I OSK 201/06

I OSK 201/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Runge - Lissowska
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Elżbieta Stebnicka (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska Leszek Włoskiewicz Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 27 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Romana S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1521/05 w sprawie ze skargi Romana S. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
UZASADNIENIE:
Wyrokiem z dnia 11 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. S. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia R. S. B. ze służby w Policji. We wskazanej decyzji z dnia [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, iż przyczynę zwolnienia funkcjonariusza stanowiło ostateczne orzeczenie Komendanta Głównego Policji o wymierzeniu R. S. B. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Podkreślił, iż stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm.) wskazane orzeczenie stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia ze służby.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy decyzja Komendanta Głównego Policji o zwolnieniu ze służby została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym uwzględnieniem wniosku skarżącego o stwierdzenie jej nieważności. Wyjaśnił, iż stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji i wymaga jednoznacznego ustalenia, że decyzja taka jest obarczona jedną z wad określonych w art. 156 kpa. Wadą, na którą powołał się skarżący jest rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy decyzja zapada niezgodnie z przepisem prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, gdy skutki wynikające z takiej decyzji są nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie podstawę zwolnienia stanowił art. 41 ust.1 pkt 3 ustawy o Policji, z którego wynika, iż w sytuacji wydania orzeczenia dyscyplinarnego w przedmiocie wydalenia policjanta ze służby właściwy organ Policji zobowiązany jest orzeczenie takie wykonać poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu policjanta. Jako potwierdzenie powyższej interpretacji Sąd przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1999 r., sygn. akt 979/99. Za bezsporne w sprawie uznał, iż w dacie wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji obowiązywało ostateczne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu skarżącego ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił także, iż powoływana przez skarżącego
okoliczność umorzenia postępowania karnego stanowiącego przesłankę wymierzenia kary dyscyplinarnej nie ma w sprawie znaczenia, bowiem w myśl art. 132 ust. 4 ustawy o Policji odpowiedzialność dyscyplinarna, której podlega policjant jest niezależna od odpowiedzialności karnej. Jednocześnie podkreślił, iż w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby organ nie był upoważniony do badania ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu skarżącego ze służby.
Od powyższego wyroku w ustawowym terminie R. S. B. za pośrednictwem pełnomocnika wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Wyrok zaskarżył w całości zarzucając mu naruszenie przez błędną wykładnię następujących przepisów prawa materialnego: art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w związku z art. 132 ust. 4 tej ustawy i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarzucił także naruszenie art. 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) w związku z art. 138 ustawy o Policji, art. 134, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniósł o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 3 § 3 ppsa w związku z art. 138 ustawy o Policji Wojewódzki Sąd Administracyjny posiada uprawnienie do badania zgodności z prawem ostatecznych orzeczeń dyscyplinarnych. W związku z tym na podstawie art. 134 § 1 ppsa z uwagi na fakt, że orzeczenie dyscyplinarne mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji winien zbadać, czy nie zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego wynika to również z art. 135 ppsa, który to stanowi, iż sąd obowiązany jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przypadku skarżącego niezbędne było bowiem zbadanie zgodności z prawem ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego. Skarżący wskazał również, iż istotne znaczenie w sprawie ma fakt zmiany art. 132 ustawy o Policji na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2002 r., bowiem zgodnie z obecnym brzmieniem ust. 3 wskazanego przepisu czyn skarżącego nie wyczerpuje znamion przewinienia dyscyplinarnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy oraz zakres naruszenia prawa podany w tej skardze. Mając na uwadze powyższą zasadę w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm.) nakłada obowiązek zwolnienia policjanta ze służby m. in. w przypadku wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż skarżący ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia 23 stycznia 1994 r. w wyniku postępowania dyscyplinarnego został ukarany wydaleniem ze służby, a następnie w konsekwencji wymierzenia tej kary, rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] wydanym na podstawie powołanego wyżej przepisu, został zwolniony ze służby. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, aby organ naruszył art. 41 ust. 1 ustawy o Policji.
Brak jest również podstaw do przyjęcia, aby naruszony został art. 3 § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 138 ustawy o Policji. Art. 3 § 3 stanowi bowiem, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Natomiast art. 138 ustawy o Policji w wersji znowelizowanej przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. 2003 r. nr 192, poz. 1873) wszedł w życie z dniem 29 listopada 2003 r. i od tej daty policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego od orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Wskazany przepis nie zezwala jednak sądowi administracyjnemu na badanie ostatecznych orzeczeń wydanych przed jego wejściem w życie.
W myśl art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i bierze pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa, także naruszenia wszystkich przepisów, które winny znaleźć zastosowanie w danej sprawie niezależnie od podnoszonych zarzutów, ale w ramach zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd nie może jednak swoimi ocenami prawnymi wkroczyć w stosunku do wydanego orzeczenia w tym przypadku dyscyplinarnego, które było przedmiotem innego postępowania. Natomiast art. 135 tej ustawy upoważnia sąd administracyjny do podjęcia środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub
podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy np. podjętyej w tej sprawie w trybie art. 155 kpa, czy decyzji podjętej przez organ w ramach autokontroli (art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a nie kontroli decyzji wydanej w innym postępowaniu.
Z tych też względów skarga kasacyjna jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.