I OSK 2218/11

I OSK 2218/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-11-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łukaszewska - Macioch /przewodniczący/
Małgorzata Pocztarek
Maria Werpachowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Sz 127/11 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2011-07-13
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
art. 51 par. 1 i par.2
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134 par. 1, art. 145 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant st. asyst. sędz. Anna Pośpiech - Kłak po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 127/11 w sprawie ze skargi M.T. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M.T. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 127/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. T. w punkcie pierwszym uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku w części dotyczącej wymierzenia M. T. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, w pozostałej części skargę oddalił. W punkcie drugim Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W punkcie trzecim Sąd zasądził do organu na rzecz skarżącego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy.
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Komendant Powiatowy Policji w P. na podstawie art. 133 ust. 1, art. 135j ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko policjantowi mł. asp. M. T. - p.o. asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. oskarżonemu o to, że:
1. w dniu [...] grudnia 2009 r. w S. będąc funkcjonariuszem Policji i występując w sprawie o sygn. akt: [...] jako oskarżony stawił się na sali rozpraw Sądu Rejonowego S. - C. w S. w [...] Wydziale [...] w S. i wbrew powszechnemu zakazowi wynikającemu z art. 54 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją, czym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP.00.4.38 ze zm.),
2. w dniu 06 maja 2010 r. w S. będąc funkcjonariuszem Policji i występując w prywatnej sprawie o sygn. akt: II SA/Sz 194/10 stawił się na sali rozpraw Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w umundurowaniu służbowym i wbrew powszechnemu zakazowi wynikającemu z art. 54 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją, czym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP.00.4.38 ze zm.) - postanowił uznać winnym popełnienia zarzucanych wyżej w punktach 1 i 2 czynów na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 3 ustawy o Policji i wymierzyć karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W uzasadnieniu orzeczenia organ przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że skarżący mógł nie mieć możliwości zdeponowania broni w swoim wydziale. Jednak zdaniem organu nic nie stało na przeszkodzie, aby zdeponował broń w innej komórce organizacyjnej KMP w S. Na tym samym piętrze funkcjonuje Wydział dw. z Przestępczością Gospodarczą, a dwa piętra niżej znany skarżącemu Wydział Ruchu Drogowego, gdzie dyżury pełnione są całodobowo, u Dyżurnego Komisariatu Policji S. - [...] funkcjonującego w tym samym budynku lub u Dyżurnego OPP w S., który również mieści się w tej samej siedzibie co KMP w S. Skarżący miał możliwość zdeponowania broni w budynku Sądu przy ul. [...] w Wydziale Konwojowym KWP w S. Policjanci pełniący służbę na posterunku mają możliwość zdeponowania broni w specjalnie do tego wyznaczonym i przystosowanym miejscu mieszczącym się na posterunku przy wejściu do budynku oraz w Sekcji Policji Sądowej mieszczącej się na III piętrze budynku Sądu.
Skarżący udając się do Sądu w dniu 6 maja 2010 r. miał świadomość w zakresie obowiązywania zakazu wnoszenia broni przez osoby występujące przed sądami jako strona. O okolicznościach tych został bowiem pouczony przez Sąd na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r.
Zdaniem organu należy wyraźnie odróżnić sytuacje, kiedy policjant załatwiający prywatną sprawę, zwolniony z zajęć służbowych wnosi broń do sądu oraz sytuacje, kiedy wykonując czynności służbowe posiada przy sobie broń służbową. Uzasadniając rodzaj wymierzonej kary, organ wskazał, że kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest współmierna do popełnionych czynów i stopnia zawinienia policjanta. Podejmując decyzję o wymierzeniu kary, organ uwzględnił fakt, iż skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów świadomie, godząc się z możliwością ich popełnienia.
W odwołaniu od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w P. M. T. wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na powołaniu się w związku z powyższym przepisem na ogólne zasady dotyczące przechowywania broni, które to nie dają podstaw do przypisania obwinionemu konkretnego naruszenia obowiązków, w szczególności naruszenia § 54 ust. 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 135 g oraz art. 135 j ustawy o Policji.
Komendant Wojewódzki Policji w S. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1, art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
W motywach uzasadnienia wskazał, że analiza zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu czynów, polegających na wniesieniu broni palnej służbowej wraz z amunicją do budynków Sądów i na salę rozpraw w dniach 17 grudnia 2009 r. oraz 06 maja 2010 r. Organ wskazał, iż wymierzona kara dyscyplinarna ostrzeżenia o nieprzydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest z punktu widzenia rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych.
