I OSK 2247/20

I OSK 2247/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący/
Dariusz Chaciński
Zygmunt Zgierski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1267/19 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-12-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 404
art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych - t.j.
Dz.U. 2018 poz 121
art. 124 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 29, art. 61 § 1, art. 61a § 1, art. 105 § 1, art. 111 § 1, art. 138 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: NSA Zygmunt Zgierski (spr.) del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1267/19 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12 grudnia 2019 r., po rozpoznaniu skargi T. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] października 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A.P. Zaskarżył to rozstrzygnięcie w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania sprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
1) art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 404), dalej: specustawa przesyłowa, przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że "prawnie występuje możliwość, aby tę samą nieruchomość obciążyć wielokrotnie ograniczeniem sposobu korzystania" na podstawie art. 22 specustawy przesyłowej oraz na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.), dalej: ugn, w odniesieniu do tej samej inwestycji (tych samych urządzeń elektroenergetycznych), podczas gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości zgodnie z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, w odniesieniu do konkretnego zakresu przedmiotowego, ma charakter wywłaszczeniowy na rzecz Skarbu Państwa, powodując trwałe ograniczenie prawa własności właściciela nieruchomości (odbiera część uprawnień właścicielskich, uszczuplając tym samym treść prawa własności oznaczonej nieruchomości) w celu wykonywania na niej uprawnień zbliżonych do służebności przesyłu oraz mając charakter publicznoprawny – z możliwością powołania się na nią każdoczesnego właściciela nieruchomości oraz właściciela urządzenia energetycznego, tym samym niedopuszczalnym i niemożliwym jest ponowne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należącej do osoby prywatnej na podstawie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w tożsamym zakresie przedmiotowym (dotyczącym tych samych urządzeń elektroenergetycznych), gdyż osoba prywatna, do której kierowane są ewentualne żądania w tym zakresie, nie dysponuje już prawem własności w zakresie umożliwiającym jego ponowne wywłaszczenie, wobec wywłaszczenia dokonanego na rzecz Skarbu Państwa;
2) art. 124 ust. 1 ugn przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że "prawnie występuje możliwość, aby tę samą nieruchomość obciążyć wielokrotnie ograniczeniem sposobu korzystania" na podstawie art. 22 specustawy przesyłowej oraz na podstawie art. 124 ugn w odniesieniu do tej samej inwestycji (tych samych urządzeń elektroenergetycznych), podczas gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 124 ust. 1 ugn w odniesieniu do konkretnego zakresu przedmiotowego, ma charakter wywłaszczeniowy na rzecz Skarbu Państwa, powodując trwałe ograniczenie prawa własności właściciela nieruchomości (odbiera część uprawnień właścicielskich, uszczuplając tym samym treść prawa własności oznaczonej nieruchomości) w celu wykonywania na niej uprawnień zbliżonych do służebności przesyłu oraz mając charakter publicznoprawny – z możliwością powołania się na nią każdoczesnego właściciela nieruchomości oraz właściciela urządzenia energetycznego, tym samym niedopuszczalnym i niemożliwym jest ponowne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należącej do osoby prywatnej na podstawie art. 124 ust. 1 ugn, w tożsamym zakresie przedmiotowym [dotyczącym tych samych urządzeń elektroenergetycznych], gdyż osoba prywatna, do której kierowane są ewentualne żądania w tym zakresie, nie dysponuje już prawem własności w zakresie umożliwiającym jego ponowne wywłaszczenie, wobec wywłaszczenia dokonanego na rzecz Skarbi Państwa;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, polegające na uwzględnieniu skargi T. S.A., podczas gdy rozstrzygnięcie organu było rozstrzygnięciem prawidłowym, mającym swoją podstawę w art. 105 § 1 kpa z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego kasacyjnie, którego prawo własności do nieruchomości w postulowanym przez wnioskodawcę zakresie zostało uprzednio wywłaszczone w oparciu o decyzję Wojewody Małopolskiego z 10 sierpnia 2017 r. o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji pod nazwą: "Budowa linii 400 kV – nacięcia linii T.-T. oraz R.-T.", a tym samym sprawa w zakresie przedmiotowym została już rozstrzygnięta w innym właściwym trybie na skutek wywłaszczenia- naruszenie to wpłynęło na wynik sprawy w postaci wydania błędnego rozstrzygnięcia w sprawie;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zw. z art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 29 kpa polegające na uwzględnieniu skargi T. S.A., podczas gdy rozstrzygnięcie organu było rozstrzygnięciem prawidłowym, mającym swoją podstawę w art. 105 § 1 kpa oraz 156 § 1 pkt 4 kpa w. zw. z art. 29 kpa z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego kasacyjnie z wniosku T. S.A. Oddział w K. wobec złożenia wniosku przez M.A. rzekomo w imieniu "T. SA, przy ulicy [...] w K. ([...])" oraz wobec wydania decyzji skierowanej do "T. S.A. Oddział w K.", podczas gdy zgodnie z art. 29 kpa oddział osoby prawnej nie ma przymiotu strony postępowania administracyjnego;
