I OSK 2017/16

I OSK 2017/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-08-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący/
Ewa Kręcichwost - Durchowska
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Sygn. powiązane
II SA/Wa 533/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-01-19
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 134 § 1, art. 184, art. 204 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 156 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 128
art. 105a ust. 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Ewa Kręcichwost-Durchowska sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 533/15 w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C. P. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 533/15 oddalił skargę C. P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych umorzył postępowanie ze skargi C. P. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez P. Bank [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: P.) i przekazania ich do Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: BIK). Zaskarżoną decyzją organ na podstawie art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm., dalej: ustawa o ochronie danych osobowych) utrzymał swoją decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w takim samym stanie faktycznym i prawnym, jaki został ustalony w niniejszej sprawie, została już wydana decyzja z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Na mocy tej decyzji odmówiono uwzględnienia wniosku C. P. z dnia 26 marca 2012 r. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Organ wskazał, że obie sprawy dotyczą tych samych podmiotów, tj. P. i BIK, tego samego przedmiotu, tj. nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych C. P. przez P. i przekazania ich do BIK, w tym samym stanie prawnym i faktycznym (począwszy od zawarcia przez skarżącego z P. w dniach 5 listopada 2001 r. i 17 stycznia 2003 r. umów kredytu mieszkaniowego, przez przekazanie danych skarżącego przez P. do BIK w dniu 2 czerwca 2003 r., a kończąc na usunięciu rachunku skarżącego z BIK i ponownym wpisaniu jego danych w dniu 18 maja 2012 r.). W związku z tym organ uznał, że w sprawie istnieje stan rzeczy osądzonej, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., co skutkowało koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł C. P., podnosząc, że niniejsze postępowanie zostało zainspirowane raportem BIK uzyskanym 30 marca 2013 r., a podstawowym przedmiotem wniosku były tzw. "wsady" informacji o jego zobowiązaniach przekazywane przez P. do BIK począwszy od roku 2012. Skarżący zaznaczył, że w 2009 r. P. wykreśliło dotyczące go informacje zawarte w BIK i zaprzestało przekazywania informacji o jego zobowiązaniach do BIK. Nowe "wsady" powinny więc zostać poprzedzone wysłaniem powiadomienia zgodnie z przepisem art. 105a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Zdaniem skarżącego ta kwestia nie była przedmiotem rozpoznania organu w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] marca 2013 r., które dotyczyło przekazywania danych z P. do BIK w okresie do roku 2009.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odpowiedź na skargę złożył również uczestnik postępowania P. Bank [...] S.A. z siedzibą w W., który podzielił stanowisko organu.
Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę, uznając, że nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sąd I instancji wskazał, że skarżący dopiero w skardze do Sądu podniósł zarzut niespełnienia przez P. obowiązku informacyjnego określonego w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Nie uczynił go natomiast przedmiotem skargi skierowanej do GIODO inicjującej postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu wypełnienie tego obowiązku nie stanowiło elementu stanu faktycznego sprawy, do którego obowiązany był odnieść się organ. Nie można zatem stawiać organowi zarzutu, że skarga w tym zakresie nie została rozpoznana.
Ponadto Sąd uznał za prawidłową ocenę GIODO, że skarga wszczynająca postępowanie w niniejszej sprawie, podobnie jak skarga z dnia 26 marca 2012 r., odnosiła się do tych samych okoliczności faktycznych przy niezmienionym stanie prawnym, co nie pozwalało organowi na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd przyznał, że składając skargę z dnia 26 marca 2012 r., C. P. nie mógł w niej wskazać na istniejące od 18 maja 2012 r. przekazywanie jego danych osobowych przez P. do BIK. Jednak, skoro podał, że bank dokonywał przekazywania jego danych osobowych do BIK, to istotnym elementem stanu faktycznego sprawy była okoliczność, czy do takiego przekazywania danych dochodzi w dalszym ciągu. Sąd podkreślił, że organ musi uwzględnić zmiany zaszłe w okolicznościach faktycznych sprawy administracyjnej po wszczęciu postępowania. W ocenie Sądu z treści decyzji z dnia [...] marca 2013 r. w sposób jednoznaczny wynika, że dochował tego obowiązku.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył C. P., zaskarżając go w całości i wnosząc o "uchylenie zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji GIODO, a następnie zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnie z treścią skargi". Ponadto wniósł o "zwrot poniesionych przez skarżącego wpisów sądowych, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed WSA oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego za instancję kasacyjną według norm przepisanych."
