I OSK 2109/10

I OSK 2109/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-12-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Dzbeńska /przewodniczący/
Jacek Hyla
Małgorzata Pocztarek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
II SA/Bk 457/10 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2010-09-27
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
art. 24
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
§ 1 pkt. 3, § 74 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 września 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 457/10 w sprawie ze skargi F.C. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia [...]maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 457/10 oddalił skargę F.C. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia [...]maja 2010 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wydania informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wnioskiem z dnia 24 stycznia 2010 r. F.C. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Augustowie o udostępnienie informacji publicznej zawartej w rejestrze cen i wartości nieruchomości położonych w miejscowościach: Sucha Rzeczka, Serwy, Dalny Las, Serski Las, Macharce, Podmacharce i Mołowiste w gminie Płaska.
Po otrzymaniu odpowiedzi organu wskazującej, iż przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania przy udzielaniu przez starostę informacji o rejestrze cen i wartości nieruchomości, wnioskodawca w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. zweryfikował podstawę swojego żądania. Wskazał, iż domaga się udzielenia informacji w trybie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Według wnioskodawcy udzielenie informacji na tej podstawie nie jest uzależnione od wykazania interesu prawnego, o jakim mowa w art. 24 ust. 3 ustawy, w przypadku jednak gdyby organ nie podzielił tego stanowiska, oświadczył, że posiada interes prawny, a wynika on z art. 417 §1 i art. 4171 §1 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 77 ust.1 Konstytucji RP.
W tym stanie rzeczy wnioskodawca ponowił swoje żądanie wskazując, że udostępniona informacja powinna być oparta o akty notarialne i operaty szacunkowe opracowane przez rzeczoznawców majątkowych, dotyczyć nieruchomości z miejscowości: Sucha Rzeczka, Serwy, Dalny Las, Serski Las, Macharce, Podmacharce i Mołowiste w gminie Płaska w rozbiciu na lata: 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009 oraz zawierać dane takie jak: adres położenia nieruchomości, jej rodzaj, powierzchnię w m2, datę zawarcia aktu notarialnego, datę sporządzenia wyceny przez rzeczoznawcę majątkowego, datę na którą rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową oraz cenę (wartość) nieruchomości.
Starosta Augustowski pismem z dnia 23 lutego 2010 r. wyjaśnił, że podstawą udostępnienia żądanych informacji nie może być wskazany przez wnioskodawcę art. 24 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż zgodnie z § 74 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, informacje zawarte w rejestrze cen i wartości nieruchomości starosta może udzielić wyłącznie na zasadach określonych w art. 24 ust. 3 w/w ustawy. Przepis ten natomiast wymaga, aby strona wnioskująca o udzielenie takich informacji legitymowała się interesem prawnym. Na tej podstawie organ wezwał wnioskodawcę do precyzyjnego wskazania interesu prawnego uzasadniającego żądane informacje.
W odpowiedzi na powyższe F.C. podtrzymał swoje stanowisko, że do skutecznego żądania udzielenia informacji z rejestru cen i wartości nieruchomości w trybie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie jest wymagane przedstawienie interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ust. 3 tej ustawy. Na tej podstawie zwrócił się ponownie o pilne udzielenie wnioskowanej informacji, argumentując, że przez sądem powszechnym prowadzone jest postępowanie sądowe w przedmiocie naprawienia wyrządzonej szkody, a on jako powód zobowiązany jest do przedstawienia faktów mających znaczenie dla sprawy.
Wobec nie udzielenia przez Starostę Augustowskiego wnioskowanej informacji, F.C. w dniu 11 kwietnia 2010 r. złożył do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku zażalenie na niezałatwienie w terminie jego wniosku o udzielenie informacji w trybie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał zażalenie za zasadne i postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2010 r. wyznaczył dodatkowy siedmiodniowy termin na załatwienie sprawy, liczony od daty doręczenia postanowienia organowi I instancji.
Postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2010 r. Starosta Augustowski, na podstawie art. 219 kpa oraz 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, odmówił wydania żądanych informacji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zasady wydawania informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości dla poszczególnych kategorii wnioskodawców określa art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym osoby fizyczne i prawne, nie będące właścicielami nieruchomości, której przedmiotowa informacja ma dotyczyć muszą wykazać interes prawny w jej uzyskaniu. W związku z tym, że wnioskodawca nie wykazał takiego interesu prawnego organ zmuszony był odmówić udzielenia wnioskowanych informacji.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem F.C. w dniu 11 maja 2010 r. złożył zażalenie, w którym podkreślił, że domaga się udostępnienia informacji o charakterze przedmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, czyli takich, w stosunku do których ustawodawca przesądził, że są jawne i powszechnie dostępne. Skoro udzielenie tych informacji, jak wynika wprost z ustawy, nie jest zależne do wykazania interesu prawnego, to błąd popełnił organ stosując w tym zakresie wymogi z art. 24 ust. 3 ustawy.
Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku nie podzielił zarzutów zażalenia i postanowieniem z dnia [...]maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, w tym rejestru cen i wartości nieruchomości określa rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 20 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które w § 74 określa, że obowiązek prowadzenia rejestru cen i wartości nieruchomości spoczywa na staroście, który udziela też informacji objętych tym rejestrem na zasadach określonych w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten uzależnia uzyskanie przedmiotowych informacji przez osobę nie będącą właścicielem lub władającym gruntami od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego w tym żądaniu. Samo zaś udzielenie informacji, jak podkreślił organ, może dotyczyć konkretnej działki, budynku lub lokalu, który powinien być wskazany we wniosku. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że podstawą udostępnienia informacji z rejestru cen i wartości nieruchomości może być art. 24 ust. 2 ustawy, gdyż wynikająca z niego zasada jawności oznacza tylko tyle, że informacje nie mają charakteru niejawnego w rozumieniu prawa. W dalszej części organ wyjaśnił, że ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewiduje innych form i zasad udzielania informacji zawartych w rejestrze ewidencyjnym poza wydaniem, mającego charakter zaświadczenia – wypisu. Inne zaś informacje mieszczące się w zakresie uregulowania objętego treścią art. 24 ust. 2 ustawy zainteresowany podmiot może uzyskać jedynie w formie zaświadczenia wydanego na podstawie przepisów art. 217 i 218 kpa, po uprzednim wykazaniu interesu prawnego. Jeżeli natomiast wnioskodawca domaga się, na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wydania wyłącznie informacji mających charakter danych przedmiotowych (np. wartość nieruchomości) wówczas, zdaniem organu, jedynym warunkiem ich udostępnienia jest uiszczenia należnej z tego tytułu – opłaty. Konkludując organ odwoławczy za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu I instancji, który odmówił wydania żądanych informacji.
F.C. zaskarżył powyższe postanowienie do sądu administracyjnego, zarzucając mu naruszenie:
– art. 7 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu innym niż obowiązujący w dacie złożenia wniosku o udzielenie informacji i wydania zaskarżonego postanowienia;
– art. 61 ust. 4 Konstytucji RP poprzez ograniczenie praw obywatelskich w oparciu o podustawowy akt prawny - § 74 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., wydany bez szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie;
– art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez przyjęcie, że uzyskanie informacji z rejestru cen i wartości nieruchomości jest uzależnione od wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ust.3 tej ustawy;
– art. 217 § 1 i 2 kpa poprzez nie uwzględnienie faktu, że regulacja zawarta w art. 24 ust. 2 i 3 Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny w stosunku do regulacji kpa w zakresie zaświadczeń.
Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu jest postępowanie o udzielenie informacji z rejestru cen i wartości nieruchomości, prowadzone w trybie ustawy dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), dalej cytowanej: ustawa. Zgodnie z treścią art. 20 powołanej ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:
1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;
2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;
3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (ust. 1).
Ponadto w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także:
1) właściciela (a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty
i budynki lub ich części);
2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1;
3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków;
4) wartość nieruchomości (ust. 2).
Z przytoczonych przepisów wynika podział informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2). Rozróżnienie to znalazło odzwierciedlenie w art. 24 ustawy. W ust. 2 tego przepisu ustawodawca przewidział, bowiem, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 (dane przedmiotowe), są jawne i powszechnie dostępne. W ocenie Sądu wojewódzkiego, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak słusznie zauważa autor skargi, bezpodstawnie posłużył się nowym brzmieniem przepisu art. 24 ust. 2 ustawy (obowiązującym od 7 czerwca 2010 r. – art. 36 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej), naruszając w ten sposób zasadę orzekania przez organ według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji (postanowienia), tym niemniej uchybienie to, zdaniem Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy.
Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 3 ustawy wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 (dane podmiotowe), wydawane są jedynie na żądanie:
1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu;
2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu;
3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu.
Sąd I instancji podkreślił, iż przepis art. 24 ust. 2 Prawo geodezyjne i kartograficzne określa odrębną od art. 24 ust. 3 podstawę prawną do udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego. Zasadniczym elementem różnicującym obie podstawy prawne jest to, iż dopuszczalność wydania wypisu i wyrysu na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy powiązana została z faktem bądź władania przez wnioskodawcę gruntem, budynkiem lub lokalem, bądź z przysługiwaniem wnioskodawcy interesu prawnego w uzyskaniu wypisu i wyrysu. Natomiast udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy nie zostało uzależnione ani od przysługiwania interesu prawnego ani od władania gruntem, budynkiem lub lokalem, co do których określona informacja miałaby być udzielona. Jedynym zaś warunkiem udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy jest uiszczenie opłaty należnej z tego tytułu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333). Ustawowa jawność informacji i jej powszechna dostępność ograniczona zatem została jedynie koniecznością poniesienia stosownej odpłatności. We wskazanym rozporządzeniu jednoznacznie rozróżniono przypadki pobierania opłat za wydanie wypisu i wyrysu (zostały określone w załączniku 5 do rozporządzenia) oraz za udzielanie określonych informacji (zostały określone w załączniku 4 do rozporządzenia). Zatem również i to rozróżnienie w zakresie odpłatności dowodzi, iż udzielanie informacji w trybie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie musi przybierać tylko formy wypisu i wyrysu.
