakter wewnętrzny i kontrolny, nie jest postępowaniem jurysdykcyjnym, w którym zapadają decyzje rozstrzygające o prawach lub obowiązkach stron. Ustawa nie przewiduje możliwości prowadzenia rozprawy ani przesłuchiwania świadków pod rygorem grzywny w tym trybie. Stosowanie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w postępowaniu ogólnym naruszałoby konstytucyjne zasady ochrony prywatności i rodziny oraz standardy demokratycznego państwa prawnego.
Przepisy (456)
Główne
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis ten, dotyczący ukarania świadka grzywną za niestawiennictwo, ma zastosowanie wyłącznie w postępowaniu rozpoznawczym, a nie w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Reguluje postępowanie ogólne.
udr art. 37b § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu rozpoznawczym.
udr art. 37b § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
udr art. 19 § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepis dotyczący ukarania świadka grzywną. Sąd uznał, że nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym.
udr art. 37b § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Przepisy te regulują postępowanie ogólne, ale nie przewidują możliwości prowadzenia rozprawy ani nakładania grzywny na świadków w tym trybie.
Pomocnicze
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego wydanego z rażącym naruszeniem prawa.
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 3
Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego wydanego w sprawie już rozstrzygniętej innym ostatecznym postanowieniem (res iudicata).
p.p.s.a. art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Umożliwia sądowi orzekanie "w głąb sprawy" w celu jej końcowego załatwienia.
p.p.s.a. art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zasada związania wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w danej sprawie.
udr art. 19 § ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Obowiązek stawiennictwa świadka na wezwanie Komisji.
udr art. 17 § ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Możliwość przeprowadzenia rozprawy w postępowaniu rozpoznawczym.
udr art. 38 § ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu rozpoznawczym.
udr art. 37b § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu rozpoznawczym w postępowaniu ogólnym.
Konstytucja RP art. 47
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Prawo do ochrony życia prywatnego.
Konstytucja RP art. 18
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Ochrona rodziny.
udr art. 3 § ust. 4
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji.
udr art. 17 § ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Możliwość przeprowadzenia rozprawy w postępowaniu rozpoznawczym.
udr art. 18 § ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Reguluje udział stron i ukaranie ich grzywną w postępowaniu rozpoznawczym.
udr art. 16 § ust. 4
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Dotyczy sposobu wezwania świadka na rozprawę w postępowaniu rozpoznawczym.
udr art. 28
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Dotyczy obowiązków organów w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości przez Komisję.
udr art. 15 § ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Wskazuje na istnienie postępowania rozpoznawczego i ogólnego.
udr art. 37c
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Dotyczy uchwały Komisji w postępowaniu ogólnym.
udr art. 2 § pkt 3 lit. c
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Definicja decyzji odszkodowawczych.
udr art. 37a § ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Rozróżnienie między rozprawą a posiedzeniem.
udr art. 37b § ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Możliwość wykorzystania materiałów z postępowania ogólnego w postępowaniu rozpoznawczym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Określa zadania Komisji, które mają charakter kontrolny i sygnalizacyjny, a nie jurysdykcyjny w postępowaniu ogólnym.
udr art. 3 § ust. 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa
Skład orzekający
Karol Kiczka
przewodniczący
Maciej Dybowski
sprawozdawca
Agnieszka Miernik
członek
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI OSK 2359/22 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2023-07-11 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2022-12-16 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Agnieszka Miernik Karol Kiczka /przewodniczący/ Maciej Dybowski /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich Hasła tematyczne Inne Sygn. powiązane I SA/Wa 1917/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-06-08 Skarżony organ Inne Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2017 poz 718 art.19 ust. 3 Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: straszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1917/20 w sprawie ze skargi H. G. na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 12 lipca 2018 r. nr KR IV PO 1/18 w przedmiocie ukarania grzywną 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz H. G. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Uzasadnienie Wyrokiem z 8 czerwca 2022 r., I SA/Wa 1917/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi H.G. na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 12 lipca 2018 r. nr KR IV PO 1/18, w przedmiocie ukarania grzywną 1. stwierdził nieważność postanowienia Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18, UNP: 180806-00871 uchylającego postanowienie z 12 lipca 2018 r. nr KR IV PO 1/18; 2. stwierdził nieważność postanowienia Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18, UNP: 180809-00953 w przedmiocie ukarania grzywną; 3. uchylił zaskarżone postanowienie; 4. zasądził od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżącej H.G. kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej Komisja), na podstawie art. 37b ust. 1 i 2 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2017 r. poz. 718 ze zm. [z 1018 r. poz. 431], dalej ustawa z 9 marca 2017 r. lub udr), postanowieniem z 12 lipca 2018 r., nr KR IV PO 1/18 (dalej postanowienie z 12 lipca 2018 r.) ukarała Prezydenta m.st. Warszawy H.G. (dalej skarżąca) grzywną w wysokości 30.000 zł. Komisja wydała postanowienie z 12 lipca 2018 r. w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 12 czerwca 2018 r., doręczonym skarżącej 26 czerwca 2018 r. Komisja, na podstawie art. 37b ust. 1 i 2 w zw. z art. 19 ust. 1 udr w zw. z art. 50 § 1 i art. 54 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej kpa), wezwała H.G. do osobistego stawiennictwa na posiedzeniu ogólnym Komisji w dniu 12 lipca 2018 r. o godz. 10.00 w gmachu Prokuratury Krajowej przy ul. Rakowieckiej 26/30 w Warszawie, celem złożenia zeznań w charakterze świadka. Pismem z 11 lipca 2018 r. skarżąca wniosła do Komisji o usprawiedliwienie nieobecności na posiedzeniu ogólnym Komisji w dniu 12 lipca 2018 r. w związku z zagranicznym wyjazdem służbowym w tym terminie. Skarżąca nie stawiła się na posiedzeniu ogólnym Komisji 12 lipca 2018 r. Postanowieniem z 12 lipca 2018 r. nr KR IV PO 1/18, UNP: 180806-01525 (dalej postanowienie z 12 lipca 2018 r.), Komisja ukarała Prezydenta m.st. Warszawy H.G. grzywną w wysokości 30.000 zł. W uzasadnieniu postanowienia Komisja wskazała, że niestawiennictwo H.G. na posiedzeniu ogólnym Komisji było nieuzasadnione. Komisja wyjaśniła, że stosownie do art. 19 ust. 1 udr osoba wezwana przez Komisję w charakterze świadka ma obowiązek, niezależnie od swojego miejsca zamieszkania, stawić się na wezwanie i złożyć zeznania. Na podstawie art. 19 ust. 3 w zw. z art. 37b ust. 2 udr świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny, bez zezwolenia kierującego posiedzeniem ogólnym opuścił posiedzenie Komisji przed jego zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo wydania opinii, może być ukarany grzywną do 10.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 30.000 zł. Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw bądź utrudniających ich ujawnianie (art. 3 ust. 2 udr). Komisja, ze względu na swoje kompetencje, skład i właściwość rzeczową, jest organem szczególnym w hierarchii organów administracji publicznej. Stosownie do art. 28 ust. 1 i 2 udr w przypadku ujawnienia przez Komisję w toku postępowania nieprawidłowości przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych, Komisja może zwrócić się do odpowiedniego organu z żądaniem przeprowadzenia kontroli, wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej, materialnej pracownika lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunku pracy. Organ ten w trybie art. 28 ust. 3 udr jest obowiązany zawiadomić Komisję o podjętych środkach i zakończeniu postępowań, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia od Komisji. Z powyższego wynika, że Komisja prowadząc postępowanie ogólne będzie dążyć nie tylko do ustalenia nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, lecz jako organ administracji publicznej stoi na straży interesu publicznego w zakresie prowadzonych postępowań i realizuje zadania w zakresie wskazanych wyżej kompetencji. Mimo wezwania z 12 czerwca 2018 r. Skarżąca nie stawiła się na posiedzenie ogólne. W ocenie Komisji, ukarana mogła stawić się w wyznaczonym przez Komisję terminie zwłaszcza, że wezwanie na rozprawę odebrała osobiście dnia 26 czerwca 2018 r. Skarżąca miała dostateczną możliwość zaplanowania spraw zawodowych w sposób umożliwiający przybycie na rozprawę przed Komisją w dniu 12 lipca 2018 r. Zdaniem Komisji przesłankami mogącymi usprawiedliwić nieobecność mogłyby być jedynie przesłanki natury osobistej, tj. związane z osobistą sytuacją świadka (tj. choroba uniemożliwiająca stawienie się na posiedzeniu ogólnym) bądź zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym i powszechnym, siła wyższa, tj. wystąpienie klęski żywiołowej (np. powodzi), która uniemożliwiłaby przybycie na posiedzenie Komisji. Analizując wniosek ukaranej o usprawiedliwienie nieobecności na posiedzeniu ogólnym, Komisja uznała, że wątpliwości budzi przede wszystkim wiarygodność daty podpisania przedmiotowego pisma przez Skarżącą, uwzględniając jej oświadczenie o przebywaniu od 8 lipca 2018 r. na Światowym Szczycie Miast - Forum Burmistrzów w Singapurze (mieście-państwie położonym na Półwyspie Malajskim w południowo-wschodniej Azji) i terminie rozpoczęcia podróży (7 lipca 2018 r.), wskazanym w dołączonej kopii faktury dokumentującej zakup biletu lotniczego. Komisja podkreśliła, że skarżąca nie stawiła się też na posiedzeniu ogólnym dnia 25 kwietnia 2018 r. i 30 maja 2018 r., przedkładając Komisji wnioski o usprawiedliwienie jej nieobecności z uwagi na wezwania do osobistego stawiennictwa w charakterze świadka w ww. terminach, odpowiednio przez Prokuraturę Okręgową Warszawa-Praga w Warszawie w sprawie sygn. akt PO II Ds. 43.2017 i Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu w sprawie sygn. III K 9/08. Uwzględniając powyższe, Komisja uznała niestawiennictwo w tych terminach za usprawiedliwione. Mając na uwadze fakt, że skarżąca po raz kolejny nie stawiła się na przesłuchanie przed Komisją w charakterze świadka w postępowaniu ogólnym, negatywny stosunek świadka względem Komisji i nałożonego obowiązku osobistego stawiennictwa wyrażany publicznie przez ukaraną, Komisja oceniła przedłożony wniosek jako czysto formalny. W ocenie Komisji, wyjazd zagraniczny w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych czy zawodowych nie stanowi przesłanki do uznania nieobecności skarżącej w dniu 12 lipca 2018 r. za usprawiedliwioną. Komisja uznała, że podróż zagraniczna do Singapuru osoby pełniącej urząd Prezydenta m.st. Warszawy nie stanowi przesłanki nadzwyczajnej, stanowiącej uzasadnienie nieobecności skarżącej na kolejnym posiedzeniu ogólnym Komisji dnia 12 lipca 2018 r. Zdaniem Komisji, obowiązek osobistego stawiennictwa na posiedzeniu ogólnym przed Komisją w dniu 12 lipca 2018 r. mógł zostać zrealizowany jedynie przez osobistą obecność adresata – H.G.. Komisja nałożyła osobisty