I OSK 1972/22

I OSK 1972/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Górska /sprawozdawca/
Karol Kiczka /przewodniczący/
Krzysztof Sobieralski
Symbol z opisem
6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Łd 216/22 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-06-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 7 października 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 216/22 w sprawie ze skargi M. W. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 stycznia 2022 r. nr KO.430.67.2021 w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 216/22, oddalił skargę M. W. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Pismem z dnia 23 kwietnia 2021 r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego poinformował skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości stanowiącej ich własność nieruchomości, składającej się z działek nr [...] i [...], obręb [...], położonej przy ul. F. C. [...] w P. , na skutek wybudowania kanalizacji sanitarnej.
Następnie, decyzją z [...] grudnia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 145 ust. 1 i art. 148 ust. 1-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899), Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego zobowiązał skarżących do uiszczenia opłaty adiacenckiej w wysokości 2823 zł. Prezydent wskazał przy tym, że dla nieruchomości skarżących w dniu 23 października 2018 r. zostały stworzone warunki do korzystania z wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej. Wybudowana została ona na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 14 maja 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu Piotrków Trybunalski pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami w granicach pasa drogowego w ulicach W., H., P., M., C. na terenie os. P. w P. W dniu 19 października 2018 r. zostało złożone do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Piotrkowa Trybunalskiego zawiadomienie o zakończeniu realizacji tej inwestycji a w piśmie z dnia 23 października 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Piotrkowa Trybunalskiego poinformował, że nie wnosi uwag ani sprzeciwu do rozpoczęcia użytkowania wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączeniami w granicach pasa drogowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia [...] grudnia 2021 r., podzielając przy tym stanowisko organu I instancji, że warunki do podłączenia nieruchomości skarżących do kanalizacji sanitarnej stworzone zostały w dniu 23 października 2018 r., kiedy to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piotrkowie Trybunalskim wydał zaświadczenie o niewniesieniu uwag ani sprzeciwu w związku ze złożonym zawiadomieniem o zakończeniu realizacji przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie, Kolegium wyjaśniło, że momentem, w jakim dochodzi do stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej infrastruktury technicznej nie jest data podpisania protokołu ostatecznego odbioru i przekazania do użytkowania obiektu, lecz dopiero data, w której można legalnie przystąpić do użytkowania infrastruktury ustalona z uwzględnieniem przepisów ustawy – Prawo budowlane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), ocenił, że orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że z dniem 23 października 2018 r. zostały stworzone warunki do zgodnego z prawem korzystania z nowo wybudowanej kanalizacji sanitarnej w ulicy F. C. Tym samym, 3-letni termin, w trakcie którego organ był uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej został zachowany. Organ I instancji zawiadomił bowiem strony o wszczęciu postępowania pismem z dnia 23 kwietnia 2021 r., które doręczono skutecznie skarżącym w dniu 28 kwietnia 2021 r. Sąd wskazał przy tym, że zawarcie 21 kwietnia 2016 r. umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, poprzedzone spisaniem 19 kwietnia 2016 r. protokołu odbioru końcowego przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku przy ul. F. [...] i rozpoczęcie 29 grudnia 2016 r. eksploatacji wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej nie świadczy o wcześniejszym aniżeli przyjęły to organy obu instancji stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej. Powyższe okoliczności świadczą jedynie o technicznym stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący M. W., domagając się jego uchylenia wraz z decyzją Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego i umorzenia postępowania w sprawie, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 145 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych norm poprzez błędne zastosowanie wykładni gramatycznej normy prawnej, która to wykładnia w zaistniałym stanie faktycznym była niedopuszczalna i prowadziła do nielogicznych wniosków, zamiast prawidłowej w tej sytuacji wykładni celowościowej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że do stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nastąpiło w dniu 23 października 2018 r. kiedy skarżący skorzystał z możliwości przyłączenia się do sieci w marcu 2016 r. i korzystał z niej od 21 kwietnia 2016 r., co w konsekwencji skutkowało zainicjowaniem przedmiotowego postępowania z naruszeniem terminu o charakterze materialnoprawnym (3 lata od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej);
- art. 146 ust 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że wzrost wartości nieruchomości nastąpił z dniem 23 października 2018 r., kiedy faktyczny wzrost wartości nieruchomości nastąpił po rozpoczęciu korzystania z sieci kanalizacyjnej przez stronę od dnia 21 kwietnia 2016 r;
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi w sytuacji, gdy decyzja prezydenta Miasta Piotrkowa została wydana z naruszeniem norm prawa materialnego oraz istotnym naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności polegającym na: błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie, na braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i pominięciu przy wydawaniu decyzji dowodów wskazanych przez stronę oraz nie odniesienie się do okoliczności faktycznych istotnych zdaniem strony, dokonaniu interpretacji treści normy prawnej, co do której powstały w zaistniałym stanie faktycznym istotne wątpliwości, nie na korzyść strony, a na korzyść organu administracyjnego;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku wskazania dlaczego Sąd uznał zarzuty strony dotyczące przewlekłości w postępowaniu organu administracyjnego za nieistotne, dlaczego brak jest podstaw do zastosowania wykładni celowościowej, a nie gramatycznej normy art. 145 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz dotyczące wykładni art. 146 art. ustawy o gospodarce nieruchomościami w kontekście daty zaistnienia wzrostu wartości nieruchomości, a jedynie powtórzenia argumentów zawartych w uzasadnieniach organów administracyjnych;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wskazywanie w uzasadnieniu wyroku na okoliczności faktyczne, które nie mają potwierdzenia w dowodach zebranych w sprawie, a mianowicie stwierdzenia, że proces inwestycyjny związany z budową kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami, obejmujący tak jak w tym wypadku kilka ulic i znaczną liczbę nieruchomości podłączanych do tej kanalizacji jest czasochłonny, wieloetapowy a co za tym idzie może, tak jak to miało miejsce w realiach kontrolowanej sprawy, trwać nawet kilka lat;
3. normy art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez stworzenie w stosunku do obywatela stanu niepewności co do jego prawa i obowiązków oraz stosowania przez Prezydenta Miasta Piotrkowa w tym samym stanie faktycznym odmiennych interpretacji prawa w zależności od interesu Miasta Piotrków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny i ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, mających znaczenie dla rozpoznania sprawy.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zgodnie z treścią art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko orzekających w sprawie organów, że postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości położonej w Piotrkowie Trybunalskim przy ul. F. [...] zostało wszczęte w terminie określonym w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2.
Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w dniu 23 kwietnia 2021 r. nastąpiło bowiem przed upływem trzech lat od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzeń infrastruktury technicznej, co miało miejsce w dniu 23 października 2018 r.
Zachowanie przewidzianego w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami terminu wynika bowiem z niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń, dokonanych na podstawie art. 148b ust. 1 tej ustawy, co do którego to nie sformułowano żadnych zarzutów w skardze kasacyjnej.
Zgodnie zaś z treścią art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów. W odniesieniu do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych tymi odrębnymi przepisami będą: ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r., poz. 2028). Zgodnie z art. 15 ust. 4 tej ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomości osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19 oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Stąd też, w przypadku urządzeń wodociągowych datą stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, biorąc pod uwagę art. 15 ust. 4 powołanej ustawy, będzie nie data odbioru robót, ale data zgłoszenia do użytkowania urządzenia wodociągowego. Dopiero od tej daty będzie istniała możliwość świadczenia usług i użytkowanie sieci wodociągowej (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 1856/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decydujące znaczenie ma wobec tego nie protokolarny odbiór, lecz rzeczywista możliwość podłączenia nieruchomości do określonych urządzeń. Do czasu zgłoszenia do użytkowania urządzenie to nie może funkcjonować a korzystanie z niego byłoby nielegalne, co wynika jednoznacznie z treści art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 716/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozumieniu art. 148b ustawy o gospodarce nieruchomościami stworzenie warunków to możliwość przystąpienia do użytkowania obiektu stosownie do przepisów Prawa budowlanego. Stworzenie warunków jest bowiem nie tylko kategorią techniczną, ale i prawną, i obie powinny być spełnione (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 692/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W razie dokonania zgłoszenia do użytkowania, zgodnie z art. 54 Prawa budowlanego, termin stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej następuje wraz z upływem terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ (art. 54 Prawa budowlanego). Natomiast w razie konieczności uzyskania pozwolenia na użytkowanie, zgodnie z art. 55 Prawa budowlanego, stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej dokonuje się z datą ostateczności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 1856/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie chodzi przy tym o faktyczną możliwość korzystania z wybudowanego urządzenia, gdyż zbędna byłaby regulacja zawarta w art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odesłanie do przepisów Prawa budowlanego pozwala na ustalenie daty wynikającej z dokumentacji stanowiącej nieodłączny element procesu budowlanego, co niewątpliwie służy wyeliminowaniu trudności dowodowych i interpretacyjnych w zakresie ustalenia daty faktycznego zakończenia robót budowlanych, daty faktycznego rozpoczęcia korzystania z urządzenia. Nie chodzi bowiem o jakąkolwiek możliwość korzystania z urządzenia, ale o możliwość skorzystania z urządzenia wybudowanego legalnie.
W niniejszej sprawie warunki podłączenia nieruchomości skarżącego do sieci kanalizacji sanitarnej stworzone zostały w dniu 23 października 2018 r., kiedy to organ nadzoru budowlanego wydał zaświadczenie, że nie wnosi uwag ani sprzeciwu do rozpoczęcia użytkowania wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączeniami.
Jednocześnie, jak prawidłowo stwierdzono w sprawie, dzień 23 października 2018 r. należało również przyjąć przy określaniu cen dla ustalenia wartości nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej. Zgodnie bowiem z treścią art. 146 ust. 3 ustaw o gospodarce nieruchomościami wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.
Skutkiem tego nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 146 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Nie mógł zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się bowiem, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 czy też art. 151 p.p.s.a. powinna powiązać taki zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (zob. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia omawianych przepisów.
W skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. nie został zaś powiązany z żadnym innym przepisem. Dlatego też, zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Wreszcie, nie mogły odnieść skutku zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd odniósł się do zarzutów skargi, w tym do zarzutu bezczynności organu pomiędzy zakończeniem etapu wykonawczego inwestycji a zgłoszeniem zakończenia inwestycji do organu nadzoru budowlanego jak i do zarzutu nielegalnego użytkowania przyłącza.
Wyjaśnić przy tym należy, że polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Ponadto, Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma też obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 1871/23, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd I instancji ma obowiązek jedynie przedstawić zarzuty skargi, co nie oznacza obowiązku szczegółowego odniesienia się do każdego twierdzenia skargi, lecz obowiązek rozstrzygnięcia istoty sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 1144/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Również, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia zasad konstytucyjnych określonych w art. 2 i art. 7 Konstytucji nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, jako że nie został on powiązany z żadnymi normami prawa administracyjnego mającymi zastosowanie w sprawie. Przepisy art. 2 i art. 7 Konstytucji, podobnie jak inne przepisy ustawy zasadniczej o ogólnym charakterze, nie mogą bowiem stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Wobec tego zarzut dotyczący ich naruszenia, sformułowany w ramach samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez konkretyzacji zarzutu polegającej na powiązaniu go z innymi przepisami prawa, jest chybiony i nie może w ogóle stanowić samoistnej podstawy rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.