Sąd wojewódzki za błędny uznał pogląd organu odwoławczego zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że do uzyskania wypisu z rejestru cen i wartości nieruchomości niezbędnym jest wskazanie interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ust. 3 ustawy. Podkreślił, że tylko informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym z uwagi na ochronę danych osobowych w nich zawartych udzielane są w trybie ust. 3 art. 24 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń, natomiast przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych odpłatnie na żądanie wszystkich zainteresowanych, tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego, w trybie art. 24 ust. 2 ustawy informacji o gruntach, budynkach i lokalach mogą być informacje o charakterze przedmiotowym. Przy czym wskazał, że regulacja zawarta w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne, wbrew odmiennemu w tym zakresie stanowisku organ odwoławczego, ma charakter szczególny (lex specialis) w stosunku do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zaświadczeń. Oznacza to, że przepisy art. 217 § 1 i 2 kpa (dotyczące wydawania zaświadczeń) w zakresie uregulowanym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym nie mają zastosowania do wydawania wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, o jakich mowa w art. 24 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz informacji o gruntach, budynkach i lokalach, o jakiej mowa w art. 24 ust. 2 tej ustawy.
W ocenie Sądu I instancji, organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie słusznie odmówiły skarżącemu wydania żądanych informacji w trybie art. 24 ust. 2 ustawy. Skarżący zwrócił się o udzielenie informacji dotyczących wszystkich nieruchomości z miejscowości: Sucha Rzeczka, Serwy, Dalny Las, Serski Las, Macharce, Podmacharce i Mołowiste w gminie Płaska w rozbiciu na lata: 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, z zastrzeżeniem, że udzielona przez organ informacja powinna być oparta o akty notarialne i operaty szacunkowe opracowane przez rzeczoznawców majątkowych oraz zawierać dane takie jak: adres położenia nieruchomości, jej rodzaj, powierzchnię w m2, datę zawarcia aktu notarialnego, datę sporządzenia wyceny przez rzeczoznawcę majątkowego, datę, na którą rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową oraz cenę (wartość) nieruchomości. Tymczasem informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysu, mogą dotyczyć jedynie konkretnej (zindywidualizowanej) nieruchomości Uzyskanie, zatem jawnej informacji o charakterze przedmiotowym, na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy, wymaga wskazania konkretnych gruntów. Skarżący wymogu tego spełnił, albowiem nie wskazał konkretnych nieruchomości, o jakich chciałaby uzyskać informację, ale domagał się zestawienia wszystkich nieruchomościach z miejscowości: Sucha Rzeczka, Serwy, Dalny Las, Serski Las, Macharce, Podmacharce i Mołowiste w gminie Płaska w rozbiciu na lata: 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009.
Zdaniem Sądu, brak wskazania zindywidualizowanych nieruchomości uniemożliwiał w rozpatrywanej sprawie prowadzenie jakichkolwiek innych działań ze strony organów administracji publicznej, a tak szeroko sformułowany wniosek (bez określenia adresów, względnie numerów geodezyjnych działek) niezależnie od wskazanej podstawy prawnej żądania, nie mógł być na tym etapie postępowania uwzględniony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł F.C., zaskarżając go w całości, zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, tj. art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o udzielenie żądanej informacji i w dacie wydania zaskarżonego postanowienia), polegające na błędnym przyjęciu, że informacje z rejestru cen i wartości nieruchomości, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy, jeżeli nie przybierają formy odpisu i wyrysu mogą dotyczyć jedynie konkretnej (zindywidualizowanej) nieruchomości, co wymaga od wnioskodawcy wskazania konkretnych gruntów (adresów ich położenia lub nr ewidencyjnych);
2) Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedokonanie w uzasadnieniu zaskarżonego
orzeczenia oceny konstytucyjności § 74 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju
Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji
gruntów i budynków (Dz.U.Nr 38, poz. 454), podstawy jego zastosowania przez
organy obu instancji oraz możliwości jakie daje aplikacja informatyczna w
związku ze wskazanymi przez skarżącego wytycznymi Głównego Geodety
Kraju,
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy
skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej
dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe rozstrzygnięcie
sprawy,
- art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez wydanie samodzielnego rozstrzygnięcia w miejsce organu administracji publicznej.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony nią wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku odpowiada prawu, chociaż jego uzasadnienie w części jest błędne.