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj.:
- art. 134 § 1 w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., art. 233 § 1, art. 227 i art. 232 k.p.c. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 104 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na braku rozróżnienia, iż postępowanie zakończone decyzją GIODO z 2015 roku zostało wszczęte wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2013 roku dotyczącym nieuprawnionego przekazywania danych osobowych skarżącego przez P. do BIK począwszy od 2012 r., natomiast postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r. zostało zainicjowane wnioskiem z 2012 r. dotyczącym nieuprawnionego przekazywania danych osobowych skarżącego przez P. do BIK i ZBP od 2001 r.;
- art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie sprzecznych istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyjmując, że organ prawidłowo umorzył postępowanie, uznając, że mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej, pomimo że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2013 roku dotyczącym nieuprawnionego przekazywania danych osobowych skarżącego przez P. do BIK począwszy od 2012 r., natomiast postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2013 r. zostało zainicjowane wnioskiem z 2012 r. dotyczącym nieuprawnionego przekazywania danych osobowych skarżącego przez P. do BIK i ZBP od 2001 r.;
- art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 "ust. 1 pkt c" p.p.s.a. oraz art. 105a ust. 3 Prawa bankowego i art. 7 i art. 104 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalenie, że zarzut naruszenia przez P. art. 105a ust. 3 Prawa bankowego poprzez niewysłanie powiadomienia o przekazywaniu danych osobowych skarżącego do BIK bez jego zgody postawiony dopiero w skardze nie jest istotny, gdyż nie był podniesiony we wniosku o wszczęcie postępowania przed GIODO, a tymczasem pomimo odkrycia przez organ w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] marca 2013 r. nowych zdarzeń z 2012 r. nie wystosowano do P. zapytania o złożenie wyjaśnień co do zdarzeń z 2012 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2013 roku GIODO odkryło zdarzenia z 2012 r., jednak nie wskazało ich wyraźnie w treści uzasadnienia tej decyzji, nie rozstrzygnęło też, czy zachowanie P. (tj. przekazywanie "wsadów" informacji bez uprzedniego powiadomienia oraz składania "zapytań monitorujących") było zgodne z przepisami Prawa bankowego oraz ustawy o ochronie danych osobowych. Organ nie wystosował też wniosku do P. o ustosunkowanie się do tych zdarzeń.
Ponadto podniesiono, że skarżący nie był zobligowany do wskazywania we wniosku wszczynającym postępowanie przed GIODO normy prawnej, która jego zdaniem została naruszona (tj. art. 105a ust. 3 Prawa bankowego). Wystarczający był wyczerpujący opis stanu faktycznego, z którego skarżący wywodził naruszenie swoich praw, zaś rolą organu (a później Sądu) było określenie, które normy prawne zostały naruszone.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania P. Bank [...] S.A. w W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Następca prawny GIODO - Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej twierdząc, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem i o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która jednakże w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Pełnomocnik zawodowy reprezentujący skarżącego wbrew wymogom wynikającym z przepisów art. 174 i 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie dołożył odpowiedniej staranności w sporządzeniu skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej nie sprecyzował podstaw kasacyjnych, o jakich stanowi art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ze wskazaniem, czy naruszenie przepisów wymienionych przez wnoszącego skargę kasacyjną stanowiło naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie przyporządkowuje poszczególnych zarzutów i przywołanych wielu przepisów do konkretnego punktu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym. W skardze kasacyjnej nie podjęto nawet próby wykazania, że naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uzasadniono także właściwie naruszenia prawa materialnego, które może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego braki w powyższym zakresie nie uzasadniają wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedstawione uchybienia pełnomocnika skarżącego co prawda nie uniemożliwiają rozpoznania skargi kasacyjnej ale znacznie ograniczają możliwość odniesienia się do tak sformułowanych zarzutów i ograniczają ich skuteczność.
