I OSK 1996/23

I OSK 1996/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Marek Stojanowski /przewodniczący/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1370/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-02-23
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 17 czerwca 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Marian Wolanin sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1370/22 w sprawie ze skargi S.F. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 lutego 2023 r., III SA/Kr 1370/22 oddalił skargę S. F. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 2 sierpnia 2022 r. znak: IG-II.7221.82.2022.KG w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
W dniu 24 listopada 2021 r. do Małopolskiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wpłynęło pismo S. F. z dnia 19 listopada 2021 r. zawierające zarzuty do danych ewidencyjnych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], które z uwagi na właściwość w sprawie będącej przedmiotem żądania, zostało przekazane do rozpatrzenia Staroście Limanowskiemu. Organ ten pismem z dnia 2 marca 2022 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku przez określenie faktycznego żądania, gdyż zawarte w piśmie potraktowanym jako zarzut do modernizacji, tj. dotyczące ustalenia linii brzegowej dla cieku bez nawy, położonego w obrębie [...] w ocenie organu, zostało zrealizowane przez wykonawcę prac geodezyjnych w ramach modernizacji przez sporządzenie operatu technicznego. W piśmie z dnia 15 marca 2022 r. S. F. precyzując wniosek powołał decyzję Starosty Limanowskiego z dnia 22 maja 2019 r. znak: GO.OZ.6621.1.09.56.2013 o odmowie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granic działek nr [...] i nr [...]. Ponadto zgłosił uwagi, co do sposobu wykonania opracowania związanego z ustaleniem linii brzegu oraz podniósł kwestię własności gruntów pod wodami i odszkodowania za ten grunt. Starosta Limanowski, po rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez S.F. do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, dotyczących przebiegu granicy działki nr [...] na odcinku z działką nr [...], położonych w obrębie [...], decyzją z dnia 2 maja 2022 r. znak GK.6623.9.3.2021 orzekł o ich odrzuceniu. W toku postępowania ustalono, że w rejestrze gruntów operatu opisowo-kartograficznego obrębu [...] ujawniono w jednostce rejestrowej G207, działkę nr [...] stanowiącą własność S. F. Obowiązująca przed modernizacją ewidencja gruntów dla obrębu [...] została ogłoszona obwieszczeniem Głównego Geodety Województwa Nowosądeckiego z dnia 25 października 1985 r. opublikowanym Dzienniku Urzędowym Województwa Nowosądeckiego nr 12/85 z dnia 28 listopada 1985 r. pod pozycją 201. Dokumentami określającymi przebieg granic przedmiotowej działki, do czasu przeprowadzenia modernizacji, była mapa ewidencyjna w skali 1:2000, a w zakresie granicy działki [...] z działką nr [...], operat rozgraniczenia. Organ wyjaśnił następnie, że procedura ustalania linii brzegu jest opisana w art. 220 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2022.2625 ze zm.), dalej jako "p.w.". Pomiar linii brzegu jest czynnością techniczną i nie podlega procedurze ustalania przebiegu granic działek ewidencyjnych w myśl rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym zarzut związany z wykonanym opracowaniem i zawiadomieniem o czynnościach jest bezzasadny. Zgodnie natomiast z art. 24austawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2021.1990 ze zm.), dalej jako "p.g.k.", projekt operatu podlegał wyłożeniu do wglądu w siedzibie starostwa powiatowego na okres 15 dni. Skarżący zapoznał się z projektem operatu, tj. bazą danych ewidencyjnych oraz utworzonymi na podstawie danych tej bazy: rejestrem, kartoteką oraz mapą ewidencyjną. Uwagi skarżącego złożone do protokołu zostały odrzucone przez organ, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 28 października 2021 r. W toku postępowania sporządzono mapę projektu linii brzegu, na której kolorem czerwonym naniesiono koncepcję przebiegu linii brzegu, projektowane punkty oraz projektowane oznaczenie działek. Projekt wykonano na zaktualizowanej kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. Granice nieruchomości podlegające opracowaniu przyjęto na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, opracowane w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków.
