I OSK 2019/14

III SA/Łd 92/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Janusz Nowacki
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151, art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Łęczycy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 27 grudnia 2022 r., nr KO.4114.119.2022 w przedmiocie odmowy skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 27 grudnia 2022 r., nr KO.4114.119.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Starosty Kutnowskiego o odmowie skierowania T.S. na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 7 września 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek organu pierwszej instancji o wszczęcie postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z materiałów postępowania prowadzonego przez Prokuraturę wynika, że T.S. 3 lipca 2022 r. w obecności dzieci, będąc w stanie nietrzeźwości znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną, która zeznała, że jej mąż ma problemy z nadużywaniem alkoholu.
W następstwie powyższego organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie oraz zwrócił się do Prokuratury o uzupełnienie wniosku o dokumentację, z której wynikałyby przesłanki do skierowania kierowcy na omawiane badanie.
W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał wyjaśnienia od T.S. oraz zeznania jego żony M.S.
Odwołanie od tej decyzji złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w Łęczycy zarzucając jej naruszenie prawa materialnego – art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. ustawy o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.) poprzez nieuprawnione przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do skierowania T.S. na badanie, podczas gdy analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosków przeciwnych. Skarżący wskazał, że regularne spożywanie alkoholu co 2-3 dni nawet w niewielkich ilościach może wskazywać na problemy z alkoholem. W terapii uzależnień funkcjonuje pojęcie "alkoholizmu weekendowego".
Organ drugiej instancji podzielając stanowisko organu pierwszej instancji podniósł, że z protokołu przesłuchania T.S. z 20 września 2022 r. wynika, że nie pije on alkoholu zbyt często, co 2-3 dni wieczorem wypija piwo. 21 września 2022 r. przesłuchano żonę T.S. – M.S. Zeznała ona, że jej mąż pije piwo tylko w weekendy, okazjonalnie. Nie upija się. Policja wezwana była incydentalnie. Więcej nie było wezwań ani Policji, ani dzielnicowego. Mąż do pracy chodzi trzeźwy. Nigdy nie był pod wpływem alkoholu w pojeździe. Nie ma ciągów alkoholowych. Nie leczył się. W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał również protokół przesłuchania M.K. – funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w K. Zeznała ona, że z polecenia dyżurnego KPP w K. wraz z drugim policjantem udała się na interwencję dotyczącą awantury rodzinnej. Na miejscu zgłaszająca interwencję M.S. oświadczyła, że jej mąż T.S. jest pijany. Ma problemy z alkoholem. Wszczął awanturę, podczas której ubliżał żonie, szarpał ją i odpychał. M.K. zeznająca wskazała, że wyczuwała od T.S. woń alkoholu z ust. Była to pierwsza interwencja w tej rodzinie. Nigdy nie była prowadzona procedura Niebieskiej Karty w rodzinie. Nie było żadnych sygnałów z GOPS dotyczących m.in. nadużywania alkoholu przez członków rodziny. M.S. podczas spotkania w grupie roboczej zespołu interdyscyplinarnego GOPS N. oświadczyła, że chce się udać z mężem na terapię małżeńską by ratować ich małżeństwo oraz rodzinę.
W ocenie organu drugiej instancji nie można stwierdzić jednoznacznie, że u T.S. występują uzasadnione wątpliwości co jego stanu zdrowia, które uzasadniałyby skierowanie go na badanie. Przede wszystkim zeznania M.S., żony odwołującego, nie mogą stanowić podstawy do wydania takiej decyzji. W zeznaniach M.S., które stanowią jeden z istotnych dowodów w sprawie, występują rozbieżności. Z jednej strony stwierdziła, że jej mąż ma problemy z alkoholem, by w zeznaniach z 21 września 2022 r. wskazać, że nie ma on ciągów alkoholowych. Alkohol spożywa okazjonalnie, w weekendy. Ponadto brak było sygnałów z GOPS o problemach z nadużywaniem alkoholu w rodzinie. Skoro skierowanie na badanie lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, to wobec powyższych ustaleń brak jest podstaw do skierowania T.S. na badanie. Ważnym jest, że skierowanie na badanie lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie może być pochopne oraz nie może być automatycznym skutkiem powzięcia informacji w tym zakresie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Rejonowy w Łęczycy wniósł o jej uchylenie.
Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego – art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez nieuprawnione przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do skierowania T.S. na badanie lekarskie w celu stwierdzenie istnienie lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, podczas gdy analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosków przeciwnych.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że podstawą wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowanie na badanie lekarskie kierowcy – T.S. były zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania karnego. Z zeznań M.K., policjantki z Komisariatu Policji w K. wynikało, że podczas interwencji została poinformowana przez M.S., że T.S. nadużywa alkoholu. M.K. została poinformowana przez M.S., że jej mąż "ma problemy z nadużywaniem alkoholu". Podczas zatrzymania T.S. został poddany badaniu stanu trzeźwości i uzyskał wynik 0,56 mg/l. W toku postępowania administracyjnego T.S. zeznał, że spożywa jedno piwo co 2-3 dni. Odmienne zeznania złożyła M.S., która wskazała, że T.S. spożywa alkohol tylko w weekendy, okazjonalnie. Z oczywistych powodów małżonkowie S. mają powód, by nie wskazywać na rzeczywistą ilość alkoholu spożywanego przez T.S. Chodzi przecież o uprawnienia do prowadzenia pojazdów, zaś ich brak byłby niewątpliwą uciążliwością. Decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych wątpliwości. Regularne spożywanie alkoholu co 2-3 dni nawet w niewielkich ilościach może wskazywać na problemy z alkoholem. Przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "zastrzeżenia uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Nie jest zatem konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo istnienia takich przeciwwskazań.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie w odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżący w piśmie z 27 lutego 2023 r. i uczestnik postępowania T.S. w piśmie z 27 marca 2023 r. także wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Zaistniała zatem przesłanka, o jakiej stanowi art. 119 pkt 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części.
Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego uzasadniającego uwzględnienie skargi.
W rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest czy w sprawie zachodziła podstawa do wydania decyzji o skierowaniu uczestnika postępowania T.S. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
Powyższa regulacja pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, wedle którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.
Powyższe regulacje prawne nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badanie lekarskie.
W orzecznictwie wskazuje się, że skierowanie na badanie lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badanie. Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z 30 maja 2016 r., I OSK 2019/14).
Wskazać trzeba, że przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Zadaniem organów administracji jest zatem czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że "mają być uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Pojęcie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy użyte w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami obejmuje także zastrzeżenia co do stanu zdrowia psychicznego (por. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., I OSK 1699/16). Tytułem przykładu można wskazać na zespół uzależnienia od alkoholu, środków odurzających, czy na organiczne zaburzenia osobowości (por. wyroki NSA: z 17 stycznia 2012 r., I OSK 156/11; z 7 września 2016 r., I OSK 1051/16; z 13 września 2018 r., I OSK 2774/16).
W niniejszej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. 6 września 2022 r. Prokurator Rejonowy w Łęczycy zwrócił się do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o skierowaniu T.S. na badanie lekarskie. We wniosku tym wskazał, że pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Łęczycy prowadzone jest postępowanie przygotowawcze o sygn. akt 4192.0 Ds. 899.2022. W jego toku ustalono, że T.S. posiada prawo jazdy kat. B1, C1, C1+E, T, AM, B, C+E, B+E, C. Z materiałów postępowania wynika, że T.S. 3 lipca 2022 r. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną M.S. T.S. postawiono zarzut o czyn z art. 207 § 1 k.k. M.S. zeznała, że jej mąż ma problemy z alkoholem. Do wniosku nie zostały załączone żadne dokumenty.
Wobec tego organ pierwszej instancji w piśmie z 8 września 2022 r. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w Łęczycy o uzupełnienie wniosku o dokumentację, z której wynikają przesłanki do skierowania kierowcy na kontrolne badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ pierwszej instancji wskazał przykładowo na opinię biegłych lekarzy jeżeli została sporządzona w sprawie o sygn. akt 4192.0 Ds. 899.2022.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący 18 października 2022 r. przesłał jedynie kserokopię protokołu z przesłuchania 14 lipca 2022 r. świadka M.K., funkcjonariusza Policji.
Świadek M.K. tymczasem zeznała, że pełni służbę w KP w K. 3 lipca 2022 r. pełniła służbę wraz z asp. M.D. W godzinach nocnych z polecenia dyżurnego KPP w K. udali się interwencję zleconą w miejscowości N. Interwencja dotyczyła awantury rodzinnej. Na miejscu zgłaszająca interwencję M.S. oświadczyła, że jej mąż T. jest pijany. Ma problemy z nadużywaniem alkoholu. Wszczął z nią awanturę, podczas której ubliżał jej, szarpał i odpychał. T.S. był spokojny. Świadek wyczuwała od niego woń alkoholu z ust. W trakcie interwencji T.S. nie groził żonie. Nie był wobec niej agresywny. Nie znieważał jej. Negował tylko jej słowa. Nie podnosił tonu głosu w rozmowie. Nie było innych świadków. Była to pierwsza interwencja pod tym adresem. Nigdy nie była prowadzona procedura Niebieskiej Karty w tej rodzinie. Nie było żadnych sygnałów z GOPS dotyczących występowania przemocy w tej rodzinie bądź nadużywania alkoholu przez jej członków. Świadek zeznała również, że uczestniczyła w grupie roboczej zespołu interdyscyplinarnego GOPS N. Tematem tej grupy była sytuacja w rodzinie uczestnika postępowania. M.S. oświadczyła, że chce z mężem udać się na terapię małżeńską, aby ratować ich małżeństwo oraz rodzinę.