Odnosząc się do tak nieprecyzyjnie sporządzonej skargi kasacyjnej, skonstatować należy, że istotą dwóch pierwszych zarzutów jest podważanie stanowiska organów i Sądu, dotyczącego tożsamości niniejszej sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r. i sprawy zakończonej już ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Ocena tego stanowiska determinuje ocenę stanowiska Sądu pierwszej instancji co do oddalenia skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane zarzuty nie są trafne, skarżący kasacyjnie nie przedstawił skutecznej argumentacji podważającej stanowisko sądu pierwszej instancji, które Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela i przyjmuje je za własne.
Nie budzi wątpliwości, że organ administracji stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie może rozpoznać sprawy, która już poprzednio została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, bowiem stosownie do tego przepisu, ponownie wydana decyzja byłaby nieważna (res iudicata). Nie może zatem zachodzić tożsamość spraw pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa niniejszej sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r. i sprawy zakończonej już prawomocną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nie jest kwestionowana. Skarżący kwestionuje natomiast ich tożsamość przedmiotową. Za tożsame przedmiotowo należy uznać sprawy odnoszące się do tych samych okoliczności faktycznych przy niezmienionym stanie prawnym. Przy czym jak to zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, to nie treść wniosku (jak postuluje skarżący) lecz to co zostało objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej określa jej tożsamość. Dlatego należy wyraźnie podkreślić, że skarżący co prawda w skardze do GIODO o wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] marca 2013 r. wnosił o przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem przekazywania jego danych osobowych wraz z informacjami dotyczącymi jego zobowiązań kredytowych przez P. Bank [...] SA do Biura Informacji Kredytowej SA oraz do Związku Banków Polskich, opierając się na stanie faktycznym z dnia wniesienia skargi do GIODO, to GIODO wydając swoje decyzje zobowiązany był oprzeć się na ustaleniach z dnia wydania tych decyzji. Zatem poprzednia sprawa na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. została zakończona decyzją GIODO z dnia [...] września 2013 r. Organ oparł się zatem na stanie faktycznym z dnia 5 września 2013 r. Tej okoliczności skarżący zdaje się nie zauważać i nie polemizuje w tym zakresie z argumentacją Sądu pierwszej instancji. Podjął jedynie w skardze kasacyjnej próbę wykazania, że pomimo wskazanej wyżej zasady orzekania przez organ na podstawie stanu faktycznego i prawnego z dnia wydania decyzji, GIODO co prawda "wykrył nowe zdarzenia z 2012 r.", tj. zaistniałe po złożeniu skargi do GIODO ale nie ocenił ich, w szczególności organ "nie wystosował do P. zapytania o złożenie wyjaśnień co do zdarzeń z 2012 r.". Należy tu jednak zauważyć, że przedmiotem niniejszego postępowania jest tylko ustalenie tożsamości obydwu spraw, a nie ocena czy poprzednia sprawa została rozstrzygnięta prawidłowo. Istotnym zatem jest tylko to, że w poprzedniej sprawie GIODO oparł się na stanie faktycznym i prawnym z dnia 5 września 2013 r.
W tej sytuacji należy przypomnieć, że Skarżący skargę do GIODO w niniejszej sprawie wniósł dnia 2 kwietnia 2013 r. nieistotne przy tym jest to, czym zainspirowana była ta skarga, tym bardziej, że skarżący o takiej okoliczności w złożonej do GIODO skardze nie wspomina. Istotne natomiast jest, że w skardze do GIODO z dnia 2 kwietnia 2013 r. zarzucił nieuprawnione przekazywanie jego danych osobowych stanowiących tajemnicę bankową przez Bank P. SA do Biura Informacji Kredytowej SA od 18 maja 2012 r. i wnosił o usunięcie uchybień poprzez wykreślenie zapisów dotyczących jego danych osobowych z bazy danych BIK. Nie można mieć zatem wątpliwości, że przedmiot skargi z dnia 2 kwietnia 2013 r. ( tj. wniesionej przed ostatecznym rozstrzygnięciem poprzedniej sprawy) zawiera się w szerszym przedmiocie rozpoznanej już sprawy zakończonej decyzjami z dnia [...] marca 2013 r. i [...] września 2013 r. Przy tym należy zauważyć, że rozstrzygając niniejszą sprawę, pomimo wskazania przez skarżącego daty, od której należy ocenić przekazywanie jego danych (od 18 maja 2013 r.), to oczywistym jest, że w sprawie niniejszej należało także poczynić ustalenia dotyczące zawarcia umów kredytowych z 2001 i 2003 r. i niespłacenia przez skarżącego zobowiązań wynikających z tych umów, na które to okoliczności powoływał się Bank przetwarzając dane skarżącego i inne istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy sprzed 18 maja 2012 r., a okoliczności te były również podstawą rozstrzygnięcia sprawy poprzedniej.