W ślad za opracowaniem technicznym z ustalenia linii brzegu w celu wykazania w ewidencji gruntów i budynków zasięgu przedmiotowego potoku oraz źródła, Starosta Limanowski pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. zawiadomił Ministerstwo Infrastruktury, że do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Limanowej przyjęty został operat techniczny z dnia 17 września 2021 r. w obrębie ewidencyjnym [...], który został wykonany w związku z zakończonym w 2019 r. postępowaniem administracyjnym. W dniu 14 marca 2022 r. do organu wpłynęło postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 9 marca 2022 r. dotyczące odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia linii cieku bez nazwy w obrębie [...], gmina [...], gdyż – jak wskazano w uzasadnieniu – brak jest podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków, w związku z czym nie można uznać, aby starosta, w oparciu o art. 220 ust. 5 p.w., posiadał interes prawny czy faktyczny, do złożenia wniosku o ustalenie linii brzegu w postępowaniu dotyczącym modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym, prawomocna decyzja o ustaleniu linii brzegu, stanowić będzie podstawę do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków potoku bez nazwy, płynącego m.in. przez działki nr [...], nr [...] i nr [...]. W postępowaniu tym stroną będzie skarżący, jako właściciel gruntów przyległych, w związku z czym będzie miał możliwość dochodzenia swoich praw, które zawarł również w zarzutach do modernizacji.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. F, nie zgadzając się z przebiegiem granic działki nr [...] z działką nr [...] oraz działkami nr [...] i nr [...].
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r. znak: IG-II.7221.82.2022.KG Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty Limanowskiego z dnia 2 maja 2022 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego S. F. podniósł, iż nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. Zarzucił, że potok był "przestawiany" i pogłębiany. Zdaniem skarżącego połowa potoku należy do działki nr [...] (droga), a druga połowa do działek nr [...] i nr [...].
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2025 r. oddalił skargę podzielając stanowisko wyrażone przez organy administracji. W ocenie Sądu I instancji zasadnie organ odwoławczy uznał, że zarzuty skarżącego zawarte w piśmie z dnia 19 listopada 2021 r. nie zasługiwały na uwzględnienie. Na potrzeby wykazania w ewidencji gruntu i budynków zasięgu potoku oraz jego źródła został sporządzony i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operat techniczny z dnia 17 września 2021 r. – "Projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych" w obrębie ewidencyjnym M.1. Jednakże Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia 9 marca 2022 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia linii cieku bez nazwy w obrębie działek ewidencyjnych wskazanych w postanowieniu, w zakresie wniosku złożonego w związku z przeprowadzaną modernizacją ewidencji gruntów i budynków. Podstawę dla tego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że Starosta Limanowski, będący wnioskodawcą, nie jest podmiotem legitymowanym w tego rodzaju postępowaniu. Organ odwoławczy ustalił, że porównanie analogowej mapy ewidencyjnej obowiązującej przed modernizacją z danymi zmodernizowanego operatu, pozwala na stwierdzenie, że przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] i nr [...] został wykazany (w granicach błędu analogowej mapy 1:2000) środkiem działki (cieku) bez oznaczenia. Następnie Sąd i instancji przywołał treść art. 220 u.p.w., przybliżając zasady wyznaczania linii brzegowej i m.in. wskazując, że decyzja o ustaleniu linii brzegu stanowi podstawę do dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Dalej Sąd I instancji wskazał, iż skarżący w zarzutach z dnia 19 listopada 2021 r. w pierwszej kolejności podał po jakich działkach – wg jego wiedzy – przebiega potok bez nazwy oraz na jakiej działce znajduje się źródło. Zwrócił uwagę, że gdy lato jest upalne to potok wysycha. Następnie skarżący wskazał, na których działkach przedmiotowy potok nie występuje oraz podał, że "granica jest środkiem" szczegółowo wymienionych działek ewidencyjnych.
W tej sytuacji Sąd I instancji wskazał, iż przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mogły podważyć dokonanej modernizacji ewidencji gruntów skoro w ramach tej modernizacji nie nastąpiło ustalenie linii brzegu dla przedmiotowego cieku naturalnego. Tego rodzaju ustalenie może nastąpić w decyzji wydanej przez właściwego ministra. Dopiero ostateczna decyzja o ustaleniu linii brzegu, stanowi podstawę do dokonania wpisu w ewidencji gruntów i budynków (art. 220 ust. 20 p.w.). W tego rodzaju decyzji linię brzegową ustala się m.in. dla cieków naturalnych, a zgodnie z art. 16 pkt 5 p.w. ciekami naturalnymi są rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Wobec tego, w kontrolowanej sprawie bez znaczenia pozostawały zarzuty skarżącego, iż przedmiotowy ciek naturalny nie jest potokiem górskim. Przy tym z twierdzeń skarżącego nie wynika aby potok, którego przebieg skarżący szczegółowo opisuje, nie był równocześnie ciekiem naturalnym.