obowiązek stawiennictwa na posiedzeniu na skarżącą i tylko ta osoba mogła zrealizować tę powinność. Treścią obowiązku wynikającego z wezwania Komisji z 12 czerwca 2018 r. był nakaz osobistego stawiennictwa skierowany do konkretnej osoby - w niniejszej sprawie świadka H.G.. Komisja wyjaśniła, że jest to procesowy obowiązek o charakterze osobistym i niepieniężnym. Komisja postanowiła ukarać świadka H.G. karą w maksymalnej wysokości 30.000 zł z uwagi na fakt ponownego, nieuzasadnionego niestawiennictwa przed Komisją na posiedzeniu ogólnym. H.G., jako osoba pełniąca funkcję Prezydenta m.st. Warszawy posiada szczególne informacje, dotyczące okoliczności wydania decyzji reprywatyzacyjnych w sprawach prowadzonych przez Komisję i nie może dowolnie decydować o tym, że nie stawi się na jej wezwania. Zdaniem Komisji, Skarżąca winna być zainteresowana udziałem w postępowaniu ogólnym w charakterze świadka, w tym stawiennictwem na posiedzeniu, bowiem to do niej jako osoby pełniącej funkcję organu wykonawczego m.st. Warszawy, należy rozpatrywanie wniosków złożonych w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. [nr 50] poz. 279 ze zm.), i jako taka winna być szczególnie zainteresowana wyjaśnieniem nieprawidłowości i uchybień w działalności osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich. Komisja przyznała, że postępowanie ogólne uregulowane w ustawie nie ma charakteru postępowania administracyjnego, gdyż przedmiotem tego postępowania nie jest konkretna sprawa indywidualna, w której organ rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Z uwagi na istotę postępowania ogólnego przed Komisją sprecyzowanego w art. 37b udr oraz okoliczność, że dowody jak również materiały zebrane i dopuszczone w postępowaniu ogólnym, Komisja może włączyć i uwzględnić jako dowody i materiały w postępowaniu rozpoznawczym w sprawie konkretnej nieruchomości warszawskiej bez przeprowadzania dowodu w tym postępowaniu oraz skutki jakie wywołują wydawane przez nią decyzje, tylko nadzwyczajne okoliczności mogą być usprawiedliwieniem dla nieobecności świadka na posiedzeniu. Skarżąca w dotychczas prowadzonych postępowaniach rozpoznawczych i ogólnych nie stawiła się na żadne wezwanie Komisji i kwestionowała konieczność swojego osobistego stawiennictwa. Komisja wskazała, że wielokrotne i uporczywe niestawiennictwo Skarżącej znacznie utrudnia rzetelne wyjaśnienie spraw będących przedmiotem postępowania przed Komisją. Taką postawę skarżącej Komisja oceniła jako przejaw lekceważenia przepisów prawa i Komisji jako organu administracji publicznej. Komisja wskazała, że art. 19 ust. 3 udr określa expressis verbis o ponownym niezastosowaniu się do wezwania i w tym wypadku stanowi o możliwości ukarania świadka, który nie stawił się, grzywną do 30.000 zł. W niniejszej sprawie wystosowano do skarżącej cztery wezwania do osobistego stawiennictwa. W każdym z nich sformułowano wobec skarżącej obowiązek osobistego stawiennictwa. Jak dotychczas do żadnego z tych wezwań skarżąca się nie zastosowała, przy czym tylko w dwu przypadkach Komisja uznała niestawiennictwo świadka za usprawiedliwione. Komisja uznała, że miała wszelkie podstawy prawne i faktyczne do nałożenia na skarżącą grzywny w maksymalnej wysokości 30.000 zł za ponowne niestawienie się na posiedzeniu ogólnym bez uzasadnionej przyczyny. Uprawnienie do nałożenia kary grzywny przez Komisję jest elementem policji sesyjnej w toku postępowania ogólnego przed Komisją; ma to umożliwić sprawne i prawidłowe prowadzenie przez nią prac [k. 67-71 akt administracyjnych]. Postanowieniem z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18, UNP: 180806-00871, na podstawie art. 19 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 38 ust. 1 udr i art. 123 kpa, Komisja uchyliła własne postanowienie z 12 lipca 2018 r. w przedmiocie ukarania grzywną [k. 73 akt administracyjnych]. Postanowieniem z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18, UNP: 180809-00953, Komisja ukarała H.G. grzywną w wysokości 30.000 zł, przedstawiając w jego uzasadnieniu tożsamą argumentację jak w uchylonym postanowieniu z 12 lipca 2018 r. [k. 74-79v akt administracyjnych]. Od postanowienia z 12 lipca 2018 r. pismem z 21 września 2018 r. H.G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (skargę zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Wa 1944/18), zarzucając postanowieniu z 12 lipca 2018 r. naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa przez dokonanie dowolnej oceny dowodów, tj. zaproszenia na World Cities Summit and Mayors Forum 2018 w Singapurze, Programu World Cities Summit and Mayors Forum 2018, faktury potwierdzającej zakup biletu lotniczego w dniu 15 czerwca 2018 r. i uznanie, że udział skarżącej w dniach 8-12 lipca 2018 r. w World Cities Summitand Mayors Forum 2018 w Singapurze (dalej Szczyt) nie usprawiedliwiał nieobecności skarżącej na rozprawie w charakterze świadka, podczas gdy udział skarżącej w Szczycie był zaplanowany z wyprzedzeniem, wyjazd został opłacony z środków m.st. Warszawy zanim skarżąca otrzymała wezwanie na Komisję, a na międzynarodowym Szczycie skarżąca nie tylko poszerzała swą wiedzę z zakresu zarządzania i administrowania miastem, a także reprezentowała polskie miasto na arenie międzynarodowej, a w konsekwencji przekroczenie przez organ granic uznania administracyjnego; 2. art. 19 ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące ukaraniem skarżącej karą grzywny, mimo że pismem z 11 lipca 2018 r. skarżąca wyjaśniła przyczyny, dla których nie może stawić się na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. z uwagi na zaplanowany z wyprzedzeniem wyjazd do Singapuru na Szczyt, wobec czego brak jest podstaw do uznania, że skarżąca nie stawiła się na rozprawę dnia 12 lipca 2018 r. bez uzasadnionej przyczyny i w konsekwencji wymierzenia jej kary grzywny, podczas gdy niestawiennictwo to było z przyczyn obiektywnych i niezależnych od skarżącej uzasadnione; 3. art. 6, 7 w zw. z art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 37b ust. 1 udr w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 19 ust. 3 udr w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 udr przez dopuszczenie dowodu z zeznań świadka w toku postępowania, które jako prowadzone bez udziału stron, nie może zostać uznane za postępowanie administracyjne w toku którego organ przeprowadza postępowanie dowodowe w sytuacji, gdy przepisy ustawy nie zawierają w tym zakresie regulacji szczególnych względem kpa i nie przewidują uprawnienia Komisji do prowadzenia postępowania ogólnego bez udziału stron, przez co wydane przez Komisję rozstrzygnięcia dotyczące postępowania dowodowego i jako rozstrzygnięcia nakładające prawa lub obowiązki, dotknięte są kwalifikowaną wadą, jako wydane w postępowaniu, które nie może i nie powinno się toczyć wobec tego, że nie zostało skutecznie wszczęte; 4. art. 19 ust. 3 udr w zw. z art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 udr przez wymierzenie skarżącej grzywny za niestawiennictwo na rozprawie w charakterze świadka, podczas gdy skarżącej nie przysługuje status świadka w postępowaniu ogólnym, przez co wezwanie na rozprawę skierowane do osoby, która świadkiem być nie może - z uwagi na fakt: 1. że piastun organu reprezentującego jednostkę samorządu terytorialnego nie może być świadkiem w postępowaniu dotyczącym działalności (wydania decyzji) tego organu; 2. brak jest możliwości łączenia roli organu i świadka, jak też strony i świadka, podczas gdy m.st. Warszawa - reprezentowane przez Prezydenta m.st. Warszawy - wielokrotnie było uznawane za stronę postępowań przez Komisję i istnieją uzasadnione wątpliwości, czy Komisja prawidłowo odmówiła m.st. Warszawa udziału w tym postępowaniu, wobec czego skarżąca nie mogła być ukarana grzywną za niestawiennictwo w charakterze świadka; 5. art. 19 ust. 3 udr w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 udr przez wymierzenie kary grzywny w wysokości maksymalnej i sprzecznej z zasadą proporcjonalności, jako niezachowującą relacji proporcjonalności pomiędzy zastosowanym środkiem, a celem, który ma zostać zrealizowany, naruszając tym samym zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Skarżąca wniosła o: uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości; ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie postawionych zarzutów (k. 2-25 akt I SA/Wa 1944/18). W odpowiedzi na skargę Komisja, reprezentowana przez adw. M.M., wniosła o: jej odrzucenie; ewentualnie oddalenie; rozpoznanie sprawy na rozprawie, zgodnie z art. 90 § 1 w zw. z art. 119 pkt 3 ppsa). Komisja wyjaśniła, że postanowieniem z 2 sierpnia 2018 r. uchylono zaskarżone postanowienie z 12 lipca 2018 r., na mocy którego ukarano skarżącą grzywną w wysokości 30.000 zł. Z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego mocą postanowienia Komisji z 2 sierpnia 2018 r., nie ulega wątpliwości, że nie wywołuje ono skutków prawnych, zatem brak jest podstawy do orzekania przez Sąd o jego prawidłowości. Orzekanie w przedmiocie nieistniejącego aktu jest niedopuszczalne, co winno prowadzić do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa. W uzasadnieniu Komisja podtrzymała swoje stanowisko w sprawie w zakresie istnienia przesłanek do ukarania skarżącej grzywną, jak i adekwatności wysokości wymierzonej grzywny do statusu prawnego Komisji i konkretnych okoliczności niniejszej sprawy, w tym także wysokości dochodów skarżącej i zgromadzonych przez nią środków finansowych (k. 30-50 akt I SA/Wa 1944/18). Pismem z 10 grudnia 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez adw. A.N., podtrzymała skargę. Na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia Komisji z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18, w przedmiocie uchylenia postanowienia Komisji z 12 lipca 2018 r. nr KR lV PO 1/18, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 16 § 1 kpa). Analogiczny wniosek Skarżąca sformułowała w stosunku do postanowienia Komisji z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18, o ukaraniu grzywną H.G. w wysokości 30.000 zł (w tym przypadku wskazując art. 156 § 1 pkt 3 kpa; k. 63-72 akt I SA/Wa 1944/18). Pismem z 19 grudnia 2018 r. Komisja podtrzymała prezentowane dotychczas stanowisko w sprawie, wnosząc i wywodząc jak w odpowiedzi na skargę (k. 75-81 akt I SA/Wa 1944/18). Pismem z 15 lutego 2019 r. Komisja wniosła o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Komisji złożonej od wyroku WSA w Warszawie z 19 grudnia 2018 r. I SA/Wa 2015/18 jako stanowiącej kwestię prejudycjalną w niniejszym postępowaniu (k. 85-86 akt I SA/Wa 1944/18). Postanowieniem z 12 kwietnia 2019 r. I SA/Wa 1944/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił zawieszenia postępowania sądowego (k. 89 akt I SA/Wa 1944/18). Postanowieniem z 30 września 2019 r. I SA/Wa 1944/18, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H.G. na postanowienie Komisji z 12 lipca 2018 r. nr KR IV PO 1/18 w przedmiocie ukarania grzywną. Sąd wskazał, że niedopuszczalna jest skarga na akt, który został uchylony prawomocnym orzeczeniem organu jeszcze przed wniesieniem skargi. Zaskarżone postanowienie utraciło byt prawny w wyniku uchylenia go ostatecznym postanowieniem Komisji z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18 (k. 96-97 akt I SA/Wa 1944/18). Skargę kasacyjną od postanowienia z 30 września 2019 r. I SA/Wa 1944/18 wywiodła skarżąca (k. 103a-123 akt I SA/Wa 1944/18). