I OSK 1990/06

I OSK 1990/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig -Maciszewska /przewodniczący/
Joanna Runge -Lissowska /sprawozdawca/
Małgorzata Borowiec
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1248/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-09-27
Skarżony organ
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 162 par. 1 pkt. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępownaia administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt. 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec, Joanna Runge-Lissowska (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2006r. sygn. akt II SA/Wa 1248/06 w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1248/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę T. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, dalej zwanej "WAM", z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. z dnia [...] nr [...], odmawiająca stwierdzenia wygaśnięcia, w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w B. z dnia [...] września 1999 r. nr [...], o przydziale T. R. kwatery stałej. T. R. domagał się stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przydziale, bowiem z kwatery wyprowadził się, wymeldował i zaspokoił we własnym zakresie sprawę mieszkaniową, a w przydzielonej kwaterze pozostała jego była żona, z którą się rozwiódł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że istotą w sprawie jest kwestia czy złożenie oświadczenia woli osoby, której przydzielono decyzją kwaterę stałą, a która z tej kwatery wyprowadziła się i wymeldowała rodzi skutek bezprzedmiotowości, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiącym podstawę zaskarżonych decyzji. Rezygnacja strony z uprawnień z decyzji o przydziale kwatery powoduje bezprzedmiotowość tylko wtedy, gdy warunkiem bezprzedmiotowości będzie złożenie oświadczenia o rezygnacji, natomiast w tej sprawie oprócz tego oświadczenia, konieczne jest spełnienie warunków, które temu oświadczeniu mają towarzyszyć , a to przekazanie i zdanie lokalu mieszkalnego protokółem sporządzonym przez przedstawiciela WAM i osoby uprawnionej, gdyż tego wymaga art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) - kontynuował Sąd, stwierdzając, iż sama rezygnacja bez połączenia jej z przekazaniem i zdaniem lokalu nie powoduje efektu bezprzedmiotowości decyzji o przydziale, a co za tym idzie nie daje podstaw do stwierdzenia jej wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Reprezentowany przez adwokata, T. R. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne uznanie, że do skutecznego zrzeczenia się przez żołnierza prawa do kwatery stałej i tym samym do wygaśnięcia decyzji o przydziale tej kwatery, konieczne i niezbędne jest oprócz oświadczenia żołnierza o rezygnacji z tego prawa, przekazanie i zdanie lokalu na podstawie protokółu sporządzonego przez przedstawiciela WAM oraz osobę uprawnioną czyli żołnierza, podczas gdy wymóg taki i taka interpretacja tego przepisu przekreśla w ogóle sens jego istnienia, bo w takiej sytuacji, tj. wtedy, gdyby po złożeniu przez żołnierza oświadczenia o rezygnacji z prawa do kwatery stałej, WAM zgodziła się na sporządzenie protokółu przekazania i zdanie lokalu, to całkowicie zbędne byłoby wydawanie decyzji w trybie art. 162 k.p.a., wystarczyłby tryb z art. 155 k.p.a., o ile w ogóle potrzebne byłoby wydawanie jakiejkolwiek decyzji.
Odpowiadając na skargę kasacyjną, WAM wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że jeśli nie zachodzi nieważność postępowania, to Sąd ten może badać sprawę tylko w ramach zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej, przy czym nie jest uprawniony, ani zobligowany do ich poprawiania czy uzupełniania.
W niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, a wobec tego Naczelny Sąd związany był podstawą przytoczoną w skardze kasacyjnej. Podstawy tej skargi wskazuje art. 174 P.p.s.a. i są nimi: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
T. R. oparł swoją skargę na podstawie wskazanej w pkt 2 art. 174 P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, wskazując jako przepis postępowania art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Z formalnego punktu widzenia zarzut ten przytoczony jest prawidłowo, bowiem wskazany został konkretny przepis, konkretnego aktu prawnego, jednak jest on przedstawiony nietrafnie.
Wojewódzkie sądy administracyjne procedują wg przepisów P.p.s.a. i to te przepisy są przepisami postępowania, które mogły być przez te sądy naruszone, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Kodeks postępowania administracyjnego, jakkolwiek jest to oczywiście akt procesowy, jednak reguluje zasady postępowania przed organami administracji publicznej, a nie przed sądami administracyjnymi. Sądy te oceniają działalność organów w świetle tego aktu, jednak nie mogą go naruszyć w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wskazanie zatem tylko przepisu k.p.a., jako tego, który Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył w swoim postępowaniu bez powiązania go z odpowiednim przepisem P.p.s.a., czyni taki zarzut nietrafnym. Niewystarczające jest przywołanie tylko art. 174 pkt 2 P.p.s.a., bowiem artykuł ten wskazuje jedynie podstawy skargi kasacyjnej, natomiast postępowanie przed wojewódzkimi sądami wg tego przepisu się nie toczy.
Przytoczenie podstawy kasacyjnej w sposób tylko formalnie prawidłowy, jak to ma miejsce w niniejszej skardze, powoduje, że sprawa nie może być rozpoznana co do meritum, z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, o czym była mowa na wstępie. Zarzut taki jest nieusprawiedliwiony w rozumieniu art. 184 P.p.s.a. Za nieusprawiedliwiony jest uznawany zarzut przytoczony prawidłowo tak formalnie jak i merytorycznie, ale także wskazany formalnie dobrze, ale nietrafnie z tego drugiego punktu widzenia. W tym pierwszym przypadku skarga nie ma usprawiedliwionej podstawy, bowiem rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu jest prawidłowe, w drugim zaś - brak usprawiedliwionej podstawy może nawet prowadzić do pozostawienia w obrocie prawnym wadliwego wyroku, gdyż nietrafne przytoczenie zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do zaskarżonego wyroku w sposób merytoryczny.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.