W dalszej kolejności skarżący przedstawił szereg twierdzeń, które odnoszą się m.in. do zmiany przebiegu potoku przed przeprowadzeniem modernizacji. W ocenie Sądu I instancji także te zarzuty nie mogły wpłynąć na ocenę, czy modernizacja ewidencji gruntów została wykonana zgodnie z prawem, skoro celem modernizacji nie jest gromadzenie tego rodzaju danych. Za nietrafny Sąd uznał także zarzucił, że skarżącemu nie została doręczona decyzja o ustaleniu linii brzegu, skoro tego rodzaju decyzja nie została wydana. Za nieistotne dla oceny podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji uznał uwagi skarżącego dotyczące zamiaru Wód Polskich przejęcia potoku na własność państwa w związku z czym konieczne jest przeprowadzenie postępowania wywłaszczeniowego. Za nietrafne uznano także zarzuty skarżącego odnoszące się do sposobu, w jaki geodeta dokonał pomiarów linii brzegowej potoku, skoro pomiary te prowadziły do sporządzenia operatu technicznego z dnia 17 września 2021 r. – "Projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych", który jednak nie został wykorzystany w ramach modernizacji ewidencji gruntów. Tym samym zarzuty skarżącego w tym zakresie nie miały znaczenia dla oceny poprawności jej przeprowadzenia. Operat ten został przedłożony przez Starostę Limanowskiego wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia linii brzegu, jednakże jak już powyżej wskazano Minister Infrastruktury odmówił wszczęcia postępowania w tym zakresie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. F., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
1. błędną wykładnię art 24a "pkt" 6 (winno być: ust. 6) i "pkt 10" (winno być: ust. 10) p.g.k. przez zaniechanie uwzględnienia zarzutów skarżącego do projektu operatu opisowo – kartograficznego, w sytuacji gdy Starosta Limanowski nie posiadał legitymacji do jej wydania, co w konsekwencji naruszyło prawa skarżącego, w tym do rzetelnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez Starostę;
2. naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art 156 k.p.a. przez brak stwierdzenia nieważności z urzędu przez Sąd I instancji decyzji wydanej przez nieuprawniony organ administracyjny tj. Starosta Limanowski w dniu 2 maja 2022 r., a Małopolski Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 2 sierpnia 2022 r utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty;
3. naruszenie przez organ administracyjny I instancji art 220 p.w. przez przyjęcie w projekcie operatu opisowo- kartograficznego będącym podstawą do modernizacji przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] i nr [...] środkiem działki (cieku) bez oznaczenia, co jest sprzeczne z zapisami ww. przepisu art 220 p.w.;
4. naruszenie przez organ administracyjny I instancji art 220 p.w. przez zaniechanie ustalenia, czy ciek wodny będący przedmiotem modernizacji jest ciekiem naturalnym, czy innego rodzaju, co miało wpływ na przyjęcie sposobu ustalenia granicy działki stanowiącej ciek wodny;
5. naruszenie prawa materialnego, w szczególności zaś art 9 k.p.a. przez odstąpienie od poinformowania skarżącego o stanie sprawy przez uczestnika, przesłankach nie wydania decyzji w sprawie skarżącego, co spowodowało po stronie skarżącego brak należytej wiedzy o stanie sprawy i możliwości skorzystania z dostępnych prawem środków odwoławczych.
Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd oraz zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały ani w części, ani w całości zapłacone, według stawek przyjętych przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 20 grudnia 2022 r, SK 78/21, powiększonych o stawkę podatku VAT, a także o zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych za II instancję.