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zw. z art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa oraz 61a § 1 kpa polegające na uwzględnieniu skargi T.D. S.A., podczas gdy rozstrzygnięcie organu było rozstrzygnięciem prawidłowym, mającym swoją podstawę w art. 105 § 1 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa oraz 61a § 1 kpa z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego kasacyjnie z wniosku M.A. mimo występowania okoliczności wskazujących, że osoba ta nie była uprawniona do złożenia wniosku w postępowaniu, a w konsekwencji prowadzenie postępowania na skutek podania wniesionego przez osobę nieuprawnioną – niemającą statusu strony, podczas gdy postępowanie może być wszczęte jedynie na żądanie strony lub z urzędu, a żądanie wszczęcia postępowania wniesione przez osobę niebędącą stroną winno zostać załatwione poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;
6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa oraz 61a § 1 kpa polegające na uwzględnieniu skargi T. S.A., podczas gdy rozstrzygnięcie organu było rozstrzygnięciem prawidłowym, mającym swoją podstawę w art. 105 § 1 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 3 kpa z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego kasacyjnie z wniosku M.A. z uwagi na uprzednie rozpatrzenie sprawy w ramach decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2017 r. utrzymanej w mocy przez decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] stycznia 2018 r.;
7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z. art. 134 § 1 ppsa polegające na uwzględnieniu skargi T. S.A. pomimo braku rozstrzygnięcia sprawy we właściwych jej granicach polegające w szczególności na pominięciu podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie w odwołaniu od decyzji Starosty Krakowskiego zarzutów rażącego naruszenia przepisów postępowania, które skutkowały nieważnością przeprowadzonego przez ten organ postępowania administracyjnego, a także brakiem oceny sprawy w zakresie postępowania przed organem pierwszej instancji – co skutkowało nieuprawnionym zawężeniem przedmiotu sprawy do oceny rozstrzygnięcia Wojewody z wyłączeniem zakresu sprawy dotyczącego rozstrzygnięcia Starosty Krakowskiego, a w konsekwencji nierozpoznaniem istoty sprawy i wydaniem przedwczesnego oraz błędnego rozstrzygnięcia w sprawie;
8) art. 141 § 4 ppsa przez brak właściwego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska skarżącego kasacyjnie przedstawionego na rozprawie, a także pominięciu jego zarzutów wobec rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie nieważności postępowania – co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy oraz uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia;
9) art. 141 § 4 ppsa przez brak właściwego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku uzasadnienia dla oceny prawnej Sądu polegającej na gołosłownym stwierdzeniu, że "prawnie występuje możliwość, aby tę samą nieruchomość obciążyć wielokrotnie ograniczeniem sposobu korzystania" na podstawie art. 22 specustawy przesyłowej oraz na podstawie art. 124 ugn również w odniesieniu do tej samej inwestycji, pomimo że skarżący kasacyjnie na rozprawie, jak również w toku postępowania administracyjnego przedstawiał szeroką interpretację w zakresie braku możliwości dokonania ponownego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości w dokonanym uprzednio zakresie przedmiotowym, co uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 ppsa w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że rozpoznawana sprawa dotyczy kontroli prawidłowości wydania przez Wojewodę Małopolskiego decyzji uchylającej decyzję Starosty Krakowskiego z [...] kwietnia 2018 r. i umarzającej postępowanie przed organem I instancji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...] jedn. ewid. [...], stanowiącej własność skarżącego kasacyjnie przez udzielenie T. S.A. Oddział w K. zezwolenia na wstęp na tę nieruchomość w celu realizacji inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej linii wysokiego napięcia, umieszczeniu nad gruntem przewodów roboczych, lokalizację pasa służebności przesyłu oraz ustanowieniu pasa montażowego.
Powyższe oznacza, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej oraz art. 124 ust. 1 ugn. Zarzuty te dotyczyły bowiem przepisów, które nie były stosowane przez organ odwoławczy, a zatem ich zastosowanie nie było przedmiotem kontroli ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tym samym Sąd ten nie mógł naruszyć tychże przepisów. W konsekwencji powyższego brak było także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa dotyczącego niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia odnoszącego się do zastosowania art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej oraz art. 124 ugn.
Przechodząc do rozpoznania pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji nastąpiło na skutek stwierdzenia przez organ odwoławczy, że inwestycja, której dotyczy postępowanie, była przedmiotem innej, ostatecznej decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości należącej do skarżącego kasacyjnie. Fakt pozostawania w obrocie prawnym tej decyzji, wydanej na wniosek innego podmiotu niż inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie, zdaniem organu odwoławczego powoduje bezprzedmiotowość postępowania wszczętego na wniosek T. S.A.
Należy odnotować, że od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania inicjującego postępowanie. Bezzasadność żądania powoduje odmowę wydania rozstrzygnięcia o treści wskazanej we wniosku inicjującym postępowanie, tj. wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, podczas gdy bezprzedmiotowość postępowania powoduje wydanie decyzji o charakterze procesowym, którego treścią jest umorzenie toczącego się postępowania. W konsekwencji powyższego rozróżnienia należy przyjąć, że kwestia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego powinna być rozumiana ściśle i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Umorzenie postępowania powinno być bowiem traktowane jako wyjątek od ogólnej zasady merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że stanowisko organu odwoławczego w zakresie bezprzedmiotowości postępowania jest niezasadne. Organ ten w sposób nieuprawniony dokonał rozszerzenia tego pojęcia na sytuację, w której ta sama kwestia dotycząca tej samej nieruchomości będzie podlegać załatwieniu na podstawie odmiennych przepisów w sytuacji braku tożsamości stron postępowania. Zauważyć bowiem należy, że pozostająca w obrocie prawnym decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości skarżącego kasacyjnie została wydana na wniosek innego podmiotu niż inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie innego przepisu prawnego niż stanowiący podstawę rozstrzygania przez organ pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie. Inicjująca niniejsze postępowanie T. S.A. ma prawo do uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia zgłoszonego przez nią wniosku, a organ administracji ma obowiązek ocenić zasadność tego żądania.
W konsekwencji powyższego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów dotyczących nieważności decyzji organu pierwszej instancji, należy wskazać, że u ich podstaw legło przekonanie skarżącego kasacyjnie, że M.A. nie był osobą uprawnioną do złożenia wniosku inicjującego postępowanie, skierowanie rozstrzygnięcia do oddziału osoby prawnej, tj. podmiotu nieposiadającego zdolności do bycia stroną postępowania administracyjnego i ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy zakończonej uprzednio pozostającym w obrocie rozstrzygnięciem.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że wniosek inicjujący postępowanie w rozpoznawanej sprawie mieści się w zakresie spraw związanych z działalnością Oddziału Spółki, został złożony w imieniu Spółki przez osobę legitymującą się ważnym pełnomocnictwem, udzielonym przez prokurenta samoistnego Oddziału. Dodatkowo do postępowania przystąpił pełnomocnik wnioskodawcy legitymujący się odrębnym pełnomocnictwem udzielonym w imieniu Spółki udzielonym zgodnie z zasadami jej reprezentacji.
Niezależnie od powyższego, należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji skierował swoje rozstrzygnięcie do T. S.A. Oddział w K., a nie do Spółki jako takiej, ale samo postępowanie było prowadzone w stosunku do Spółki i z udziałem prawidłowo ustanowionych jej przedstawicieli. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie nie sposób było stwierdzić naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Wada wskazana w tym przepisie występuje w sytuacji, gdy organ orzekł w formie decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu, który nie miał interesu prawnego do występowania w toczącym się postępowaniu. Kwestii tej nie należy utożsamiać z faktem doręczenia decyzji określonemu podmiotowi nieposiadającemu przymiotu strony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2896/21). Prowadzenie zatem postępowania w stosunku do Spółki, a dopiero końcowe skierowanie decyzji do jej Oddziału należy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać za oczywisty błąd pisarski.
Ponadto w rozpoznawanej sprawie, jak to wyżej podniesiono, nie występuje tożsamość sprawy ze sprawą rozstrzygniętą w uprzednio wydanej decyzji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości wydanej na żądanie odrębnego podmiotu. O tożsamości sprawy można bowiem mówić w sytuacji, gdy w dwóch sprawach występują te same podmioty, dotyczą tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2023 r., sygn. akt I OSK 1715/22). W rozpoznawanej sprawie brak jest tożsamości podmiotów inicjujących kontrolowane postępowanie administracyjne i postępowanie, w wyniku którego wydano obowiązującą decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości skarżącego kasacyjnie. Oznacza to, że w niniejszej sprawie brak jest tożsamości spraw ze sprawą zakończoną wydaniem wcześniejszego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Jednocześnie należy odnotować, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji przywołując art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Podstawą orzekania przez ten organ nie były przepisy art. 156 § 1 pkt 2-4 kpa czy art. 61 § 1 bądź art. 61a § 1 kpa. Przepisy te nie były zatem przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nie mogły być naruszone przez ten Sąd.
W świetle powyższych wywodów za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zw. z art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 29 kpa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zw. z art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa oraz 61a § 1 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa oraz 61a § 1 kpa.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza tego przepisu wskazuje, że może on zostać naruszony przez pominięcie któregokolwiek z elementów wymienionych w tym przepisie lub takie sformułowanie wywodów sądu, które powoduje, że kontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Kontrolowany pod tym kątem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie wykazuje wad przemawiających za koniecznością jego uchylenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w zacytowanym powyżej przepisie, a wywody składu orzekającego w sprawie są logiczne, wyczerpujące i odnoszą się do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Należy przy tym odnotować, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku wymaga odniesienia się do tych zarzutów i kwestii, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20 i z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20).
W świetle powyższego fakt, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w związku z nieodniesieniem się do całej argumentacji skarżącego kasacyjnie, nie odpowiada jego oczekiwaniom, nie przesądza o wadliwości samego rozstrzygnięcia. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 ppsa należało uznać za niezasadne.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 184 ppsa.
Jednocześnie wskazać należy, że w analogicznej sprawie, z udziałem stron niniejszego postępowania, wydany został wydany wyrok w dniu 21 czerwca 2023 r., sygn. akt I OSK 2582/19, na mocy którego skarga kasacyjna również została oddalona.