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej (k. 131-134v akt I SA/Wa 1944/18). Postanowieniem z 23 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 544/20 (dalej postanowienie I OSK 544/20), Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie z 30 września 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1944/18 o odrzuceniu skargi H.G. (k. 144-150 akt I SA/Wa 1944/18). Prawomocnym postanowieniem z 25 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1917/20 (nowa sygnatura akt sprawy dotychczas prowadzonej pod sygnaturą I SA/Wa 1944/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie z 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1944/18 i zawiesił postępowanie sądowe. Sąd wyjaśnił w jego uzasadnieniu, że zachodzi zależność pomiędzy sprawą ze skargi na postanowienie Komisji z 12 lipca 2018 r. nr KR IV PO 1/18 w przedmiocie ukarania Skarżącej grzywną w kwocie 30.000 zł, a sprawą ze skargi na postanowienie z Komisji z 27 marca 2018 r. nr KR IV PO 1/18 w przedmiocie ukarania Skarżącej grzywną w kwocie 10.000 zł, i że rozstrzygnięcie sprawy ze skargi na postanowienie z Komisji z 27 marca 2018 r. nr KR IV PO 1/18 ma wpływ na wynik niniejszej sprawy (k. 163-166 akt I SA/Wa 1917/20). Wyrokiem z 16 listopada 2021 r. I OSK 978/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komisji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1015/18, w sprawie ze skargi H.G. na postanowienie Komisji z 27 marca 2018 r. nr KR IV PO 1/18 w przedmiocie ukarania grzywną. Postanowieniem z 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1917/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie (k. 179 akt I SA/Wa 1917/20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem I SA/Wa 1917/20, na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w punkcie 1 (pierwszym) i 2. drugim sentencji wyroku, stwierdzając nieważność obu postanowień Komisji wydanych 2 sierpnia 2018 r.; na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa Sąd 3. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Komisji z 12 lipca 2018 r. (punkt trzeci sentencji wyroku). O kosztach Sąd orzekł w punkcie czwartym sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2018 r. poz. 1800). W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał na dopuszczalność skargi na postanowienie z 12 lipca 2018 r., o odrzucenie której wniosła Komisja. Postanowienie o ukaraniu grzywną świadka, o którym mowa w art. 19 ust. 3 udr, jest ostateczne (art. 10 ust. 4 udr) i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na mocy ustawy (ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 ppsa). Podmiot ukarany nie może być pozbawiony ochrony sądowej. Takie prawo gwarantuje art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78 Konstytucji RP. Rolą sądu administracyjnego jest przyporządkowanie wydanego w sprawie postanowienia do określonej kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 15 marca 2005 r., sygn. akt Ts 199/04). Brak jest dostatecznych powodów, by na gruncie art. 3 § 2 pkt 2 ppsa postanowienie wydane na podstawie art. 19 ust. 3 udr traktować inaczej niż postanowienia tego samego typu wydane w innych procedurach, które (z uwagi na przysługujące na nie zażalenie), mieszczą się w kategorii postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Mowa tutaj przede wszystkim o postanowieniu z art. 88 § 1 kpa (w zw. z art. 86 kpa), według którego na postanowienie o ukaraniu grzywną przysługuje zażalenie (także art. 262 § 1, 1a i 5 Ordynacji podatkowej; art. 91b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, gdzie postanowienia tego typu są zaskarżalne w drodze zażalenia). Niewątpliwie zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 19 ust. 3 udr, odnosi się do szczególnej procedury administracyjnej (postępowania rozpoznawczego) i zdaniem Sądu zawiera się w tej samej klasie postanowień, co wyżej wskazane. Aktem nakładającym na skarżącą skonkretyzowany obowiązek administracyjnoprawny jest zaskarżone postanowienie z 12 lipca 2018 r., które winno zostać zakwalifikować jako postanowienie mieszczące się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, tj. rozstrzygających sprawę, co do jej istoty, która sprowadza się w tym przypadku do nałożenia obowiązku finansowego na indywidualny podmiot. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu I OSK 544/20 zawarł stosowne wytyczne, którymi Sąd orzekający jest związany (art. 190 ppsa). W uzasadnieniu powyższego orzeczenia NSA wskazał, że Sąd I instancji zaniechał zbadania kwestii wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia Komisji z 12 lipca 2018 r., na mocy rozstrzygnięcia Komisji z 2 sierpnia 2018 r., i wydania kolejnego postanowienia z 2 sierpnia 2018 r. o nałożeniu grzywny. Zdaniem NSA: "WSA w Warszawie pominął wyjaśnienie procedury i podstawy prawnej, które legły u podstaw podjęcia postanowienia z dnia 2 sierpnia 2018 r., mocą którego Komisja, działając z urzędu, uchyliła postanowienie z dnia 12 lipca 2018 r. Sąd I instancji zaniechał zbadania, czy rozstrzygnięcie z dnia 2 sierpnia 2018 r. znajduje umocowanie w obowiązujących regulacjach prawnych, a także czy przewidują one możliwość wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, który pozwoliłby stronie zakwestionować to rozstrzygnięcie. Zdaniem NSA, powyższe jest niezbędne, aby postępowanie odpowiadało standardom demokratycznego państwa. Nie sposób bowiem wyobrazić sobie w ich kontekście, aby rozstrzygnięcie organu otwierające drogę do wydania kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie, odmiennie jednak określającego osobę obciążoną grzywną (w miejsce Prezydenta m.st. Warszawy H.G. wskazano H.G.) pozostawało poza jakąkolwiek sądowoadministracyjną kontrolą. Identycznie ocenić należy brak rozważań Sądu I instancji na temat postanowienia z 2 sierpnia 2018 r. o ukaraniu H.G. grzywną w wysokości 30.000 zł, chociażby w kontekście dopuszczalności jego kontroli w ramach niniejszego postępowania. (...) Oceny w tym aspekcie wymagało również działanie Komisji, w tym fakt jednoczesnego skierowania do H.G. trzech postanowień w przedmiocie ukarania grzywną za niestawiennictwo na tym samym posiedzeniu, z odmiennym wszakże określeniem osoby zobowiązanej". NSA uznał pismo skarżącej z 10 grudnia 2018 r. za dozwolone uzupełnienie stanowiska wyrażonego w skardze. Co do zasady istotą konstrukcji przewidzianej w art. 135 ppsa jest powiązanie obowiązku sądu orzekania "w głąb sprawy" z przesłanką niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla jej końcowego załatwienia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego innego niż zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie (poprzedzającego to rozstrzygnięcie) wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy bez tego zabiegu załatwienie sprawy byłoby niemożliwe lub co najmniej utrudnione (wyrok NSA z 5.1.2022 r. I OSK 1762/19). W specyficznej sytuacji, która zaistniała w realiach niniejszej sprawy - jednoczesnego skierowania do skarżącej (w jednej przesyłce listownej), w jedynym postępowaniu ogólnym, w sumie trzech rozstrzygnięć w przedmiocie ukarania grzywną, oraz mając na uwadze jednoznaczne wytyczne NSA sformułowane w postanowieniu I OSK 544/20, obowiązkiem Sądu było zbadanie legalności wszystkich ww. postanowień Komisji. W sytuacji stwierdzenia, że zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie na podstawie art. 145 ppsa, Sąd orzekający był uprawiony do zastosowania art. 135 ppsa - niejako "do góry sprawy" - także co do rozstrzygnięć Komisji wydanych 2 sierpnia 2018 r., czyli po wydaniu zaskarżonego postanowienia z 12 lipca 2018 r. Wynika to z niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla końcowego załatwienia sprawy. Pierwszym z rozstrzygnięć wydanych dnia 2 sierpnia 2018 r. (nr KR IV PO 1/18, UNP: 180806-00871) - Komisja wyrugowała z obrotu prawnego własne postanowienie z 12 lipca 2018 r. o ukaraniu grzywną Prezydenta m.st. Warszawy H.G.. Drugim (nr KR IV PO 1/18, UNP: 180809-00953) - wydała kolejne postanowienie o nałożeniu grzywny na H.G. w kwocie tożsamej co poprzednio, czyli 30.000 zł. Różnica polegała jedynie na zmianie opisu osoby ukaranej. W pierwszym przypadku był nim Prezydent m.st. Warszawy H.G.; w drugim sama już tylko H.G., bez wskazania roli (funkcji) w jakiej występuje. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że postanowienie Komisji z 2 sierpnia 2018 r. o uchyleniu postanowienia z 12 lipca 2018 r. jest obarczone wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa - zostało wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - czy to w postępowaniu administracyjnym czy też sądowym - jest zawsze ingerencją w zasadę trwałości orzeczeń administracyjnych (art. 16 kpa). Nie ulega wątpliwości, że decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Utrwalonym w orzecznictwie i literaturze jest pogląd o konieczności ustalenia skutków społeczno-gospodarczych wadliwego aktu administracyjnego, niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa i nie do pogodzenia z zasadami w nim obowiązującymi. Na mocy art. 16 § 1 kpa, ostateczny akt administracyjny, a jest nim bez wątpienia zaskarżone postanowienie z 12 lipca 2018 r., korzysta z domniemania legalności i dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty organ, w tym również Komisja, obowiązany jest do jego uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. Komisja w sposób całkowicie dowolny, a przede wszystkim ewidentnie rażący, podeszła do powyższej, naczelnej zasady postępowania administracyjnego, łamiąc regułę trwałości ostatecznych orzeczeń administracyjnych, w tym przypadku postanowienia z 12 lipca 2018 r. nr KR IV PO 1/18, o ukaraniu grzywną. Skarżąca pismem z 10 grudnia 2018 r. słusznie wskazała, że Komisja mogła uchylić ostateczne postanowienie z 12 lipca 2018 r. jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych z kpa (w przepisach ustawy brak takiej regulacji) lub na skutek wniesionej skargi do sądu administracyjnego (w trybie tzw. "autokontroli"). Nie mogła uchylić ostatecznego rozstrzygnięcia z urzędu, w każdym czasie, bez wyraźnej podstawy prawnej uprawniającej do takiego działania. Zaskarżone postanowienie z 12 lipca 2018 r. nie jest postanowieniem dowodowym, o którym mowa w art. 77 § 2 kpa. Świadczy to w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości o tym, że w tym zakresie Komisja działała bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, które dotyczy postanowienia Komisji z 2 sierpnia 2018 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia z 12 lipca 2018 r. Pociąga to za sobą dalsze konsekwencje prawne w postaci tego, że do obrotu prawnego "powraca" postanowienie z 12 lipca 2018 r. o ukaraniu grzywną, co tym samym oznacza, że postanowienie z 2 sierpnia 2018 r. o ponownym ukaraniu grzywną dotknięte jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 kpa - dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją/postanowieniem ostatecznym). Skoro postanowienie z 12 lipca 2018 r. pozostało w mocy, ponieważ uchylające je orzeczenie zostało wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, to bezsprzecznie postanowienie z 2 sierpnia 2018 r. orzeka w sprawie już ostatecznie rozstrzygniętej. Dla stwierdzenia, że doszło do res iudicata, istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw, z których pierwsza została zakończona ostatecznym rozstrzygnięciem. Tożsamość sprawy, o której mowa powyżej, polega na tym, że występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Oba postanowienia wydano w granicach tej samej sprawy administracyjnej prowadzonej pod sygn. akt KR IV PO 1/18, co przesądził NSA w uzasadnieniu postanowienia I OSK 544/20. Podmiotem ukaranym była w obu przypadkach skarżąca (H.G.), choć różnie opisana. Powodem ukarania była ta sama okoliczność - niestawiennictwo skarżącej na posiedzeniu ogólnym Komisji dnia 12 lipca 2018 r. Mimo odmiennego sposobu opisu skarżącej (w postanowieniu z 12 lipca 2018 r. jako Prezydent m.st. Warszawy H.G., zaś w postanowieniu z 2 sierpnia 2018 r. jako osoba fizyczna – H.G.), bezsprzecznie skarżąca została wezwana przez Komisję na posiedzenie ogólne w dniu 12 lipca 2018 r. jako osoba fizyczna w charakterze świadka, a nie jako Prezydent m.st. Warszawy lub piastun tego organu (wezwanie z 12 czerwca 2018 r. [k. 43-43v akt administracyjnych - uw. NSA]). Analogicznie zapisy znaleźć można w treści protokołu z posiedzenia ogólnego z 12 lipca 2018 r., gdzie stwierdzono m.in., że H.G. nie stawiła się na posiedzenie ogólne w charakterze świadka w związku z czym podano pod głosowanie wniosek o ukaranie jej grzywną. Z lektury uzasadnienia postanowienia Komisji z 12 