Powyższe zarzuty został szerzej umotywowane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Analizę zarzutów kasacyjnych wypada poprzedzić stwierdzeniem, iż skardze kasacyjnej nie zostały podniesione zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w zakresie dokonanej przez ten Sąd oceny materiału dowodowego sprawy, zgromadzonego i ocenionego w toku postępowania administracyjnego, a więc chociażby zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Powyższe oznacza petryfikację ustaleń faktycznych leżących u podstaw kontrolowanego wyroku i nie pozwala w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjny przyjąć innych okoliczności za faktyczną podstawę rozstrzygnięcia sprawy niż te, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Kluczowe pozostaje natomiast ustalenie, iż przeprowadzona przez Starostę Limanowskiego modernizacja ewidencji gruntów nie obejmowała cieku wodnego bez nazwy, w związku z przebiegiem którego skarżący zgłosił zarzuty. Operat opisowo-kartograficzny nie zawierał danych z przebiegu linii brzegowej ww. cieku bez nazwy, bowiem nie została wydana przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej decyzja ustalająca linię brzegową tegoż cieku (art. 220 ust. 5 pkt 2 p.w.).
W takiej sytuacji nie można potwierdzić zasadności zarzutu błędnej wykładni art 24a ust. 6 i 10 p.g.k. przez zaniechanie uwzględnienia zarzutów skarżącego do projektu operatu opisowo – kartograficznego. Po pierwsze należy dostrzec, iż art. 24a ust. 6 p.g.k. odnosi się do instytucji uwag do danych ujawnionych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, które mogą być zgłaszane w okresie wyłożenia projektu do wglądu. Tym samym zarzut naruszenia tegoż przepisu postawiony został nieadekwatnie do okoliczności badanej sprawy. Z kolei art. 24a ust. 9 p.g.k. stanowi, iż każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o tym, że dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, zgłaszać zarzuty do tych danych. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (art. 24a ust. 10 p.g.k.). Powyższa regulacja prawna oznacza, że przedmiotem zarzutów, o których stanowi art. 24a ust. 9 p.g.k. mogą być jedynie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym i tylko tego rodzaju dane mogą naruszać interes prawny określonego podmiotu będący podstawą wniesienia zarzutów. Skoro zatem z niezakwestionowanych w kasacji ustaleń wynika, iż linia brzegu cieku bez nazwy przechodzącego przez nieruchomość skarżącego nie stanowiła danych ujawnionych w przedmiotowym operacie opisowo-kartograficznym, to interes prawny skarżącego w postępowaniu modernizacyjnym nie mógł zostać naruszony. Nie można zatem potwierdzić trafności zarzutu kasacyjnego naruszenia art 24a ust. 6 i 10 p.g.k.
Z kolei zarzuty naruszenia art. 220 p.g.k. i art. 156 k.p.a. zostały sformułowane w sposób niestaranny z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i nie nadają się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Postawiony w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jeżeli zatem art. 220 p.g.k. dzieli się na 24 ustępy, zaś art. 156 k.p.a. na 2 paragrafy, a każdy z nich reguluje odrębne zagadnienia prawne, to zarzuty kasacyjne naruszenia art. 220 p.g.k. i art. 156 k.p.a. nie nadają się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.
Nie można także potwierdzić trafności zarzutu naruszenia art 9 k.p.a., podniesionego w kontekście odstąpienie przez Starostę Limanowskiego od poinformowania skarżącego o stanie sprawy toczonej przed Ministrem Infrastruktury w przedmiocie ustalenia linii brzegu cieku bez nazwy w związku z przeprowadzaną modernizacją ewidencji gruntów i budynków. Ugruntowane bowiem pozostaje zapatrywania, że obowiązek organu administracji, o którym mowa w art. 9 k.p.a., tj. należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem określonego postępowania administracyjnego, nie obejmuje natomiast praw i obowiązków, które podlegają ustaleniu w innym postępowaniu (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., II GSK 188/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Skoro nie budzi wątpliwości, iż postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegu cieku bez nazwy i postępowanie w sprawie zarzutów wobec danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym to odrębne postępowania administracyjne, a zatem zaniechanie poinformowania skarżącego w niniejszej sprawie o przebiegu sprawy ustalenia linii brzegowej nie może być postrzegane jako naruszenie art. 9 k.p.a.
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.
Wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego z tytułu pomocy prawnej udzielanej z urzędu podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (art. 258 – 261 p.p.s.a.).