I OSK 2187/11

I OSK 2187/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-11-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska
Przemysław Szustakiewicz
Wiesław Morys /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Łd 403/11 - Wyrok WSA w Łodzi z 2011-07-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 114 ust. 1 plt 1 lit. b, art. 130 ust. 3
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
par. 6 ust. 1 pkt 4, par. 8 ust. 2,4,6
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 106 par. 3, art. 141 par. 4, art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 403/11 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz Z. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 403/11, oddalił skargę Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na mocy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło decyzję Starosty Bełchatowskiego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], w części określającej termin poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez Z. K. oraz orzekło, że w pozostałym zakresie decyzja ta nie ulega zmianie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Z. K. został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzję wydano na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Starosta wskazał w jej treści, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia 31 marca 2011 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. K. podniósł, że po przekroczeniu dopuszczalnej liczby punktów w dniu [...] kwietnia 2010r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Piotrkowie Trybunalskim odbył szkolenie, które w myśl przepisu art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Po odbyciu szkolenia powinien mieć zatem wykazane 20 punktów za naruszenie przepisów, a nie 26 punktów karnych, gdyż szkolenie odbył przed skierowaniem go na egzamin. Podkreślił, że organy Policji i Starosta Bełchatowski kierowały się przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, póz. 1998), podczas gdy norma zawarta w rozporządzeniu poszerza zakres wyłączenia określony w ustawie, wykracza poza granice upoważnienia, jest przeto niezgodna z Konstytucją.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wskazało, że w sprawie niniejszej wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. zawiera informacje dotyczące rodzaju i dat naruszenia przez skarżącego poszczególnych przepisów ruchu drogowego oraz liczby otrzymanych z tego tytułu punktów. Wynika z nich, że Z. K. otrzymał w okresie od [...] września 2009 r. do [...] kwietnia 2010 r. łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie ma powodów do podważenia prawdziwości danych zawartych we wspomnianym wniosku. W aktach sprawy znajduje się poza tym pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, znak: [...], z dnia [...] czerwca 2010 r., dowodzące, że dokonano ponownego przeanalizowania przypisania skarżącemu 26 punktów za wykroczenia drogowe. Wskazano w nim, że za wykroczenia wymienione we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. nałożono mandaty karne, które stały się prawomocne z chwilą pokwitowania ich odbioru. Zatem w ocenie Kolegium skierowanie odwołującego się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest zasadne. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu o skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy organy administracji publicznej nie są uprawnione do badania prawidłowości oraz kwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń i nakładających kary za popełnienie tych wykroczeń. Inicjatywa w tym zakresie należy do strony postępowania. To w gestii Policji, nie zaś Starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie oraz usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stanowi o tym § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego stwierdzając, że to organ prowadzący ewidencję usuwa z niej punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. Dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną danej osobie zgodnie z ewidencją, z racji naruszeń, których się dopuścił. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że brak było podstawy prawnej do określenia w skierowaniu terminu na poddanie się temu egzaminowi. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. Przepis ten nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu. Nie upoważnia także organu do wyznaczenia takiego terminu. Z tego względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło zaskarżoną decyzję tylko w tej części.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy i podtrzymał zarzuty wskazane w odwołaniu. W szczególności podniósł, iż niekonstytucyjny zapis § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. został błędnie zinterpretowany. Nadto wadliwe jest zdaniem skarżącego stwierdzenie organu odwoławczego, że w sprawie nie ma potrzeby analizowania możliwości zastosowania tego przepisu, gdyż Starosta wydając decyzję nie miał potrzeby korzystania z tej normy prawnej, bo wiedział o wadliwości wniosku. Podobnie zresztą jak Kolegium. W konsekwencji czego zaskarżoną decyzję uważał za niesłuszną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę przedstawił stan faktyczny sprawy, na podstawie którego stwierdził, że wniosek o skierowanie na badania został złożony po osiągnięciu przez skarżącego 24 punktów karnych (w okresie od [...] września 2009 r. do [...] kwietnia 2010 r.). Nadto, z zaświadczenia Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Piotrkowie Trybunalskim wynika, iż skarżący w dniu [...] kwietnia 2010r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zatem miało to miejsce po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepisy § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. W konsekwencji starosta jako organ administracji nie jest władny dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez skarżącego takiego szkolenia. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 6 przywołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Zmniejszenie liczby tych punktów w trybie art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, może następować tylko do czasu przekroczenia liczby 24 punktów. Skarżący nie mógł zatem skorzystać z tego dobrodziejstwa. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji zaskarżonego wyroku.
Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wywiódł Z. K., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zaświadczenia o ukończeniu przez skarżącego szkolenia zmniejszającego ilość przypisanych za wykroczenia drogowe punktów w dniu 25 września 2009 r., art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia nieuwzględnienia dowodzącego tego faktu zaświadczenia przy rozstrzyganiu sprawy oraz art. 135 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków w celu usunięcia naruszenia prawa przez organy przy podejmowaniu czynności w postępowaniach w granicach sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez jego błędną wykładnię oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. inicjującym działania wobec skarżącego, które są przedmiotem niniejszego postępowania, w okresie od [...] września 2009 r. do [...] kwietnia 2010 r. otrzymał on 26 punktów za wykroczenia drogowe. Z zestawienia, które przytacza Sąd I instancji wynika, że nie został uwzględniony w nim fakt odbycia przez skarżącego w dniu [...] września 2009 r. szkolenia przewidzianego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskutek czego liczba posiadanych punktów powinna być wówczas zmniejszona o 6. Fakt odbycia szkolenia potwierdza zaświadczenie Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] września 2009 r., nr [...], stanowiące dowód w sprawie w rozumieniu art. 76 ust. 1 i 2 K.p.a., które załączył. W ocenie autora skargi kasacyjnej gdyby zaświadczenie to zostało uwzględnione, zbędne byłyby wszelkie procesy administracyjno-sądowe w niniejszej sprawie, bowiem stan ilościowy punktów, nawet po ostatnim wykroczeniu, byłby niższy od przewidzianego limitu 24 (wynosiłby tylko 20 punktów), a po uwzględnieniu odbytego drugiego szkolenia w dniu [...] kwietnia 2010 r. - tylko 14 punktów. Wskazano również, że na podstawie § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi był obowiązany z urzędu, powziąwszy wiadomość o odbytym przez skarżącego szkoleniu, usunąć z ewidencji skarżącego punkty w liczbie wynikającej z ukończenia szkolenia. Również po ukończeniu drugiego szkolenia w dniu 23 kwietnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi nie podjął żadnych działań w tym zakresie. W odniesieniu do wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej wskazał na wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09, i zawartą tam argumentację dowodzącą, że zestawienie norm ustawowej i podustawowej dotyczących możliwości zmniejszenia przez kierowcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego przez odbycie szkolenia wskazuje, iż norma zawarta w § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia poszerza zakres wyłączenia określony w art. 130 ust. 3 zd. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dalszej części skargi kasacyjnej wskazano również na analogiczny pogląd, który w tej kwestii prezentuje Rzecznik Praw Obywatelskich, na dowód czego dołączył jego pismo z dnia [...] września 2011 r. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach z reguły wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych albowiem tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego.