lipca 2018 r. można się dowiedzieć, że Komisja posługuje się tam jako danymi identyfikującymi podmiot ukarany - imieniem i nazwiskiem świadka (H.G.), a nie oznaczeniem organu (Prezydent m.st. Warszawy). W treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia Komisja stwierdziła, że tylko H.G. jako adresat obowiązku osobistego stawiennictwa na posiedzeniu w dniu 12 lipca 2018 r., mogła zrealizować powinność stawiennictwa na tym posiedzeniu (s. 6 uzasadnienia postanowienia z 12 lipca 2018 r.). Całość korespondencji adresowanej do H.G. była kierowana na jej adres prywatny (ul. [...]), a nie na adres Urzędu m.st. Warszawy jako jednostki obsługującej Prezydenta m.st. Warszawy. W wyroku z 16 listopada 2021 r. I OSK 978/19 (dalej wyrok I OSK 978/19), NSA wyjaśnił, że skoro skarżąca do dnia 22 listopada 2018 r. była Prezydentem m.st. Warszawy, to jako piastun tej funkcji mogła być przesłuchana wyłącznie w charakterze strony i w warunkach art. 86 kpa na rozprawie w postępowaniu rozpoznawczym. W postępowaniu ogólnym (a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie) nie uczestniczą podmioty mające status procesowy strony postępowania. Udział strony w czynnościach procesowych jest nadto prawem strony, a zatem nie można zmusić strony do brania udziału w czynnościach procesowych. Organ administracji publicznej (osoba prawna) nie może być świadkiem. Może nim być jedynie człowiek, który czerpie wiedzę na dany temat z własnych obserwacji, także tych związanych w wykonywaniem funkcji piastuna organu. Dlatego sposób opisu podmiotu ukaranego w postanowieniu z 12 lipca 2018 r. (Prezydent m.st. Warszawy H.G.) nie oznacza, że jest nim organ, ponieważ zdaniem Sądu, osobą ukaraną grzywną w tej sytuacji jest sama H.G.. Ustalenia te skłoniły Sąd I instancji do wniosku, że w obu przypadkach, tj. postanowienia z: 12 lipca 2018 r. i 2 sierpnia 2018 r., podmiotem ukaranym była w istocie jedna i ta sama osoba - wezwana w charakterze świadka skarżąca (H.G.), wezwana przez Komisję jako osoba fizyczna, a nie jako piastun organu (Prezydent m.st. Warszawy). Nałożenie grzywny na skarżącą na mocy postanowienia z 2 sierpnia 2018 r., w sytuacji gdy ostatecznym postanowieniem z 12 lipca 2018 r. Komisja orzekła już w tym samym przedmiocie wobec tego samego podmiotu sprawia, że postanowienie z 2 sierpnia 2018 r. zostało wydane w warunkach nieważności (res iudicata). Skoro stwierdzono nieważność obu rozstrzygnięć Komisji z 2 sierpnia 2018 r., wtórne znaczenie dla sprawy ma kwestia wydania przedmiotowych postanowień na posiedzeniu niejawnym. Stwierdzenie nieważności postanowienia Komisji z 2 sierpnia 2018 r. nr KR IV PO 1/18, UNP: 180806-00871 w przedmiocie uchylenia rozstrzygnięcia Komisji z 12 lipca 2018 r., otwiera możliwość merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia z 12 lipca 2018 r. Przechodząc do oceny zasadności postanowienia z 12 lipca 2018 r. o ukaraniu skarżącej grzywną w kwocie 30.000 zł, Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I OSK 978/19, którego oceną prawną Sąd orzekający jest również związany (art. 190 ppsa). Wskazując na charakter prawny postępowania ogólnego w jakim wydano zaskarżone postanowienie, Sąd I instancji podniósł, że ustawa z 9 marca 2017 r. ma na celu usuwanie skutków prawnych decyzji dotyczących nieruchomości dekretowych wydanych z naruszeniem prawa. Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych (w tym także decyzji odszkodowawczych - art. 2 pkt 3 lit. c udr) z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw bądź utrudniających ich ujawnianie (art. 3 ust. 2 udr). Rozdział 3 udr normuje postępowanie przed Komisją. Z przepisów tego Rozdziału wynika, że postępowanie przed Komisją odnosi się w istocie do trzech różnych procedur postępowania. Sąd to tzw. czynności sprawdzające, postępowanie rozpoznawcze i postępowanie ogólne (art. 15 ust. 1 udr). Postępowanie sprawdzające ma charakter wstępny, wewnętrzny i przedjurysdykcyjny. Do tego postępowania nie stosuje się przepisów kpa (art. 38 ust. 2 udr). Celem czynności sprawdzających jest wyjaśnienie i ocena, czy wobec konkretnej decyzji reprywatyzacyjnej są w ogóle podstawy do wszczęcia przez Komisję postępowania rozpoznawczego. Rezultatem przeprowadzenia czynności sprawdzających może być uprawdopodobnienie, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana z naruszeniem prawa. Wówczas Komisja jest uprawniona do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania rozpoznawczego (art. 15 udr). Postępowanie rozpoznawcze ma charakter szczególnego jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Postępowanie to wszczynane jest z urzędu lub na skutek sprzeciwu prokuratorskiego (art. 16 ust. 1 i art. 16a ust. 1 udr). W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić rozprawę (art. 17 ust. 1 udr). Podczas rozprawy odbywającej się z wyłączeniem jawności na sali mogą być obecni: strony, świadkowie, przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy stron, prokurator oraz wyznaczeni przez Komisję pracownicy urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości (art. 17 ust. 5 udr). Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w charakterze organu lub działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia się na rozprawę osobiście. Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie od miejsca zamieszkania (art. 18 ust. 1 udr). Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny [...], może być ukarana grzywną do 10.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 30.000 zł (art. 18 ust. 2 udr). Świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny, [...] lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo wydania opinii, może być ukarany grzywną do 10.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 30.000 zł (art. 19 ust. 3 udr). Do świadka wezwanego na rozprawę wyłącznie w sposób, o którym mowa w art. 16 ust. 4, przepisu ust. 3 w zakresie ukarania grzywną za niestawienie się bez uzasadnionej przyczyny nie stosuje się (art. 19 ust. 4 udr). Do tego postępowania rozpoznawczego stosuje się, prócz przepisów proceduralnych ustawy, odpowiednio przepisy ogólnej procedury administracyjnej zawarte w kpa (art. 38 ust. 1 udr). Postępowanie to załatwia sprawę indywidualną, w której występuje konkretny podmiot i przedmiot sprawy, i kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Celem postępowania ogólnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 37b i art. 37c udr, jest w istocie ocena (kontrola) działalności organów i osób prowadzących postępowania reprywatyzacyjne, a zebrane w jego toku dowody i materiały mogą zostać wykorzystane w postępowaniu rozpoznawczym (art. 37b ust. 3 udr). Tryb postępowania ogólnego umożliwia realizację zadań Komisji, określonych w art. 3 ust. 2 udr - jako organu mającego pewne uprawnienia kontrolne w stosunku do organów i osób prowadzących postępowania reprywatyzacyjne. Jeżeli Komisja stwierdzi, że wady w działalności tychże podmiotów są istotne, może wówczas podjąć uchwałę o stwierdzeniu nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych lub skierować zawiadomienie do organu właściwego dla danego rodzaju nieprawidłowości lub uchybień. W razie niestwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień Komisja może umorzyć postępowanie ogólne, żądać przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań przed odpowiednimi organami. W razie stwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień mniejszej wagi Komisja może zakończyć postępowanie bez podejmowania uchwały (art. 37b ust. 1 i art. 37c w zw. z art. 28 udr). W postępowaniu ogólnym, będącym wewnętrznym postępowaniem administracyjnym, brak jest podstaw do przeprowadzenia rozprawy. W ocenie NSA wyrażonej w wyroku I OSK 978/19, postępowanie ogólne ze względu na swój wewnątrzadministracyjny charakter, nie załatwia sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 kpa, przez odesłanie z art. 37b ust. 2 udr do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu rozpoznawczym [...], nie daje podstaw do zastosowania art. 19 ust. 3 udr, a to ze względu na charakter postępowania ogólnego i związany z nim brak podstaw do zastosowania art. 19 ust. 3 udr w postępowaniu ogólnym. NSA wskazał na fakt, że wyniki kontroli i ustalenia Komisji poczynione w postępowaniu ogólnym nie są podstawą do podjęcia jakichkolwiek władczych działań w odniesieniu do kontrolowanych organów i ich pracowników, w szczególności nie wyposażono w tym zakresie Komisji w kompetencje do formułowania zaleceń, poleceń skierowanych bezpośrednio do jednostek kontrolowanych. Poza kompetencją do podjęcia uchwały, Komisja w postępowaniu ogólnym ma uprawnienia ograniczone do możliwości sygnalizacyjnych, dotyczących kierowania zawiadomień do odpowiedniego organu, żądania przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej, materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunku pracy. Analiza wskazanych przepisów ustawy [z 9 marca 2017 r.] prowadzi do wniosku, że skoro Komisja może przeprowadzić rozprawę wyłącznie w postępowaniu rozpoznawczym, zapewniającym tym samym stronom udział w takiej rozprawie, to wyklucza to możliwość ukarania świadka grzywną w przypadku wezwania na posiedzenie w postępowaniu ogólnym (a takie przecież odbyło się w dniu 12 lipca 2018 r.), ponieważ art. 19 ust. 3 udr odnosi się jedynie do rozprawy w postępowaniu rozpoznawczym. Wszak celem rozprawy jest, co do zasady, doprowadzenie do konfrontacji stron celem wyważenia ich interesów przez organ. Brak możliwości udziału stron w postępowaniu ogólnym uniemożliwia z kolei organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie. Przeczy zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. W postępowaniu ogólnym nie ma stron postępowania - nie następuje w nim bowiem konkretyzacja sytuacji prawnej jakiegokolwiek podmiotu. Musi to skutkować uznaniem, że nie można w postępowaniu ogólnym przeprowadzać dowodów ze źródeł osobowych, np. z zeznań świadków. NSA wyjaśnił, że nie można uzasadnić tezy, że bez zapewnienia Komisji prawa do egzekwowania zeznań od świadków nie będzie ona w stanie wypełniać zadań, o jakich mowa w art. 37b ust. 1 udr, gdyż postępowanie ogólne przed Komisją nie skutkuje wiążącym potwierdzeniem nieprawidłowości i naruszeń. Komisja ma w tym zakresie uprawnienia w istocie sygnalizacyjne, co koreluje z wewnętrznym charakterem postępowania ogólnego. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka odbywa się w postępowaniu jurysdykcyjnym (rozpoznawczym) z zapewnieniem stronie udziału w przeprowadzeniu dowodu (art. 79 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 udr). Art. 82 i 83 § 4 kpa jasno określają, kto nie może być świadkiem. Art. 83 § 1 kpa wskazuje, kto ma prawo do odmowy zeznań. Zgodnie z art. 19 ust. 3 udr, grzywna może zostać nałożona jedynie za bezzasadną odmowę zeznań. Przede wszystkim ten rodzaj dowodu (zeznania świadków) nie może być przeprowadzony bez zapewnienia stronie możliwości udziału w przeprowadzanym dowodzie. Z tego powodu, zdaniem NSA, nie będzie możliwe włączenie materiału dowodowego z postępowania ogólnego, w zakresie obejmującym ewentualne zeznania świadków, do postępowania rozpoznawczego, bez ich przeprowadzenia w tym postępowaniu (rozpoznawczym). W ocenie NSA, nie znajdują wobec tego oparcia w materiale normatywnym tezy Komisji, jakoby cel postępowania ogólnego i zadania Komisji związane z tym postępowaniem uzasadniały konieczność wykładni zapewniającej Komisji możliwość prowadzenia w postępowaniu ogólnym czynności wyjaśniających z wykorzystaniem wszelkich środków dowodowych, ze względu na jego doniosłość i ekskluzywną zdolność do wyjaśnienia nieprawidłowości i uchybień. Regulacja ustawowa postępowania ogólnego jest bowiem ograniczona, ustawa określa jego cel, czynności podejmowane na skutek przeprowadzenia postępowania, w tym możliwość wykorzystania zebranego materiału w postępowaniu rozpoznawczym. W pozostałym zakresie ustawa odsyła w pierwszej kolejności do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu rozpoznawczym, a w następnej do odpowiedniego stosowania kpa. Ta metoda regulacji uzasadnia w przekonaniu NSA wykorzystanie w procesie wykładni w pierwszej kolejności argumentów systemowych. Posłużenie się techniką odesłania wskazuje, że prawodawca zamierzał zapewnić zgodność nowej regulacji (została wprowadzona do ustawy 14 marca 2018 r.) z istniejącym stanem prawnym, w tym ze standardami procedury administracyjnej. W rezultacie skutkiem kontroli Komisji prowadzącej postępowanie ogólne może być sygnalizacja społeczeństwu dostrzeżonych uchybień w formie uchwały albo też poinformowanie określonych organów o pewnych patologiach w formie zawiadomienia, by dać tym organom możliwość zapoznania się z materiałami i wynikami kontroli Komisji i podjęcia działań stosownych do okoliczności sprawy. Postępowanie ogólne zmierza do likwidacji stwierdzonych nieprawidłowości w działalności podmiotów mających wpływ na prowadzenie postępowań reprywatyzacyjnych i przez to zapewnienia obywatelom prawa do tzw. dobrej administracji, o której mowa w Europejskim Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętym przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. Nie jest to wystarczające by w ramach postępowania ogólnego uznać za dopuszczalne przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków pod rygorem zastosowania środków przymusu i grzywien. Jak wynika z powyższej analizy przepisów prawa, przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków podlega pewnym ograniczeniom na gruncie przepisów kpa, a świadkowie mają zapewniony pewien zakres ochrony. NSA wskazał, że w przypadku postępowania ogólnego, przy próbach literalnego zastosowania art. 19 ust. 1-3 udr, osoba wezwana w charakterze świadka byłaby obowiązana do składania zeznań pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zaznania, bez możliwości zastosowania ochrony przewidzianej w art. 83 § 1 kpa. Powyższa sytuacja jest nie do pogodzenia ze standardami i zasadami demokratycznego państwa prawnego jakim jest Rzeczpospolita Polska. Dopuszczenie prowadzenia dowodu z zeznań świadka w postępowaniu ogólnym pozbawia go ochrony w tym zakresie, uniemożliwia realizację wartości chronionych konstytucyjnie (zasady ochrony prywatności z art. 47 i ochrony rodziny z art. 18 Konstytucji RP). Zdaniem Sądu I instancji, Komisja wydając postanowienie z 12 lipca 2018 r. o ukaraniu skarżącej grzywną za niestawiennictwo w charakterze świadka w postępowaniu ogólnym, w sposób nieuprawiony zastosowała środek przymusu wobec świadka – właściwy postępowaniu rozpoznawczemu, co w realiach postępowania ogólnego nie znajduje żadnego normatywnego uzasadnienia. W toku wewnętrznego postępowania ogólnego, które nie ma cech postępowania jurysdykcyjnego, prowadzonego w sprawie indywidualnej z art. 1 pkt 1 i 2 kpa, nie mogły pojawić się strony postępowania i postępowanie dowodowe prowadzone w oparciu o osobowe źródła dowodowe - świadków. W realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z sytuacją objętą hipotezą normy prawnej zawartej w art. 19 ust. 3 udr, w myśl którego "świadek (...), który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny, [...] (...)". W postępowaniu ogólnym Komisja nie prowadziła bowiem rozprawy, o czym świadczy nawet treść kierowanych do skarżącej wezwań (wezwanie z 12 czerwca 2018 r. zatytułowane "Wezwanie na posiedzenie ogólne" [k. 43-43v akt administracyjnych]), jak też samego "Protokołu posiedzenia ogólnego" z 12 lipca 2018 r., pomimo tego, że w przedmiotowym protokole zamiennie posłużono się w niektórych jego miejscach określeniem "rozprawa" [k. 60-66 akt administracyjnych]. Zdaniem Sądu I instancji, świadczy to jednoznacznie o naruszeniu przez Komisję obowiązujących przepisów prawa, tj. art. 19 ust. 3 i art. 37b ust. 1 i 2 udr, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro nie było w ogóle podstaw do ukarania skarżącej grzywną, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutów skargi co do motywacji Komisji czy usprawiedliwienia nieobecności przez skarżącą, a także wysokości nałożonej grzywny jako nieproporcjonalnej. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego rażącego naruszenia prawa na skutek wydania zaskarżonego postanowienia z 12 lipca 2018 r. i związanego z nim wniosku o stwierdzenie nieważności tegoż postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, kwestia rażącego charakteru naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie jest tak oczywista jakby się mogło zdawać na pierwszy "rzut oka". Choć faktycznie Komisja naruszyła w tym aspekcie wskazane wyżej przepisy prawa, to jednak dojście do takiego wniosku wymagało szczegółowej analizy i oceny rozwiązań ustawowych w zakresie celów działania Komisji i jej zadań, natury postępowania ogólnego w kontekście innych procedur przewidzianych ustawą i możliwości wydania postanowienia o ukaraniu świadka grzywną w postępowaniu ogólnym, co nie było zadaniem prostym i oczywistym. Od takiej właśnie oczywistości naruszenia prawa zależy możliwość uznania, że w danym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem Sądu I instancji, w realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją (k. 202, 204-214v akt I SA/Wa 1917/20). Działając w imieniu Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, skargę kasacyjną wywiódł r. pr. L.O., zaskarżając wyrok I SA/Wa 1917/20 w części, tj. w zakresie pkt 3 i pkt 4 rozstrzygnięcia, zarzucając wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, naruszenie: a. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z "2018 r. poz. 2267") w zw. z art. 37b ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 17a w zw. art. 3 ust. 2 i 4 oraz w zw. z art. 38 ust. 1 udr, przez uchylenie postanowienia Komisji z dnia 12 lipca 2018 r. (Nr KR IV PO 1/18) o ukaraniu grzywną H.G. z uwagi na przyjęcie, że zostało ono wydane z istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów prawa, co w wynikało z uznania, że organ w sposób wadliwy zastosował instytucję finansowego ukarania świadka właściwą postępowaniu rozpoznawczemu, a która to regulacja nie ma zastosowania w postępowaniu ogólnym z uwagi na brak występowania w jego ramach stron postępowania - co niesie za sobą niedopuszczalność wyznaczania rozpraw oraz przeprowadzania dowodów osobowych w postaci zeznań świadków, podczas gdy na podstawie przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. Komisja w ramach postępowania ogólnego jest uprawniona do przeprowadzania pełnego zakresu postępowania dowodowego, a co za tym idzie korzystania ze wszelkich środków oraz dowodów, w tym ze źródeł osobowych (zeznań świadków), a tym samym stosowania kary grzywny wobec zaistnienia przesłanek z art. 19 ust. 3 udr; 2. art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 19 ust. 3 udr w zw. z art. 37b ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 4 oraz w zw. z art. 38 ust. 1 udr w zw. z art. 151 ppsa, przez uchylenie postanowienia Komisji z dnia 12 lipca 2018 r. (Nr KR IV PO 1/18) o ukaraniu grzywną H.G. z uwagi na przyjęcie, że w toku postępowania ogólnego Komisja nie jest uprawniona do wyznaczania rozpraw administracyjnych i przesłuchiwania świadków, podczas gdy treść powołanych przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. zakłada stosowanie w postępowaniu ogólnym w sposób odpowiedni norm regulujących postępowanie rozpoznawcze, w ramach którego przewidziano uprawnienie do przeprowadzenia rozprawy oraz korzystania z szerokiego katalogu środków dowodowych, w tym z dowodów w postaci zeznań świadków, co w konsekwencji pozwalało na uznanie, że postanowienie Komisji odpowiadało prawu, a co tym samym winno prowadzić do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 ppsa; 3. art. 3 § 1 i 2 pkt 2, art. 134 § 1, art. 190 i art. 141 § 4 ppsa przez zaniechanie dokonania przez Sąd wojewódzki samodzielnej kontroli skarżonego aktu z uwagi na przyjęcie, że w konkretnej sprawie Sąd I instancji związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2021 r. (sygn. I OSK 978/19), podczas gdy o związaniu wykładnią w rozumieniu art. 190 ppsa można mówić wyłącznie w kontekście wyroku wydanego w toku tej samej sprawy i wobec jej przekazania sądowi wojewódzkiemu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a co w konsekwencji winno prowadzić do samodzielnego rozpoznania sprawy w jej granicach przez Sąd I instancji; b. prawa materialnego: 1. art. 19 ust. 1 i 3 w zw. z art. 37b ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., przez błędną wykładnię i uznanie, że w konkretnym stanie faktycznym sprawy, nieusprawiedliwione niestawiennictwo H.G. na rozprawie wyznaczonej w postępowaniu ogólnym Komisji w dniu 12 lipca 2018 r. nie mogło stanowić podstawy do ukarania wezwanej grzywną, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów ustawy winna prowadzić do uznania, że Komisja w postępowaniu ogólnym w sytuacji nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawie prawidłowo wezwanego świadka była uprawniona do ukarania skarżącej grzywną przewidzianą w art. 19 ust. 3 udr. W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 § 2 ppsa, skarżąca kasacyjnie wniosła o: rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie; uchylenie skarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 ppsa; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od H.G. na rzecz skarżącej kasacyjnie Komisji, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 203 pkt 2 ppsa (k. 221-227v akt sądowych). W odpowiedzi na skargę kasacyjną, adw. A.N., działając w imieniu H.G., wniosła o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie od Komisji na rzecz H.G., na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych (k. 235-241 akt sądowych). Zarządzeniem z 20 lutego 2023 r. I OSK 2359/22 Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnadministracyjnej wyznaczył termin rozprawy na dzień 11 lipca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, wskazany w lit. a pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, bowiem jego zasadność wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej powiązał w tej samej części wniesionego środka prawnego naruszenie tego przepisu z art. 3 § 1 i 2 pkt 2, art. 134 § 1 i 190 ppsa, wywodząc, że w kontrolowanej sprawie doszło do nieuprawnionego związania w kontrolowanej sprawie Sądu I instancji wyrokiem NSA o sygn. I OSK 978/19. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 ppsa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 ppsa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżony wyrok. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera także stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swą konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe, nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. Sąd I instancji należycie wskazał podstawę prawną wydanego w sprawie wyroku i szczegółowo ją wyjaśnił, co oznacza, że uzasadnienie wyroku I SA/Wa 1917/20 w jednoznaczny sposób odnosiło się do normatywnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu, przez prawidłowe wyznaczenie ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub winny mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie towarzyszyły zaniechania lub braki w zakresie wskazania (wyjaśniania i oceny) faktów przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, co uprawnia do konkluzji, że Sąd I instancji w niewadliwy sposób zrealizował funkcję kontroli skarżonego postanowienia i obu postanowień z 2 sierpnia 2018 r. (o których Sąd I instancji orzekł w punktach 1 i 2 sentencji wyroku - nie objętych zaskarżeniem skarżącej kasacyjnie). To, że Autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji, nie stanowi automatycznie skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. W kwestii naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ppsa wyjaśnić trzeba, że zgodnie z pierwszą z powołanych regulacji, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ppsa. Analiza uzasadnienia objętego skargą kasacyjną wyroku nie wskazuje w jakiejkolwiek części, by Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł swe ustalenia lub poczynił wywody na podstawie innego niż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy. Zawarta w powołanym przepisie zasada niezwiązania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny co do zasady dokonuje kontroli zgodności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego z przepisami prawa procesowego i materialnego, nie będąc związanym ramami stawianych w skardze zarzutów. Sąd I instancji nie miał zatem absolutnego obowiązku kierowania się wyłącznie stanowiskiem skarżącej wskazującym na konkretne, wymienione w skardze uchybienia bądź wady zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ppsa regulują zakres przedmiotowy obowiązywania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Niepodobna skutecznie dowodzić, by w niniejszej sprawie przepisy te naruszono, gdyż Sąd I instancji zastosował się adekwatnie do tej regulacji, skoro był właściwy do kontroli legalności zapadłych w sprawie aktów i tej kontroli dokonał trafnie przyjmując, że brakuje uzasadnionych podstaw, by na gruncie art. 3 § 2 pkt 2 ppsa postanowienie wydane na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. traktować inaczej, niż postanowienia tego samego typu wydane w innych procedurach, które z uwagi na przysługujące na nie zażalenie mieszczą się w kategorii postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Odrębnym zagadnieniem jest wynik tej kontroli, który nie może być podważany w ramach tego zarzutu. Pominięcie argumentacji strony, czy odmienna ocena tej argumentacji, nie uzasadniają zarzutu naruszenia ww. przepisów. Mogłyby one być naruszone wtedy i tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd I instancji rozpoznana, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa; gdyby wojewódzki sąd administracyjny nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem względnie zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Takie okoliczności w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły. Sąd I instancji nie naruszył art. 190 ppsa. W świetle dyspozycji tej regulacji, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W zarzutach skargi kasacyjnej naruszenia art. 190 ppsa upatruje się w tym, że Sąd I instancji "zaniechał dokonania [...] samodzielnej kontroli skarżonego aktu z uwagi na przyjęcie, że w konkretnej sprawie Sąd I instancji związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2021 r. I OSK 978/19, podczas gdy o związaniu wykładnią w rozumieniu rzeczonego przepisu można mówić wyłącznie w kontekście wyroku wydanego w toku tej samej sprawy i wobec jej przekazania sądowi wojewódzkiemu". Sąd I instancji trafnie wskazał, że "Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w postanowieniu z 23 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 544/20, stosowne wytyczne, którymi Sąd orzekający jest związany" (art. 190 p.p.s.a.)" (s. 11 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1917/20). Sąd I instancji wskazał także, że: "Przechodząc zatem do oceny zasadności samego postanowienia z 12 lipca 2018 r. o ukaraniu Skarżącej grzywną w kwocie 30.000 złotych, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie, jak już wskazano powyżej, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny (vide: wyrok z 16 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 978/19), którego oceną prawną Sąd orzekający jest również związany (art. 190 p.p.s.a)." (s. 15 akapit ostatni uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1917/20). Trafnie skarżąca kasacyjnie podnosi, że wyrok I OSK 978/19 nie skutkował w kontrolowanej sprawie związaniem Sądu I instancji w rozumieniu art. 190 ppsa, bowiem rozstrzygał on o innym postanowieniu Komisji - z 27 marca 2018 r. nr IV PO 1/18, którym Komisja ukarała H.G. grzywną w wysokości 10.000 zł na posiedzeniu ogólnym dnia 27 marca 2018 r. (k. 36-39v akt administracyjnych). Jednakże zachodzi w tej sytuacji rozszerzona prawomocność materialna wyroku I OSK 978/19, bowiem zachodzi tożsamość podmiotowa, a uprzednie ukaranie skarżącej postanowieniem z 27 marca 2018 r. nr IV PO 1/18 grzywną w kwocie 10.000 zł w tym samym postępowaniu ogólnym nr IV PO 1/18, czyniło możliwym wydanie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia z 12 lipca 2018 r. nr IV PO 1/18 (s. 7/8 postanowienia z 12 lipca 2018 r.; k. 36-39v, 67-71v akt administracyjnych). Specyfika kontrolowanego postępowania przejawia się w tym, że Sąd administracyjny kontrolował wyrokiem I OSK 978/19 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1015/18, kontrolujący postanowienie wpadkowe z 27 marca 2018 r. nr IV PO 1/18, zaś wyrokiem I SA/Wa 1917/20 kolejne postanowienie wpadkowe z 12 lipca 2018 r. nr IV PO 1/18, a wydanie postanowienia z 27 marca 2018 r. nr IV PO 1/18 czyniło możliwym wydanie postanowienia z 12 lipca 2018 r. nr IV PO 1/18 - w tym samym postępowaniu ogólnym nr IV PO 1/18, wobec tej samej skarżącej. Sąd I instancji prawidłowo zastosował w wyroku I SA/Wa 1917/20 instytucję prawomocności materialnej wyroku, choć wprost nazwy tej instytucji w uzasadnieniu I SA/Wa 1917/20 nie przywołał. W odniesieniu do tego zagadnienia trzeba wyjaśnić, że motywy uzasadnienia wyroku I OSK 978/19 zostały kilkakrotnie, niekiedy dość obszernie powołane w uzasadnieniu wyroku I SA/Wa 1917/20. Nie był on cytowany na zasadach określonych w art. 190 ppsa, a więc jako judykat, w którym zawarta została wykładnia prawa dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny, która to wykładnia wiąże następnie Sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana w danej sprawie. Analiza uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1917/20 prowadzi do wniosku, że - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej - wyrok I OSK 978/19 był powoływany w celu wzmocnienia wywodu prowadzonego przez Sąd I instancji, w warunkach rozszerzonej prawomocności materialnej wyroku I OSK 978/19. Powoływanie poglądów zaprezentowanych w uzasadnieniu wyroku I OSK 978/19 miało także charakter argumentu z autorytetu orzecznictwa. Jest niesporne, że w sytuacji, gdy określony argument w porządku prawnym został sformułowany (wyrażony) przez sąd wyższej instancji, a zwłaszcza przez Naczelny Sąd Administracyjny, to wówczas waga takiej argumentacji wyraźnie wzrasta (A. Jakubowski, S. Gajewski, Argument z linii orzeczniczej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego 2015, s. 28). Inaczej niż domaga się tego kasator w uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie odstąpił od samodzielnego rozpoznania sprawy, lecz posiłkował się stanowiskiem sądu administracyjnego wyższej instancji, które zostało wypracowane w zbliżonej pod względem stanu faktycznego oraz prawnego sprawie, dotyczącej tych samych stron, przedmiotem której było postanowienie wpadkowe, wydane w tej samej sprawie administracyjnej, poprzedzające postanowienie będące przedmiotem kontroli w sprawie I SA/Wa 1917/20. Odnosząc się do pozostałych zarzutów z lit. a petitum skargi kasacyjnej, a więc zarzutów 1 oraz 2, przyjdzie najpierw zauważyć, że koncentrują się one na zasadności zastosowania instytucji finansowego ukarania świadka przez Komisję z uwagi na niestawiennictwo przed tym organem. Zdaniem skarżącej kasacyjnie - i zarazem odmiennie niż przyjął Sąd I instancji - istnieje normatywnie uzasadniona możliwość przeprowadzenia rozprawy przed Komisją w ramach postępowania ogólnego oraz korzystania z osobowych źródeł dowodowych, co w konsekwencji uprawnia do stwierdzenia, że na tym etapie postępowania zasadne jest nałożenie grzywny na świadka z uwagi na jego nieusprawiedliwione - w ocenie organu - niestawiennictwo stosownie do art. 37b ust. 1 i 2 w zw. z art. 19 ust. 3 udr. W ocenie skarżącego kasacyjnie, takie stanowisko znajduje potwierdzenie w przepisach ustawy z 9 marca 2017 r., które zakładają stosowanie w postępowaniu ogólnym w sposób odpowiedni norm regulujących postępowanie rozpoznawcze, w ramach którego przewidziano uprawnienie do przeprowadzenia rozprawy oraz korzystania z szerokiego katalogu środków dowodowych, w tym z dowodów w postaci zeznań świadków. W powyższych kwestiach wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyroku z 16 listopada 2021 r. I OSK 1431/19, zaś skład orzekający w niniejszej sprawie mutatis mutandis podziela i przyjmuje te poglądy jako własne. Nie budzi wątpliwości, co trafnie dostrzeżono w wyroku I SA/Wa 1917/20, że z ogółu regulacji normujących postępowanie przed Komisją do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, można wyodrębnić przepisy składające się na postępowanie rozpoznawcze oraz ogólne. To rozróżnienie zostało literalnie uregulowane w art. 15 ust. 1 zd. pierwsze udr, zgodnie z którym Komisja przeprowadza czynności sprawdzające oraz prowadzi postępowanie rozpoznawcze i ogólne. Wyłącznym celem czynności sprawdzających jest wyjaśnienie i ocena, czy wobec konkretnej decyzji reprywatyzacyjnej zachodzą podstawy do wszczęcia przez Komisję postępowania rozpoznawczego. Z woli ustawodawcy (art. 38 ust. 2 udr) do czynności sprawdzających nie stosuje się przepisów kpa. Postępowanie rozpoznawcze stanowi szczególny rodzaj jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego (postępowania kończącego się decyzją administracyjną), inicjowanego z urzędu lub na skutek sprzeciwu prokuratorskiego (art. 16 ust. 1 i art. 16a ust. 1 udr). W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić rozprawę (art. 17 ust. 1 udr). Natomiast postępowanie ogólne, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w zw. z art. 37b i art. 37c udr, ma na celu ocenę (kontrolę) działalności organów i osób prowadzących postępowania reprywatyzacyjne. Zebrane w jego toku dowody oraz materiały mogą zostać wykorzystane w postępowaniu rozpoznawczym (art. 37b ust. 3 udr). Istotne jest przy tym zastrzeżenie, wedle którego postępowanie ogólne stanowi w gruncie rzeczy wewnątrzadministracyjne postępowanie kontrolne, prowadzone przez podmiot usytuowany organizacyjnie w ramach aparatu administracyjnego i skierowane wobec innego podmiotu znajdującego się w tej strukturze lub osób w nim zatrudnionych. Wyniki kontroli i ustalenia Komisji poczynione w postępowaniu ogólnym nie są podstawą do podjęcia jakichkolwiek władczych działań w odniesieniu do kontrolowanych organów i ich pracowników, w szczególności nie wyposażono w tym zakresie Komisji w kompetencje do formułowania zaleceń, poleceń skierowanych bezpośrednio do jednostek kontrolowanych. Ustawa z 9 marca 2017 r. nie określa, jakie są skutki podjęcia uchwały, o której mowa w art. 37c ust. 1 udr, ma ona wobec tego znaczenie deklaratywne, wyrażające stanowisko Komisji. Poza kompetencją do podjęcia uchwały, Komisja w postępowaniu ogólnym ma uprawnienia ograniczone do możliwości sygnalizacyjnych, dotyczących kierowania zawiadomień do odpowiedniego organu, żądania przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej, materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunku pracy. Regulacja ustawowa postępowania ogólnego jest ograniczona, gdyż ustawa z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2017 r. poz. 718, zm. 1018 r. poz. 431 - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia i obu postanowień z 2 sierpnia 2018 r. - art. 133 § 1 ppsa - uw. NSA) określa jego cel, czynności podejmowane na skutek przeprowadzenia postępowania, w tym możliwość wykorzystania zebranego materiału w postępowaniu rozpoznawczym. W pozostałym zakresie ustawa z 9 marca 2017 r. odsyła w pierwszej kolejności do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu rozpoznawczym, a dopiero w następnej - do odpowiedniego stosowania kpa. W postępowaniu ogólnym nie uczestniczą podmioty mające status procesowy strony postępowania i nie przeprowadza się w nim rozprawy, gdyż realizacja tej formy postępowania wyjaśniającego została zarezerwowana dla postępowania rozpoznawczego. Zatem specyfika postępowania ogólnego czyni niemożliwym realizację zasady kontradyktoryjności rozprawy, która jest jej cechą konstytutywną. Ustawodawca wskazał: "Do postępowania