M. T. zaskarżył to orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez zastosowanie tego artykułu w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, a następnie uznanie, iż skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków właściwego przechowywania broni palnej, w sytuacji, gdy przepisy zarządzenia nie odnoszą się do sytuacji faktycznych ustalonych w niniejszej sprawie. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 e w zw. z art. 135 g ustawy o Policji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonanie jego oceny niezgodnie z zasadami logiki oraz rozstrzygnięcie istotnych wątpliwości na niekorzyść skarżącego, co doprowadziło do błędnego uznania, iż obwiniony miał świadomość, że swoim postępowaniem narusza przepisy prawa, lub wykazał się w tym zakresie niedbalstwem.
W odpowiedzi na skargę z dnia 31 stycznia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 127/11 wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowią przepisy rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) regulujące odpowiedzialność dyscyplinarną i karną policjantów.
Stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, jak i z zasadami szczegółowymi regulującymi przebieg postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. Rozważenia wymagało, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów istniała podstawa sformułowania wobec skarżącego zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej niedopełnienia obowiązków służbowych.
Sąd powołując treść art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 132a ustawy o Policji wskazał, że przełożony dyscyplinarny - w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie - uznał, że skarżący w sposób zawiniony naruszył obowiązujące przepisy prawa, tj. art. 54 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2010 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), albowiem wbrew ustawowemu zakazowi wniósł na teren Sądu stanowiącą jego indywidualne wyposażenie służbowe broń palną krótką wraz z amunicją. Tym samym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przechowywania broni palnej, co z kolei stanowi naruszenie przepisów art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP.00.4.38 ze zm.).
W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i z orzeczenia organu I instancji wynika, że powyższy wniosek organu został poprzedzony wnikliwą i rzetelną analizą zgromadzonego materiału w tym zakresie, a organy rozważyły wszystkie istotne - dla ustalenia winy skarżącego - okoliczności sprawy oraz zastosowane przepisy prawa. Sąd zważył, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, do budynków sądowych nie wolno wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych i innych środków niebezpiecznych. Nie dotyczy to osób wykonujących w budynkach sądowych obowiązki służbowe wymagające posiadania broni.
Powyższa ustawowo uregulowana zasada obowiązywała odpowiednio w sądzie administracyjnym, z uwagi na brak innej regulacji w tym zakresie. Jest to przepis prawa powszechnie obowiązującego, co rodzi domniemanie jego znajomości przez każdego obywatela RP.
Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że jako funkcjonariusz Policji był wyłączony spod obowiązywania ww. zasady. Skarżący nie dokonał w swych rozważaniach rozróżnienia celu, w związku z którym udał się do budynku sądu w tych poszczególnych dniach i sprawach. Był to cel prywatny. Zapis w Regulaminie wewnętrznym bezpieczeństwa i porządku na terenie Sądu Okręgowego w S., że zakaz wnoszenia broni do budynku Sądu nie obowiązuje funkcjonariuszy Policji - na który wskazał skarżący - również wymaga rozróżnienia sytuacji funkcjonariusza na służbie, i funkcjonariusza występującego na sali rozpraw w prywatnej sprawie.
W ocenie Sądu, skarżący winien mieć wiedzę co do zasad wstępu do budynków sądowych na podstawie nie tylko ww. przepisu, ale też na podstawie wiedzy życiowej z racji wykonywanego zawodu. Sąd nie zgodził się również ze skarżącym, że skoro Przewodniczący składów orzekających na obu rozprawach nawet nie zagrozili obwinionemu, iż przy ponownym stawieniu się z bronią na rozprawę zostanie nałożona na niego grzywna, to jest to równoznaczne, że Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów w tym zakresie.
Sąd zwrócił nadto uwagę, na obowiązującą skarżącego treść przepisów zarządzenia Nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz.Urz.KGP.00.4.38) zmienionego zarządzeniem nr 248 Komendanta Głównego Policji z dnia 3 marca 2010 r. Choć organ I, jak i II instancji wskazał na naruszenie § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia dotyczącego zasad przechowywania broni przez policjanta - zdaniem Sądu - należałoby wskazać przede wszystkim na treść § 8 w związku z § 11 pkt 3 lit. a i następne dotyczących zasad posiadania broni przez policjanta w różnych okolicznościach. Z przepisów tego zarządzenia wynika, iż funkcjonariusz Policji - co do zasady - ma obowiązek (a zarazem uprawnienie) noszenia broni tylko podczas pełnienia służby i ma możliwość przechowywania swojej broni poza jednostką Policji, w miejscu zamieszkania.