Skarga kasacyjna słusznie zarzuca uchybienia procesowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, sprowadzające się w zakresie art. 106 § 3 i art. 141 § 4 P.p.s.a. do pominięcia istotnej okoliczności faktycznej, a mianowicie odbycia przez skarżącego w dniu 25 września 2009 r. szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. W konsekwencji czego ustalony stan faktyczny sprawy nie może być uznany za prawidłowy. Okoliczność ta może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bo ma znaczenie dla obliczenia ilości punktów uzyskanych przez skarżącego w dacie sporządzenia wniosku o skierowanie na badania kontrolne. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie nie podważa i nie kwestionuje obecnego kierunku orzecznictwa, uważając za słuszny pogląd, wedle którego w postępowaniu w przedmiocie skierowania na badania kontrolne zagadnienie ilości punktów zgromadzonych przez kierowcę nie podlega badaniu, gdyż jest ono pozostawione organom prowadzącym ewidencję (Policji). Strona może fakty w tej materii kwestionować w postępowaniu przed tymi organami, a następnie również przed sądem administracyjnym. Podziela więc pogląd, że decyzja w tej materii ma charakter związany, zobowiązujący starostę do wydania skierowania na skutek prawidłowego wniosku. Jednakowoż jest tak tylko generalnie, bo konkretne przypadki indywidualne mogą podlegać odmiennej ocenie – na zasadzie wyjątku od reguły. Chodzi tu o oczywiste kwestie mające wpływ na podstawę wniosku, których niepodobna pominąć w procesie stosowania prawa, a które każdy organ administracyjny powinien wyjaśnić przed podjęciem decyzji. Nawet ten organ, który jest związany wnioskiem innego organu, ponieważ nie jest związany wnioskiem, który nasuwa zastrzeżenia co do zgodności z prawem. Natomiast kontrola legalności decyzji, nawet tzw. związanej, nie może być ograniczona automatyzmem działania administracji publicznej, pomijającym istotne okoliczności faktyczne czy prawne. W niniejszej sprawie niepodobna przejść do porządku nad podniesionym w skardze kasacyjnej faktem odbycia szkolenia w dniu [...] września 2009 r. Co prawda skarżący konsekwentnie w toku obu postępowań dowodził odbycia tylko jednego szkolenia, w dniu [...] kwietnia 2010 r., które nie może prowadzić do zmniejszenia liczby punktów, jako że miało miejsce po uzyskaniu liczby 24. Albowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (p. przywołany w zaskarżonym wyroku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 58/12, Kielcach z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 137/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) tylko do tego czasu możliwe jest zmniejszenie liczby punków z tego powodu. Jednakowoż Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł tego wywodu pominąć. Skarżący wszak przedstawił na tę okoliczność stosowane zaświadczenie. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy znajdującego się w aktach administracyjnych w dacie odbycia tego szkolenia ([...] września 2009 r.) skarżącemu przypisano 14 punktów. Nie wiadomo przy tym czy wówczas w ewidencji skarżącego nie figurowały inne punkty. Jednak nie można wykluczyć, że uwzględnienie tego faktu skutkowałoby odstąpieniem od skierowania na badania kontrolne z powodu nieosiągnięci liczby 24. Rzeczą zatem organów, ale i Sądu było zażądanie od organu Policji wyjaśnienia tej kwestii, gdyż bez tego skierowanie może być bezpodstawne, a tego nie uczyniono. Chodzi przy tym nie o badanie ilości punktów i podstaw wniosku o skierowanie na badania, ale o spowodowanie wyjaśnienia zastrzeżeń co do legalności wniosku. Dlatego zaskarżony wyrok jawi się jako przedwczesny, a podstawa naruszeń procesowych jako trafna.
W tym stanie rzeczy zarzuty uchybień prawu materialnemu nie mogły podlegać ocenie, skoro sprawa nie została wyjaśniona pod względem faktycznym. Niemniej jednak godzi się wskazać, że w stanie faktycznym przyjętym przez Sąd meriti wykładnia wskazanych przepisów prawa materialnego była prawidłowa. Oto bowiem przekroczenie 24 punktów karnych skutkuje wnioskiem o skierowanie na badanie kontrolne kierowców i wydaniem stosownej decyzji. Uzyskanie takiej ilości punktów wyklucza możliwość ich zmniejszenia poprzez udział w szkoleniu po tym fakcie. Nie są też słuszne wywody w materii niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2012 r. oraz ich wzajemnych relacji z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym zakresie orzecznictwo jest utrwalone i nie ma potrzeby szczegółowego go omawiania w tym miejscu.
Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji wyjaśni zaakcentowaną wyżej kwestię i rozważy, czy i jaki miała ona wpływ na wynik sprawy. Zbada też znaczenie procesowe wadliwego sformułowania osnowy decyzji zaskarżonej decyzji. W zależności od wyników tej operacji wyda właściwej treści rozstrzygnięcie.
Co mając na uwadze, na zasadzie art. 185 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji niniejszego wyroku. O kosztach orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 tej ustawy.
-----------------------
1