Na wstępie należy przypomnieć, że skarżący w rozpoznawanej sprawie wnioskował o udostępnienie mu informacji z rejestru cen i wartości nieruchomości o jakim mowa w § 74 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. ( Dz. U. Nr. 38, poz. 454 ).
Zgodnie z tym przepisem Starosta prowadzi rejestr cen nieruchomości, określonych w aktach notarialnych, oraz wartości nieruchomości, określonych przez rzeczoznawców majątkowych w operatach szacunkowych, których wyciągi przekazywane są do ewidencji gruntów i budynków na mocy odrębnych przepisów.
Z § 1 pkt. 3 rozporządzenia wynika, że rejestr cen i wartości nieruchomości stanowi odrębny od ewidencji gruntów i budynków zbiór informacji. Stosownie do powołanego przepisu rozporządzenie określa szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości, Czym innym jest zatem operat ewidencyjny określony w art. 24 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005r. Nr. 240, poz. 2027 ze zm. ), czym innym zaś rejestr cen i wartości nieruchomości określony w § 74 rozporządzenia.
Z uwagi na różny charakter obu zbiorów danych, determinowany charakterem zawartych w nim informacji, ich udostępnianie następuje według odmiennych zasad. Zasady regulujące udzielanie informacji z operatu ewidencyjnego określone zostały w art. 24 ust. 2 i ust. 3 ustawy i są uzależnione od rodzaju żądanych informacji, a konkretnie od tego czy mają one charakter podmiotowy, czy też charakter przedmiotowy. W pierwszym wypadku udzielenie informacji podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 24 ust. 3 ustawy, w drugim przypadku jak wynika z art. 24 ust. 2 ustawy udostępnienie informacji jest niczym nieograniczone.
Inaczej natomiast kształtuje się sposób udzielania informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości.
Z § 74 ust. 3 rozporządzenia wynika bowiem, iż Starosta udziela informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości na zasadach określonych w art. 24 ust. 3 ustawy. Ten ostatni przepis wymaga natomiast wykazania się przez wnioskodawcę interesem prawnym związanym z gruntami, co do których żądane są informacje.
Niewątpliwie skarżący nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu żądanych informacji z rejestru cen i wartości nieruchomości. Jak sam przyznał przed Naczelnym Sądem Administracyjnym żądane dane potrzebne są mu w celu ustalenia zasadności wystąpienia przed sądem powszechnym z powództwem o odszkodowanie. Skarżący ma zatem interes faktyczny, a nie prawnorzeczowy związany z gruntami, co do których wnioskował o udzielenie informacji.
Pomimo iż Sąd I instancji nie dostrzegł tego, że skarżący żądał informacji z rejestru cen i wartości nieruchomości , a nie z operatu ewidencyjnego i rozpoznał sprawę na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy ( przepis ten z resztą wskazał sam wnioskodawca doprecyzowując wniosek o udzielenie informacji ), to oddalając skargę Sąd nie naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153 , poz. 1270 ze zm. ), ponieważ skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 24 ust. 3 ustawy, a nadto konstrukcja złożonego przez niego wniosku uniemożliwiała pozytywne załatwienie sprawy, poprzez to że wniosek nie konkretyzował działek, których informacja miała dotyczyć.
Należy zauważyć iż bez względu na to w jakim trybie prowadzone jest postępowanie konieczne jest dokładne określenie jego przedmiotu. Wymogu takiego nie spełnia ogólne i niedoprecyzowane żądanie udzielenia informacji co do wszystkich działek położonych w określonych miejscowościach.
Ma rację Sąd I instancji twierdząc, że wniosek skarżącego z uwagi na jego sformułowanie nie mógł zostać uwzględniony.
Ze swojej strony Naczelny Sąd Administracyjny dodaje, iż organ ewidencyjny nie dysponuje informacją o odległości poszczególnych działek od jeziora Serwy i już choćby z tego powodu nie mógł jej udzielić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie naruszył też art. 141 § 4 Ppsa poprzez niedokonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny konstytucyjności § 74 ust. 3 rozporządzenia . Wymieniony przepis nie nakłada na Sąd takiego obowiązku. Ponadto Sąd I instancji przepisu tego nie stosował, a tym samym nie mógł dokonywać jego oceny.
Niezrozumiałe jest także uzasadnienie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm. ) poprzez wydanie przez Sąd samodzielnego rozstrzygnięcia w miejsce organu.
Wymieniony przepis stanowi o kryterium kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad działalnością administracji publicznej. Kontrola ta w żadnym wypadku nie oznacza zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu zadań do których zostały powołane, co wydaje się nie wymaga szerszego uzasadnienia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.