Organ pierwszej instancji przesłuchał także T.S. i M.S.
20 września 2022 r. T.S. zeznał, że nie pije alkoholu zbyt często. Co 2-3 dni wypija piwo.
21 września 2022 r. M.S. natomiast zeznała, że mąż pije piwo w weekendy, okazjonalnie. Nie upija się. Wezwała raz Policję. Więcej nie było wezwań. Było to incydentalne wezwanie. Do pracy mąż chodzi trzeźwy. Nigdy nie był pod wpływem alkoholu w pojeździe. Nie ma żadnych zastrzeżeń. Nie ma ustanowionego kuratora. Nie ma ciągów alkoholowych. Nie leczył się. Świadek zeznała także, że postępowanie w sprawie o sygn. akt 4192.0 Ds. 899.2022.
Na tej podstawie organ pierwszej instancji stwierdził, że ustalone okoliczności nie wskazują jednoznacznie na występowanie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami u T.S., a organ drugiej instancji stanowisko to podzielił w zaskarżonej decyzji.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skierowanie na badanie wymaga ustalenia zaistnienia ocennej przesłanki "uzasadnionych wątpliwości". Na tym polu organ działa w granicach swobodnej oceny dowodów. Warto podkreślić, za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z 4 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1346/14, że dla uznania zasadności skierowania na badanie lekarskie w omawianym trybie nie są wystarczające same wątpliwości, lecz organ powinien z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazać na występowanie przeciwskazań zdrowotnych co do dalszego udziału w ruchu w charakterze kierującego pojazdem. Ponadto, uwzględniając brzmienie cytowanego przepisu, uzasadnione zastrzeżenia winny odnosić się do stanu zdrowia osoby w stosunku, do której toczy się postępowanie w przedmiocie skierowania ma badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Podobne stanowisko reprezentowane jest w literaturze, "podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badanie mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Mogą to być np. pochodząca z różnych źródeł informacja o pogorszonym stanie zdrowia" (W. Kotowski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz, Lex el. 2013). Opinia sądowo-psychiatryczna może stanowić o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia (por. wyrok NSA z 11 lipca 2019 r., I OSK 240/17). W wyroku z 26 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1520/21 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że opinia sądowo-psychiatryczna, co do zasady, z pewnością może stanowić wiarygodny dowód istnienia lub braku przesłanek do skierowania danej osoby na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Istotne jest jednak to, czy wnioski w takiej opinii zawarte rzeczywiście wskazują, że w danym przypadku istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia uzasadniające skierowanie kierowcy na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że skierowanie kierowcy na badanie lekarskie w związku z zawiadomieniem właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy nie może być automatycznie skutkiem tego zawiadomienia. Konieczne jest ustalenie, że wynikają z niego uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, które winny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów.
W rozpoznawanej sprawie, sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji. Wprawdzie we wniosku skarżący wskazał na uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, lecz nie poparł swojego stanowiska żadnymi dowodami, które mogłyby je potwierdzać. W odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji przedstawił wyłącznie zeznania świadka M.K., z których nie można wyprowadzić wniosku, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia T.S. Z zeznań świadka M.S. i samego T.S. również nie można takiego wniosku wyprowadzić. Co więcej, M.S. zeznała, że postępowanie w sprawie o sygn. akt 4192.0 Ds. 899.2022 zostało zakończone. Mąż pije piwo w weekendy, okazjonalnie. Nie upija się. Wezwała raz Policję. Więcej nie było wezwań. Było to incydentalne wezwanie. Do pracy mąż chodzi trzeźwy. Nigdy nie był pod wpływem alkoholu w pojeździe. Nie ma żadnych zastrzeżeń.
Zdaniem sądu, zebrany przez organy administracji materiał dowodowy nie dawał zatem wystarczających podstaw do zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. W tym stanie rzeczy decyzję o odmowie skierowania T.S. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi uznać należy za prawidłową. Skierowanie na badanie lekarskie nie może być pochopne. Zwrócić trzeba uwagę, że z wydaniem decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie wiążą się określone skutki dla osoby skierowanej na takie badanie, także finansowe. Za badanie lekarskie pobierana jest opłata (art. 79a ustawy o kierujących pojazdami). Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie oraz do uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia (art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami). Skutkiem nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem jest wydanie przez starostę decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami). W rozpoznawanej sprawie orzekając w przedmiocie skierowania kierowcy na badanie lekarskie, organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania i prawidłowo uzasadniły wydane decyzje.
Dodać należy, że dopiero w skardze skarżący wskazał, że podczas badanie stanu trzeźwości T.S. uzyskał wynik 0,56 mg/I, co odpowiada definicji stanu nietrzeźwości zawartej w art. 115 § 16 k.k., lecz w dalszym ciągu nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających zasadność swojego stanowiska i tego stwierdzenia.
Z powyższych względów sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. i art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
is