ogólnego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu rozpoznawczym, z wyjątkiem art. 29-31." (art. 37b ust. 2 udr). Przepisy art. 29-31 udr dotyczą decyzji, które w postępowaniu rozpoznawczym wydaje Komisja. W literaturze powszechnie przyjmuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te (i tylko te) spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, Państwo i Prawo 1964/3/s. 372-373). Przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów - w razie wątpliwości co do tego, który przepis trzeba zmodyfikować - modyfikacji winny podlegać przepisy odpowiednio stosowane, a nie te, które są przez nie uzupełniane (J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 143, 145-146). Zawsze należy wybierać rozwiązanie bliższe naturze stosunków podstawowych oraz specyfice i celom regulacji podstawowej. W procesie tym trzeba także brać pod uwagę aktualne orzecznictwo i poglądy doktryny odnoszące się do danego zagadnienia (M. Hauser, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa - uwagi porządkujące, Przegląd Prawa i Administracji, 2005, t. LXV, s. 161-162). Regulacja ustawowa postępowania ogólnego jest ograniczona, ustawa określa jego cel, czynności podejmowane na skutek przeprowadzenia postępowania, w tym możliwość wykorzystania zebranego materiału w postępowaniu rozpoznawczym. W pozostałym zakresie ustawa odsyła w pierwszej kolejności do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu rozpoznawczym, a w następnej do odpowiedniego stosowania kpa. Ta metoda regulacji uzasadnia w przekonaniu niniejszego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykorzystanie w procesie wykładni w pierwszej kolejności argumentów systemowych. Posłużenie się techniką odesłania wskazuje, że prawodawca zamierzał zapewnić zgodność nowej regulacji z istniejącym stanem prawnym, w tym ze standardami procedury administracyjnej. Standardy procedury mają przy tym wartość autonomiczną, relacja między prawem materialnym a prawem procesowym nie ma charakteru wyłącznie instrumentalnego, prawo procesowe nie służy tylko do realizacji przepisów prawa materialnego, ale kształtuje standardy uczciwego postępowania, które składają się na elementy praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Praworządności nie da się sprowadzić do prostego potwierdzenia działania władzy publicznej na podstawie jakiejkolwiek normy prawnej, bowiem dochodzenie do rozstrzygnięcia poddane jest wymaganiom dotyczącym organizacji tego procesu. Z tego powodu przepisy postępowania nie są neutralne aksjologicznie, również bowiem te przepisy realizują standard konstytucyjny wiązany z zasadami państwa prawa (Z. Kmieciak, Idea sprawiedliwości proceduralnej w prawie administracyjnym. Założenia teoretyczne i doświadczenia praktyki, "Państwo i Prawo" 1994/10/s. 55-59; Z. Kmieciak, Zarys teorii postępowania administracyjnego. Warszawa 2014, s. 94-101; I. Bogucka, Wartości prawa administracyjnego procesowego, w: System Prawa Administracyjnego Procesowego. Zagadnienia ogólne, T. I, red. G. Łaszczyca, Wolters Kluwer 2017, pkt 9.10, s. 538-544). Zgodnie art. 7 kpa, obowiązkiem organów administracji publicznej w toku postępowania jest nie tylko dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego (zasada prawdy), ale również stanie na straży praworządności. Zasada praworządności łączy się z wymaganiami pod adresem samego prawa, które winno spełniać określone cechy, w tym związane z hierarchicznością systemu i związanym z nią prymatem norm konstytucyjnych, co ma wpływ na proces wykładni. Odesłanie z art. 37b ust. 2 udr do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu rozpoznawczym nie daje podstaw do nakładania grzywien na osoby wzywane w charakterze świadków w postępowaniu ogólnym. Postępowanie rozpoznawcze prowadzone jest z udziałem stron. Gromadzenie w tym postępowaniu materiału dowodowego regulowane jest w ustawie, a w kwestiach w niej nieuregulowanych zastosowanie znajdują przepisy kpa. Osób wezwanych w charakterze świadków dotyczy art. 19 udr, który przewiduje obowiązek stawiennictwa osoby wezwanej i złożenia zeznań (ust. 1); odebranie zeznań pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania (ust. 2); możliwość ukarania świadka grzywną za brak stawiennictwa bez uzasadnionej przyczyny, za opuszczenie rozprawy lub bezzasadną odmowę złożenia zeznań (ust. 3). Regulacja ustawy dotycząca postępowania rozpoznawczego nie jest w tym zakresie kompletna, bowiem pomija warunki przeprowadzania dowodów z zeznań świadków, jak też podstawy zwalniające z obowiązku składania zeznań. Ustawa nie reguluje kwestii ograniczeń dowodowych. W tym zakresie, na mocy art. 38 ust. 1 udr zastosowanie znajdują przepisy kpa, który wprowadza pewne ograniczenia w przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków. Jedne z nich odnoszą się do praw strony postępowania do brania udziału w przeprowadzaniu dowodu i zadawania świadkowi pytań (art. 79 § 1 i 2 kpa). Odpowiednie stosowanie przepisów kpa w sprawach nieuregulowanych ustawą z 9 marca 2017 r. wskazuje na brak normatywnych możliwości zastosowania art. 37b ust. 3 udr do dowodów z zeznań świadków. Jedynie pod warunkiem, że dowody takie nie podlegają włączeniu do postępowania rozpoznawczego bez przeprowadzenia w tym postępowaniu można zaakceptować tezę, że wewnątrzadministracyjny charakter postępowania ogólnego nie wyklucza samodzielnie przeprowadzenia w nim dowodu ze świadków. Nie jest to jednak wystarczające, by ze względu na prawa samych świadków uznać za dopuszczalne przeprowadzanie dowodów z ich zeznań pod rygorem zagrożenia stosowaniem środków przymusu i grzywien. Przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków podlega ograniczeniom na gruncie kpa, a sami świadkowie pewnemu zakresowi ochrony. Art. 82 i 83 § 4 kpa określają, kto nie może być świadkiem. Art. 83 § 1 kpa wskazuje, kto ma prawo do odmowy zeznań. Zgodnie z tym przepisem prawo do odmowy zeznań przysługuje małżonkowi strony, wstępnym, zstępny i rodzeństwu strony oraz jej powinowatym pierwszego stopnia, jak również osobom pozostającym ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Uprawnienie to zostało ukształtowane ze względu na relację świadka do strony postępowania, czyni ona odmowę zeznań uzasadnioną. Zgodnie z art. 19 ust. 3 udr, grzywna może zostać nałożona za bezzasadną odnowę zeznań. W postępowaniu rozpoznawczym możliwe jest zweryfikowanie zasadności odmowy zeznań ze wskazanej przyczyny, bowiem w postępowaniu tym zidentyfikowane są jego strony. Inaczej wygląda sytuacja w przypadku postępowania ogólnego, ze względu na jego charakter nie da się ustalić, czy osobom wezwanym w charakterze świadków przysługuje prawo do odmowy zeznań. W konsekwencji osoby takie nie mogą wykazać podstawowej przesłanki z art. 19 ust. 3 udr, to jest zasadności odmowy zeznań. W przypadku postępowania ogólnego, przy próbach literalnego zastosowania art. 19 ust. 1-3 udr, osoba wezwana w charakterze świadka byłaby obowiązana do składania zeznań pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zaznania, bez możliwości zastosowania ochrony przewidzianej w art. 83 § 1 kpa, a w razie uchylenia się od stawiennictwa lub składania zeznań, byłaby zagrożona wysoką karą grzywny, niewątpliwie nakierowaną na wymuszenie stawiennictwa i zeznań. Na to, że kara grzywny określona w art. 19 ust. 3 udr jest nieproporcjonalnie wysoka (do 10.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania do 30.000 zł), wskazuje treść art. 88 § 1 zd. 1 kpa, zgodnie z którym "Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek... albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznań..., może być ukarany przez organ prowadzący dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł.". Z kolei art. 285 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia - Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 ze zm., jak i w dacie orzekania przez NSA - Dz. U. z 2022 r. poz. 2582 ze zm., dalej kpk) stanowi: "Na świadka..., który bez należytego usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę pieniężną w wysokości do 3000 złotych.". Nie ulega wątpliwości, że kpk służy ściganiu w szczególności sprawców najcięższych zbrodni. W doktrynie podnosi się: "... represyjność rozwiązania przyjętego tak w art. 18, jak i w 19 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. może jedynie budzić zdziwienie i wywoływać spekulacje, czy ratio legis tego rozwiązania nie były wyłącznie personalno-polityczne." (W. Chróścielewski, Niektóre zagadnienia związane z funkcjonowaniem Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, ZNSA 2018/1/s. 19; publikacja powstała pod rządem ustawy z 9 marca 2017 r. w brzmieniu pierwotnym, gdy w art. 18 i art. 19 ust. 3 udr zarówno strona, jak i świadek mogli być ukarani "grzywną do 3.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 10.000 zł"). Rozwiązanie przyjęte w art. 83 § 1 kpa jest skutkiem dokonanego przez ustawodawcę wyważenia między procesową zasadą prawdy i innymi wartościami chronionymi prawem. Zasada prawdy nie ma wartości bezwzględnej w tym sensie, że w działalności organów państwa ustawodawca godzi się na ograniczenia w dążeniu do jej osiągnięcia, właśnie ze względu na wagę innych, bardziej istotnych wartości. Różnego rodzaju zakazy dowodowe, choć ograniczają dostęp do ustaleń faktycznych, wprowadzane są celem realizacji innych wartości. Jedną z takich wartości jest ochrona więzi rodzinnych, opartych na zaufaniu między najbliższymi. Art. 83 § 1 i 2 kpa pozostaje w związku z konstytucyjnymi zasadami ochrony prywatności z art. 47 i ochrony rodziny z art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP). Zgodnie z pierwszą z nich, każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Ze względu na te dwie zasady, znajdujące oparcie w normach życia społecznego i normach etycznych, zaufanie między najbliższymi w relacjach rodzinnych i osobistych podlega ochronie na poziomie standardów procesowych. Skoro w postępowaniu ogólnym nie uczestniczą podmioty mające status procesowy strony postępowania, to nie jest możliwe ani skuteczne powołanie się świadka na podstawy do odmowy zeznań, ani też skuteczne usprawiedliwienie takiej odmowy. W konsekwencji dopuszczenie prowadzenia dowodu z zeznań świadka w postępowaniu ogólnym pozbawia go ochrony w tym zakresie, uniemożliwia realizację wartości chronionej konstytucyjnie. Odesłanie do odpowiedniego stosowania jakichś przepisów może skutkować również stwierdzeniem braku podstaw do ich zastosowania, ze względu na bezprzedmiotowość, sprzeczność lub nieadekwatność dla instytucji, do której mają one znaleźć zastosowanie (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie ..., PiP 1964/3/s. 367-376). Odpowiednie stosowanie przepisów regulujących postępowanie rozpoznawcze oznacza na gruncie postępowania ogólnego co najmniej brak podstaw do nakładania grzywny na osoby wezwane w takim charakterze, bowiem w tym postępowaniu nie jest możliwe przeprowadzenie dowodu ze świadków z zachowaniem standardów kpa. Niezależnie od przedstawionego wyżej stanowiska w kwestii dopuszczalności wykorzystania takich zeznań w postępowaniu rozpoznawczym, trzeba zwrócić uwagę, że materiał zebrany w postępowaniu ogólnym może służyć jako podstawa do wszczynania bliżej niezidentyfikowanych w toku jego prowadzenia innych postępowań skierowanych również przeciwko osobom. Brak możliwości określenia, kto może być przedmiotem wniosków o wszczęcie takich postępowań dodatkowo wzmacnia wniosek, że osoby wzywane w charakterze świadków pozbawione są praktycznie możliwości ochrony swoich więzi rodzinnych i osobistych. W odniesieniu do skarżącej jest przy tym okolicznością znaną sądowi z urzędu, że osoby należące do kręgu osób określonych w art. 83 § 1 kpa były stronami postępowania rozpoznawczego przed Komisją. Nadto skarżąca w dacie wydania zaskarżonego postanowienia i obu postanowień z 2 sierpnia 2018 r. - do dnia 22 listopada 2018 r. - była Prezydentem m. st. Warszawy (jedną z 7 osób będących prezydentem m. st. Warszawy w okresie od 1990 r. do 22 listopada 2018 r.; W. Chróścielewski - op. cit., ZNSA 2018/1/s. 19) i jako piastun tej funkcji mogła być przesłuchana wyłącznie w charakterze strony i w warunkach art. 86 kpa na rozprawie w postępowaniu rozpoznawczym. Wtórne znaczenia ma kwestia, czy w postępowaniu ogólnym Komisja może przeprowadzić rozprawę. W postępowaniu ogólnym, będącym wewnętrznym postępowaniem administracyjnym, brak jest podstaw do przeprowadzenia rozprawy. Do takiego wniosku prowadzi analiza przepisów ustawy. W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić rozprawę (art. 17 ust. 1 udr). Podczas rozprawy odbywającej się z wyłączeniem jawności na sali mogą być obecni strony, świadkowie, przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy stron, prokurator oraz wyznaczeni przez Komisję pracownicy urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości (art. 17 ust. 5 udr). Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w charakterze organu lub działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia się na rozprawę osobiście. Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie od miejsca zamieszkania (art. 18 ust. 1 udr). Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem, może być ukarana grzywną do 10.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 30.000 zł (art. 18 ust. 2 udr). Świadek..., który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny, [...] lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania..., może być ukarany grzywną do 10.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 30.000 zł (art. 19 ust. 3 udr). Do świadka wezwanego na rozprawę wyłącznie w sposób, o którym mowa w art. 16 ust. 4, przepisu ust. 3 w zakresie karania grzywną za niestawienie się bez uzasadnionej przyczyny nie stosuje się (art. 19 ust. 4 udr). Wszystkie te przepisy wskazują, że Komisja może przeprowadzić rozprawę wyłącznie w postępowaniu rozpoznawczym. Tylko bowiem wówczas spełnia się wymóg zapewnienia stronie udziału w rozprawie. Ustawa wprost odnosi się do udziału strony w rozprawie w art. 17 ust. 5, art. 18 ust. 1 i 2 udr, a ocena czy świadek bezzasadnie odmówił złożenia zeznania ziszcza się wyłącznie w relacji do strony (art. 19 ust. 3 w zw. z art. 83 § 1 i 2 kpa). Ustawodawca odróżnia rozprawę od posiedzenia (art. 37a ust. 1 udr). Z tej przyczyny odpowiednie stosowanie przepisów o rozprawie skutkować musi stwierdzeniem braku podstaw do ich zastosowania w postępowaniu ogólnym, ze względu na sprzeczność i nieadekwatność dla instytucji, do której mają one znaleźć zastosowanie (J. Nowacki - op. cit., PiP 1964/3/372-373). Zawsze należy wybierać rozwiązanie bliższe naturze stosunków podstawowych oraz specyfice i celom regulacji podstawowej. W postępowaniu ogólnym nie występują bowiem strony, a § 41 ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 kwietnia 2018 r. w sprawie regulaminu działania Komisji wyklucza możliwość przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron w postępowaniu ogólnym. W polskiej kulturze prawnej jednoznacznie wskazuje się, że rozprawa jest nazwaną formą administracyjnego postępowania wyjaśniającego (rozdział 5 działu II kpa) i stanowi instytucję prawną (G. Łaszczyca w: red. G. Łaszczyca, A. Matan, Dynamika postępowania administracyjnego ogólnego, System Prawa Administracyjnego Procesowego, t. II Część 4, Wolters Kluwer 2021, pkt 5.1, s. 282). Rozprawa obejmuje zespół zróżnicowanych lecz celowych czynności procesowych podmiotów w niej uczestniczących (także o różnej pozycji procesowej), opierając w szerszym zakresie ich dokonanie na zasadzie bezpośredniości, ustności i kontradyktoryjności, przy jednoczesnym obowiązku pisemnego ich utrwalenia (G. Łaszczyca - op. cit., pkt 5.4.1, s. 290). Rozprawa realizuje zasady kontradyktoryjności, koncentracji dowodów, bezpośredniości, szybkości, jedności i celowości wszystkich czynności składających się na proces administracyjny (E. Iserzon w: E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, W. Pr. 1970, s. 181, uw. 1). Rozprawa administracyjna stwarza pełne możliwości realizacji przez stronę postępowania wszystkich uprawnień związanych z jej prawem do udziału w postępowaniu wyjaśniającym, tj. prawa do inicjatywy dowodowej, prawa do udziału w czynnościach postępowania dowodowego, prawa do wypowiadania się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań. Przeprowadzenie rozprawy w istotny sposób może gwarantować osiągnięcie celu przekonywania (art. 11 kpa; G. Łaszczyca - op. cit., s. 291). Celem rozprawy, w przypadku konieczności uzgodnienia interesów stron jest doprowadzenie do konfrontacji stron, która umożliwi organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie. Natomiast przeprowadzenie rozprawy ze względu na konieczność wyjaśnienia przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin jest uzasadnione rodzajem środków dowodowych niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy (B. Adamiak w: B. Adamiak , J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2022, s. 595, nb 6). Już w orzecznictwie Austriackiego Trybunału Administracyjnego ustalono zasadę, że "rozstrzygnięcie o sprzecznych roszczeniach stron może być wydane tylko w drodze postępowania naocznego z przybraniem wszystkich stron interesowanych i z zachowaniem toku instancyi administracyjnych" (O.T.A. z 3.10.1887 r. C.VI. nr 351, za: S. Markiewicz, Zasady postępowania administracyjnego na podstawie orzeczeń tegoż Trybunału, Kraków 1913, s. 7). Kierujący rozprawą nie może ograniczać się do wysłuchania stanowisk stron, do ich przyjęcia i utrwalenia, lecz spoczywa na nim obowiązek podejmowania działań ukierunkowanych na rzeczywiste rozwiązanie sporu (G. Łaszczyca - op. cit., s. 302-303). Wśród czterech kategorii podmiotów rozprawy administracyjnej wskazuje się w szczególności strony postępowania. Strona jest centralnym podmiotem rozprawy. Przesłanka rozprawy w postaci potrzeby uzgodnienia interesów stron stał się podstawą wyraźnego podkreślania w przepisach o rozprawie zagadnienia wielości stron. Regulacja ta dokonuje także charakterystycznego podziału stron postępowania na "wezwane strony, uczestniczące w postępowaniu" i "inne strony, nieznane organowi administracji publicznej" (art. 91 § 3 kpa; G. Łaszczyca - op. cit., s. 308-309). Wyłączenie udziału strony w postępowaniu ogólnym jest nie do pogodzenia z realizacją zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Brak udziału stron w postępowaniu ogólnym czyni niemożliwym zapewnienie kontradyktoryjności rozprawy i doprowadzenie do konfrontacji stron, która umożliwi organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie. Wyklucza to możliwość ukarania świadka grzywną w przypadku wezwania na posiedzenie w postępowaniu ogólnym, bowiem art. 19 ust. 3 udp odnosi się wyłącznie do rozprawy w postępowaniu rozpoznawczym. Z tych względów odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu rozpoznawczym skutkować musi stwierdzeniem braku podstaw do zastosowania instytucji rozprawy w postępowaniu ogólnym, ze względu na sprzeczność i nieadekwatność dla instytucji, do której mają one znaleźć zastosowanie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że Sąd I instancji prawidłowo w swoim rozstrzygnięciu przyjął, opierając się na aktach administracyjnych sprawy, że Komisja 12 lipca 2018 r. nie prowadziła rozprawy. Nie zmienia tego fakt, że w niektórych fragmentach protokołu posiedzenia ogólnego (k. 60 akt administracyjnych) Komisji z 12 lipca 2018 r., mowa jest o rozprawie (np. "Przewodniczący Komisji Patryk Jaki poiformował, że rozprawa będzie protokołowana i transmitowana w Internecie. Przewodniczący Komisji Patryk Jaki poinformował, że termin i przedmiot dzisiejszego posiedzenia ogólnego został podany do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie ogłoszenia na stronie Biuletynu Informacji Publicznej oraz w wezwaniach do świadków." (k. 60 akt administracyjnych). Tymczasem zarządzenie z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt KR IV PO 1/18 stanowi: "Zarządzenie o wyznaczeniu terminu posiedzenia [...] Przedmiotem posiedzenia będzie postępowanie ogólne o sygn. akt KR IV PO 1/18. O terminie i miejscu posiedzenia ogłosić w Biuletynie Informacji Publicznej [...]". Wezwanie z 12 czerwca 2018 r. dla H.G. - na adres zamieszkania - zatytułowano: "WEZWANIE NA POSIEDZENIE OGÓLNE" (k. 41-45 akt administracyjnych). Wymaga podkreślenia, że sama intytulacja protokołu z 12 czerwca 2018 r., a także jego dalsza treść nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, że posiedzenie Komisji odbywało się w trybie ogólnym (s. 1 "Protokołu posiedzenia ogólnego" z 12 lipca 2018 r.). Tym samym taka forma postępowania wyjaśniającego jako postępowania zawisłego przed Komisją, wykluczała dopuszczalność nałożenia grzywny za niestawiennictwo w charakterze świadka, której celem jest wymuszenie złożenia zeznań przed Komisją. Zgodnie z bowiem z art. 19 ust. 3 udr świadek [...], który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny, bez zezwolenia kierującego rozprawą opuścił rozprawę Komisji przed jej zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania [...], może być ukarany grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 30 000 zł. Powyższa norma upoważniająca Komisję do ukarania świadka za nieusprawiedliwione niestawiennictwo dotyczy jednak przypadków, w których wezwanie w charakterze świadka do osobistego stawiennictwa miało miejsce na rozprawę, a więc w ramach postępowania rozpoznawczego, a nie ogólnego. Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 151 ppsa, gdyż zaskarżony wyrok I SA/Wa 1917/20 odpowiada prawu. Z powyższych przyczyn nie zasługiwał na uwzględnienie sformułowany w lit. b pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Nie ma bowiem racji kasator twierdząc, że prawidłowa wykładnia art. 19 ust. 1 i 3 w zw. z art. 37b ust. 2 udr winna prowadzić do uznania, że Komisja w postępowaniu ogólnym w sytuacji nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawie prawidłowo wezwanego świadka była uprawniona do ukarania skarżącej grzywną przewidzianą w art. 19 ust. 3 udr. W ślad za wyrażonym wyżej poglądem składu orzekającego należy jednoznacznie przyjąć, że na etapie postępowania ogólnego, cechującego się charakterem wewnętrznym i równocześnie pozbawionego atrybutów administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego wraz z towarzyszącymi mu gwarancjami procesowymi podmiotów biorących w nim udział, w tym stron i świadków w postępowaniu ogólnym, nie mogą zostać przeprowadzone dowody z osobowych źródeł osobowych, jak również nie uczestniczą w nich strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Potwierdza to dodatkowo brak zastrzeżenia ustawodawcy co do odpowiedniego stosowania wobec posiedzeń Komisji odbywających się w formie postępowania ogólnego, przepisów o rozprawie właściwych dla formy postępowania rozpoznawczego. Natomiast w kwestii zarzutu wskazanego w lit. b pkt 1 petitum wniesionego środka odwoławczego, w zakresie w jakim Sąd I instancji naruszył prawo materialne, gdyż - w ocenie kasatora - w kontrolowanym stanie faktycznym sprawy niestawiennictwo skarżącej było nieusprawiedliwione, należy wyjaśnić, że Sąd I instancji uznał, że z uwagi na naruszenie przez Komisję przepisów prawa, tj. art. 19 ust. 3 i art. 37b ust. 1 i 2 udr brakowało podstaw do oceny, czy nieobecność skarżącej rzeczywiście mogła zostać uznana za usprawiedliwioną. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł przeprowadzić kontroli kwestionowanego wyroku we wskazanym zakresie. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA w Warszawie, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 19 ust. 3, art. 37b ust. 1 i 2 udr, uchylił w całości zaskarżone postanowienie Komisji z 12 lipca 2018 r. Ponieważ zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine ppsa skargę kasacyjną oddalił. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowił na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 oraz art. 209 ppsa, zasądzając je od organu na rzecz skarżącej.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI