I OSK 228/06

I OSK 228/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1301/05 o odrzuceniu skargi na rozkaz dzienny Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1301/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na rozkaz dzienny Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zaskarżony przez stronę akt jest jedynie rozkazem personalnym wydanym dla celów ewidencyjnych, nie wywołującym skutków sferze zewnętrznej, podejmowanym na użytek wewnętrzny, dla celów porządkowych. Z tych względów nie można go uznać za jakikolwiek z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) i dlatego skargę do sądu administracyjnego na ten rozkaz należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł J. K., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 2, art. 3 § 1 i 3 oraz art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 8 oraz art. 115 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) poprzez błędne określenie przedmiotu skargi.
Mając powyższe na względzie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że skargę wniósł w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 lipca 2004 r. z mocy prawa, a więc jednoznacznie określił przedmiot sprawy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że Sąd I instancji uchylił się od rozstrzygnięcia całości sprawy, czym naruszył wymienione na wstępie przepisy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183
§ 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego -wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, jednakże podniesione w niej zarzuty nie są zasadne. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarga J. K. nie spełniała tych wymagań, dlatego też został on wezwany do jej uzupełnienia (k. 11-12 akt Sądu I instancji), m. in. poprzez wskazanie aktu lub czynności wydanego w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Skarżący w swojej odpowiedzi (k. 14-17 akt Sądu I instancji) wskazał jedynie - w stopniu spełniającym wymagania postawione w art. 57 § 1 p.p.s.a. - na rozkaz Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] i określił przedmiot bezczynności organów administracji wojskowej.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ sprawa została rozpatrzona przez Sąd I instancji w granicach sprawy zakreślonej w skardze wniesionej przez J. K., a zatem należało orzec jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.