Sąd podkreślił, że sądowe zawiadomienia o terminach rozpraw są kierowane do stron ze znacznym wyprzedzeniem czasowym, co daje możliwość stronie nie tylko merytorycznego przygotowania się do sprawy, ale też ułatwia organizację dnia, w którym zaplanowane zostało posiedzenie.
Z akt wynika, że faktycznie w dniu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie skarżący nie miał możliwości zdeponowania broni
w swoim wydziale, jak i w budynku tego Sądu. Sąd podzielił stanowisko organu, że nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący zdeponował broń w innej komórce organizacyjnej KMP w S. lub w budynku Sądu przy ul. [...] w Wydziale Konwojowym KWP w S.
Skarżący nie przedstawił takich okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że nie miał żadnych możliwości pozostawienia broni w miejscu zamieszkania. Reasumując, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy orzekające prawidłowo zastosowały przepis art. 132 powołanej ustawy o Policji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzupełniony - wobec zarzutów skarżącego – także w trakcie postępowania przed Sądem, daje w pełni podstawy do stwierdzenia, że skarżący, któremu zarzucono popełnienie opisanych powyżej przewinień dyscyplinarnych nie dopełnił obowiązków służbowych i dopuścił się przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa. Popełnienie przez skarżącego wymienionych przewinień dyscyplinarnych zostało udowodnione i uzasadnione w orzeczeniu w sposób wystarczający.
Sąd stwierdził jednocześnie, że organy obu instancji naruszyły zasady postępowania administracyjnego oraz zasady regulujące postępowanie dyscyplinarne w stosunku do policjantów w zakresie dotyczącym uzasadnienia wyboru zastosowanej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Przywołując treść art. 134 ustawy o Policji, określającego kary dyscyplinarne, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 134 h ust. 1, 2, 3 tej ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.
Sąd nie dopatrzył się w części merytorycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji szczegółowego uzasadnienia zastosowania wobec M. T. kary dyscyplinarnej określonej w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji. Brak jest rozważań organów w kontekście ww. art. 134 h ustawy. W szczególności organy nie rozważyły możliwości złagodzenia zastosowanego środka dyscyplinującego lub przedstawienia argumentacji przemawiającej za jego niezastosowaniem.
Powołując przepis art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wskazał, że dopuścił dowód z pism złożonych przy piśmie skarżącego z dnia 9 marca 2011 r. Sąd wskazał na pismo Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] listopada 2010 r., z którego wynika powszechność nieznajomości wśród funkcjonariuszy Policji, przepisów dotyczących postępowania z bronią. Dowody te jednak nie mają wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., orzeczenie co do kary uchylił.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia
13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 127/11 skargę kasacyjną wniósł M. T., reprezentowany przez adwokata.
Zaskarżając wyrok w części oddalającej skargę, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił:
1. naruszenie art. 134 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostrzeżenie nieprawidłowości w działaniu organów obu instancji, które wyrażało się w postawieniu skarżącemu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej w związku z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, w sytuacji, gdy wskazane przepisy nie odnoszą się w żaden sposób do sytuacji faktycznych ustalonych w niniejszej sprawie, a ponadto poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do przepisów uprawniających funkcjonariuszy Policji do posiadania broni, oraz do regulaminu obowiązującego w Sądzie Okręgowym w S., w sytuacji, gdy zbadanie tych kwestii miało istotne znaczenie dla ustalenia, czy skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w sposób zawiniony,
2. naruszenie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie skargi oraz błędne przyjęcie, że zaskarżone rozkazy organów Policji nie naruszają przepisów ustawy o Policji, a w szczególności:
a) art. 135 e w zw. z art. 135 g ustawy o Policji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonania jego oceny niezgodnie
z zasadami logiki oraz rozstrzygnięcia istotnych wątpliwości na niekorzyść obwinionego, co doprowadziło do błędnego uznania, iż obwiniony miał świadomość, iż swoim postępowaniem narusza przepisy prawa, lub że wykazał się w tym zakresie niedbalstwem,
3. naruszenie art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku na podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie.