W tym miejscu należy powtórzyć za sądem pierwszej instancji, że istotnym elementem stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzjami z dnia [...] marca 2013 r. i [...] września 2013 r. była okoliczność czy do takiego przekazywania danych dochodzi w dalszym ciągu na dzień wydania decyzji przy ponownym rozpoznaniu tamtej sprawy. Badając bowiem legalność przetwarzania danych, GIODO ma obowiązek ustalenia, czy na datę wydania rozstrzygnięcia w sprawie dane konkretnego podmiotu są przetwarzane oraz czy czynione jest to w sposób zgodny z prawem (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 761/07). Należy bowiem przyjąć, że zmiany zaszłe w okolicznościach faktycznych sprawy administracyjnej po wszczęciu postępowania muszą zostać uwzględnione przez organ administracji publicznej, bowiem w przeciwnym razie decyzja byłaby rażąco sprzeczna z zasadą prawdy obiektywnej (tak np. A. Wróbel, Komentarz do art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000).
W konsekwencji należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że sprawa zainicjowana skargą do GIODO z dnia 2 kwietnia 2013 r. i zakończona prawomocnymi decyzjami z dnia [...] marca 2013 r. i [...] września 2013 r. są tożsame. Zatem nie można dopatrzyć się zarzucanej Sądowi sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. W konsekwencji nie doszło do naruszenia przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.106 § 3 i 5 p.p.s.a. art. 233§ 1, art. 227 i art. 232 k.p.c. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 104 k.p.a.
Przedstawione wywody wskazują, na to, że skarga z dnia 2 kwietnia 2013 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata). Taka sytuacja zobowiązywała organ do umorzenia postępowania wszczętego skargą z dnia 2 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowego, co też GIODO uczynił a Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaaprobował.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 105a ust. 3 Prawa bankowego i art. 7, art. 104 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Skarga do GIODO z dnia 2 kwietnia 2013 r. została jasno określona. Przedmiotem tej skargi C. P. nie uczynił obowiązku informacyjnego banku wynikającego z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Kwestia niewysłania powiadomienia o przekazywaniu danych osobowych skarżącego do BIK nie została podniesiona ani w petitum tej skargi ani w jej uzasadnieniu. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że skarżący nie jest zobligowany do wskazywania normy prawnej, wystarczającym jest wyczerpujący opis stanu faktycznego, z którego skarżący wywodzi naruszenie jego praw, bowiem ustalenie jakie normy zostały naruszone należy do organu. Jednak skarżący w skardze do GIODO w przedstawionym w niej stanie faktycznym nie podał, że naruszenia jego praw upatruje także w niewysłaniu powiadomienia o przekazywaniu danych osobowych skarżącego do BIK. Zatem organ administracji tej kwestii nie objął przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania. Podniesienie tej kwestii dopiero na etapie skargi do sądu należy uznać za spóźnione. Sąd administracyjny stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. tylko kontroluje zgodność z prawem zaskarżonych decyzji, nie jest uprawniony do rozszerzenia przedmiotu tego postępowania poza określony skargą do GIODO. Na marginesie należy tylko tu dodać, że regulacja zawarta w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ skarga do GIODO z dnia 2 kwietnia 2013 r. nie była rozpoznana merytorycznie, z tej przyczyny, że została już rozstrzygnięta merytorycznie wcześniejszą ostateczną decyzją.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. Z uwagi na wynik sprawy na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. zasądzono od skarżącego kasacyjnie na rzecz następcy prawnego GIODO - Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych koszty postępowania kasacyjnego ograniczające się do wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 360 zł.