W ocenie pełnomocnika, Sąd analizując stan prawny niniejszej sprawy nie dokonał właściwej analizy przepisów dotyczących posiadania broni przez policjantów. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że organy uznały skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów powołując się na przepisy rozporządzenia, które nie odnoszą się w ogóle do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Na wątpliwości w tym zakresie wskazał również Wojewódzki Sąd Administracyjny, jednakże nie rozstrzygnął wprost tej kwestii, nie wyjaśnił również swojego stanowiska, co stanowi istotne uchybienie w zakresie sporządzenia uzasadnienia poprzez brak dostatecznego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął przy rozważaniu sprawy istotne kwestie, które nie mogą pozostać bez wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd pominął bowiem, iż art. 54 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wprowadza upoważnienie dla prezesa sądu do wydania zarządzenia zapobiegającego naruszaniu zakazu określonego w § 1 tegoż artykułu. W takim wypadku zastosowanie będą miały przepisy o ochronie osób i mienia. Prezes Sądu Okręgowego w S. wydał zarządzenie, którego zapisy uniemożliwiają uznanie, iż skarżący wchodząc do budynku sądu posiadając przy sobie broń naruszył dyscyplinę w sposób zawiniony. Okoliczność ta została pominięta, pomimo iż skarżący podnosił tę kwestię zarówno w skardze, jak i w toku postępowania dyscyplinarnego. Pełnomocnik zarzucił, że w toku postępowania nie uwzględniono okoliczności, iż skarżący nie mógł zdeponować broni w budynkach sądów, zaś w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym nie obowiązywał stosowny regulamin.
W końcowej części skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że skarżący nie mając wiedzy, iż nie wolno mu wchodzić do budynków sądów posiadając przy sobie broń, nie wykazał się niedbalstwem. Nie można również w obliczu tych faktów twierdzić, iż skarżący mógł i powinien wiedzieć, że narusza dyscyplinę służbową.
Pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał na niezasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 P.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi.
Skarżący kasacyjnie nie określił charakteru podstaw skargi kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Jednakże treść postawionych zarzutów wskazuje, że rozpoznawaną skargę kasacyjną oparto na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. i została ona ograniczona do naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 134 ust. 1, art. 145 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 135 e w zw. z art. 135 g ustawy o Policji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. jest niezasadny. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji poprzez niedostrzeżenie błędu organów obu instancji w postawieniu skarżącemu zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, gdy przepis ten nie odnosi się do ustaleń faktycznych niniejszej sprawy oraz braku odniesienia się przez ten Sąd do przepisów uprawniających funkcjonariuszy Policji do posiadania broni i do regulaminu obowiązującego w Sądzie Okręgowym w S.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in. dokonanie oceny zaskarżonego aktu z punktu widzenia zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność zaskarżonego orzeczenia odniósł się do wskazanych kwestii. Wprawdzie marginalnie tylko do powołanego w zarzutach naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej § 10 ust. 1 pkt 2 wskazanego zarządzenia Komendanta Głównego Policji to jednak zaaprobował stanowisko organu, że z przepisów tego zarządzenia wynika, iż policjant co do zasady ma obowiązek (a zarazem uprawnienie) noszenia broni tylko na służbie i ma możliwość przechowywania swojej broni poza jednostką Policji. Zatem do sytuacji faktycznych opisanych w zarzutach stawianych skarżącemu mają zastosowanie przepisy powołanego zarządzenia Komendanta Głównego Policji w tym § 10 ust. 1 pkt 2, który stanowi, że policjanci są zobowiązani przestrzegać zasad przechowywania broni palnej, o których mowa w § 13 - 20 zarządzenia. Skarżący nie zastosował się do zasad przechowywania broni wskazanych w przepisach zarządzenia przywołanych w § 10 ust. 1 pkt 2 przez stosowne zabezpieczenie broni na czas rozpraw sądowych toczących się w jego prywatnych sprawach, czym naruszył dyscyplinę służbową. Stawił się bowiem, pomimo obowiązującego zakazu wnoszenia do budynków sądowych broni i amunicji, wynikającego z art. 54 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, na rozprawy sądowe z bronią palną krótką wraz z amunicją. W okolicznościach tej sprawy zostały w pełni spełnione przesłanki uzasadniające postawienie skarżącemu zarzutu niedopełnienia obowiązku właściwego przechowywania broni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odniósł się również do Regulaminu wewnętrznego bezpieczeństwa i porządku na terenie Sądu Okręgowego w S. i wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu orzeczenia, że zapis w Regulaminie wymaga rozróżnienia sytuacji funkcjonariusza na służbie i funkcjonariusza występującego na sali rozpraw w prywatnej sprawie. Pogląd autora skargi kasacyjnej, że wskazany Regulamin w § 4 ust. 2 zezwalał osobom uprawnionym do noszenia broni, wnoszenie jej na teren sądu, jest całkowicie błędny. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, do budynków sądów nie można wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych i innych środków niebezpiecznych. Nie dotyczy to osób wykonujących w budynkach sądowych obowiązki służbowe wymagające posiadania broni. Wynikający z powyższego przepisu zakaz wnoszenia broni do budynków sądowych obowiązuje niezależnie od tego, czy prezes sądu w trybie art. 54 § 2 wyżej wskazanej ustawy zarządzi stosowanie środków zapobiegających naruszeniu zakazu określonego w § 1 tego przepisu. Przepisy zarządzenia prezesa sądu wydanego na podstawie art. 54 § 2 ustawy mają na celu jedynie określenie środków zapobiegających naruszeniu tego zakazu i zapewniających bezpieczeństwo w budynkach sądowych. W żadnym wypadku nie mogą one być sprzeczne z normą określoną w § 1 wskazanego przepisu. Wynika stąd, że jedynie osoby wykonujące w budynkach sądowych obowiązki służbowe wymagające posiadania broni mogą ją wnieść do tych budynków. Skarżący zaś, co nie jest sporne, zarówno podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w S. [...] grudnia 2009 r., jak i na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie stawał w prywatnej sprawie i posiadał przy sobie broń palną. Argumentacja skargi kasacyjnej, że nie miał wiedzy o zakazie przebywania w takiej sytuacji w budynkach sądowych z bronią służbową, a tym samym, iż swoim postępowaniem naruszył przepisy prawa lub wykazał się niedbalstwem, jest nieuprawniona. M. T. jest policjantem. Służba w Policji jest służbą publiczną i od policjanta wymaga się szczególnego obowiązku dbania o bezpieczeństwo publiczne, ochronę życia i zdrowia, a także przestrzegania przepisów prawa. Okolicznością bezsporną jest, że skarżący został pouczony podczas rozprawy w dniu 17 grudnia 2009 r. o zakazie wnoszenia do budynków sądowych broni w prywatnych sprawach, tj. w sytuacji, gdy policjant nie wykonuje obowiązków służbowych wymagających posiadania broni. Wbrew temu pouczeniu, skarżący mając pełną świadomość obowiązującego zakazu, stawił się 6 maja 2010 r. w swojej prywatnej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie z bronią i amunicją. W takim przypadku nie może być mowy, że M. T. nie miał wiedzy, iż swoim postępowaniem narusza przepisy prawa. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że orzekające w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo zastosowały przepis art. 132 ustawy o Policji, bowiem popełnienie przez skarżącego zarzucanych przewinień dyscyplinarnych zostało udowodnione i uzasadnione w orzeczeniu w sposób wystarczający.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 P.p.s.a. to Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powołany przepis dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne – punkty i litery. Przepis ten określa rodzaje wyroków uwzględniających skargi na decyzje administracyjne i określone rodzaje postanowień. Dla skutecznego podważenia wyroku oddalającego skargę powołanie samego przepisu art. 145 § 1 P.p.s.a. bez powiązania go z wyraźnie wskazanym przepisem, który organ miał naruszyć, a czego nie wziął pod uwagę wojewódzki sąd administracyjny jest niewystarczające. Autor skargi kasacyjnej wprawdzie powiązał przepis art. 145 § 1 P.p.s.a z art. 135 e w zw. z art. 135 g ustawy o Policji, to jednak nie jest to wyraźne wskazanie przepisu. Art. 135 e ustawy o Policji zawiera 10 ustępów, z których kilka dzieli się na punkty, a każdy z nich normuje inną sytuację prawną, zaś przepis art. 135 g ustawy o Policji zawiera dwa ustępy. Z powyższych względów uznać należy, iż ograniczenie się przez autora skargi kasacyjnej do wskazania jako naruszonego art. 145 § 1 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 135 e w zw. z art. 135 g ustawy o Policji, było nieprawidłowe. Ze sposobu sformułowania zarzutu, jak i jego uzasadnienia nie wynika, o którą z podstaw oddalenia przez sąd skargi na decyzję chodzi. Wadliwa redakcja zarzutu powoduje, że nie poddaje się on ocenie merytorycznej.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Zarzut ten jest nieuprawniony.
Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji zastosował się do dyspozycji tego przepisu, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, jakie określa ustawa. Sąd ten wskazał przy tym i wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Z tych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 2.